email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 27 ความบังเอิญหรือจงใจ

ชื่อตอน : บทที่ 27 ความบังเอิญหรือจงใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 461

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ส.ค. 2564 14:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 27 ความบังเอิญหรือจงใจ
แบบอักษร

บทที่ 27

ความบังเอิญหรือจงใจ

หรงเล่อนั่งฟังเรื่องที่คนของนางเข้ามารายงานได้แต่ยิ้มไปหัวเราะไป อันลี่ยังคงเป็นเช่นเดิม สิ่งที่ทำให้อันลี่พลาดคือคิดว่าตนเองเหนือกว่าฉลาดมากกว่าคนอื่น มองคนอื่นโง่งมไร้ทาง ส่วนตัวเองสูงส่งมีไหวพริบ

มาดูกันว่าระหว่างเจ้ากับข้าใครกันแน่ที่จะชนะในหมากตานี้

อยากให้ข้าได้มีคู่ครองหรือ เช่นนั้นข้าจะทำตามที่เจ้าต้องการ สมหวังในเรื่องการแต่งงานเสียที อย่างที่เจียงอิ้งว่า ยิ่งนางปล่อยเวลาให้นานมากไปเรื่อย ๆ คนที่จะลำบากมันคือตัวนางเอง

อำนาจตระกูลที่มากเกินไปจะเป็นบ่วงรัดคอหรงเล่อในตอนท้าย แต่นางไม่ได้พึงใจชินอ๋อง มันจึงเป็นปัญหานิดหน่อย ตรงที่นางจะหาใครที่เหมาะสมกับนางทั้งหน้าตาวงศ์ตระกูลที่ดีพร้อม ไม่ทำให้บิดาเสียหน้า ส่วนนางเองก็ยังอยู่ดีมีสุข

มันเป็นปัญหาที่น่าจะแก้ไขยากซะหน่อย บุรุษในเมืองหลวงใช่ว่าจะดี คนดี ๆ หายากยิ่งกว่าอะไร ส่วนเรื่องเมียมากนางตัดไปเลย คนที่โลกนี้กับโลกที่นางได้ไปอาศัยแตกต่างกัน

ในโลกนี้ผู้ชายเป็นใหญ่ ยิ่งมีเมียมากถือว่ามีอำนาจวาสนา นางคงไปเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ เช่นนั้นการอยู่อย่างเพื่อนจึงถือเป็นทางออกที่ดี

“ข้าจะไปร้านเครื่องประดับ ให้คนไปเตรียมรถม้า”

“เจ้าค่ะ แต่ว่าคุณหนูไม่คิดว่าคนของคุณหนูอันลี่จะติดตามเราหรือ”

“ตามแล้วยังไง นางอยากให้คนตามข้าก็ตามสิ ดูว่าจะตามได้แค่ไหน อันลี่มีเงินจำกัด คนที่นางจ้างมาคงไม่มีฝีมืออะไรมากมายเป็นได้เพียงขอทานข้างถนน”

“เจ้าค่ะ ข้าจะทำตามคุณหนูสั่ง”

หรงเล่อมองกระดานหมากที่นางนั่งเล่นเพียงผู้เดียว นางคิดถึงเบี้ยเล็ก ๆ ที่ควรมีในมือให้มาก ในวันที่นางไร้หนทางหรือจนตรอก เบี้ยตัวเล็กอาจจะสร้างคลื่นลมที่แรงมากพอล้มกระดานหมากทั้งกระดาน

เบี้ยที่อันลี่ไม่ใช้ นางก็ควรหยิบมันมาไว้ในมือ

“ไปสืบเรื่องในจวนกวนมา ข้าอยากรู้ว่าตั้งแต่นางแต่งเข้าไปสุขสบายดีมากขนาดไหน”

“ขอรับ”

ผู้คุ้มกันที่อยู่ข้างกายนอบรับคำเร้นกายออกจากเรือนไปทันทีเพื่อทำตามคำสั่ง อย่างน้อยกวนฝูคือคนสนิทคนหนึ่งของชินอ๋อง นางกำลังจะจัดการกระดานหมากที่มีม้าศึก นางควรจะรู้ว่าม้าศึกที่นางคิดจะขึ้นขี่แท้จริงมีความคิดอ่านแบบใด

ฝ่าบาทยังรู้ความต้องการของนาง ไยชินอ๋องจะไม่รู้ สายตาเขาดุจเหยี่ยวที่มองเหยื่อจากที่สูง ซึ่งหรงเล่อก็เป็นหนึ่งในเหยื่อที่เขาจับจ้องตาเป็นมัน

เมื่อไม่คิดเป็นศัตรู นางก็อยากที่จะเป็นมิตร

มีสหายมากอำนาจมีหล่อเหลาร้ายกาจ กุมอำนาจทหารกองใหญ่เกรียงไกรในมือ คงสร้างประโยชน์ไม่น้อย

ไหนจะได้เห็นใบหน้าของอันลี่ที่เจ็บเจียนตายอีก ความสัมพันธ์คนสองคนที่สนิทสนมใช่ว่ามีเพียงคนรัก

หรงเล่อในชุดสีแดงสดสลับขาวขลิบริมผ้าด้วยผ้าสีทองช่างให้ความรู้สึกราวนางพญาที่เก่งกาจ นางมีเล่ห์เหลี่ยมที่ได้รับมาจากการไปอยู่อีกโลก มีความคิดที่ต่างจากผู้อื่นเพราะนางเห็นอะไรที่มากกว่า เช่นนั้นนางก็ควรจะใช้จุดแข็งให้มีประโยชน์

การมาที่ร้านเครื่องประดับในเวลาที่ข่าวเกี่ยวกับนางยังไม่เลือนหายไปจากความทรงจำผู้คนสร้างสิ่งที่เรียกว่าปรากฏการณ์เพราะทุกสายตามองมาที่นางเป็นตาเดียว

สายตาพวกนั้นมีทั้งที่ริษยา สงสารเห็นใจ คนพวกนี้หลอกตัวเองว่าเป็นคนดีเสมอ ถึงได้กระทำราวกับคน ๆ หนึ่งเป็นเศษขยะ พวกเขาจะซ้ำเติมเมื่อเราพลาดและพร้อมที่จะยื่นมือมาช่วยเหลือด้วยรอยยิ้มเมื่อเราชนะ

นางรู้สึกรังเกียจคนพวกนี้ที่แสร้งทำดีเอาหน้า

หรงเล่อเดินเข้าไปภายในร้านที่เวลานี้ห้องพิเศษทุกห้องได้เต็มทั้งหมด นางกำลังคิดว่าจะไปร้านอื่นดีหรือไม่

“นายน้อยเหวย เครื่องประดับชิ้นนี้งดงามมากทีเดียว เห็นทีสตรีที่ได้รับคงจะงดงามไม่แพ้มัน”

“แน่นอนว่าใช่ เอาเครื่องประดับทั้งหมดส่งไปที่หอสุขสันต์”

“ได้เจ้าค่ะ นายน้อยเหวยต้องการสิ่งใดเพิ่มเติมหรือไม่ ทางร้านจะจัดการให้เป็นพิเศษ”

“วันนี้พอแล้ว”

เสียงสนทนาจากห้องที่ใกล้ที่สุดเรียกความสนใจจากหรงเล่อ นางอมยิ้มให้กับตัวเอง ดูเหมือนว่าอันลี่ยังไม่ลงมือนางก็มีวาสนาเสียแล้ว แบบนี้เห็นทีจะเป็นรางดี

หรงเล่อเดินออกมาจากร้าน นางคิดว่าไร้ประโยชน์ที่จะอยู่แล้วสู้ไปหาอะไรอร่อย ๆ กินจะดีกว่า

แต่ไม่ทันจะเดินไปถึงหน้าร้าน แรงกระแทกที่มาจากด้านหลังทำให้นางเซจนหกล้มดีที่มีคนเข้ามาประคองเสียก่อน ความอุ่นร้อนจากลำแขนแกร่งมาประคองร่างเมื่อเงยหน้าขึ้นนางก็ตกใจเล็กน้อยแต่ไม่ได้แสดงท่าทีใดออกมา

หรงเล่อออกจากอ้อมแขนค้อมตัวเพื่อขอบคุณ

“ขอบคุณท่านที่ช่วยเหลือเจ้าค่ะ”

“ไม่เป็นไร แล้วเจ้าเป็นอะไรหรือไม่”

หรงเล่อมองรอบตัวเพราะเห็นผ่านหางตาว่าคนที่ชนนางคือเด็กตัวเล็ก ๆ ผู้หนึ่ง ชนเสร็จก็วิ่งหายไปเลยเจ้าเด็กคนนี้

“ไม่เจ้าค่ะ ข้าเองก็เดินไม่ระวังทำให้เกิดเรื่อง ถ้าไม่ได้ท่านเข้าช่วยคงเจ็บเล็กน้อย เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน”

หรงเล่อยิ้มให้เขาเพื่อขอบคุณก่อนจะเดินออกมา แต่เดินได้ไม่ไกลเสียงจากด้านหลังทำให้ชะงักฝีเท้า

“ไม่ทราบว่าเจ้าคือคุณหนูตระกูลใด”

หรงเล่อหันมามองผู้ที่เอ่ยถาม

“เสียมารยาทแล้วที่ข้าลืมแนะนำตัว ข้าชื่อหรงเล่อเจ้าค่ะ”

“ที่แท้ก็คุณหนูหรงเล่อบุตรสาวราชเลขานี้เอง ข้าชื่อเหวยชิงยินดีที่ได้พบหน้าคุณหนูหรง”

“เรียกข้าว่าหรงเล่อก็ได้เจ้าค่ะ นึกไม่ถึงเช่นกันว่าจะเจอนายน้อยเหวยที่นี่ เจอกันครั้งแรกก็มีเรื่องให้ท่านลำบากช่วยเหลือเสียแล้ว”

“เรื่องเพียงเล็กน้อย พบหน้าถือว่าเป็นวาสนา เช่นนั้นวันนี้ข้าขอเลี้ยงอาหารเจ้าสักมื้อเถอะ ถือว่าได้รู้จักกันแล้ว เจ้าคิดว่าดีหรือไม่”

หรงเล่อเลิกคิ้ว เวลานี้นางกำลังเป็นจุดรวมสายตาเพราะว่าบุรุษที่นางสนทนาด้วยเป็นหนึ่งในบุรุษที่สตรีทั้งเมืองหลวงต่างอยากแต่งให้ถึงเขาจะมีนิสัยเสเพลไปหน่อยแต่เงินทองของเขาคือสิ่งที่ล่อตาล่อใจ แต่งเป็นอนุยังสบายไปทั้งชาติ

สายตาของเหวยชิงทำให้หรงเล่อรู้สึกว่าเขากำลังเล่นสนุก และคิดจะใช้นางเป็นของเล่น เช่นนั้นไม่แปลกที่นางเองก็จะมองเขาเป็นของเล่นเช่นกัน

อันลี่จะได้ไม่ต้องเหนื่อยคิดแผนอีกด้วย แต่แรกตั้งใจว่าจะหาโอกาสไปที่หอสุขสันต์สักครั้ง คงไม่จำเป็นแล้ว

“ได้เจ้าค่ะ เช่นนั้นเชิญนายน้อยเหวยเลือกร้าน”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว