กลับอีกครั้งค่ะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอละเป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ

10 แพ้ไม่เป็นแต่ก็เห็นอยู่ว่าแพ้ทั้งใจ

ชื่อตอน : 10 แพ้ไม่เป็นแต่ก็เห็นอยู่ว่าแพ้ทั้งใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 86

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ส.ค. 2564 14:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
10 แพ้ไม่เป็นแต่ก็เห็นอยู่ว่าแพ้ทั้งใจ
แบบอักษร

แพ้ไม่เป็นแต่ก็เห็นอยู่ว่าแพ้ไปทั้งใจ

 

ก๊อกๆ ก๊อกๆ

เสียงเคาะรัวดึงตัวผมที่นอนเล่นอยู่บนเตียงให้ลุกมานั่งด้วยความสงสัย เสียงมันไม่ได้มาจากทางประตูแต่มาจากทางประตูกระจกหลังห้องจะว่านกบินมาชนก็ไม่น่าใช่เพราะเสียงมัยรัวชัดเหมือนคนตั้งใจเคาะมากกว่า

แล้วใครล่ะจะมาเคาะประตูระเบียงชั้น4ได้

ผะ…ผีมั้ย!

ขาที่จะขยับเดินเข้าไปหาหยุดกึกขึ้นมากระทันหัน

กึกๆ ก๊อกๆ

“คุณ!”

ผีมันคงตะโกนเรียกด้วยความเกรี้ยวกราดแบบนี้ไม่ได้หรอกนั่นมัน…เสียงคุณ401นี่นาผมรีบเดินตรงไปเปิดม่านและรีบเปิดประตูหลังห้องด้วยความตกใจเขามาอยู่หลังห้องผมได้ไงอย่าบอกนะว่าปีนมามันอันตรายมากเลยนะเพราะผมก็เคยคิดจะปีนมาแล้วยังไม่กล้าเลย

แกร๊ก…ครืดดด…

ประตูเปิดพร้อมกับคุณ401ที่พุ่งเข้ามาเขาไม่พูดอะไรนอกจากคว้าตัวผมเข้ามากอดฝังหน้าลงมาที่ซอกคอและออกแรงดันตัวผมให้ถอยหลังไปเรื่อยๆ

“เดี๋ยวหยุด! นี่คุณไปยืนตรงระเบียงนั่นได้ไง”

“ปีนมา” เขารีบตอบไม่ได้เงยหน้ามาคุยกับผมด้วยซ้ำ

“เฮ้ยมันอันตรายนะคุณ!” ผมตกใจนะครับว่าสิ่งที่คิดเดานั้นคือสิ่งที่เขาทำมันจริงๆ

“คุณก็อย่าเมินผมดิ…” เขาขยับตัวออกเงยหน้าขึ้นมาจากซอกคอเพื่อสบตาผม

“คุณแม่งบ้า!” ผมดุเพราะคิดว่ามันอันตรายไม่คุ้มกัน กับแค่ผมไล่ไม่สนใจเขาถึงขั้นลงทุนเอาชีวิตมาเสี่ยงตายแบบนี้เลยเหรอ

“ผมชอบเอาชนะและผมกำลังอยากเอาชนะคุณอยู่”

“ด้วยการเอาชีวิตมาเสี่ยงแบบนี้อ่ะนะ”

“คุ้มอยู่นะเพราะว่าคุณดูจะเป็นห่วงผม”

“...” เถียงไม่ออกเพราะมันก็เป็นห่วงจริงๆ นั่นล่ะแต่ไม่ใช่แบบที่เขาคิดหรอกนะไม่ใช่…

อย่ามาทำหน้ามั่นใจแบบนั้น!

“ไม่ต้องยิ้ม…ผมไม่ได้ห่วงคุณสักหน่อย”

“ว้า…เสียใจจัง” คุณ401ทำหน้าผิดหวังพร้อมกับทิ้งหัวมาอิงบนไหล่ข้างขวาของผม

น่ารักจัง…

หน้าตาที่ผิดหวังของเขาน่ะการกัดริมฝีปากล่างพร้อมทำปากคว่ำก่อนที่จะซบลงมาบนไหล่ผมน่ะยอมรับเลยว่าไม่เคยเห็น กำลังลังรู้สึกเหมือนเราเป็นแฟนกัน กำลังรู้สึกเหมือนคุณ401กำลังอ้อนผมอยู่

“ทำอะไรถอยออกไปผมอึดอัด” ผมดุแล้วดันหัวเขาออก

“ผมก็อึดอัดเหมือนกันนะ”

“อย่ามาทะลึ่ง!”

“อึดอัดจริงๆ …ผมหมายถึงสิ่งที่คุณเป็นอยู่ตอนนี้ต่างหากคุณคิดไปถึงไหน”

“ก็…”

“อ่า…ผมรู้ว่าคุณคิดอะไรต้องการมันใช่มั้ยล่ะ”

“เลิกแกล้งผมซะทีคุณจะพูดอะไรก็พูดมา”

“พูดไปคุณจะเชื่อผมมั้ยล่ะ?”

“ถ้าไม่พูดก็กลับไป” ผมมองไปที่ประตูห้องขยับตัวเบี่ยงหนีออกห่างจากเขา

“เดี๋ยวสิ…เย็นชาจังนะ”

“ไม่ต้องสนผมหรอก”

“ทำไมถึงจะไม่สนล่ะ?”

“ผมไม่สำคัญขนาดนั้น”

“คุณคิดไปเองรึเปล่า…”

“นี่คุณ…” มองหน้าสบตาที่จ้องกลับมาด้วยสายตาแบบที่ผมคุ้นเคย

อย่าทำแบบนี้เลยนะถ้าคุณแค่พูดมันออกมาเฉยๆ เพราะผมจริงจัง อย่ามองด้วยสายตาแบบนี้เพราะมันทำให้คนคิดมากอย่างผมรู้สึกกับทุกอย่างมากขึ้น

“ไม่คุยแล้วได้มั้ย?” มือหนาขยับมาจับแขนออกแรงดันตัวผมกลับไปชนกับโต๊ะคอมฯ

“เดี๋ยว! ...” ผมเริ่มห้ามเมื่อถูกเข่าเบียดเข้ามาแทรกตรงกลางหว่างขาเข้าใจแล้วว่าเขาต้องการอะไรจากผม “ไม่ต้องลงทุนมากขนาดนี้ก็ได้สุดท้ายคุณก็ต้องการแค่จะเอากับผมอยู่ดี” พูดแบบประชดออกไปรู้สึกเสียใจเหมือนกันนะ

“ใครบอกล่ะมากกว่านี้ผมก็ต้องการ…” คุณ401ลูบแขนผมก่อนจะจับมือสอดประสานกันไว้

“หยุด! ผมไม่…”

“คุณต้องการมันเชื่อสิ” น้ำเสียงที่ตอบกลับบ่งบอกว่าอารมณ์เขาไปไกลเกินกว่าที่ผมจะห้ามได้แล้วล่ะ เขายกตัวผมขึ้นมานั่งบนโต๊ะโน้มตัวเข้ามาเบียดจนแผ่นหลังผมเอนลงไปชนกับจอคอม

แต่เขายังคงไปต่อมือที่เคยจับประสารเปลี่ยนมาลูบไล้ลามลามตามร่างกายผม

“ผมบอกว่าหยุดไง!” ใช้น้ำเสียงจริงจังและขัดขืนด้วยการผลักออกไปสุดแรงให้เขารู้ว่าผมไม่ได้มีอารมณ์ไปกับเขา

มองคุณ401ที่เซถอยออกไปหลายก้าวด้วยความขุ่นเคืองใจ

“ต้องการแบบนั้นเหรอ?” เขาชักสีหน้าแต่พยายามข่มกดอารมณ์บางอย่างไว้กับตัว

“อะไร?”

“ต้องการให้ผมเป็นแบบนั้นสินะ” เขาพุ่งเข้ามาหามือก็ตรงเข้ามาจับที่คอผมพยายามจะดันให้หน้าไปชิดกับผนังห้องอีกมือก็กระชากตัวดึงให้ตัวผมร่นลงจากโต๊ะเข้าไปเบียดกับตัวเขา “อยากให้ผมบังคับคุณใช่มั้ย?”

“…อะ!” ผมเถียงอะไรไม่ได้รับรู้ถึงอากาศที่เริ่มบางเบาจากแรงมือเขาที่กดลงมา

เจ็บ!

รีบจับมือห้ามสู้แรงที่กดเข้ามายังลำคอ

“อะ! ...” มันเป็นแบบนี้ได้ยังไงความนุ่มนวล น่ารักในตัวเขาหายไปเมื่อความอยากกระหายเข้ามาครอบงำเขาชอบทำรุนแรงกับผมสินะ กดขี่เหมือนผมเป็นทาสที่คอยรองรับอารมณ์รับทุกอย่างที่เขาปลดปล่อยออกมาได้ “จะ…เจ็บ!” ผมจิกมือไปที่แขนข้างที่ส่งมาบีบคอผม

มือเขาคล่อยๆ คลายออกพร้อมกับผมที่รีบกอบโกยอากาศหายใจ

“ขอโทษ…คุณโอเคมั้ย?” เขาลูบแก้มขยับเข้ามาจ้องใกล้ๆ ด้วยสายตาที่ผมแปลความได้ว่ามันเป็นสายตาที่ห่วงใยกังวล

คนบ้า!

ไม่ได้ตอบอะไรเขาได้แต่หายใจเข้าออกซ้ำๆ ร่างกายยังจดจำแรงมือที่กดบีบมายังลำคอ

“ขอผมดูหน่อย” เขาจับคางให้ผมเชิดหน้าขึ้นเพื่อจะได้เห็นรอยที่คอได้ถนัด “มันเป็นรอยนิ้วผมเลยอ่ะ” เขาชักสีหน้าหงุดหงิดไม่ชอบใจ

โกรธอะไร?

โกรธตัวเองมั้ยก็คุณเป็นคนทำให้ผมเป็นแบบนี้

“ต้องทายาใช่มั้ยผมขอโทษนะ…” น้ำเสียงที่อ่อนโยนอบอุ่นเจือความสำนึกที่พูดอยู่ใกล้ๆ พาให้ใจผมมันโหยหาต้องการอะไรที่มากกว่าคำว่าขอโทษธรรมดาๆ จากเขา

ดึงสติกลับมาเอามือดันไปที่ตัวเขาหวังให้ขยับออก

ตึก ตึก ตึก

จังหวะเล็กๆ ที่เต้นอยู่ตรงอกข้างซ้ายดึงสายตาผมให้จับจ้องสนใจไปที่มือของตัวเอง

เขาใจเต้นแรงเพราะผมงั้นเหรอ?

หรือมันจะแต่ความตกใจ?

ความสงสัยถูกกลบลบด้วมมือเขาที่ทาบทับลงมาบนกลังมือผม

“รู้สึกเหรอ?”

“ห๊ะ? ...” ได้สติเงยหน้าขึ้นไปมองเขา

“ทีนี้เข้าใจรึยัง?”

“…” เงียบครับ

ยอมรับว่าไม่กล้าตอบคำถามเขาจริงๆ ได้แต่มองรอยยิ้มเล็กๆ ที่มุมปากความใกล้ชิดของเราสองคนอาจจะเป็นอันตรายอีกครั้งเมือคุณ401ขยับใกล้เข้ามาหาผมมากขึ้นเรื่อยๆ

ใกล้…

แต่ผมก็ไม่ได้ขัดขืนหรือเต็มใจตอบรับเพราะผมกำลังหลงอยู่กับสายตาเขาที่มันเหมือนตอบคำถามทุกอย่างที่ผมกำลังคิดกังวลนี่ผมคงต้องให้เขาจูบสินะ…

ละสายตามาจ้องริมฝีปากที่กำลังเข้ามาใกล้

อีกนิด! ...

ในจังหสะที่ปากเราทั้งสองจะได้สัมผัสกันคุณ401ย้ายตำแหน่งก้มลงไปฝังริมฝีปากตรงลำคอผมแทน

อบอุ่นมาก…

ลมหายใจอุ่นๆ จากปลายจมูกเขาที่ปะทะกับผิวที่บอบบางอ่อนไหว คอที่แดงเป็นรอยนิ้วของผมคงหายเพียงเพราะได้รสจูบที่อ่อนโยนไปรักษาก็ไม่นึกเหมือนกันว่าเขาจะทำแบบนี้ขยับมือขึ้นไปขยุ้มผมเขาเมื่อริมฝีปากสวยเริ่มขยับพรมรอยจูบไปที่คอจนทั่ว

ลากจากจุดหนึ่งไปยังอีกจุดหนึ่งช้าๆ ความอ่อนนุ่มผมความแข็งที่มาจากไรหนวดมันให้ความรู้สึกที่น่าหลงใหลได้อย่างประหลาดค่อยขยับรับเขามาสู่อ้อมกอดอย่างไม่ทันได้ตั้งตัวเพราะมัวแต่หลงไปกับรอยจูบที่เขามอมมัวไม่ขาดมือและแขนแกร่งโอบรัดตัวผมเอาไว้ในอ้อมกอดเขาเช่นกัน ตัวเราทั้งคู่ต่างบดเบียดกันจนผมเอนตัวโน้มไปข้างหลังหัวชนติดกับผนังห้องเป็นท่ากึ่งนอนกึ่งนั่งในณะที่เขาโถมตัวทับตามลงมา

จะทำกันตรงนี้งั้นเหรอ?

บนโต๊ะคอมฯ อ่ะนะ?

ในหัวเกิดคำถามแต่ก็ยังปล่อยทุกอย่างไปตามอารมณ์เต็มใจให้เขาต้อนหลอกอย่างคนโง่งมยอมรับว่าผม…

หนีเขาไม่พ้นหรอก

กึกๆ …

กึกๆ …

เสียงโต๊ะคอมฯ ที่กำลังสั่น

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าระหว่างเราสองคนมันกำลังเดินหน้ากันไปถึงขั้นไหนคนตัวสูงยืนชิดติดขอบโต๊ะส่งสะโพกกดอัดเข้ามากระแทกตัวผมทีายังคงกึ่งนอนกึ่งนั่งอยู่บนนั้น ขาสองข้างกางออกเพื่อโอบกอดเอวเขาไม่ให้ขยับห่างไปไกล

ดูเหมือนเป็นเรื่องน่าละอาย

แต่ผมกลับพึงพอใจลุ่มหลงกับการทอดมองไหล่กว้างมองความสมส่วนของร่างกายไล่ตั้งแต่ไหล่ต่ำลงมาถึงหน้าท้อง ยังไม่กล้าชะโงกหน้าไปมองความเป็นชายที่กำลังส่งเข้ามาในตัวผมซ้ำๆ

“จับสิ…”

“ห๊ะ? …”

“หัวนมผม…คุณมองมันอยู่” คุณ401พูดด้วยน้ำเสียงติดขัดพร้อมกับผละมือจากเอวผมมาจับบังคับมือผมให้จับหน้าอกเขา

เมื่อถูกบังคับจับมือมาวางผมก็เริ่มใช้นิ้วโป้งปาดหัวนมเขาไปมา

“อ่า...” คุณ401ส่งเสียงตอบรับแทบจะทันทีผมก็เลยเพิ่มนิ้วชี้เป็นการบดบี้หัวนมเขาเล่น

เราสบตากัน…

มีเพียงเสียงคำรามต่ำอยู่ในลำคอเพื่อกระตุ้นให้อีกฝั่งทำมันต่อไป

อย่าหยุดนะ…

แรงขึ้นอีก…

แบบนั้นแหล่ะใช่…

ใช้น้ำเสียงและสายตาสื่อสารกันโดยไม่รู้ว่ามันจะสิ้นสุดลงเมื่อไหร่ความเร่าร้อนหอมหวานที่แตกต่างไปจากเดิม

“อ่า…อ๊ะคุณ!” ร้องเสียงหลงเมื่อถูกจับขาข้างซ้ายแยกออกมาพาดบนบ่าของเขา

ท่านี้มัน…

“หื้ม…”

“ปะ…ปล่อยผมปล่อยขาผม” พูดกึ่งขอกึ่งบังคับ

“ขอร้องผมสิ” คุณ401ยิ้มก่อนจะฟาดมือลงมาตีก้นผมเต็มแรง

เจ็บนะ!

เขายังไม่พอครับนอกจากตีก้นแล้วยังขย้ำก้นผมอีก บีบซะแรงป่านนี้คงเป็นรอยแดงแล้วล่ะเท่านั้นยังไม่พอเขายังก้มหน้าลงมาเลียขาผมที่พาดอยู่บนบ่าเขาสูงขึ้นไปเรื่อยๆ จากเหนือข้อเท้าก็ขยับไปจนถึงหลังเท้าผม

“คุณ!” ชักเท้าหนีกลัวว่าเขาจะขยับย้ายที่ไปสูงขึ้นกว่านั้น

“ไม่เลียก็ได้แต่คุณต้องครางให้ดังกว่านี้นะ”

“โรคจิต!”

“ครับ” เขายิ้มรับอย่างพอใจโถมตัวลงมาหากดสะโพกลงมาแบบที่ผมยังไม่ทันได้ตั้งรับ

“อ่า…”

“ช่าย…ดังอีกครับคนดี” กระซิบอ้อนขออยู่ใกล้ๆ หูแล้วก็ดึงมือผมเข้าไปดูดเลียหน้าตาเฉย

ไอ้โรคจิต! ...

 

“กลับได้แล้วล่ะ” บอกคุณ401ที่กำลังก้มหน้าปาดยาลงมาทาคอผมอย่างตั้งใจ

รอยแดงที่เขาทำร้ายผมไง

เขาดูสำนึกรู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำลงไป มันรู้สึกเขินแปลกๆ ไม่เป็นตัวเองสักเท่าไหร่เมื่อได้รับการปฏิบัติที่ห่วงใยใส่ใจจากเขา

“ไล่เก่งจังนะผมบอกเหรอว่าอยากกลับ”

“เผื่อเพื่อนคุณมาไง”

“เพื่อนที่ไหนล่ะตอนนี้ผมน่ะมีแค่คุณ”

“…” นี่ผมยังต้องพูดอะไรมั้ยครับมองหน้าทำตาปริบๆ ไม่ชินเลยกับคำพูดพวกนี้

“ก่อนหน้านั้นคุณแช่งให้ผมเลิกกันไม่ใช่เหรอ?”

“ไหนว่าเพื่อนไง! ผมแช่งไปมันก็ต้องไม่มีความหมายดิ”

“มี…เพราะตอนนี้ผมเลิกสนใจคนอื่นจริงๆ อ่ะ ผม…สนใจแค่คุณคนเดียวนะ”

“พอ! ...พอแล้วขอบคุณนะ” เฉไฉด้วยการลุกขึ้นคว้าหลอดยาในมือเขามาเก็บใจเต้นตุบๆ เพราะคำพูดของเขา

เอาไงดีวะ? ...

รุกแรงแบบนี้ก็กลัวนะ

กลัวจะพูดคำว่า’ พอ’ ไม่ได้อีกต่อไป

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว