email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 7 เรื่องวันนั้น2

ชื่อตอน : บทที่ 7 เรื่องวันนั้น2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ส.ค. 2564 00:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7 เรื่องวันนั้น2
แบบอักษร

“...” ใบหน้าโกรธกรุ่นกำลังมองฉัน กับพี่นิกก็ถือว่าสนิทนะ แต่เราไม่ได้มีอะไรเกินเลยอย่างที่เฮียเฟยกำลังเข้าใจ

“หรือที่คนลือกันว่าไอ้นิกมีคนที่ชอบตั้งแต่สมัยเรียนจะเป็นไปรท์จริง ๆ แล้วไปรท์ก็กำลังคบกับมัน อย่างนั้นใช่ไหม ช่วงนี้เฮียไม่อยู่เล่นกับมันไปกี่ท่าแล้วอะ” เขาโกรธ ที่เขาพูดเขาแค่โกรธ ท่องไว้ไปรท์ ตัวตนจริง ๆ ของเฮียเฟยไม่ใช่คนที่อารมณ์ร้อนแบบนี้

“ไปไกลแล้วค่ะเฮียเฟย มันไม่มีอะไรเลย”

“แล้วเฮียต้องเชื่อที่ไปรท์พูดด้วยว่างั้น”

“...” โอเค พี่นิกชอบฉัน นี่คือความจริงที่ฉันได้รู้จากปากพี่นิก แต่รักของพี่นิกไม่ได้ทำร้ายฉัน และเขาค่อนข้างจะดีกับฉันด้วย ซึ่งเรื่องที่เขาชอบฉันมันเกิดขึ้นนานมาแล้ว ตอนนี้เขาก็ไม่ได้ชอบฉันแล้วมั้ง

“...”

เพราะสายตาที่เฮียเฟยมองมามันไม่มีความเชื่อใจอะไรเลย และฉันก็รู้อยู่แล้วว่าเรื่องของเราไม่มีทางจะเหมือนวันเก่า พูดอะไรตอนนี้เขาไม่เชื่อฉันเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว ที่เป็นอยู่ตลอดระยะเวลาสี่ห้าเดือนก็แค่เรื่องแก้เหงาชั่วคราว ระหว่างที่เขารอแต่งงาน “ไปรท์ไม่ได้ขอให้เฮียเฟยเชื่อค่ะ จะเชื่อหรือไม่เชื่อไปรท์ไม่บังคับอยู่แล้ว ไปรท์แค่พูดไปตามความจริงเท่านั้น เฮียเฟย! ทำอะไร”

ฉันเรียกด้วยความตกใจเพราะเขาเดินออกไปดึงประตูเหล็กลง และเขาก็ตะโกนกลับมา “ปิดร้านไง เราต้องคุยกัน”

“ปิดไม่ได้ค่ะ ไปรท์ยังขายไม่หมดเลย นี่เพิ่ง 11 โมงเอง”

“ไม่เปิดสักวันไม่ตายหรอกไปรท์”

“เฮียเฟย...”

“เท่าไหร่ จ้างปิดร้านวันนี้คิดเท่าไหร่”

“เก็บเงินเฮียไว้เถอะค่ะ ไปรท์ไม่...”

“อ้อ ลืมไปว่าได้เงินผัวเก่ามาเยอะ” นี่คือครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่เราสองคนเริ่มพูดถึงคุณวี และเหมือนจะเริ่มต้นไม่ดีด้วย

“อย่ายุ่งกับคุณวีค่ะ” เฮียเฟยไม่มีสิทธิ์มาเอ่ยถึงคุณวีแบบนี้

“ทำไม ทำไมจะพูดไม่ได้ มันวิเศษวิโสมาจากไหนถึงจะพูดไม่ได้ ก็แค่คนที่แย่งเมียคนอื่นแหละวะ”

“เขาเป็นสามีของไปรท์ เขาเป็นคนดีกว่าที่เฮียคิด เฮียอย่าพูดถึงเขาในทาง...”

กึก! จู่ ๆ มือที่เคยกุมมือ ให้ความอบอุ่นเสมอ ก็ยื่นมือกุมลำคอของฉันแทน “แล้วกูไม่ใช่ผัวของมึงหรือไง” คือประโยคที่เขาพูดพร้อมแรงบีบที่แน่น

ฉันนิ่งค้างด้วยความตกใจ สายตามองประสานดวงตาคมของเฮียเฟย นี่คือครั้งแรกที่เกิดความรุนแรงขึ้นระหว่างเรา ครั้งแรกจริง ๆ ที่ฉันเจอเขาในโหมดนี้ เอาสิ เขามีสิทธิ์ทำ ในเมื่อฉันติดค้างที่เขาเคยช่วยชีวิต

“อยากขายนักก็ขายไป วันนี้กูไม่กลับ แล้วไม่ต้องโทรหรือส่งอะไรมาหา บอกลูกมึงด้วยอย่าโทรหากู”

“ค่ะ” ลูกฉันงั้นเหรอ ใช่ น้องปลายน่ะลูกสาวฉัน ลูกสาวฉันเพียงคนเดียว ตอนนี้น้องปลายก็รักเขาเหลือเกิน แค่ไม่เห็นเขาก็ต้องอ้อนขอให้ฉันโทรหาตลอด เป็นฉันที่บากหน้าโทรไปหา บางทีเขาก็รับ บางทีก็ไม่รับ พอเขาไม่รับลูกสาวก็ทำหน้าเศร้าเสียใจ

เฮียเฟยเดินออกไปทางประตูหลังบ้าน ปิดประตูเสียงดัง ปัง ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เสียใจไปเท่านั้น ฉันต้องอยู่ต่อ อยู่เพื่อลูกสาว “ดีแล้วไปรท์ อีกนิดมันก็จะจบแล้ว อดทนนะ อดทนไว้เพื่อน้องปลาย”

ในวันที่ฉันใส่ชุดนักศึกษา เลือดของเฮียเฟยเปรอะเปื้อนตามเสื้อสีขาว มือฉัน ตัวฉันมีแต่เลือดของผู้ชายที่ฉันรักรองลงมาจากพ่อ เฮียเฟยถูกนำเข้าห้องฉุกเฉิน ฉันเดินวนเวียนหน้าห้องเพื่อรอฟังข่าว ภาวนาขอให้เฮียเฟยปลอดภัย ขอให้เขากลับมาอยู่เคียงข้างฉัน

‘อาเฟย อาเฟยเป็นยังไงบ้าง’ อาม่าของเฮียเฟยวัย 61 ปีเดินมาหน้าห้องฉุกเฉินอย่างเร่งรีบ น้ำตาท่านนองใบหน้า

ฉันรีบถลาตัวเข้าหาท่านหวังประคองกลัวคนแก่จะเป็นลมล้มเพราะท่านรักเฮียเฟยมาก ฉันรู้เพราะเคยเจออาม่าบ่อยและท่านเอ็นดูฉันเป็นอย่างมาก ‘อาม่าคะ เฮีย...’

เพี้ยะ! ใบหน้าฉันชาวาบจากฝีมือของคนแก่ที่ฉันเคารพรักคนหนึ่ง

‘หลานฉันต้องมาเจอเรื่องแบบนี้เพราะแก อีตัวกาลกิณี’

‘หนูขอโทษค่ะอาม่า’

‘อย่ามาเรียกฉัน ฉันไม่ใช่อาม่าของแก’

‘...’

‘คอยดูนะถ้าหลานชายคนเดียวของฉันเป็นอะไรไป ฉันเอาแกตายแน่’ ในตอนนี้อาม่าโกรธมาก ถึงได้พูดคำร้าย ๆ ออกมา ซึ่งฉันเข้าใจดี ก็หลานชายเพียงคนเดียวต้องมาเจ็บตัวเพราะฉันใครกันจะไม่โกรธ ต่อให้เอ็นดูฉันแค่ไหนก็ต้องโกรธ

ฉันเข้าใจอย่างนั้นนะ ทว่าสองวันต่อมา อาม่าดักเจอฉันหน้ามหาวิทยาลัย คือฉันยังต้องมาเรียนทั้งที่ไม่อยากจะมา ถ้าไม่ติดว่ามีสอบอยากจะไปเฝ้าเฮียเฟยตลอด

รถตู้จอดตรงหน้าฉัน ประตูเปิดออกอาม่าเอื้อนเอ่ย ‘ขึ้นรถสิ’

ด้วยใบหน้านิ่งเรียบของอาม่าทำให้ฉันตัดสินใจเข้ามานั่งในรถอย่างเลี่ยงไม่ได้ ‘สวัสดีค่ะอาม่า’

‘ฉันบอกแกแล้วว่าอย่ามาเรียกฉันอาม่า ฉันไม่ใช่ม่าแก’

‘ขอโทษค่ะ’ อาม่าคงแค่โกรธ ที่ฉันเป็นต้นเหตุให้เฮียเฟยยังไม่ฟื้น ขาก็หักเดินไม่ได้ แต่ยังไงซะฉันก็จะดูแลเฮียเฟย ไม่ว่าเฮียจะเป็นยังไง จะเดินไม่ได้ตลอดชีวิตหรือหูหนวกตาบอด ฉันจะไม่ทิ้งเขาไปไหน จะอยู่ข้าง ๆ คอยเป็นแขนเป็นขาให้เขาก้าวเดิน

‘เลิกยุ่งกับหลานชายฉันซะ’ 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว