email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 18 เรื่องงามหน้า

ชื่อตอน : บทที่ 18 เรื่องงามหน้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 532

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ส.ค. 2564 17:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 18 เรื่องงามหน้า
แบบอักษร

บทที่ 18

เรื่องงามหน้า

การแสดงต่าง ๆ จบลง เวลานี้ตัวเด่นของงานก็ปรากฏตัวแล้ว กวนฝูผู้นี้ใบหน้าหล่อเหลาจริง ๆ รูปร่างสูงใหญ่สมส่วนเหมาะสมกับฐานะชาตินักรบที่เก่งกาจด้านการศึก

สาวน้อยใหญ่ในงานต่างมองด้วยสายตาเพ้อฝัน แม้แต่อันลี่ที่หรงเล่อมองไม่คาดสายตายังแสดงออกมาว่าชมชอบไม่น้อย

“ดูเหมือนเขาจะเป็นที่ต้องตาของสตรีมากมายไม่น้อย”

หรงเล่อพยักหน้ารับ เพราะที่เจียงอิ้งเอ่ยมาไม่ผิด ใครบ้างจะไม่ชมชอบคนหน้าตาหล่อเหลา ไหนจะมีสกุลที่ดีมีอำนาจเส้นสาย มีเงินทองมากมายให้ใช้ไม่ขาดมือ

ถ้านางเป็นเพียงบุตรอนุ การแต่งเป็นเพียงเมียรองยังดีด้วยซ้ำ ถึงเป็นรองแต่ได้รับความโปรดปรานจากสามีก็ดีกว่าไม่มีใครในจวนให้ความสำคัญ

“แต่วันนี้ข้ามีเจ้าสาวให้เขาแล้ว”

“เจ้าจะใช้แผนไหนกัน ดูท่าหลันฮวาก็ไม่ได้ชอบใจเขาด้วยซ้ำ นางอาจจะทำให้เจ้าตกที่นั่งลำบาก สตรีเช่นนี้คลาดสายตาไม่ได้ด้วยซ้ำ นางไม่ได้โง่นะหรงเล่อ”

“แต่เข้าก็ไม่ได้โง่เช่นกันและไม่ได้ฉลาดกว่านางด้วย ที่ข้าจะทำคือการส่งเสริมมากกว่าจะเรียกมันว่าแผนนะ”

อีกครึ่งชั่วยามต่อมางานเลี้ยงดำเนินมาจนถึงช่วงท้ายและหรงเล่อมองออกมาว่ากวนฮูหยินผู้เป็นเจ้าของงานเลี้ยงเลือกสตรีคนใดให้บุตรชาย

“กวนฮูหยินเลือกตระกูลเมิ่ง นางเป็นบุตรสาวคนรองของ

เมิ่งฮูหยิน ทั้งใบหน้านิสัยดูน่าคบหาไม่น้อยเลย สกุลเมิ่งเองก็เป็นสกุลที่โดดเด่นทั้งงานราชการและการค้าขาย กวนฮูหยินเลือกได้ดี เลือกที่ไม่เด่นเกินไปจนถูกฝ่าบาทระแวงและไม่ต่ำจนถูกนินทา

ต่อว่า”

หรงเล่อเองก็คิดเช่นนั้นเพราะตั้งแต่ที่กวนฝูเดินเข้ามา มารดาเขาก็เรียกให้ทั้งสองทำความรู้จักกันทันที

“พวกเขาคงไปพูดคุยทำความรู้จัก”

กวนฝูและคุณหนูรองเมิ่งที่ถูกหรงเล่อจับตากำลังเดินออกไปจากงานเงียบ ๆ หนุ่มสาวก่อนจะคบหายังต้องพูดคุยทำความรู้จัก สร้างความคุ้นเคยสนิทสนมเสียก่อน

“เราไปเดินเล่นกันบ้างดีหรือไม่เจียงอิ้ง อยู่ในงานนานแล้วข้ารู้สึกเบื่อ หากว่าได้เดินเล่นคงดี อีกอย่างสวนของจวนกวนมากด้วยดอกไม้สวยให้ได้ชื่นชม”

เจียงยิ้มยิ้มรับและลุกขึ้นตามคำชวนของสหาย โดยที่ทุกอย่างผู้ที่จับตามองอยู่อย่างอันลี่ก็เห็น

“หวังว่าแผนเจ้าจะไม่ทำให้ข้าต้องเจ็บตัว”

“ไม่อยู่แล้ว เพราะเป็นคนอื่นที่จะเจ็บ”

พวกนางสองคนเดินมาอีกด้านเพื่อไม่ให้คนอื่นสังเกตว่าเดินไปในทิศทางเดียวกับกวนฝูและคุณหนูรองเมิ่ง สวนของจวนกวนงดงามจริง ๆ การดูแลถือว่ายอดเยี่ยม ดอกไม้ที่ขึ้นอยู่ก็แบ่งแยก

สายพันธุ์และสีสัน

“เจ้าหลอกให้พวกนางสองคนตามเราออกมา”

“ข้าอยากจะพาพวกนางเดินเล่น”

หรงเล่อพูดไปยิ้มไปเดินไปเรื่อย ๆ แต่ละย่างก้าวไม่ได้เดินเร็วมากนัก ทำทีเป็นชมดอกไม้ไปตามรายทาง จวนกวนมีพื้นที่สวนมาก เส้นทางในสวนดอกไม้ก็เป็นทางหินเล็ก ๆ ให้ได้ก้าวเดิน

ใต้ต้นไม้ต้นใหญ่ นางมองเห็นกวนฝูที่กำลังนั่งใต้ต้นไม้พูดคุยกับคุณหนูรองสกุลเมิ่งด้วยท่าทีดุดัน ส่วนฝ่ายสตรีก็มีใบหน้า

เขินอาย

“อยากให้ข้าทำอะไรสหายรัก”

“เจียงอิ้งได้ยินว่าเจ้าเคยไปที่จวนเมิ่งอยู่สองสามครั้งเพราะว่าเมิ่งฮูหยินเป็นท่านป้าเจ้า เราไปคุยกับเมิ่งอี๋กันเถอะ”

“อืม ตามใจเจ้า แล้วไม่รอพวกนั้นก่อนหรือ”

“ไม่ต้องรอสิดี ให้พวกนางได้เล่นไล่จับกับเรา”

ทั้งสองทำทีเดินเล่นแล้วหัวเราะพูดคุยกันไปเรื่อย ๆ จนไปเจอกับหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีที่กำลังทำความรู้จักกันอย่างไม่ได้ตั้งใจ

“เมิ่งอี๋ไม่นึกว่าเจ้าจะอยู่ในสวน”

เจียงอิ้งเป็นคนเอ่ยปากพร้อมกับมองทั้งสองคนไปมาด้วยสายตาล้อเลียน เพราะการพบปะของทั้งสองคือการดูตัว

“ข้าเพียงมาเดินเล่นเจ้าค่ะ บังเอิญเจอคุณชายกวนเลยได้มีโอกาสทำความรู้จักกัน”

เมิ่งอี๋ตอบกลับด้วยใบหน้าแดงก่ำเพราะความเขินอาย ด้วยไม่คิดว่าญาติผู้พี่จะมาพบ ถึงทั้งสองจะไม่ได้ทำอะไรเสียหายก็ตาม นางก็ยังเขินอายอยู่ดี

“ข้ามาเดินเล่นเช่นกัน เห็นกวนฮูหยินบอกว่าอีกด้านเป็นสระเหลียนฮวาที่มีดอกเหลียนฮวาเต็มสระ เลยชวนหรงเล่อมาเดินเล่น เช่นนั้นพวกข้าไปก่อน”

“เอ่อ เช่นนั้นข้าขอไปด้วยนะเจ้าค่ะ ข้าเองก็ชอบดอกเหลียน-

ฮวาเช่นกัน ดูท่าคงงดงามน่าดู”

ด้วยความที่เมิ่งอี๋เขินอายจึงไม่อยากยืนอยู่นาน นางจึงเอ่ยปากขอตามไปด้วย ซึ่งมันก็ตรงกับความต้องการของหรงเล่อพอดี

“คุณชายกวน ไปด้วยกันหรือไม่”

หรงเล่อหันไปเอ่ยถามบุรุษเพียงคนเดียวที่ยืนปั้นหน้านิ่ง

ตีหน้าเคร่งอย่างกับออกรบ การทำความรู้จักกับสตรีใครใช้ให้ท่านแสดงสีหน้าเช่นนี้กัน มิน่ามองมาถึงได้เห็นเมิ่งอี๋ทำสีหน้าปั้นยาก

“ไม่ละ ข้าจะกลับเข้าไปในงานก่อน”

“เช่นนั้นพวกข้าไปก่อนเจ้าค่ะ”

หรงเล่อยิ้มเดินนำทั้งสองออกมาจากใต้ต้นไม้ใหญ่ พวกนางเดินหลบเข้าหลังพุ่มดอกไม้หนาที่ทำให้ผู้อื่นที่มองมาจากที่ไกล ๆ จะเห็นว่าพวกนางสามคนหายไปจากบริเวณนั้น

สระเหลียนฮวาที่เดินมาดูมันเป็นสระที่ไม่ใหญ่มาก แต่ว่าทั้งสระเต็มไปด้วยเหลียนฮวาสีขาวที่เบ่งบานงดงามอวดสายตา ทั้งสามไม่ได้พูดคุยอะไรกันเพียงมองความงดงามตรงหน้าก่อนที่จะได้ยินเสียงกรีดร้องโวยวายดังมาจากอีกด้าน

รอยยิ้มของหรงเล่อกว้างเท่าตัว

“เสียงอะไรกันเจ้าคะ”

เมิ่งอี๋ถึงกับใบหน้าถอนสีเพราะนางตกใจจริง ๆ เกิดอะไรขึ้นในงานเลี้ยงหรือไม่

“เสียงมาจากด้านที่เราเดินจากมา ไปดูกันเถอะ เพื่อจะมีใครเป็นอะไร”

ทั้งสามเดินกลับไปยังเส้นทางเดิมที่เดินจากมา เมื่อมาถึงก็พบว่ามีหลายคนวิ่งมาดูเหตุการณ์ก่อนแล้ว ซึ่งมีไม่ต่ำกว่าสิบคน ส่วนคนที่กรีดร้องคืออันลี่ที่ล้มอยู่ด้านข้างต้นไม้ ซึ่งพอทุกคนมองเข้าไปด้านหลังก็มองเห็นหลันฮวาตกลงไปในโพรงไม้ไม่ลึกมากแต่ที่น่าตกใจคือเสื้อผ้าของหลันฮวาหลุดลุ่ยไม่เหลือชิ้นดีนั่งทับร่างของกวนฝูที่หมดสติอยู่

“ช่วยพวกเขาออกมาเร็วเข้า”

เจียงอิ้งเอ่ยขึ้นก่อนที่บุรุษที่อยู่ในเหตุการณ์จะเข้าไปช่วยดึงกวนฝูขึ้นมา ส่วนสตรีก็เข้าไปช่วยอันลี่ที่ล้มกับพื้นและหลันฮวาที่ไม่ได้มีสภาพที่ดีกว่ากัน

“หรงเล่อ เจ้าทำได้ยังไง”

“กลับจากงานข้าจะบอก เราไปกันเถอะ ที่นี่ไม่มีอะไรน่าสนใจแล้วเจียงอิ้ง”

ทั้งสองเดินหันหลังให้กับเรื่องที่เกิดขึ้น

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว