email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 22 การแสดงที่งดงามตราตรึง

ชื่อตอน : บทที่ 22 การแสดงที่งดงามตราตรึง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 534

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2564 14:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 22 การแสดงที่งดงามตราตรึง
แบบอักษร

บทที่ 22

การแสดงที่งดงามตราตรึง

ไม่นานผู้เป็นใหญ่ของวังก็มากันครบ แต่ละคนแต่งหน้าแต่งตัวกันได้อลังการทีเดียว เรียกได้ว่าสายตาของบุรุษอย่างฮ่องเต้คือสิ่งสำคัญที่ทำให้พวกนางแต่ละคนมีแรงใจในการประโคมทุกสิ่งลงบนตัว ถึงมันจะหนักหรือว่าไม่สบายตัวแค่ไหนก็ตาม

เพียงออกมางดงามและฝ่าบาทสนใจ เท่านี้ก็พร้อมที่จะแลกแล้ว

“เจียงอิ้ง ฝ่าบาทดูท่าจะถูกใจเจ้ามากพอสมควร”

หรงเล่อที่สังเกตเห็นว่าฝ่าบาทมองมายังพวกนางสองคนหลายต่อหลายครั้งก็เอ่ยหยอกล้อผู้เป็นสหายที่เอาแต่มองการแสดงและจิบชารสดีที่หาได้ยาก

วันนี้ผู้ที่เป็นแม่งานคือฮองเฮา ไม่แปลกที่ของที่ใช้ทุกอย่างจะต้องเป็นของดีและราคาแพง ด้วยคงไม่ต้องการเสียหน้าให้เกิดความอับอายขึ้น งบที่มีคงไม่พอให้ซื้อของราคาแพงพวกนี้มาจัดงาน ครั้งนี้นับว่าฮองเฮาลงทุนไม่น้อยยอมควักเงินตนเองออกมาใช้จ่าย

ในส่วนของงานสุดท้ายใกล้สิ้นเดือน คนที่ได้เป็นแม่งานคือฮองเฮาเช่นเดิม หากงานเลี้ยงไม่ดีจะเกิดเรื่องเสียหน้าอีกทั้งฝ่าบาทจะไม่ไว้ใจให้เป็นแม่งานอีกต่อไป

เสียหน้าขึ้นมาจะทำให้การออกจากตำหนักคงไม่สบายตัว เพราะคนในวังนอกจากเรื่องการว่ากันลับหลัง หนึ่งเรื่องที่พวกนางถนัดคือการพนัน พนันว่างานเลี้ยงทั้งสามงาน งานไหนกันแน่ที่จะเกิดเรื่อง งานไหนที่จะออกมาดีที่สุด และงานไหนที่จะไม่มีเรื่องวุ่นวาย

งานเลี้ยงในวังหลังสิ่งที่เกิดขึ้นบ่อยที่สุดเห็นจะเป็นเรื่องที่ไม่คาดฝันมาก่อน

“ยิ่งฝ่าบาทมอง มันยิ่งทำให้ข้าต้องเผชิญอันตราย เจ้าก็ดูออกไม่ใช่หรือ”

“แต่เจ้าก็เลี่ยงมันไม่ได้ ฝ่าบาทกำลังรอให้เจ้าแสดงฝีมือ คนที่เป็นประโยชน์เท่านั้นที่จะได้รับความโปรดปรานแท้จริง ส่วนความโปรดปรานที่มาเพียงช่วงเวลามีให้สำหรับสตรีที่เก่งกาจเรื่องบนเตียงเท่านั้น เจ้ากำลังทำให้ฝ่าบาทรู้สึกสนุก เพราะเจ้ามาคบหาข้าเป็นสหาย ความเปลี่ยนแปลงตรงนี้ของเราสองคนดึงดูดความสนใจฝ่าบาทเข้าแล้ว”

หรงเล่อมองการแสดงต่อ นางกำลังคิดว่าหากนางลงมือหนักเกินไปในวันนี้ เกรงว่าฐานะของเจียงอิ้งในวันหน้าคงไม่สะดวกสบายมากนัก เช่นนั้นคงต้องเบามือลงหน่อย เอาเพียงหอมปากหอมคอเหมือนว่าเรื่องเล่นสนุกที่ไม่ได้มีความตั้งใจ

เรื่องบังเอิญที่เกิดจากความไม่บังเอิญ มันคงสนุกน่าดูทีเดียว

“ว่าแต่ข้าที่ฝ่าบาทมอง ดูท่าเจ้าคงเข้าตาชินอ๋องบ้างแล้วสินะ ชินอ๋องเป็นหนุ่มรูปงาม น้องชายแท้ ๆ ที่ฝ่าบาทให้ความไว้วางใจมากที่สุด เป็นด่านหน้าในการออกรบเพื่อดูแลความสงบสุขของแผ่นดิน เรียกได้ว่ามีความสำคัญมากที่สุดรองลงมาจากฝ่าบาท สตรีน้อยใหญ่ยังใฝ่ฝันว่าจะได้แต่งเข้า เพราะว่าดีกว่าเข้าวังหลังที่ต้องแย่งชิง แต่ถ้าเป็นชินอ๋องพวกนางก็สบายใจเรื่องนี้ได้ ด้วยชินอ๋องยังไม่มีชายา จะมีเพียงอนุไม่กี่คนที่ถูกฝ่าบาทมอบให้เท่านั้นซึ่งตายไปหมดแล้วจะเหลือแค่สาวใช้อุ่นเตียง การเข้าไปเป็นนายหญิงคงสุขสบายทั้งฐานะและทางใจเพราะไม่ต้องกลัวว่าวันหนึ่งจะถูกวางยาจนตาย”

“เจียงอิ้ง ไม่ว่าที่ไหนก็ล้วนอันตรายทั้งนั้น ดูอย่างอนุพวกนั้นสิ มีไม่มากแต่ก็ยังเกิดเรื่องจนตาย เพราะว่าสามีพวกนางไม่ได้ให้ความสนใจ”

“นั่นสินะ”

การแสดงต่าง ๆ ผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนมาถึงการแสดงที่จะมีขึ้นจากเหล่าคุณหนูคุณชายที่มาร่วมงาน ครั้งนี้มีของรางวัลที่มากพอสมควรที่จะเรียกความสนใจ ส่วนอันลี่ รางวัลที่นางอยากได้มีอยู่แล้วคงจะยึดมาจากคำขอของฝ่าบาทเมื่องานเลี้ยงครั้งก่อน

หรงเล่อที่มองอันลี่อยู่ก็อดยิ้มไม่ได้ ความใฝ่ฝันของอันลี่ช่างเกินเอื้อมจริง ๆ ถ้าหรงเล่อเลือกไม่ได้ต้องแต่งเข้าวังชินอ๋อง ฉะนั้นที่นางบอกว่าจะช่วยอีกฝ่ายในตอนแรกคงช่วยได้เพียงเล็กน้อยแล้ว

และเป็นไปตามที่คิด อันลี่ลุกขึ้นเดินออกมายังลานกว้างที่ใช้ทำการแสดงเป็นคนแรก

เพื่อที่จะทำให้ตนเองดูโดดเด่นที่สุดและมีสายตาให้ความสนใจที่สุดอีกด้วย

ดูจากชุดแล้วอันลี่คงไม่คิดที่จะร่ายรำ

“นางเสนอตัวคนแรกเสียด้วยสิ”

“ต้องคนแรกอยู่แล้ว เพราะนางอยากให้ทุกสายตาสนใจนางอย่างแท้จริง หากนางทำการแสดงทีหลัง คนทั้งงานที่มีการแสดงในใจที่ชมชอบอยู่แล้วอาจจะมองข้ามการแสดงของนางไปเลย”

“เจ้าคิดว่านางจะแสดงอะไร”

“ไม่รู้สิ แต่คิดว่าคงต้องมีข้าเข้าร่วม”

“เจ้าจะช่วยนาง…”

หรงเล่อยิ้มหวาน นางไม่ได้ตอบเพียงแต่มองไปที่อันลี่ที่ยิ้มเขินกลางลานการแสดงทำตัวดั่งดอกบัวที่บริสุทธิ์เท่านั้น

“หม่อมฉันอันลี่เพคะฝ่าบาท”

“อืม เราจำได้อยู่แล้ว วันนี้คุณหนูอันลี่จะทำการแสดงใด”

“หม่อมฉันจะทำการแสดงเกี่ยวกับการต่อสู้เพคะ”

สิ้นเสียงของอันลี่คนทั้งงานยิ่งให้ความสนใจมากยิ่งขึ้น เพราะว่าการแสดงต่อสู้เป็นฝ่ายชายมากกว่าที่จะแสดง ส่วนฝ่ายสตรีส่วนมาก วาดรูป ร่ายรำเล่นดนตรี

“หรงเล่อ ข้าคิดว่าคมดาบของนางคงไม่ถูกตัวเจ้านะ”

“เป็นคมดาบของข้ามากกว่าที่จะชนะนาง”

ทั้งสองคิดถึงผลที่จะตามมาเงียบ ๆ ทั้งหรงเล่อและเจียงอิ้งเหมือนกันอย่างหนึ่ง คือเป็นคนมองสถานการณ์ออก และสิ่งที่อันลี่สร้างขึ้น สุดท้ายมันจะทำให้นางขุดหลุมฝังตัวเอง

“เจ้าจะแสดงคนเดียวหรือ”

“ฝ่าบาท เดิมทีหม่อมฉันทำการฝึกซ้อมกับสหายสนิทเพคะ จึงไม่ได้จะทำการแสดงคนเดียว”

“คงเป็นคุณหนูหรงเล่อสินะที่เจ้าหมายถึง”

ทั่วทั้งงานเงียบลงทันที เพราะว่าไม่คิดว่าหรงเล่อจะมีความสามารถในการต่อสู้มากขนาดที่จะงดงามจนเอามาทำเป็นการแสดงได้ แบบนี้คนทั้งหมดยิ่งนึกห่วงอันลี่ที่อยากจะให้สหายโดดเด่นแต่อาจจะทำการแสดงที่นางมีความตั้งใจพัง

“หรงเล่อ เจ้าน่าสงสารทีเดียว ในงานน้อยคนจริง ๆ ที่จะห่วงเจ้าจากใจ มองออกว่าการกระทำของอันลี่คือเอาเจ้าออกไปฆ่าต่อหน้าผู้คน หาใช่ทำเพื่อที่จะช่วยให้เจ้าโดดเด่นสมฐานะตามที่คนทั่วไปคิด”

“นางอยากเป็นนางเอก ข้าก็จะให้นางเป็น”

หรงเล่อลุกขึ้นยืน นางกระชับชุดให้เข้าที่เข้าทางแล้วเดินลงไปยังลานการแสดง ตลอดเวลาสายตาห่วงใยของผู้เป็นบิดาทำให้

หรงเล่อต้องส่งยิ้มให้เพื่อให้บิดาคลายความกังวล

“หม่อมฉันหรงเล่อถวายพระพรฝ่าบาท”

“ลุกขึ้นเถอะ วันนี้เป็นการแสดงแรก หวังว่าเจ้าทั้งสองจะไม่ทำให้ข้าผิดหวังจนเบื่อหน่ายการแสดง”

“หม่อมฉันทั้งสองจะทำเต็มทีเพคะ”

อันลี่เดินมายืนข้าง ๆ หรงเล่อก่อนจะยิ้มหวานให้ เราซ้อมการต่อสู้หลายครั้งก่อนหน้านี้ เจ้าคงยังจำได้ เจ้าบอกจะช่วยให้ข้าสมหวังกับชินอ๋องเจ้าคงไม่ลืมที่จะทำมัน”

เสียงกระซิบของอันลี่สร้างรอยยิ้มหวานที่บาดลึก นางรับกระบี่อ่อนมาจากมือของสหายก่อนจะถอยออกมาตั้งท่าเตรียมความพร้อม

แต่ก่อนนางทั้งสองฝึกซ้อมกันบ่อยครั้ง แต่ว่าฝีมือของหรงเล่อย่ำแย่มาก รับได้เพียงสองกระบวนท่าก็ล้มจนเจ็บ อันลี่จึงไม่คิดเอาการแสดงนี้มาถวายให้ฝ่าบาทได้ชม แล้ววันนี้อีกฝ่ายนึกสนุกอะไรถึงได้เลือกการต่อสู้

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว