email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 24 หรงเล่อ

ชื่อตอน : บทที่ 24 หรงเล่อ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 632

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ส.ค. 2564 13:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 24 หรงเล่อ
แบบอักษร

บทที่ 24

หรงเล่อ

ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นจบลงอย่างรวดเร็วภายในเวลาไม่นาน ทำเอาแต่ละคนที่อยู่ในงานเกิดความรู้สึกสับสน เพราะหลังจากอันลี่ถูกนำตัวออกไป งานเลี้ยงก็กลับมามีความสนุกดังเดิม ติดที่ว่าเวลานี้ใบหน้าของมารดาแผ่นดินมีโทสะแฝงเอาไว้อยู่

หรงเล่อได้สร้างศัตรูให้อันลี่แล้วหนึ่งคน ทั้งยังเป็นคนที่มีอำนาจมากด้วย ฮองเฮาถูกทำให้งานเลี้ยงที่จัดขึ้นอย่างดีมีเรื่อง ไหนเลยจะมีความพอใจได้ และผู้ที่ต้องรองรับโทสะครั้งนี้ก็ไม่พ้น

อันลี่แน่นอน

“หรงเล่อ เจ้าทำให้ข้ารู้สึกว่าเจ้าช่างเลือดเย็น”

หรงเล่อมองถ้วยชาในมือ นางไม่ได้หันไปมองหน้าเจียงอิ้งแต่ก็พอจะเดาออกว่าตอนนี้ใบหน้าสหายเป็นแบบไหนกัน

“ข้าเพียงให้ในสิ่งที่นางไม่เคยได้รับมาก่อนเท่านั้นเอง นางคิดว่าตนเองยืนอยู่เหนือผู้อื่นมาโดยตลอด มาวันนี้เจอคนอื่นคืนสนองบ้าง คงเริ่มรู้สึกตัว”

“นางจะไม่ไว้ใจเจ้าอีก หลังจากนี้นางคงเว้นระยะห่างกับเจ้ามากขึ้นเพราะกลัวว่าเจ้าจะทำอะไรนาง”

“ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น ข้าได้เตรียมแผนการที่เหมาะสมแล้ว”

เจียงอิ้งหัวเราะเล็กน้อย นางมองการแสดงตรงหน้าตอนนี้ที่เป็นการร่ายรำน่าเบื่อไปเลย เพราะว่าการแสดงแรกของหรงเล่อและอันลี่น่าสนใจกว่าหลายเท่า

“คิดว่าเจ้าจะให้กระบี่ในมือลิ้มรสเลือดของนางเสียอีก ไม่คิดว่าเจ้าจะเปลี่ยนใจในตอนท้าย เพราะถ้านางบาดเจ็บ มันคงดีกว่านี้”

“เจียงอิ้ง ใช่ว่าข้าไม่อยากทำนางเจ็บ แต่ว่าข้าอยากเห็นอะไรที่มันสนุกกว่านี้มากกว่า ข้าอยากให้นางอยู่รอดูความสนุกหลังจากเรื่องนี้ด้วยจึงตัดใจทำนางเจ็บหนักจนเสียเลือดไม่ลง”

“วันนี้ฮองเฮาคงไม่พอใจนางมากอยู่ จนลืมว่าจะหาเรื่องข้าไปเลยนี้สิ กลับกลายเป็นว่าข้าไม่ได้สนุกอะไรเลยในวันนี้”

“ไม่แน่หรอกเจียงอิ้ง เพราะความสนุกของวันนี้ไม่ได้หมดลงเท่านี้ มันยังมีความสนุกอยู่ เพียงแต่เจ้าต้องใจเย็นสักหน่อย รอเวลาและกินดื่มมองการแสดงที่งดงามตรงหน้าไปพลาง ๆ”

หรงเล่อมองหมอหลวงที่เดินเข้ามาด้านข้างฝ่าบาทเพื่อแจ้งอาการของอันลี่ว่าแท้จริงนางเป็นอะไรกันแน่ อยู่ดี ๆ ถึงได้เป็นลม

หลังจากที่ถวายรายงาน หน้าของฝ่าบาทก็ไม่เปลี่ยน กลับกันเขามองมาที่หรงเล่อแล้วยิ้มให้เพียงเท่านั้น

“ฝ่าบาทคงมองเจ้าออก”

เจียงอิ้งเอ่ยเสียงเรียบ เพราะสายตาของมังกรที่มองมามันเหมือนทะลุเข้าร่าง เขามองนางออกทุกอย่าง สมแล้วที่เป็นฮ่องเต้

หรงเล่อเอ่ยก็ยิ้มรับเท่านั้น

“รู้แล้วยังไง ไม่รู้แล้วยังไง เจ้าคิดว่าระหว่างข้ากับอันลี่

ฝ่าบาทจะเข้าข้างใครกัน เรื่องนี้ยังเป็นเรื่องเกี่ยวกับสตรี ฝ่าบาทคงไม่เอาตัวเข้ามายุ่งมาก”

“น่าเสียดาย ข้ารอฟังคำขอที่อันลี่นางต้องการ”

เจียงอิ้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงแสนเสียดาย พอกับมองไปที่ชินอ๋องที่เอาแต่จ้องพวกนางสองคนมานานพอสมควรแล้ว ส่วนสตรีทั้งสองที่ถูกบุรุษถึงสองคนที่ตัดสินชีวิตพวกนางได้จับจ้องกลับทำเป็นมองผ่าน ไม่เห็นสายตาที่มองมา เอาแต่พูดด้วยกัน ยิ้มแย้มเช่นเดิม

“นางจะขออะไรได้ หากไม่ใช่ขอชินอ๋อง”

หรงเล่อมองตอบสายตาของชินอ๋องที่มองมายังนาง ทั้งสองจ้องมองกันเป็นเวลานานพอสมควร นานมากจนหลายคนสังเกตเห็นเรื่องนี้ เพียงเท่านี้สิ่งที่หรงเล่อต้องการก็บรรลุผลแล้ว

อันลี่ที่ฟื้นขึ้นมาคงรู้สึกเหมือนปลาตัวน้อยขาดน้ำทีเดียว

“เจ้าทำอะไรนางกันแน่”

หรงเล่อมองเจียงอิ้งด้วยสายตาใสซื่อ หน้าตามึนงงด้วยไม่คิดว่าจะเจอคำถามนี้ เล่นเอาเจียงอิ้งที่มองอยู่กับรู้สึกหมั้นไส้

“เจ้าพูดเช่นนี้คนอื่นมาได้ยินเข้า จะต่อว่าข้าได้นะ ข้าไม่ได้ทำอะไรนางด้วยซ้ำ”

เจียงอิ้งวางถ้วยชามองหน้าหรงเล่อจริงจัง รอยยิ้มมุมปากของเจียงอิ้งมันดูสะกดสายตาจริง ๆ ผู้คนที่มองสตรีทั้งสองอยู่ยังริษยารอยยิ้มนั้น ถึงไม่ได้ยินว่าทั้งสองพูดคุยอะไรกันก็ตาม

“จริงหรือที่ว่าเจ้าไม่ได้ทำ”

“ใช่ เพราะข้าใช้คนอื่นทำ”

หรงเล่อตอบด้วยความมั่นใจ นางมองไปยังการแสดงเบื้องหน้าแทนที่จะสนใจเรื่องราวที่เกิดขึ้น เพราะถ้าไม่ใช่อันลี่ที่พลาดแล้ววันนี้เป็นนางที่พลาดท่า นางก็คงจะเป็นชิ้นเนื้อที่ผู้คนเข้ามาขย้ำแล้ว เช่นนั้นหากนางไม่ต้องการเป็นชิ้นเนื้อ นางควรให้อันลี่เป็นชิ้นเนื้อแทน

“นางคงผูกใจเจ็บเจ้ามากทีเดียว หลังจากนี้คงสนุกมากยิ่งขึ้น สตรีที่พยายามตะกายขึ้นมาจากก้นหลุมที่ทั้งลึก ทั้งมืดและไร้แสงสว่าง กับสตรีที่มีพร้อมทุกด้านอย่างเจ้าใครจะเสียเลือดเนื้อมากกว่ากัน”

“ไยข้าต้องเอาตัวเองไปแลกด้วย ข้าจะไม่เสีย เป็นนางที่จะเสียผู้เดียว”

“เจ้าทำให้ข้ารู้สึกว่าเจ้ากำลังเล่มเกมโดยที่เอาตัวลงไปเล่น แต่เจ้ากลับมั่นใจมากว่าเกมนี้เจ้าจะไม่เจ็บ หรือเพราะเจ้าไม่ได้รู้สึก”

เจียงอิ้งตั้งคำถาม ระยะเวลาของการเป็นเพื่อนสำหรับนางและหรงเล่อมันน้อยนิด นางไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรต้องการอะไร แต่ที่รู้ ๆ คือหรงเล่อฉลาดมาก และอาจจะเป็นอันตรายหากนางหันหลังให้

สตรีบ้าเลือดตอนนี้คือคนที่นั่งข้าง ๆ นาง

หรงเล่อเองเข้าใจความคิดของเจียงอิ้งดี ไม่แปลกเลยทีอีกฝ่ายจะมองนางเป็นคนเช่นนั้น เพราะว่านางไม่ได้สนใจว่าใครจะมองมาที่นางแบบไหน แต่นางสนใจผลของเรื่องที่เกิดมากกว่า ความคิดคนเราไม่เหมือนกันสักนิด มันยากที่จะบังคับให้อีกฝ่ายมารับรู้ มาเข้าใจความเจ็บปวด ทั้งที่อีกฝ่ายไม่เคยเจ็บปวดกับเรื่องราวพวกนี้มาก่อน

เจียงอิ้งไม่ใช่นางย่อมไม่รู้ว่านางต้องเผชิญเรื่องใดมาบ้าง นางอาจจะดูบ้าเลือด โหดร้ายไปหน่อย แต่นั่นคือความพอใจของตัวนางเอง

“อีกไม่ถึงสามเดือนเจ้าต้องเข้าวังหลังแล้ว เวลานั้นเราคงได้พบหน้ากันน้อยลง”

หรงเล่อมองไปยังบรรดาสนมที่กำลังยิ้มหวานชมการแสดง บ้างคนก็มาเพราะอยากเปิดหูเปิดตา แต่อีกมากที่มาเพื่อที่จะให้ฝ่าบาทเล็งเห็นว่าพวกนางมีตัวตน

การแข่งขันช่างสูงเสียจริง ๆ

“เจ้าเองก็ควรหาคนที่สมควรแต่งเสีย ยิ่งปล่อยเวลานานไปมันอาจจะเกิดเรื่อง อำนาจบิดาเจ้าเป็นสิ่งที่หลายฝ่ายต้องการ การแต่งเจ้าคือการมีเจ้าเป็นตัวประกันบีบบิดาเจ้าได้ ถ้าเจ้าช้า ผู้ที่จะเลือกให้เจ้าสุดท้ายคือฝ่าบาทอยู่ดี”

“ข้ารู้ดีว่าถึงข้ามีราชโองการก็คงหนีไม่พ้นเป็นเบี้ยหมากที่ฝ่าบาทจะใช้ แต่ข้ามีหนทางตนเองแล้ว ห่วงแต่เจ้า วังหลังอันตรายข้าเองก็ยื่นมือเข้าช่วยไม่ได้มาก”

“ช่วยได้สิ ถ้าเจ้าเลือกชินอ๋องอย่างที่ข้าบอก”

เจียงอิ้งและหรงเล่อมองหน้ากัน ก่อนจะเบนสายตาไปที่บุรุษที่พวกนางเอ่ยถึง นั่นสินะ นางจะได้ประโยชน์มากกว่าหากได้สามีที่ดีอย่างชินอ๋อง ไหนจะไม่ต้องกลัวว่าฝ่าบาทจะระแวงในตัวนางกับบิดา เพียงแต่ว่าหรงเล่อไม่อยากรีบ นางควรมีเวลาให้ตนเองได้คิดทบทวนเสียก่อน

ไหนจะต้องเล่นกับความรู้สึกของอันลี่อีก

เรื่องสามีในอนาคต รอไปก่อนคงไม่เสียหายอะไรมากมาย

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว