email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 13 เจ้าก็ชอบเขาหรือ

ชื่อตอน : บทที่ 13 เจ้าก็ชอบเขาหรือ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 582

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ส.ค. 2564 17:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 13 เจ้าก็ชอบเขาหรือ
แบบอักษร

บทที่ 13

เจ้าก็ชอบเขาหรือ

หรงเล่อเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม นางทำสีหน้าอาย ๆ เล็กน้อยเพื่อให้อันลี่เข้าใจตามที่นางพูดว่ามันคือความจริง ท่าทางของหรงเล่อดูน่ารัก ต่างจากใบหน้าของอันลี่ที่ตื่นตะลึง ดวงตาเบิกกว้าง ยืนกำมัดแน่น มองหรงเล่ออย่างกินเลือดกินเนื้อโดยไม่ปกปิดความไม่พอใจอีกต่อไป

“เจ้าชอบชินอ๋อง”

หรงเล่อเงยหน้าขึ้นมองสหายด้วยสีหน้ามึนงง ว่านางชอบชินอ๋องแล้วมันจะแปลกอะไรตรงไหน ชินอ๋องรูปงาม มากอำนาจเงินทอง เส้นสายก็มีมาก ฐานะก็เหมาะสมกับนาง

ไม่เหมือนม่อเหยียนที่ไม่มีอะไรเหมาะสมกับนางเลยสักอย่าง แล้วนางชอบชินอ๋องจะผิดแปลกได้ยังไง สตรีครึ่งเมืองหลวงเดินไปถามคำตอบที่ได้รับยังเป็นชินอ๋อง

“อันลี่ หน้าตาเจ้าน่ากลัวมาก เจ้าโกรธอะไรข้า หรือเรื่องที่ข้าชอบชินอ๋องแล้วมันแปลก”

หรงเล่อเอ่ยถามเสียงอ่อน มองสหายที่ตอนนี้ใบหน้าแดงก่ำมากโทสะ พยายามเข้าใจทั้งที่ตนเองแสร้งโง่งม

ข้าเพียงเอ่ยหยอกเล่นเจ้าก็จะเป็นจะตายแล้วอันลี่ หากข้าเอาจริงขึ้นมา เจ้าจะไม่ฆ่าตัวตายเลยหรือ แต่วางใจเถอะ ข้าไม่คิดเอาชีวิตตนเองทั้งชีวิตไปผูกติดกับบุรุษเช่นนั้นให้ตนเองเจ็บปวดทรมาน แต่ทำเพื่อให้เจ้าดิ้นมันไม่แน่

“ข้าก็ชอบชินอ๋อง”

หรงเล่อเลิกคิ้ว นางไม่คิดว่าอันลี่จะเอ่ยออกมาตรง ๆ เช่นกัน เพราะปกติอีกฝ่ายจะไม่พูดในสิ่งที่คิดออกมาแต่ว่าแสดงออกด้วยสีหน้าแทน ครั้งนี้คงร้อนใจมาก

สีหน้าของหรงเล่อที่แสดงให้อันลี่เห็นคือกระพริบตาช้า ๆ สีหน้าไม่เข้าใจเหตุการณ์ ก่อนจะเอื้อมมือขึ้นไปจับมือผู้เป็นสหายที่ยืนอยู่ด้วยท่าทางหวั่นใจ

“อันลี่ เราชอบบุรุษคนเดียวกันไม่เห็นเสียหาย ชินอ๋องตำแหน่งใหญ่โต จะแต่งสตรีเป็นสิบย่อมได้ เจ้ากับข้ามีสามีคนเดียวกันดีจะตายไป เจ้ากับข้าจะได้คอยช่วยเหลือกัน ไม่ดีหรือ”

หรงเล่อเผยรอยยิ้มหวาน น้ำเสียงที่เอ่ยอ่อนละมุน ดวงตาก็มีความเมตตาเต็มสิบส่วน การแสดงของนางนับวันยิ่งยอดเยี่ยม สิ่งที่อยากให้อีกฝ่ายเห็นนางแสดงได้ไม่มีที่ติ

อันลี่แทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน หรงเล่อที่นางรู้จักไม่เคยเป็นแบบนี้ ไหนจะมาคิดแย่งบุรุษคนเดียวกับนางอีก ใช้สามีร่วมกันหรือ ใครอยากจะใช้ร่วมกับเจ้ากัน ชินอ๋องไม่เหมาะสมกับสตรีโง่เช่นเจ้า เขาเหมาะกับสตรีที่ฉลาดออกหน้าออกตามากความสามารถอย่างข้าต่างหากไม่ใช่เจ้า อีกอย่างข้าไม่มีทางยอมเป็นรองเจ้าเด็ดขาด ข้าไม่มีทางให้เป็นเช่นนั้นแน่

อันลี่มองหรงเล่อด้วยความโกรธ เล็บของนางจิกเข้าเนื้อเพื่อกักเก็บความไม่พอใจ

“เจ้าจะแต่งให้ชินอ๋องหรือ”

อันลี่ถามเสียงรอดไรฟัน มองหรงเล่อที่ทำสีหน้าเอียงอาย นางอยากจะกระชากเส้นผมของหรงเล่อ ตัดมันให้ขาดจนไม่น่าดู

ตบตีใบหน้างดงามที่เอาแต่ยิ้ม ทำสีหน้าโง่ ๆ ไม่เข้าใจสถานการณ์ให้ไม่เหลือชิ้นดี ฉีกทึ้งชุดเสื้อผ้าที่งดงามกว่าของนางหลายเท่า เหยียบย่ำใบหน้านี้ให้จมดิน เจ้ามันนังอสรพิษ ข้าหรืออุตส่าห์คบหากับเจ้าทั้งที่ไม่มีใครคิดจะเป็นสหายด้วย แต่เจ้ากลับคิดแย่งชิงบุรุษกับข้า

หรงเล่อ เจ้าจะไม่ตายดี...

หรงเล่อทำเป็นมองไม่เห็นความอาฆาตพยาบาทในดวงตาของอันลี่ที่แสดงออก นางเอาแต่ก้มหน้าหัวเราะน้อย ๆ ให้กับคำถามผู้เป็นสหาย

“หากแต่งได้ข้าก็ยินดี ข้าจะขอให้ชินอ๋องแต่งเจ้าด้วยดีหรือไม่ เราจะได้อยู่ด้วยกันเป็นเพื่อนกัน ข้ารับปากว่าจะดีกับเจ้าที่สุด ไม่ให้อนุคนอื่นในจวนทำอะไรเจ้าได้ ข้าจะช่วยเหลือดูแลเจ้าเองในฐานะชินหวางเฟยที่ดีในอนาคต”

สิ่งที่หรงเล่อเอ่ยออกมาเหมือนน้ำมันร้อนที่ราดลงบนกองไฟที่สุมอกของอันลี่

อันลี่คิดไม่ถึงว่าหรงเล่อจะพูดเช่นนี้ เอ่ยว่าจะดีกับนาง ไม่ให้ใครรังแกนางหรือ จะบอกว่าหากแต่งนางต้องเป็นรองแบบนี้ใช่หรือไม่ ความอดทนของอันลี่มีน้อยลงเรื่อย ๆ นางอยากจะฆ่า

หรงเล่อตอนนี้ด้วยซ้ำเพื่อตัดปัญหา เพราะว่าหากหรงเล่อแต่งจริง อีกฝ่ายต้องเป็นชินหวางเฟยแน่นอนเพราะอำนาจบิดาที่มากมาย ไหนจะเป็นบุตรภรรยาเอก ส่วนนางที่เป็นบุตรอนุ มากสุดคือชายารองเท่านั้น ที่ง่ายที่สุดคืออนุ

“อันลี่ เป็นอะไรไปเจ้าเงียบไปเลย”

หรงเล่อยิ้มหวาน ดึงผู้เป็นสหายในนั่งลง ตบหลังมืออีกฝ่ายเบา ๆ เพื่อให้อีกฝ่ายเชื่อใจนางว่าที่นางพูดคือความจริง ๆ อันลี่ยอมนั่งลงตามแรงดึงเก็บสีหน้าให้ได้มากที่สุด

“ข้าเพียงนึกไม่ถึงว่าเจ้าจะดีกับข้าขนาดนี้ ขนาดที่ว่าเอ่ยปากจะดูแลข้า”

“ต้องดูแลอยู่แล้ว เจ้าเป็นสหายของข้านะ ไม่ห่วงเจ้าข้าจะห่วงใคร ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เจ้าเป็นคนเดียวที่คบหาข้าเป็นสหาย ไปงานเลี้ยงเจ้ามักจะไม่สนใจสายตาคนอื่นให้ข้านั่งด้วย ออกไปทำการแสดงเจ้ายังไม่หลงลืมข้าชักชวนข้าออกไปอีก แบบนี้ข้าถึงได้เป็นที่จดจำของทุกคนไม่มีใครหลงลืมข้า เพราะเจ้าแท้ ๆ มาวันนี้ข้าเลือกเปลี่ยนแปลงตนเอง ข้าก็ไม่ควรลืมสหายดี ๆ เช่นเจ้า”

หรงเล่อพูดไปยิ้มไป มองอันลี่ที่ตอนนี้แสดงสีหน้าราบเรียบเพราะข่มโทสะไว้ได้แล้ว

แค้นข้าหรืออันลี่ แค้นเรื่องไหนละ เจ้าโดนเพียงเท่านี้ทั้งที่ทุกอย่างยังไม่เป็นจริงก็โกรธแล้ว แล้วข้าที่โดนเจ้ากระทำตลอดมาเล่า ข้าเจ็บปวดเสมอ หลังกลับจากงานเลี้ยงข้าจะรู้สึกว่าตนไร้ค่าเป็นเพียงตัวตลกที่ผู้คนหัวเราะเยาะ สายตาของคนพวกนั้นที่มองมาที่ข้าด้วยความดูถูก รังเกียจ มันยังตามหลอกหลอนข้าทุกคืน แม้ตื่นข้ายังนึกถึงมัน

ความอับอายที่เจ้ามอบให้มาหลายปีเทียบไม่ได้กับสิ่งที่ข้าทำตอนนี้ ข้าเพียงพูดเพื่อให้เจ้าเจ็บเท่านั้น ของจริงข้ายังไม่เริ่มมันเลยสหาย

“ข้าคิดไม่ผิดจริง ๆ ที่มีเจ้าเป็นสหายเจ้าดีกับข้ามากหรงเล่อ ขนาดเจ้ารู้ว่าข้าชอบชินอ๋อง เจ้ายังคิดแต่งให้เขาอีก”

อันลี่สะบัดมือออกจากหรงเล่อที่แสดงสีหน้าตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้า อันลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงน้อยใจสั่นเครือ

“อันลี่ เจ้าโกรธอะไรข้า”

น้ำเสียงหรงเล่อสั่นเครือเช่นกัน ด้วยกลัวว่าสหายรักจะโกรธ มองสหายที่รักอย่างไม่เข้าใจ ดวงตาของนางมีหยดน้ำตาปริ่มเล็กน้อยส่งเสริมภาพลักษณ์ให้สมจริง

“เพียงโกรธที่เจ้าจะแต่งให้ชินอ๋อง ในเมื่อเจ้ารู้ว่าข้าชอบ ทำไมเจ้ายังคิดจะแต่งอีก ไม่ถอยให้ข้าเสีย หรือหาทางอื่นในการส่งเสริมข้ากับชินอ๋อง ข้าไม่คิดจะแย่งชิงสามีกับสหายรักเช่นเจ้า เจ้าถอยให้ข้าไม่ได้จริงหรือหรงเล่อ”

อันลี่เอ่ยออกมาด้วยสีหน้าอึดอัด ร้องไห้น้ำตาริน ดีที่บริเวณนี้ไร้คนอื่น การแสดงเข้าหน้ากันของทั้งสองจึงไม่เล็ดลอดออกไป

หรงเล่อแทบอยากจะปรบมือให้กับการกระทำของอันลี่ นางใช้น้ำตาอีกแล้วในการร้องขอสิ่งของจากหรงเล่อ เอาปมด้อยของตนเองมาบีบให้หรงเล่อสงสารแล้วให้ในสิ่งที่อันลี่ต้องการ ทุกครั้งที่นางเห็นน้ำตาของสหาย นางจะยอมทุกอย่าง

แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ เจ้าอยากได้ชินอ๋องมากนัก เจ้าต้องพยายามกว่านี้ ข้าจะสร้างเส้นทางให้เจ้าเดินที่มันไม่ราบเรียบดั่งที่เจ้าฝันหา

นางอยากให้อันลี่ทรมาน อยากให้ความฝันที่หวังเอาไว้แหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี จากที่คิดว่าได้ทุกอย่างมาง่าย ๆ นางจะทำให้มันยาก จะเป็นสหายที่ดีส่งเสริมและเหยียบย่ำ

“ข้าเพียงชอบเขาเช่นกัน คิดว่าเรื่องนี้จะดีกว่าหากทั้งเจ้าและข้าแต่งเข้าพร้อมกันเสียอีก เมื่อเจ้าพูดเช่นนี้...”

หรงเล่อเว้นไปช่วงหนึ่ง แสดงสีหน้าคิดหนักปนไม่อยากจะทำตามที่ผู้เป็นสหายขอ เอ่ยขอซึ่งหน้าเช่นนี้ทำหรงเล่อลำบากใจที่จะตอบ

“หรงเล่อ ชีวิตเจ้ามีทุกอย่างมากกว่าข้า มีบิดาที่รักเจ้าคนเดียว ตามใจเจ้าให้เจ้าทุกอย่าง เจ้าเกิดมามีทุกอย่างเหนือข้า ตระกูลของเจ้ามากด้วยอำนาจเงินทองตระกูลเดิมของมารดาก็รักเจ้าเช่นกัน เจ้าเกิดมาดีกว่าข้าที่เป็นเพียงบุตรอนุมาก เจ้าเป็นถึงบุตรภรรยาเอกมีสิทธิ์มีเสียง แต่ข้าไม่มีแม้แต่ของดี ๆ ข้ายังไม่มีปัญญาหามาใช้ หรงเล่อเจ้าเห็นใจข้าเถอะ ข้ารักชินอ๋องจริง ๆ ข้าหวังด้วยซ้ำว่าจะได้แต่งเข้าป็นภรรยาเอก เจ้าอย่าแต่งให้ชินอ๋องเลยนะ เห็นแก่ความเป็นสหายของเราเถอะ”

หรงเล่อแสดงสีหน้าคิดหนักกว่าเดิม ปนเห็นใจในชะตากรรมของสหายที่นางรัก แต่ในใจหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เอาอีกแล้วเจ้ายกเหตุผลเดิม ๆ เพื่อร้องขออีกแล้ว

“ก็ได้ เช่นนั้น ข้าจะตัดใจเอง ข้าจะช่วยเจ้าตามที่เจ้าร้องขอ”

หรงเล่อเอ่ยออกมาด้วยความไม่เต็มใจเจ็บปวดที่จะรับปากแต่ว่านางก็เห็นว่าเมื่ออันลี่ได้ยินก็ยิ้มกว้างกอดนางแน่นเพื่อขอบคุณ

หรงเล่อตบหลังอีกฝ่ายเพื่อปลอบโยน

ข้าจะช่วย ช่วยให้เจ้าสมหวังจนเจ้าลืมไม่ลงเลยทีเดียว

ชินอ๋องจะเป็นสามีเจ้าแน่สหายรัก โดยมีข้าเป็นคนช่วย แต่ว่าความโปรดปรานหรือตำแหน่งชายาเอกที่เจ้าหวัง ดูท่า ข้าคงช่วยไม่ได้

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว