email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 20 ผ้าที่ดีใช่จะราคาแพง

ชื่อตอน : บทที่ 20 ผ้าที่ดีใช่จะราคาแพง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 598

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ส.ค. 2564 21:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 20 ผ้าที่ดีใช่จะราคาแพง
แบบอักษร

บทที่ 20

ผ้าที่ดีใช่ว่าจะราคาแพง

หรงเล่อลงจากรถม้าพร้อมกับเจียงอิ้งที่เดินตามลงมา ทั้งสองยิ้มเล็กน้อยที่เห็นว่าคนที่พวกนางมองเป็นเหยื่อกำลังเพลินกับเนื้อผ้าสวย ๆ ตรงหน้าโดยไม่รู้ว่าหายนะกำลังมาเยือน

ออกจากจวนทั้งที่เกิดเรื่องขึ้น ไม่แน่ว่าอันลี่คงมีแผน

ทุกคนในร้านมองสตรีที่เดินเข้าไปในร้านด้วยสายตาดูถูก

ใช่แล้วหรงเล่อคิดว่าสายตาคนพวกนี้ที่มองอันลี่คือสายตาดูถูก เพราะนางเคยถูกมองเช่นนี้มาก่อน แล้วมันก็นานหลายปีจนนางรู้สึกชินชาที่ถูกมองแบบนี้

หลายคนที่ต่อว่านางลับหลัง มองนางอย่างรังเกียจ ทั้งที่นางไม่เคยทำอะไรให้พวกเขาด้วยซ้ำ แต่พอนางเปลี่ยนไป จากดูถูกกลับกลายเป็นชื่นชมและเข้าหา เอ่ยดีกับนางทุกอย่าง ต่างจากแต่ก่อนที่ไม่อยากให้นางเฉียดเข้าใกล้ด้วยซ้ำ

หรงเล่อกับเจียงอิ้งเดินเข้าไปในร้าน เพียงเว้นระยะจากอันลี่มากหน่อย นางทั้งสองอยากจะรู้ว่าวันนี้อันลี่ออกมาเพราะอะไร ข่าวที่เกิดขึ้นรับว่าเสียหายหนักพอสมควร

“อันลี่ ไยเจ้าออกมาได้ ข้าได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นแล้วเป็นห่วงเจ้ามาก”

หรงเล่อกับเจียงอิ้งเลือกมานั่งที่โต๊ะที่อยู่ข้าง ๆ โต๊ะของอันลี่กับสหาย เพียงมีฉากกั้นบาง ๆ ที่กั้นโต๊ะทั้งสองเอาไว้เท่านั้น เพื่อให้ลูกค้าที่มาใช้บริการรู้สึกว่าเป็นส่วนตัวมากขึ้น

ดูท่าแล้วอันลี่กำลังจะสร้างข่าวลือ เพราะทุกครั้งที่อันลี่

นัดแนะสหายที่เป็นบุตรอนุด้วยกัน จะเกิดข่าวลือใหม่ ๆ ขึ้นมาทุกครั้ง ส่วนมากอันลี่จะพาหรงเล่อไปด้วยเสมอ แต่ที่ผ่านมาหรงเล่อเชื่อข่าวทุกข่าวที่อันลี่พูด ไม่ว่าอันลี่พูดอะไรนางก็พร้อมที่จะเชื่อมันทั้งหมดไม่เอ่ยปากถามสักคำ

“ข้ากังวลนะ เลยอยากออกมาเที่ยวเล่น อยู่จวนข้าต้องบ้าตายแน่”

“แต่ข่าวว่าเจ้าถูกอันฮูหยินต่อว่าไม่น้อย”

“ใช่ ข้าจึงไม่อยากอยู่จวนให้ถูกทุบตีอีก เจ้าก็รู้ว่ายิ่งเรื่องราวเกิดใกล้ตัวข้า นางยิ่งหาเรื่องข้ามากเท่านั้น”

“แล้วเรื่องวันนั้นเป็นมายังไงกันแน่อันลี่ เจ้าบอกพวกข้าได้หรือไม่”

“ข้าไม่อยากพูดถึงมันเลย หากเรื่องนี้แผ่ออกไปคงไม่ดี”

“เจ้าก็รู้ว่าพวกข้าไม่เอาไปพูดที่ไหนแน่ งานเลี้ยงสกุลกวนมีแต่พวกบุตรภรรยาเอก พวกข้าไม่มีสิทธิ์ได้ไป แต่เจ้ากลับได้ไปเพราะว่าเจ้ามีความโดดเด่นจึงได้รับเทียบเชิญพิเศษแท้ ๆ แต่มาเจอเรื่องแบบนี้ได้”

หืม นี่อันลี่ไปพูดว่าที่ได้ไปเพราะได้รับเทียบเชิญพิเศษหรอกหรือ แล้วไหนในงานบอกว่าเพราะผู้เป็นพี่สาวชวนไปกัน แปลก

จริง ๆ

หรงเล่อและเจียงอิ้งยิ้มให้กันอย่างรู้ทัน

อันลี่ในสายตาของบุตรอนุจวนอื่น นางคือสตรีที่ดีที่เพียบพร้อม ไหนจะมีความสามารถเป็นที่นับหน้าถือตาจากเหล่าคุณหนูด้วยกัน แม้แต่ฝ่าบาทยังพอใจในความสามารถของนาง

“ถ้าข้าพูดออกไปแล้ว พวกเจ้าอย่าไปเอ่ยให้ผู้ใดฟังอีกเข้าใจหรือไม่”

ทั้งสามคนพยักหน้ารับเพื่อที่จะได้ฟังว่าแท้จริงแล้วเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมถึงได้มีเรื่องได้ เพราะจวนกวนปกติแล้วสุขสงบมาก ไม่เคยมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นเลย

อีกทั้งคุณหนูหลันฮวาเป็นสตรีที่มีชื่อที่ต้องเข้าถวายตัว แต่นี้กลับต้องแต่งให้รองแม่ทัพกวนฝู ผู้ใดบ้างที่ไม่กลัวว่าฝ่าบาทอาจจะมีโทสะจากเรื่องนี้ แต่เมื่อเช้าที่ผ่านมาก็ทำให้เห็นแล้วว่าฝ่าบาทไม่ได้คิดอะไร ออกจะยินดีด้วยซ้ำ เนื่องจากมีการประทานสมรสพระราชทานให้กับทั้งสองคนไม่ให้เป็นที่ครหามากกว่านี้

จวนที่เสียชื่อมีถึงสองจวน ทั้งยังเป็นจวนใหญ่ทั้งคู่ เกิดเรื่องงามหน้าขึ้นเช่นนี้หากไม่รีบแต่งคงไม่รู้ว่าจะพูดยังไง

“คือวันนั้นข้านั่งโต๊ะเดียวกับหลันฮวา แต่นางบอกว่าจะออกไปเดินเล่น ข้าจึงไปด้วย ไม่นึกว่าเพราะข้ามัวแต่เดินชมดอกไม้ ทำตัวชักช้าจึงเดินไม่ทันนาง พอไปถึงโคนต้นไม้ ข้าก็ได้ยินเสียงชายหญิงที่กำลังมีความสุข พอเข้าไปใกล้ ๆ กลับเห็นเป็นหลันฮวาที่ขึ้นไปนั่งบนตัวรองแม่ทัพกวน ข้าถึงกับชาไปทั้งตัวทำอะไรไม่ถูก พอจะหันหลังก็สะดุดล้มลงที่พื้นทำให้หมดสติ เกิดเป็นภาพที่ผู้คนเอ่ยถึง แต่ข้าก็ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงเกิดเรื่องขึ้นเช่นกัน รู้เพียงว่าข้าเองก็เป็นฝ่ายเสียหาย เพียงแต่หลันฮวาเสียหายหนักกว่า ข้าเองก็อยู่ห่างจากพวกเขาจึงรอดมาได้ แต่ก็ยังมีคำครหาตามมาอีก ข้าไม่รู้จะระบายเรื่องนี้กับใครแล้ว”

“หืม หรือว่าแท้จริงแล้วหลันฮวานางรักใคร่ชอบพอกับคุณชายกวน ไม่ได้อยากแต่งเข้าวังหลัง พอมีโอกาสถึงได้สร้างเรื่องขึ้น ถึงจะเสียหายบ้างก็นับว่าคุ้ม รองแม่ทัพกวนฝูหนุ่มแน่น หน้าตาหล่อเหลาถือว่าเป็นสหายสนิทของชินอ๋อง อำนาจในมือก็มากกว่าผู้อื่น หากเป็นข้าถ้าต้องเสี่ยงข้าก็จะทำเช่นกัน”

“เจ้าว่าหลันฮวาไปหรือไม่ ข้าไม่คิดว่านางจะเป็นคนเช่นนั้นการได้รับเลือกแต่งเข้าวังหลังถือว่าเป็นเกรียติแล้ว ไยนางต้องสร้างเรื่องเพื่อไม่ให้แต่งด้วย”

“อันลี่ เจ้ามองโลกในแง่ดีไปแล้ว หลันฮวานางขึ้นชื่อเรื่องความร้ายกาจจะตาย นางหยิ่งไม่สนใคร เจ้าคบหานางเป็นสหายข้าก็เตือนหลายครั้งแล้วแต่เพราะเจ้าเอาแต่บอกว่าสงสารที่นางไม่มีเพื่อนถึงได้คบหาด้วย เรื่องเมื่อวานหากออกมาแย่กว่านี้ เป็นเจ้าด้วยที่ต้องแต่ง แต่เจ้าต้องแต่งเป็นฮูหยินรองนะ ดีแค่ไหนที่รอดพ้นมาได้เช่นนี้”

อันลี่แสดงสีหน้าตกใจ น้ำตาไหลรินเพียงคิดว่าหากนางพลาดมากกว่านี้อาจจะได้แต่งเป็นรองทั้งที่ไม่มีความเต็มใจ

“แต่ข้ายังสงสารหลันฮวาอยู่ดี เพราะนางเสียหายไม่น้อย”

“มันเป็นความต้องการของนางเอง เจ้าจะไปคิดมากกับเรื่องของนางทำไมกัน เจ้าควรคิดเรื่องเจ้ามากกว่า พรุ่งนี้ก็งานเลี้ยงแล้ว ไม่รู้ว่าเจ้าจะถูกต่อว่าอะไรหรือไม่”

อันลี่พยักหน้ารับ ตีสีหน้าเศร้ากับเรื่องที่เกิดขึ้น

“อ่อ อีกเรื่อง ช่วงนี้เจ้าก็ห่าง ๆ หรงเล่อไว้หน่อยก็ดี ข้าคิดว่าช่วงนี้นางแปลก ๆ ไปมาก อาจจะทำตัวน่ารำคาญจนทำให้เจ้าเดือดร้อนไปแก้ต่างให้นางอีก หรงเล่อผู้นี้แม้จะงดงามขึ้น ข้าว่าสมองคงโง่งมตามเดิมไม่เปลี่ยนต้องพึ่งพาเจ้าอยู่ตลอด เป็นตัวน่ารำคาญเช่นเคย”

ทั้งสามต่างพูดถึงหรงเล่อต่อด้วยคำพูดดูถูกและเรื่องราวเสียหายที่เคยผ่านมา แต่หรงเล่อที่ฟังอยู่ก็ไม่ได้มีแววโทสะ กลับกันนางกำลังยิ้มอย่างสุขใจ

ส่วนอันลี่ก็เอ่ยห้ามปามบอกว่าไม่ควรเอ่ยถึงหรงเล่อเสียหาย เพราะถ้าหรงเล่อรู้เดียวจะร้องไห้เอาที่คนอื่นไม่ยอมรับแล้วยังยืนยันว่าจะคบหากับหรงเล่อเช่นเดิมเพราะหรงเล่อคือสหายสนิท

หรงเล่ออยากจะตบมือให้กับคำพูดและการแสดงของอันลี่จริง ๆ ที่ทำได้เนียนมาก หนึ่งวันนี้ผลักเรื่องที่เกิดจวนกวนพ้นตัว สองเล่นบทแม่พระที่ต้องมาถูกต่อว่าทั้งที่ไม่ผิด สามทำหน้าที่สหายที่ดีเอ่ยปกป้องหรงเล่อ

ไม่แปลกใจเลยที่แต่ก่อนหรงเล่อก็เชื่อใจอันลี่มาก เพราะอันลี่ตีสีหน้าเก่งจนใครก็เทียบไม่ติด

“ดูท่าสหายเจ้าจะห่วงเจ้านะ ถึงกับลั่นวาจาว่าจะยังไม่ทิ้งเจ้า จะเป็นสหายกับเจ้าแม้ว่าคนอื่นจะต่อว่าเจ้ามากขนาดไหน คนแบบนี้หาได้ยากจริง ๆ หรงเล่อ”

“”เจี้ยงอิ้ง เช่นนั้นเราก็เป็นสหายกับนางเป็นเพื่อนข้าสิ”

“ไม่ละ ข้าคิดว่าจะมีสหายเพียงคนเดียว แล้วข้ามีเจ้าแล้ว ส่วนอันลี่ นางเป็นได้เพียงหมากไร้ค่าในมือข้าเท่านั้น”

“แต่ในมือข้า นางเป็นหมากที่มีค่าพอสมควร เพียงแต่ต้องหยิบใช้ให้ถูกเท่านั้นเอง”

“เจ้าจะทำอะไรกันแน่ และความต้องการแท้จริงของเจ้าข้ายังไม่รู้เลยนะ ไม่คิดว่าต้องบอกกล่าวข้าหน่อยหรือ เจ้าเอาข้ามาเป็นเพื่อน เป็นหมากของเจ้า ข้าก็ได้เจ้ามาเป็นหมาก เราสองต่างเป็นหมากของกันและกัน”

“เจ้ามองไม่ออกจริง ๆ หรือถึงได้เอ่ยถามออกมา”

เจี้ยงอิ้งยิ้มหวาน มองผ่านไปยังฉากกั้นที่คนทั้งสี่กำลังพูดคุยกันต่ออย่างสนุกปาก โดยมีอันลี่เป็นหัวหน้ากลุ่มที่พูดถึงเรื่องต่าง ๆ สนุกปาก แม้ว่ามันไม่ใช่เรื่องจริงคนพวกนี้ก็ไม่สน เพียงให้ได้พูดเพื่อให้ตนเองรู้สึกดีเท่านั้น

“เพราะข้ามองออก ข้าเลยอยากรู้ว่าเจ้าไปแค้นอะไรนางหนักหนา อันลี่ทำอะไรให้เจ้า”

“เดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง ไม่นานหรอกเพียงรอสักหน่อย อย่างพรุ่งนี้เป็นต้น”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว