email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 15 จวนเจียง

ชื่อตอน : บทที่ 15 จวนเจียง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 563

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ส.ค. 2564 14:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 15 จวนเจียง
แบบอักษร

บทที่ 15

จวนเจียง

หรงเล่อลงจากรถม้าที่จวนเทียบหน้าจวนเจียง จวนเจียงเป็นจวนขนาดใหญ่เพราะเป็นของขุนนางระดับสูงถึงเสนาบดีที่มากอำนาจในสภาขุนนาง ฮ่องเต้ยังต้องฟังความไว้หน้าถึงสามส่วน อีกอย่างเสนาบดีเจียงก็เป็นคนของฮ่องเต้ไม่เข้าฝ่ายอื่น อนาคตของเจียงอิ้งอย่างไรก็ไม่พ้นว่าที่สนมคนโปรดของฝ่าบาทแน่นอน ถ้าโปรดมาก ๆ ตำแหน่งฮองเฮาก็ไม่ไกลเกินเอื้อมเพราะอำนาจตระกูลที่มากมาย

แปลกที่เจียงอิ้งไม่ใช่เป้าหมายของอันลี่ในการซื้อใจคบหาเพราะว่าอันลี่รู้ว่าเจียงอิ้งเป็นคนฉลาดรอบรู้ ไหนจะเรื่องที่อันลี่สู้เจียงอิ้งไม่ได้สักเรื่อง ทั้งความงาม สติปัญญา ความร่ำรวย ต่างจากหรงเล่อที่ถึงจะเป็นคุณหนูสูงศักดิ์แต่กลับเชื่อฟังไม่โต้เถียง

อย่างน้อยอันลี่ก็ฉลาดเรื่องนี้ ฉลาดเลือกคบว่าใครที่สามารถจูงจมูกได้ และใครที่ควรอยู่ห่าง

จวนของท่านลุงเจียงอยู่ห่างจากจวนนางพอสมควร ออกมาจากเขตเมืองหลวงเลยก็ว่าได้ ทำให้มีความสงบ ผู้คนผ่านไปมาน้อย

“ไม่ทราบว่าคุณหนูคือผู้ใดต้องการพบใครขอรับ ข้าน้อยจะได้ไปแจ้งเรื่องให้”

ข้ารับใช้หน้าเรือนเรียกพ่อบ้านออกมารับหน้าแขกที่รถม้ามีตราของจวนราชเลขาอยู่

“คุณหนูของข้ามีข้าชื่อว่าคุณหนูหรงเล่อบุตรสาวราชเลขาหรงเชา วันนี้มาเยี่ยมท่านเสนาบดีกับบุตรสาวคุณหนูเจียงอิ้งเจ้าค่ะ”

หยางมี่เอ่ยความต้องการของคุณหนูตน ก่อนอีกฝ่ายจะแสดงสีหน้าตกใจเร่งเปิดประตูให้เข้าไปด้านในที่เรือนรับรองด้านหน้า เพราะจะให้คุณหนูระดับนี้ยืนรอที่หน้าจวนเห็นทีว่าไม่ควรกระทำ ถ้านายท่านรู้เข้า คนที่ต้องโทษคือตาแก่เช่นเขาที่รับรองแขกไม่ดี ตระกูลหรงมิใช่ตระกูลสหายสนิทของนายท่านหรือ

“เช่นนั้นเชิญคุณหนูหรงที่ด้านในขอรับ ข้าน้อยจะไปแจ้งคุณหนูเจียงอิ้งว่าท่านมาขอพบเพราะว่านายท่านไม่อยู่ขอรับ”

“ต้องรบกวนแล้ว”

หรงเล่อเดินเข้าไปด้านใน ทางเดินที่ปูด้วยหินอ่อนก้อนเล็ก ๆ ดูน่ารัก สวนหน้าจวนเองก็งดงามมีดอกไม้หลายสายพันธุ์ให้ความสวยงาม อีกด้านที่ไม่ไกลเป็นสระบัวขนาดใหญ่ ตรงกลางมีศาลาหลังขนาดกลางตั้งอยู่ ช่างเป็นจวนที่น่าอยู่จริง ๆ บรรยากาศก็ร่มรื่นเงียบสงบกว่าจวนนางมาก ด้วยจวนหรงตั้งอยู่กลางเมืองต่างจากจวนเจียงที่ห่างออกมาจากความวุ่นวาย

“เชิญคุณหนูหรงนั่งรอที่ด้านในห้องรับแขกก่อนขอรับ”

หรงเล่อเดินเข้าไปในเรือนรับรองที่มีการตกแต่งเรียบ ๆ ดูสบายตา เน้นความเป็นธรรมชาติของงานไม้ที่สลักออกมาอย่างประณีต แจกันดอกไม้ทั้งเรือนเป็นดอกบัวทั้งหมด ดูท่าคุณหนูของจวนจะชมชอบดอกบัวเป็นหลัก

นั่งรอไม่นาน คุณหนูของจวนก็เดินเข้ามา

“ต้องขออภัยที่ให้คุณหนูหรงรอนาน ข้าไม่คิดว่าวันนี้จะมีแขกจึงไม่ได้แต่งตัว เลยเสียเวลาจนทำท่านรอเช่นนี้”

หรงเล่อลุกขึ้นจากเก้าอี้ ยิ้มเล็กน้อยมองสตรีเจ้าของจวนด้วยความพอใจ

เจียงอิ้งมีใบหน้างดงาม ดวงตามีแววความฉลาดทันคน การวางตัวถือว่าไม่เป็นรองผู้ใด ออกจะมากอำนาจด้วยซ้ำ นางเลือกคนไม่ผิดต้องขอบคุณหยางมี่ที่เสนอสหายเช่นนี้มาให้

“ข้าต่างหากที่มารบกวนท่าน วันนี้ได้ผลไม้จากจวนท่านตามามาก จึงคิดว่าจะเอามาเยี่ยมท่านลุง แต่ว่าไม่รู้ว่าท่านลุงจะไม่อยู่จวน ไหนจะเป็นการรบกวนเวลาพักของคุณหนูเจียงอีกด้วย”

“ไม่เลย ข้าเองก็ไม่ได้กระทำอะไร ต้องขอบคุณน้ำใจคุณหนูหรงมาก”

หรงเล่อให้บ่าวผู้ชายที่มาด้วยส่งมอบผลไม้กว่าสิบชนิดที่นำมาให้อีกฝ่าย ทั้งนี้นางก็สังเกตเจียงอิ้งตลอดเวลาเพื่อคิดว่าการเป็นสหายกับสตรีผู้นี้มีข้อได้เปรียบเสียเปรียบอย่างใด

“เช่นนั้นเชิญที่ศาลากลางสระบัวจะดีกว่า ที่นั่นลมดีอากาศเย็นสบาย ไม่อุดอู้เหมือนที่นี่”

เจียงอิ้งเอ่ยเชิญชวนแขกอย่างใจกว้าง หรงเล่อเองก็ไม่ได้เร่งรีบกลับ นางอยากจะเอ่ยทำความรู้จักอีกสักหน่อย และนางก็รู้ว่าเจียงอิ้งพอจะมองจุดประสงค์การมาของนางออก ทั้งสองเหมือนกันอย่างหนึ่งนั้นคือการเก็บตัวไม่ยุ่งกับใคร พอหรงเล่อมาที่นี่มันออกจะประหลาด ข่าวของนางไม่ใช่ว่าอยู่ในวงแคบแต่มันกว้างมาก ถึงเจียงอิ้งไม่ออกจากจวนเลยสิบปียังรู้เรื่องของนางที่เกิดขึ้นได้

ทั้งสองย้ายมานั่งที่ศาลาสระบัว มองน้ำใสในสระสีฟ้า ฝูงปลาที่ว่ายน้ำเล่น ช่างเป็นบรรยากาศที่ดีจริง ๆ ไหนจะมีขนมหวานและชาชั้นดีวางให้กินเล่นไม่มีเบื่อ

“คุณหนูหรงท่านมาหาข้าหรือบิดาข้ากันแน่”

เจียงอิ้งเอ่ยปากถามหลังจากที่นั่งมาได้สักพัก แต่ว่าอีกฝ่ายไม่เอ่ยอะไรออกมา เอาแต่มองธรรมชาติรอบกาย

สตรีผู้นี้ต่างจากข่าวที่นางรับรู้ ไม่ใช่หน้าตาน่าเกลียดแต่ว่างดงาม น้ำเสียงน่าฟัง แววตาเฉลียดฉลาดทันคน กิริยาท่าทางต่าง ๆ ล้วนแต่เป็นสตรีสูงศักดิ์ที่ได้รับการอบรมสั่งสอนมาอย่างดี ไม่ใช่สตรีที่นางเคยเห็นมาก่อนในงานเลี้ยงที่ได้พบหน้า สตรีที่เอาแต่หลบสายตาก้มหน้านิ่งไม่สนใจสิ่งรอบตัว ขี้กลัว แต่งแต่ชุดสีจืดชืดปักปิ่นเล่มเดียว เอาผมปกปิดใบหน้า สตรีที่ถูกผู้คนหัวเราะเยาะเดินตามหลังอันลี่อย่างหวาดกลัวเสมอมา นางเปลี่ยนไปมากอย่างกับคนละคนแต่อะไรที่ทำให้นางเปลี่ยนจนนางมาที่นี่

จะบอกว่ามาหาบิดานางแต่ว่าไม่ถามหาบิดานางเลย เช่นนั้นจุดประสงค์คงมาหานางแล้ว

“ข้าไม่ปิดท่านคุณหนูเจียง วันนี้ข้ามาหาท่านจริง ๆ ส่วนเรื่องเอาผลไม้มาฝากคือข้ออ้างเท่านั้น”

“ท่านต้องการอะไรจากข้าถึงได้อยากเจอข้า”

ทั้งสองมองกับตาไม่กระพริบ ใบหน้าเจียงอิ้งราบเรียบมีคำถาม ส่วนหรงเล่อก็มีรอยยิ้มงดงามประดับเอาไว้

“ข้าอยากเป็นสหายกับท่าน”

“อะไรทำให้ท่านสนใจอยากจะเป็นสหายกับข้า ทั้งที่สหายที่ท่านมีสนิทสนมตลอดมาคืออันลี่ผู้นั้น สตรีที่ท่านเชื่อฟัง เดินตามหลังนางทั้งที่นางฐานะต่ำกว่าท่าน”

“ข้าคิดว่าท่านคงเดาเรื่องราวได้ไม่ยาก ท่านเป็นคนฉลาด อีกไม่นานต้องได้แต่งเข้าวังหลัง ข้ากับอันลี่เป็นสหายกันมานาน แต่ว่าคำว่าสหายสำหรับข้าและอันลี่คนละความหมายกัน เวลานี้ข้าคิดได้ก็นับว่าเกือบสายเกินไปจนทำให้เกิดเรื่องโง่ ๆ”

“อันลี่จูงจมูกท่านมาหลายปี อะไรทำให้ท่านตาสว่าง”

หรงเล่อยิ้มเย็น เจียงอิ้งฉลาดทันคนจริง ๆ เพียงนางเอ่ย

ไม่กี่คำอีกฝ่ายก็มองเรื่องราวออกจริง ๆ

“คงเพราะข้าฉลาดขึ้นนะ แล้วท่านยินดีจะเป็นสหายของข้าหรือไม่”

เจียงอิ้งมีสีหน้าขบคิด มองหรงเล่อด้วยความสับสนเล็กน้อย

“หากข้าคบหาเจ้าเป็นสหายคนแรกเพราะข้าเองก็ไม่เคยมีสหายมาก่อน ข้าจะได้อะไร เพราะเราสองต่างรู้ดีว่าหากเจ้างดงามฉลาดมากขึ้น ทำตัวสมฐานะคุณหนูตระกูลใหญ่ เจ้าเองก็มีสิทธิ์แต่งเข้าวังหลังเช่นข้าอย่างเลือกไม่ได้ บุตรสาวตระกูลใหญ่ยังไงต้องเป็นอำนาจให้บิดาตนเอง เมื่อเราแต่งเข้า ข้าจะมั่นใจได้ยังไงกันว่าเจ้าจะไม่หักหลังหรือหลอกใช้ข้าจัดการอันลี่ การมีสามีร่วมกันจากสหายก็กลับกลายเป็นศัตรู ยิ่งวังหลังเรื่องพวกนี้คือเรื่องปกติทั่วไปที่เกิดขึ้นทุกวัน”

หรงเล่อคิดไม่ถึงว่าความฉลาดของเจียงอิ้งจะมาขนาดนี้ แต่นางไม่แต่งเข้าวังนี้จึงทำให้สายสัมพันธ์ความเป็นสหายไม่พังลง

ง่าย ๆ

สหายที่ใช้สามีคนเดียวกันย่อมเป็นสหายไม่แท้ ต่างจากสหายที่ไม่ได้ใช้สามีร่วมกันแต่เอื้อผลประโยชน์ช่วยเหลือกันได้

“ข้าไม่ได้เข้าวังหลังแน่นอน ฝ่าบาทบังคับข้าไม่ได้ ข้ามีราชโองการเลือกคู่ครองเอง ท่านไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น อีกอย่างเวลาจะพิสูจน์ว่าเราสองนับเป็นสหายกันได้หรือไม่”

เจียงอิ้งยิ้มออกมาอย่างพอใจในคำตอบ นางก็ไม่ได้อยากแต่งเข้าวังหลังหากว่าเลือกได้ แต่นางเลือกไม่ได้ หรงเล่อโชคดีกว่านางมาก

“ได้เช่นนั้นข้าจะเป็นสหายกับเจ้าคุณหนูหรงเล่อ”

“เรียกข้าหรงเล่อก็พอเจียงอิ้ง ในเมื่อตอนนี้เราเป็นสหายกันแล้ว”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว