email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 23 กระบี่

ชื่อตอน : บทที่ 23 กระบี่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 683

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2564 14:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 23 กระบี่
แบบอักษร

บทที่ 23

กระบี่

หรงเล่อมองสายตามุ่งมั่นของอันลี่แล้วรู้สึกตลก อันลี่ชอบทำให้คนอื่นมองว่านางจริงจังจริงใจกับทุกอย่าง ส่วนคนที่ทำให้ทุกเรื่องเกิดความผิดพลาดล้มเลวคือหรงเล่อที่ไม่มีความตั้งใจจริงกับอะไรเลยจนทุกสิ่งที่อันลี่จริงจังมันพังจนไม่เหลือ

นี้คือภาพลักษณ์ที่คนอื่นมองหรงเล่อ

นางไม่ใช่สตรีที่ดีเลย ออกจะเป็นสตรีที่สร้างความรำคาญสายตาให้ผู้ที่พบเห็น ใครเห็นนางยังเมินหน้านี้ ไม่ต้องการเข้ามาพูดคุย

กระบี่ในมือมันทำให้หรงเล่อที่เจ็บแค้น แทบอยากจะเอามันไปแทงทะลุขั้วหัวใจของอันลี่ให้นางตกตาย เสียดายที่การทำแบบนั้นมันไม่สาแก่ใจของหรงเล่อ อันลี่ควรจะได้รับความเจ็บปวดทรมานมากกว่านี้

ต้องทุกข์ ต้องทน ต้องเสียน้ำตา เสียสติกับสิ่งที่หรงเล่อจะมอบมันให้ อันลี่ควรได้รับความทุกข์ทรมานมากกว่าตกตายไป

ง่าย ๆ

อันลี่ที่เห็นสายตาของหรงเล่อแปลกไปจากที่เคย ก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาเล็กน้อย ด้วยสายตาหรงเล่อที่มองมามันเต็มไปด้วยกระแสการฆ่าฟัน นางไม่ได้คิดไปเองจริง ๆ เพราะว่าสายตาของผู้ที่เป็นสหายจริงจังมากขึ้นเรื่อย ๆ

“อันลี่ ข้าจะไม่ทำให้เจ้าเสียหน้า สบายใจได้สหายรัก”

เพียงพูดจบ หรงเล่อก็ก้าวเข้าประชิดตัวอันลี่ พร้อมกับเหวี่ยงกระบี่ในมือออกไปยังจุดตายของอันลี่ทันที ดีที่อันลี่ตั้งตัวทัน ไม่งั้นคอที่ตั้งอยู่บนบ่าคงจะหล่นลงที่พื้นแล้ว

การแสดงที่เป็นการประลองของสตรีสองคนที่คนหนึ่งดูจริงจังและทำการแสดงได้ดีเสมอมา กับอีกคนที่ทำได้ออกมาแย่มาก ไม่ได้ออกมาดีสักนิด มันทำให้ผู้คนในงานรู้สึกว่าการแสดงชุดนี้เป็นการเริ่มการแสดงที่น่าสนใจที่สุด

อีกอย่างหรงเล่อที่พวกเขารู้จักได้เปลี่ยนไปแล้ว นางเข้ารุก

อันลี่ด้วยความไวและดุเดือด ต่างจากแต่ก่อนที่เอาแต่รับมือและถอยไปเรื่อย ๆ งานเลี้ยงที่จวนเหอพวกเขายังจำได้ดีที่เด็กสาวทั้งสองคนทำการแสดงที่ต้องใช้กระบี่ เพียงมันเป็นการร่ายรำด้วยกระบี่เท่านั้น ปรากฏว่าหรงเล่อเป็นคนทำการแสดงพัง แล้วคนที่รู้สึกแย่คืออันลี่ที่ทำการแสดงมาอย่างดี คาดหวังกับการแสดงสูง ต้องมาเสียหน้าเพราะสหายที่สนิท

เมื่อมาเห็นว่าทั้งสองกำลังสู้กันอย่างจริงจัง ไร้แววตาของการแสดงก็อดที่จะรู้สึกแปลกใจไม่ได้ ยิ่งหรงเล่อที่พวกเขารู้จักเปลี่ยนไปเป็นคนละคนแบบนี้อีก

จากหญิงสาวอ่อนแอ ดูไม่สู้คน โง่งมกลายเป็นสตรีที่งดงาม สายตาของนางเต็มไปด้วยความฉลาดมีไหวพริบ มันทำให้นางน่าสนใจ

น่าสนใจมากกว่าอันลี่เสียอีก

หรงเล่อไล่ตามเงาร่างของอันลี่ที่เอาแต่ตั้งรับกับถอยหนีไปเรื่อย ๆ นางยิ้มออกมาตามเงาร่างสหายไม่ให้ห่าง

จนอันลี่ถอยไปจนเกือบตกจากลานการแสดง พร้อมกับกระบี่อ่อนของหรงเล่อที่ตามมาติด ๆ ในช่วงเวลาที่ปลายกระบี่เข้ามาจ่อที่ลำคองดงาม หรงเล่อเปลี่ยนทิศของกระบี่ทำให้สิ่งที่หล่นลงบนพื้นลานการแสดงคือเส้นผมของอันลี่มากกว่ากำมือ

สร้างเสียงฮือฮาให้กับผู้คนโดยรอบ เพราะว่าผู้ที่คิดว่าจะแพ้กลับชนะและผู้ที่ชนะกลับกลายมาเป็นคนแพ้

อันลี่แสดงสีหน้าตกตะลึงปนมึนงง เพราะไม่คิดว่าหรงเล่อจะทำได้ ตลอดเวลาในการประลองนางพยายามที่จะสู้กลับแต่ว่าทำไม่ได้ สิ่งที่นางทำได้คือการปัดป้องตั้งรับคมกระบี่ที่เข้ามาไม่หยุด

หรงเล่อเดินเข้าไปหาร่างของอันลี่ที่เหมือนยังไม่ได้สติ ดึงอีกฝ่ายให้เข้ามายังลานประลอง เพราะถ้าอันลี่ตกลงไปกลัวว่าจะ

เจ็บหนัก

“เหตุใดทำสีหน้าเช่นนี้อันลี่ เจ้าดูจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยนะ”

หรงเล่อเอ่ยถามสหายเสียงหวาน มองใบหน้าที่มีแต่เหงื่อและซีดเซียวจนไร้สีเลือด นางเอื้อมมือไปหยิบผ้าเช็คหน้าขึ้นมาเช็คเหงื่อให้กับสหายสนิทด้วยแววตาอ่อนโยน

ภาพที่เกิดขึ้นทำให้ทุกคนมองหรงเล่อเป็นเหมือนวีรสตรีที่กล้าหาญที่กำลังเอาใจสตรีที่รัก ภาพลักษณ์ของหรงเล่อในภาพความทรงจำของผู้คนได้เปลี่ยนไปแล้ว มันเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ นางไม่ใช่หรงเล่อที่แสนอ่อนแอ โง่งม เป็นเพียงขยะชิ้นหนึ่งแล้ว

“การแสดงของพวกเจ้าตื่นตาตื่นใจจริง ๆ ไม่คิดว่าครั้งนี้การแสดงการประลองจะเปลี่ยนไป ทำให้เกิดภาพงดงามของสาวงามสองคน ในเมื่อข้าชอบการแสดงของเจ้าทั้งสอง ลองเอ่ยมาสิว่าต้องการอะไรเป็นรางวัล”

หรงเล่อสะกิดมือของอันลี่ที่ตอนนี้ยังคงไม่ได้สติ

“อันลี่ โอกาสของเจ้ามาแล้ว ไยเจ้านิ่งไปสหายข้า”

เสียงของหรงเล่อทำให้อันลี่ที่ตกตะลึงสะดุ้งถอยตัวออกห่าง มองหรงเล่อด้วยสายตาไม่วางใจ นางมองรอบ ๆ ก่อนจะทำตนให้กลับมาปกติที่สุด

“ว่าอย่างไร เจ้าทั้งสองต้องการสิ่งใดเป็นรางวัล”

อันลี่ที่ได้ยินก็ยิ้มหน้าบาน นางลืมเรื่องที่เพิ่งจะถูกหรงเล่อฆ่าไปเสียสนิทเพราะว่าเรื่องที่นางฝันหามาอยู่ตรงหน้านางแล้ววันนี้

“หม่อมฉันหรงเล่อ วันนี้มีโอกาสได้มาทำการแสดงต่อหน้าฝ่าบาทถือว่าเป็นรางวัลแล้วเพคะ ไม่ได้ต้องการสิ่งใดอีก”

หรงเล่อเอ่ยแจ้งความต้องการของตนเอง ด้วยนาง

ไม่ต้องการให้ผู้เป็นใหญ่ประทานสิ่งใดที่อยู่นอกเหนือจากสิ่งที่นางต้องการ นางไม่อยากให้แผนของนางที่วางเอาไว้พังก่อนที่จะถึงเวลา

“หืม แล้วเจ้าละคุณหนูอันลี่ เจ้าอยากได้อะไร ในเมื่อสหายสนิทของเจ้านางไม่ต้องการ ข้าเอ่ยไว้ว่าหากการแสดงของพวกเจ้าทำข้าถูกใจ ข้าจะให้ในสิ่งที่พวกเขาขอ การแสดงวันนี้น่าสนใจมาก ไม่คิดว่าการประลองจะออกมาได้น่าชมเป็นธรรมชาติมากขนาดนี้ มันเหมือนกันว่าไม่ใช่การแสดงเลยทีเดียว”

สิ่งที่ฝ่าบาทเอ่ยออกมาตรงกับความคิดของผู้คนเกือบทั้งงาน เพราะพวกเขาคิดว่าหรงเล่อจะลงมือฆ่าอันลี่แล้วจริง ๆ แต่ว่าในช่วงสุดท้ายที่ปลายกระบี่แหลมคมจะเฉือนผ่านลำคอนาง กลับเบนปลายกระบี่ไปทิศอื่นแทนจนเผลอไปตัดปลายเส้นผมของอันลี่

อันลี่มองหรงเล่อที่ยิ้มให้นางด้วยสายตาโง่งมเช่นเดิม ดวงตายังสดใสไม่เหมือนตอนที่ทำการประลองสักนิด

“หม่อมฉันมีความต้องการเพียงหนึ่งอย่างเพคะ”

สายตาของคนทั้งงานมองไปที่อันลี่เป็นตาเดียวเพราะอยากจะรู้ว่าความต้องการที่ว่าของนางคืออะไร

ตลอดมาอันลี่เป็นหนึ่งในคุณหนูที่ทำการแสดงดีมาโดยตลอดแม้ว่าจะมีตัวถ่วงอย่างหรงเล่อก็ตาม นางไม่ได้แสดงออกว่าต้องการอะไรเป็นพิเศษเลย แต่ว่าครั้งนี้ต่างออกไป

“ลองว่ามาสิว่าเจ้าต้องการอะไร”

เสียงของฝ่าบาททำเอาอันลี่ที่มีความมั่นใจถึงกับหายใจด้วยความยากลำบาก นางรู้สึกว่าฝ่ามือขอนางเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ ลำคอที่จะให้เปล่งเสียงแห้งมากขึ้นจนเอ่ยได้ยาก

นางกำลังกลัวทั้งที่นางไม่เคยมีมันอยู่เลย

ในตอนที่นางกำลังจะเอ่ยออกมา ร่างกายของอันลี่ก็ไหววูบราวกับว่านางกำลังหมดสติ ทำให้หรงเล่อที่อยู่ใกล้ที่สุดต้องเข้าไปรับตัวของผู้เป็นสหายมาไว้ในอ้อมกอด

และเป็นตามนั้น อันลี่หมดสติก่อนจะได้เอ่ยในสิ่งที่ต้องการ สร้างความมึนงงให้กับผู้คนทั่วทั้งงาน

สหายข้า ดูเหมือนวันนี้เจ้าจะไม่มีโชคเสียแล้ว เอาไว้ขอที่งานอื่นแล้วกันนะ

หลังจากนั้น ร่างของอันลี่ก็ถูกพาออกจากงานเพื่อให้หมอหลวงได้เข้ามาดูอาการว่านางเป็นอะไรกันแน่

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว