email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 7 เรื่องวันนั้น3

ชื่อตอน : บทที่ 7 เรื่องวันนั้น3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ส.ค. 2564 22:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7 เรื่องวันนั้น3
แบบอักษร

‘อาม่า…ขอโทษค่ะ’ ฉันควรเรียกท่านว่าอะไรดี แล้วสิ่งที่เอ่ยมาเพียงเพราะโกรธที่ฉันเป็นต้นเหตุใช่ไหม ‘ไปรท์ไม่เลิกค่ะ ไปรท์จะดูแลเฮียเฟย จะไม่ทิ้งเฮียเฟยไปไหนเด็ดขาด เฮียเฟยเจ็บเพราะไปรท์’

‘อย่าคิดว่าแกจะได้เข้าใกล้หลานชายฉันอีก’

‘ไม่ค่ะ’

‘คนที่ควรนอนอยู่ตรงนั้น หรืออยู่ในโลงมันควรเป็นแก ไม่ใช่อาเฟย’

‘...’ รู้ ฉันรู้ถ้าเฮียเฟยไม่ช่วยคนที่เจ็บก็คือฉัน หรือไม่ฉันก็อาจจะตายไปแล้ว

‘ตายยากตายเย็น ฉันเสียเงินจ้างคนตั้งเท่าไหร่ สุดท้ายหลานฉันมาเจ็บตัวเอง อีกาลกิณี’

‘อะไรนะคะ เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ’ ฉันหูแว่วไปเองใช่ไหม ไม่ใช่ ไม่น่าจะใช่

‘จะบอกให้ตาสว่าง รถที่จะชนแกน่ะ ฉันจ้างมาเอง’ อาม่าเชิดหน้าชูคอพูดด้วยความมั่นหน้า

‘ทำไมคะ’ ในเมื่อท่านเอ็นดูฉันมาก เวลาที่เฮียเฟยพาไปหาก็น่ารักใส่ฉันเสมอ แล้วทำไม

‘หึ แกมันผู้หญิงชั้นต่ำไง ไม่คู่ควรกับหลานชายของฉัน ชาติสกุลอะไรก็ไม่มี ที่ฉันทำเป็นเอ็นดูเพื่อไม่ให้อาเฟยเตลิด คิดเหรอว่าฉันจะชอบแกจริง ๆ ผู้หญิงอย่างแกมันไม่คู่ควร ไม่สมควรเข้ามาในชีวิตของหลานชายฉัน’

‘...’ นี่หรือที่พูดกันมาช้านานว่าจิตใจคนยากแท้หยั่งถึง ผู้ใหญ่ที่ยิ้มแย้มให้ตลอดทุกครั้งที่เจอ กลายเป็นคนแบบนี้เองเหรอ ไม่อยากจะเชื่อสายตากับหูตัวเองเลย

‘เลิกยุ่งกับหลานชายฉันซะ’

‘ถ้าหนูไม่เลิกละคะ หนูรักเฮียเฟย หนูไม่เลิก หนูจะดูแลเฮีย’

‘ก็เตรียมหาบ้านใหม่อยู่ เตรียมจัดงานศพแม่แกไง’ สายตาอำมหิตมองมาที่ฉัน ช่างน่ากลัวเหลือเกิน ควรรู้สึกยังไงดี แต่ฉันจะไม่เลิกกับเฮียเพียงเพราะคำขู่ ฉันทิ้งเฮียไม่ได้ ฉันรักเฮีย เฮียไม่มีฉันไม่ได้ เขาเจ็บเพราะฉัน หมดอนาคตเพราะฉัน

‘ไปรท์ น้องไปรท์’ เสียงเรียกที่ดังข้าง ๆ พร้อมแรงสะกิดทำให้ฉันสะดุ้ง เสียงรถวิ่งดังไปหมด ข้างกายฉันมีพี่นิกยืนอยู่ นี่ฉันลงจากรถอาม่าเมื่อไหร่กัน

‘คะพี่นิก’

‘มายืนอะไรข้างถนนแบบนี้ ไอ้เฟยรู้ได้เป็นห่วงเราอีกนะ’

‘ไปรท์แค่...’ เล่าดีไหมนะ ฉันควรเล่าให้ใครสักคนฟังดีไหม

‘แค่อะไร’

‘แค่มารอรถไปหาเฮียเฟยที่โรงพยาบาลค่ะ’ ไม่เอาดีกว่า พูดไปใครจะเชื่อ อาม่าของเฮียเฟยในสายของทุกคนคือคนที่แสนใจดีมาก ๆ เป็นผู้ใหญ่ที่น่านับถือ

‘งั้นไปกับพี่ พี่กำลังจะไปเยี่ยมมันพอดี’

‘ขอบคุณค่ะ’ ฉันซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์พี่นิกเพื่อมาหาเฮียเฟยที่โรงพยาบาล ตลอดทางพี่นิกก็ชวนคุยและพูดปลอบใจเรื่องที่เกิดขึ้นกับเฮียเฟย

เมื่อมาถึงโรงพยาบาลฉันก็รีบมาที่ห้องพักฟื้นด้วยความเป็นห่วงและความคิดถึง นั่งลงข้างเตียง วางมือข้างหนึ่งลูบที่แก้ม อีกข้างกุมมือเฮียเฟยเอาไว้ ‘เฮียเฟยของน้องไปรท์ วันนี้เป็นยังไงบ้างคะ’

‘ตื่นได้แล้วน้า ไหนบอกว่าไปรท์สอบเสร็จเราจะไปเที่ยวไงคะ น้องไปรท์รอเฮียเฟยอยู่นะคะ’

‘ไม่ได้ยินเสียงเฮียเฟย ไปรท์เหงามากเลยค่ะ ไม่มีคนร้องเพลงให้ฟังเลย รีบ ๆ ตื่นมาร้องเพลงให้ไปรท์ฟังน้า ไปรท์รักเฮียนะคะ จะไม่ทิ้งเฮีย จะอยู่ข้าง ๆ เฮียตลอดไป’ หลายต่อหลายอย่างที่ฉันพูดให้เฮียเฟยฟัง

กระทั่งโทรศัพท์มือถือของฉันดังขึ้น

Rrrr Rrrr…

‘จ้ะแม่’

(ไปรท์ลูก...) เสียงแม่ที่ร้องไห้ทำให้ฉันใจไม่ดีเอาซะเลย หลังจากพ่อจากไปได้หนึ่งเดือน แม่ก็ไม่เคยร้องไห้อีกเลย

‘แม่เป็นอะไร ร้องไห้ทำไมคะ’

(ไปรท์ห้ามกลับมาบ้านนะลูก ห้ามกลับมาเด็ดขาด)

(เฮ้ย ออกมานะโว้ย กูรู้นะมึงแอบในห้องน้ำ ไม่ออกมา...) เสียงเหี้ยมที่ดังแทรกเสียงร้องไห้ของแม่มาทำให้ตัวฉันชาวาบ

ก่อนที่ฉันจะพูดอะไรสายได้ตัดไปก่อนแล้ว กดโทรกลับไปหาแม่ก็ปิดเครื่อง ฉันรีบมาหาพี่นิกที่นั่งเล่นเกมอยู่ตรงระเบียงด้านนอก ‘พี่นิกคะ’

‘ว่าไง’

‘ที่บ้านไปรท์เกิดเรื่องแน่เลย พี่นิกไปส่งไปรท์หน่อยได้ไหมคะ’ บ้านฉันไกล ในขณะที่เร่งรีบแบบนี้ให้รอรถสองแถวคงไม่ใช่เรื่อง

และแน่นอนว่าพี่นิกมาส่งฉัน ก่อนจะออกจากโรงพยาบาลฉันจูบที่ริมฝีปากของเฮียเฟย บอกกับเขาว่า ‘เดี๋ยวจะรีบกลับมาหานะคะ เฮียรอไปรท์น้า ไปรท์รักเฮียที่สุด สุดที่รักของไปรท์’ จากนั้นก็รีบตามพี่นิกออกมาที่ลานจอดรถ

เมื่อกลับมาถึงบ้านสภาพร้านอาหารตามสั่งของแม่ ข้าวของพังกระจัดกระจายเละเทะ ที่น่าปวดใจกว่าทุกอย่างคือภาพที่แม่กำลังเก็บของโดยที่ใบหน้าของแม่มีรอยตบ ผมยุ่งเหยิง เบ้าตาช้ำ เลือดที่มุมปากไหล แม่หันมามองฉันแล้วทำหน้าตกใจ

‘ไปรท์! แม่บอกแล้วไงว่าอย่ากลับมา ไปเลยลูก หนีไปเลย นิกแม่ฝากดูน้องหน่อยลูก’ แม่รีบยัดเยียดฉันให้ไปยืนข้างพี่นิก เพราะพี่นิกคือเพื่อนเฮียเฟย แม่จึงรู้จักเพื่อนเฮียเฟยทุกคน เพื่อน ๆ ของเฮียชอบมาอุดหนุนกับข้าวที่ร้านประจำตั้งแต่เฮียเฟยเริ่มคบกับฉัน

‘ไม่แม่ ไปรท์ไม่ไป นี่มันอะไรกัน ใครมันทำแม่’

‘ไปรท์ เชื่อแม่นะ ไปซะ ถ้าแม่หาเงินมาคืนมันได้ไปรท์ค่อยกลับมานะลูก ไปนะ หนีไปให้ไกล’

‘เดี๋ยวแม่ เงินอะไร แม่ยืมเงินใคร ทำไมไปรท์ไม่เคยรู้’

‘อย่าถามมากไปรท์ ตอนนี้ไม่มีเวลาแล้ว’ แม่เดินไปเข้าไปด้านหลังเคาน์เตอร์ขายของที่สภาพพังยัง แม่นั่งลงมุด ๆ หาอะไรบางอย่างแล้วยื่นมาให้ฉัน ‘เอาไปใช้ก่อนนะลูก แม่แอบไว้ได้เท่านี้ ไปรท์ดูแลตัวเองดี ๆ นะ แม่รักไปรท์มากนะลูก’

สิ่งที่แม่ยื่นมาคือเงินที่ถูกม้วนเป็นวงกลมเล็ก ๆ อะไรกัน นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวของฉัน ทำไมฉันไม่เคยรู้เรื่องพวกนี้เลย

Rrrr Rrrr

ระหว่างนั้นเองเสียงแผดร้องของโทรศัพท์ฉันก็ดังขึ้น เบอร์ที่โทรเข้ามาคืออาม่าของเฮียเฟย แม่กำลังโวยวายที่ฉันรับสายแทนการรับเงินจากท่านแล้วรีบไป

‘ฮัลโหลค่ะ’

(การเตือนครั้งสุดท้ายจากฉัน เลิกกับอาเฟยซะ ไม่อย่างนั้นแม่แกตายแน่ ระหว่างแม่กับผู้ชายแกจะเลือกอะไร)

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว