facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

5 | ยิ่งคุยก็ยิ่งถูกใจ

ชื่อตอน : 5 | ยิ่งคุยก็ยิ่งถูกใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ย. 2564 15:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
5 | ยิ่งคุยก็ยิ่งถูกใจ
แบบอักษร

บทที่ 5

ตอน ยิ่งคุยยิ่งถูกใจ

"แล้วมึงใหญ่ มาจากไหน ถึงมาสั่งกู" นักรบที่พยายามควบคุมอารมณ์เมื่อครู่ ความอดทนขาดผึงเมื่อได้ยินประโยคนั้น

"ก็ใหญ่พอตัวแหละ" ขิงก็ราข่าก็แรง มาเฟียหนุ่มเองก็ไม่ยอมเหมือนกัน

มึงไม่รู้สินะ ว่ากูเป็นใคร!

เขาไม่ได้จะกร่างอะไรหรอก แต่คนมาหาเรื่องแบบนี้ จะให้อยู่เฉย มันก็ไม่ใช่นิสัยเขา

บาร์เทนเดอร์เจ้าเสน่ห์ที่เห็นแววตามาเฟียวาวโรจน์ขึ้นมา ด้วยความโกรธที่โดนพูดจาไม่ดีใส่ ด้วยความเป็นห่วงพี่ชายคนสนิท เขาจึงเดินไปเพื่อขอร้องให้ค่อยพูดค่อยจากัน

"ใจเย็นๆก่อนนะครับคุณโกเบ มีอะไรค่อยๆคุยกัน"

"แล้วถ้าผมใจเย็น คุณจะให้อะไรผมครับ" น้ำเสียงที่กำลังหงุดหงิดเมื่อครู่ แต่พอหันมาพูดกับไวน์ก็เปลี่ยนเป็นเสียงหวานทันที เหมือนคนไม่เคยหงุดหงิดมาก่อน

"คุณอยากได้อะไรละครับ"คนมีเสน่ห์ถาม เพราะเขาไม่อยากให้ทั้งสองมีเรื่องกันจริงๆ ไอ้ห่วงคนอื่นก็ห่วงแหละ แต่ห่วงตัวเองมากกว่า ถ้าบอสรู้ว่าลูกค้ามามีเรื่องกันเพราะเขา คนซวยจะเป็นใครได้ ก็ไอ้ไวน์คนนี้ไง

"งั้นคืนนี้ ให้ผมไปส่งคุณนะครับ" มาเฟียหนุ่มที่จับท่าทีที่ดูกังวลของบาร์เทนเดอร์หนุ่มได้ และยังทาท่าที่แสดงออกมาว่าเป็นห่วงชายผิวแทนคนนี้ เขาจึงยื่นข้อเสนอให้แบบคนที่เหนือกว่า

"ก็ได้ครับ แต่คุณต้องปล่อยพี่ผมไปนะ"แผนสูงจริงๆ คงต้องยอมสินะ เฮ้ออ~

"ไอ้ธัน ปล่อยมัน" เมื่อได้รับคำตอบที่พอใจ เขาก็หันไปสั่งบอดดี้การ์ดคนสนิทให้ปล่อยนักรบทันที ก็ไม่ได้อยากจะมีเรื่องกับหมาบ้าอยู่แล้ว

ธันวาพยักหน้ารับคำ แล้วปล่อยนักรบให้เป็นอิสระ

"ไม่ได้นะไวน์! จะกลับกับมันได้ยังไง พี่ไม่ยอม! " แต่คนหน้าคมก็ยังโวยวายไม่ยอมหยุด

"พี่นักรบกลับบ้านก่อนนะ ไวน์ขอร้อง ไว้ถึงบ้านแล้วไลน์บอก...นะครับ"

เขาขอร้องนักรบ ด้วยสายตาอ้อนวอนอีกครั้ง เพราะกลัวว่าถ้าขืนนักรบยังดื้อดึงอยู่แบบนี้ วันนี้คงได้เจ็บตัวเป็นแน่

ถึงแม้นักรบจะเป็นผู้กองที่มีทักษะฝีมือด้านการต่อสู้ดีพอตัว แต่ว่าการมีเรื่องกับหัวหน้ามาเฟีย ก็เหมือนหยามเกียรติ พวกเขาคงไม่ยอมจบเพียงแค่นักรบเจ็บตัวแน่

"โถ่โว้ย!"

นักรบเห็นสายตาที่เว้าวอนด้วยความเป็นห่วง สบถออกมาด้วยความโมโห แล้วเดินฮึดฮัดออกไป ข่มใจไม่อยากมีเรื่องในที่ทำงานของไวน์ ให้อีกคนต้องลำบากใจ

ฟู่วว~ ยังดีนะ ที่พี่นักรบฟังเรา ไม่งั้นวันนี้ร้านพังแน่

"ขอบคุณมากนะครับ ที่ไม่เอาเรื่องพี่ผม" บาร์เทนเดอร์หนุ่มหันมาหามาเฟียหนุ่ม

"พี่เหรอครับ หรือแฟน" อีกคนถามด้วยความสงสัย

"พี่ชายที่สนิทครับ" ก็พี่ชายแหละ แต่เขาไม่คิดแค่พี่ไง

"เหรอครับ" แค่ดูก็รู้ว่ามันไม่ได้คิดกับไวน์แค่พี่ชายแน่! มาเฟียนึกถึงหน้าชายผิวแทนคนนั้น อย่างไม่ชอบใจ

"ดื่มเป็นเพื่อนผมหน่อยสิครับ ผมเองก็อยากเป็นคนสนิทของไวน์บ้าง" แต่เขาก็เลิกคิด แล้วมาสนใจคนตรงหน้าแทน

"ผมขอคุยเป็นเพื่อนก็พอนะครับ พอดีผมไม่ดื่มในเวลางานครับ" รอยยิ้มโปรยเสน่ห์พิฆาต ส่งไปให้มาเฟียหนุ่ม เป็นรอยยิ้มที่ไวน์มักใช้เวลาอยากให้คนตามใจ

ร่างแกร่งได้เห็นรอยยิ้มนั้น ก็เหมือนต้องมนต์สะกดต้องยอมแต่โดยดี

"ก็ได้ครับ"

เขาทั้งสอง นั่งคุยสัพเพเหระกัน จนถึงเวลาเลิกงานของไวน์ โดยมีธันวาคอยสังเกตุโดยรอบ

ธันวานั่งอยู่ไม่ไกล เขาดื่มเพียงน้ำผลไม้ปั่น ไม่ได้ดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ เพราะยังต้องขับรถ

เมื่อถึงเวลาเลิกงาน มาเฟียกรินทร์ก็ให้ธันวาขับรถมาจอดตรงทางออกพนักงานเพื่อรอรับบาร์เทนเดอร์เจ้าเสน่ห์

"ทางนี้ครับ" กรินทร์ ที่ยืนอยู่ข้างรถคันหรู เปิดประตูให้บาร์เทนเดอร์หนุ่มขึ้นไปนั่ง ต้องทำคะแนนสักหน่อย เผื่อคืนนี้เขายอม ~

"ขอบคุณครับ" อีกคนขึ้นไปนั่งตามคำเชิญชวน

"ออกรถ" เมื่อทั้งสองขึ้นมาบนรถเรียบร้อย มาเฟียหนุ่มจึงสั่งให้ธันวาออกรถทันที

"รู้เหรอครับ ว่าบ้านผมอยู่ไหน" ไวน์หันมาถามคนข้างๆด้วยความสงสัย

"เอ่อ... "คนถูกถาม ถึงกับไปไม่ถูก เพราะเขาลืมตัวไปว่าควรจะถามก่อน ด้วยความที่เขาให้ธันวา สืบดูประวัติไวน์มาจนหมดแล้ว เขาและธันวาจึงรู้ว่าบ้านคนมีเสน่ห์อยู่ที่ไหน จึงลืมไปว่าต้องถามก่อน เพื่อไม่ให้เจ้าตัวสงสัย

"อ๋อ กำลังจะถามพอดีเลยครับ ว่าบ้านไวน์อยู่ไหน" มาเฟียหนุ่มผู้ไหลลื่น ทำหน้านิ่งแก้ตัวออกไป

"บ้านผมอยู่ที่ xxx xx ครับ" อีกคนจึงไม่ได้สงสัยอะไรอีก

"ได้ยินยังไอ้ธัน" เขาแกล้งหันไปบอกธันวา

"ครับ" ส่วนธันวาก็ทำเป็นรับคำอย่างดี บอดี้การ์ดมาดกวนแอบตลกนิดๆที่กับคนนี้ นายเขาดูจะเลิ่กลั่กง่ายเป็นพิเศษ

รถคันหรูวิ่งตามทางกลับบ้านของบาร์เทนเดอร์เจ้าเสน่ห์ ทั้งรถเงียบงัน สายตาคมของร่างแกร่งจ้องไปที่คนมีเสน่ห์ไม่วางตา

แต่อีกคนเหนื่อยจากการที่ต้องยืนทำงาน และพูดคุยกับคนทั้งคืน ค่อยๆหลับตาลงอย่างต้องการพักสายตา แต่ด้วยความเหนื่อยล้าไม่นานนักก็เผลอหลับไป

"ไวน์ครับ อ่าวหลับซะแล้ว" กรินทร์เข้าไปใกล้ แล้วกระซิบชิดใบหูคนข้างๆเบาๆ แต่ก็รับรู้ถึงลมหายใจที่สม่ำเสมอของอีกคนแทนคำตอบ

"ไม่รู้จักระวังตัวเลยนะครับ เดี๋ยวจับกินซะดีไหมเนี่ย" มือหนาไล้ไปที่แก้มใสเบาๆด้วยความเอ็นดู

เขาพินิจใบหน้าที่เนียนเรียบ ลองสัมผัสดูก็นุ่มละมุนเหมือนผิวเด็ก สายตาเลื่อนไปยังปากได้รูปสีสวย ที่ช่างน่าจุมพิตเหลือเกิน

ร่างแกร่งมองคนที่นอนหลับตาพริ้มด้วยความหลงใหล เขาเคลิบเคลิ้มกับใบหน้ามีเสน่ห์ตรงหน้า ยิ่งจ้องนานเข้า ก็เหมือนมีมนต์สะกดบางอย่างที่ดึงดูดให้มาเฟียหนุ่มค่อยๆโน้มหน้าเข้าไปใกล้ แล้วคิดอยากจะลักหลับคนตรงหน้าขึ้นมา

เขากดริมฝีปากจุมพิตลงไปที่ริมฝีปากนุ่มของคนนอนที่กำลังนอนหลับตาพริ้มเบาๆ เพราะไม่ต้องการให้คนที่กำลังหลับอยู่รู้สึกตัว

"ขอมัดจำไว้ก่อนนะครับ" เสียงทุ้มกระซิบข้างหูคนมีเสน่ห์

และไม่นานก็ถึงบ้านไวน์ ร่างแกร่งที่เห็นคนข้างๆขยับตัวตื่น เขาจึงผละออกมาเล็กน้อย เพื่อไม่ให้บาร์เทนเดอร์เจ้าเสน่ห์ต้องตกใจ หรือรู้ว่าเขาทำอะไรไปก่อนหน้านี้

"อื้ออ ถึงแล้วเหรอครับ"พูดเสียงงัวเงียแบบคนเพิ่งรู้สึกตัวตื่น

"ถึงแล้วครับ" ร่างแกร่งปัดผมที่ลงมาปิดใบหน้าเนียนเบาๆ

"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ขอบคุณมากนะครับ ที่มาส่ง" ร่างเนียนชะงักไปกับการกระทำนั้นเล็กน้อย และจึงบอกลา

"เต็มใจครับ" มาเฟียหนุ่มพูดออกมา แม้ใบหน้าไม่ได้ยิ้ม แต่น้ำเสียงกลับดูอารมณ์ดี

"งั้นผมเข้าบ้านก่อนนะครับ" คนมีเสน่ห์ยิ้มให้กับคำตอบนั้น แล้วขอตัวเข้าบ้าน เพราะตอนนี้เขาเพลีย อยากเข้าไปอาบน้ำให้สบายตัวเต็มที

"เดี๋ยวครับ" แต่ร่างแกร่งก็รั้งแขนเอาไว้ ก่อนที่จะได้ลงจากรถ

"?"

"ขอเบอร์ไวน์หน่อยได้ไหมครับ"

"เอ่อ "

"ไม่ได้เหรอครับ" มาเฟียหนุ่มถามเสียงนิ่ง อย่างต้องการบอกว่าเขาอยากได้คำตอบที่น่าฟัง

ทั้งๆที่จริงๆเขารู้แม้กระทั่งว่าอีกคนใส่เสื้อผ้าไซต์ไหนด้วยซ้ำ แต่ที่แกล้งถามเบอร์ ก็เพื่อจะได้โทรหาแบบเปิดเผย และทำให้อีกคนไม่สงสัยว่าเขาเอาเบอร์มาจากไหนเท่านั้นเอง

"ได้สิครับ"เมื่อเห็นสายตาขอร้องแกมบังคับกรายๆ ก็ต้องตอบตกลงอย่างช่วยไม่ได้

กรินทร์ ยื่นโทรศัพท์ให้กดเบอร์ที่เครื่องเขา แล้วก็รับกลับมากดโทรออก เมื่อเห็นว่าโทรศัพท์ของไวน์มีเสียงเรียกเข้าแล้ว เขาก็กดวาง

"นั่น เบอร์ผมนะครับ โทรมาได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง"

"จะตีสาม หรือตีสี่ก็ได้เหรอครับ"บาร์เทนเดอร์หนุ่ม พูดหยอกตามนิสัยคนอารมณ์ดี

"..." แต่อีกคนกลับนิ่งไป เพราะไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะตอบกลับมาแบบนี้ เขาจึงไม่รู้จะตอบยังไง

"ฮ่าๆ ผมล้อเล่น ผมเข้าบ้านก่อนนะครับ"

กรินทร์ พยักหน้าให้ เขามองตามคนที่เดินเข้าบ้านไป ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าทำไมกับคนๆนี้ถึงใจเย็นนัก ถ้าเกิดเป็นคนอื่นๆ เหมือนที่ผ่านมาเขาไม่มานั่งเสียเวลาทำคะแนนอยู่แบบนี้หรอก

คงใช้เงินซื้อ หรือบังคับเพื่อให้แลกกับอะไรสักอย่างไปแล้ว แต่พอเป็นไวน์ เขารู้สึกสนุก เพราะคนๆนี้ไม่หวั่นไหวกับรูปร่างหน้าตา หรือฐานะของเขา

ไม่ถอยห่างแบบคนขี้ขลาดที่หวาดกลัว และไม่พยายามเข้าหาเขาเกินไป คนๆนี้ยืนอยู่ในจุดที่พอดีให้เขาต้องตามล่า ด้วยระยะห่างที่ทำให้ผู้ล่าอย่างเขากำลังตื่นเต้น อยากที่จะค่อยๆเล่นกับเหยื่อไปเรื่อยๆ ด้วยความเร้าใจ

เหมือนว่า ยิ่งใกลยิ่งรู้สึกดี ยิ่งคุยก็ยิ่งถูกใจ...

"คนนี้ จริงจังเหรอครับนาย" ธันวาถาม เมื่อเห็นใบหน้าที่ดูมีความสุขของเจ้านาย

"ไม่รู้ว่ะ แต่อยากได้" อยากได้มานอนครางใต้ร่างสักที

"ฮ่าๆ นายนี่ตรงจริงๆ" ธันวา หัวเราะแล้วขับรถออกไป เพื่อตรงไปยังบ้านของตระกูลสีหราช

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว