email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 36 ถูกลักพาตัว

ชื่อตอน : บทที่ 36 ถูกลักพาตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 920

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2564 20:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 36 ถูกลักพาตัว
แบบอักษร

บทที่ 36

 

ถูกลักพาตัว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

....เทียนโจวใบหน้ามืดครึ้มลงหลายส่วน มือทั้งสองกำเข้าหากันอย่างรุนแรง ไอสังหารแผ่รอบกระจายตัวราวกับจะฟาดฟันคนที่อยู่ใกล้ให้ขาดสะบั้นออกเป็นเสี่ยงๆ อานจิ้งที่ได้รับไอสังหารรุนแรงเช่นนี้อย่างใกล้ชิด รู้สึกหายใจไม่ออกเหมือนมีอะไรกดทับอยู่ที่อก มือไม้สั่นราวกับแผ่นดินไหว ร่างกายที่บาดเจ็บรู้สึกเหมือนกำลังฉีกขาด ทำให้ไม่สามารถประคองสติเอาไว้ได้

 

"องค์ชาย!"เลี่ยงหวงที่เพิ่งจัดการเรื่องให้องค์ชายรีบตามมา พอมาถึงก็เจอเข้ากับแรงกดดันที่ทำเอาหายใจไม่ออก ก่อนจะหันไปเจอลูกศิษย์ที่เลี่ยงหรูฝากเอาไว้เพื่อที่จะได้มาปกป้องตนเอง

 

ตอนนี้สภาพของอานจิ้งราวกับคนตาย ร่างกายนองไปด้วยเลือด ดวงตาเหลือกขึ้นบนเห็นเพียงตาขาว ทำเอาใจหายวูบกลัวว่าจะมีเรื่องร้ายเกิดขึ้นกับทั้งน้องชาย และอานจิ้ง

 

"เลี่ยงหรูถูกเฟยหมิงลักพาตัว เจ้ารีบไปเรียกองครักษ์ที่เหลือให้ข้า! ตามหาเลี่ยงหรูให้เจอเดี๋ยวนี้!!"เทียนโจวระเบิดอารมณ์ตะคอกสั่งองครักษ์ข้างๆด้วยความเดือดดาล ก่อนจะใช้วิชาตัวเบากระโดดขึ้นหลังคาด้วยความว่องไว

 

เลี่ยงหวงมองภาพนั้นด้วยความตกตะลึง ก่อนจะรีบตั้งสติ แล้วกระวนกระวายหาทางถ่ายทอดคำสั่งนี้ให้กับองครักษ์ ทหารขององค์ชายสามให้ออกตามหาทันที! องครักษ์เงากว่า 20 คนที่อยู่กับเทียนโจวอยู่แล้วรีบเร่งมือกระจายกำลังออกตามหาทันที!โดยไม่รอคำสั่ง!

 

"รอข้าก่อนเถอะ หากเจอตัวเมื่อใด ข้าจะฆ่ามันให้ตายคามือ!!"เทียนโจวสบถด่าขึ้นเบาๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่มีคนเอาตัวของคนรักไป ไม่สนใจว่าแผลของตนจะเจ็บจะแสบแค่ไหน ตอนนี้ขอแค่เจอตัวเท่านั้น

 

แม้อีกฝ่ายจะมีวิชาป้องกันตัวมากมาย หรือมีความสามารถเอาตัวรอดได้ แต่ก็มิอาจห้ามความรู้สึกหาวงใยได้เลย เลี่ยงหรูยังไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังมีลูก ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาเขาคงใจสลายแล้วล้างโคตรตระกูลมันแน่!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.....ฝั่งเลี่ยงหรู

 

เลี่ยงหรูทอดมองไปด้านหน้าอย่างไร้อารมณ์เพราะอะไรน่ะเหรอ เพราะว่าที่ที่คนพวกนี้จับเขามามันโจ้งแจ้งเกินไป เดาง่ายอีกด้วย ดูท่าเขาจะคาดหวังมากเกินไป หลังจากที่เจ้าพวกนี้ต่อสู้กับอานจิ้ง แล้วจากนั้นก็บังคับให้ตามมาด้วย

 

ตอนแรกตนกะจะขัดขืนแล้วจัดการ แต่พอคิดอีกทีร่างกายที่อ่อนแรงลงจากการอาเจียน ถึงแม้จะเป็นเพียงแค่สองถึงสามครั้งในวันนี้ แต่มันก็ยังไม่สามารถสู้แรงใครได้ยิ่งเป็นพวกที่ฝึกร่างกายบ่อยๆยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่ชนะ เขาเลยตามมันมาอย่างจำยอม

 

ยังดีที่สิ่งที่พวกนี้ทำคือสิ่งที่ไม่รอบคอบเอาซะเลย จับคนมาแต่ไม่มีการค้นหาดูอาวุธที่ซ่อนอยู่เลย แถมยังทำหน้ามั่นใจมากว่าจะสำเร็จ รอยยิ้มบนใบหน้าที่แสยะยิ้มร้าย ปลายดาบที่จ่อมาที่คอราวกับว่าตัวเองนั้นเหนือกว่า

 

'นี้เขาควรกลัวดีไหม?'เลี่ยงหรูคิดในใจเล็กน้อยก่อนจะทอดมอง องค์ชายสี่ กับแม่นางเหยียนฉีที่กอดอกหันหน้าไปทางอื่นไม่มองเขา

 

ตอนนี้เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ โดนจับมัดอยู่ถ้าเทียบกับที่เคยโดนอันนี้น่าจะอ่อนสุดแล้ว อย่าลืมสิว่าเขาเคยเป็นมาเฟียนะ ผ่านความเป็นความตายมาตั้งกี่รอบแล้ว แถมยังเคยตายมาแล้วรอบหนึ่งด้วย แค่นี้มันแค่ปลาซิ่วปลาสร้อย อีกอย่างเขาจะไม่ประมาทอีกแน่นอน

 

"เจ้าจับข้ามาทำไม"น้ำเสียงของเลี่ยงหรูดูเรียบเฉยไร้อารมณ์ จนเฟยหมิงทำสีหน้าแปลกใจขึ้นมาเล็กน้อยจนเลี่ยงหรูสังเกตเห็น

 

"เจ้าไม่มีสิทธิ์ที่จะเอ่ยถามคำถามนี้กับข้า"เจ้าองค์ชายปากดีเอ่ยขึ้น เชิดหน้าเหมือนพยายามจะข่มให้เขากลัว ทั้งยังเลื่อนดาบเข้าหาลำคอขาวจนมีเลือดซึมออกมา

 

"องค์ชาย ท่านจะฆ่ากระหม่อมหรือ"เลี่ยงหรูเปลี่ยนการใช้คำสุภาพก่อนจะทำหน้าหวาดกลัวตามฉบับเหยื่อที่ถูกจับมา มือก็พยายามแกะเชือกออกอย่างช้าๆเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว

 

"หึ...เจ้ากลัวหรือ"เจ้าองค์ชายอวดดีแสยะยิ้ม ร้าย สายตาดูเจ้เลห์และมีแววตาที่เล่นสนุก เขาทำท่าหวาดกลัวขึ้นมาอีกครา พยายามเกร็งตัวให้เหมือนกำลังสั่น ริมฝีปากขยับอ้าเล็กน้อย 

 

"อะ องค์ชายปล่อยกระหม่อมไปเถิดพ่ะย่ะค่ะ"เลี่ยงหรูทำตาใสค่อยๆบีบน้ำตาให้ออกมาช้าๆ คงเป็นเพราะแต่เดิมเป็นคนที่บ่อน้ำตาตื้นเลยร้องไห้ออกมาอย่างง่ายดายดวงตาใสหวานระเรื่อแดงขึ้นมาเล็กน้อย ราวกับไม่มีพิษไม่มีภัย ท่าทางไร้เดียงสาจนเหยียนฉีชะงักหันมองด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป

 

เขาเดาว่านางคงเริ่มรู้สึกสงสารตนเป็นแน่ แต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมนางจึงมาร่วมมือกับองค์ชายสี่ หรือว่าช้ำรักเลยอยากกำจัดตัวเอกแบบเขากันนะ

 

"เจ้านี้มันช่างโง่เขลาสมกับเป็นคนชั้นต่ำที่เทียนโจวเก็บมาเสียจริง"เฟยหมิงเรียกองค์ชายสามห้วนๆไม่เคารพเลยแม้แต่น้อย ภายในน้ำเสียงมีแววโกรธเคืองขึ้นมา เมื่อนึกถึงการประลองที่เพิ่งจบลงมาได้ไม่นานนี้

 

ตนต้องมาทนกับคำครหาของเหล่าพวกขุนนางบ้าอำนาจนั่น! ทั้งยังต้องมาฟังคำดูถูกเหยียดหยามจากคนที่เคยแพ้ตนตั้งแต่รอบแรกอีก ข้าทั้งชิงชัง ทั้งโกรธเกลียดที่มันได้รับความโปรดปรานจากเสด็จพ่อ! ทั้งที่ข้าก็เป็นโอรสของพระองค์เหตุใดจึงโปรดปรานมันมากนัก!

 

เรียกให้มันเข้าเฝ้าทุกครั้งที่มีโอกาส ประทานของพระราชทานที่ดีกว่าข้าหลายขุม ทั้งๆที่ข้าไม่เคยได้ของที่ดีเลย ท่านแม่เองก็เช่นกัน ทั้งที่ท่านเองก็คาดหวังกับข้ามากนักในการประลองครั้งนี้ ทั้งที่มันบอกกับข้าแล้วว่าจะยอมแพ้การประลอง แต่มัน! เจ้าคนชั้นต่ำนี้ทำลายโอกาสข้าเสียหมดสิ้น! หากวันนี้ข้ามิได้สังหารมันสองคน ข้าคงตายตามิหลับเป็นแน่

 

"องค์ชายเพคะ วางดาบลงก่อนเถิด อีกไม่นานองค์ชายเทียนโจวก็เสด็จมาแล้ว"เหยียนฉีที่สัมผัสได้ถึงจิตสังหารของเฟยหมิงก็รีบเข้ามาห้ามด้วยเกรงว่าจะผิดแผน 

 

ที่นางยอมร่วมมือด้วยเป็นเพราะนางคิดว่าองค์ชายสามคงมิได้รักเลี่ยงหรูอย่างแท้จริง และนางจะไม่ยอมให้รักของนางต้องพัง! หากนางกำจัดตัวการที่ทำให้องค์ชายเทียนโจวต้องเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้ได้ องค์ชายที่แสนจะอ่อนโยนและอบอุ่นจะกลับคืนมา นางได้ตัดสินใจแล้วว่าจะทำทุกวิธีทางเพื่อให้ได้องค์ชายมาครองไม่ว่าวิธีนั้นจะโหดร้ายเพียงใดก็ตาม 

 

"แม่นางเหยียนฉี...เหตุใด ฮึก เหตุใดท่านจึงทำเช่นนี้เล่าขอรับ ท่านจะฆ่าข้าเพียงเพราะรักเลยหรือ"เลี่ยงหรูเอ่ยทั้งน้ำตาแววตาล้วนมีแต่ความเศร้าหมอง ยากที่จะบอกได้ว่ามันเป็นเพียงการแสดง 

 

"เพราะรักองค์ชายข้าจึงได้ทำ ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม...."นางหันหน้าหนีไม่มองไปยังเลี่ยงหรูที่สะอึกสะอื้น แววตาของนางสั่นระริก แต่เดิมนางเคยช่วยคนมามากมายมิเคยคิดที่จะทำอะไรที่ผิดศีลธรรม มาครานี้นางได้เลือกเดินทางที่ผิด ในใจรู้สึกสั่นไหวเพราะจิตสำนึกของความเป็นคนอยู่ 

 

"ข้าเข้าใจแล้ว ทำไมจึงไม่ลงมือเหล่า"

 

"หึ ....เจ้าไม่ต้องห่วงไป เจ้าจะได้ตายอย่างแน่นอน"เฟยหมิงแสยะยิ้มตอบเลี่ยงหรูอย่างมาดร้าย มองไปออกไปข้างนอกที่เป็นประตู ที่นี่คือจวนหลังวัง ที่มีพื้นที่กว้างขวางคนที่เฝ้าอยู่ด้านนอกก็ราวๆ 30 กว่า หากคาดคะเนทางสายตา แม้พวกนั้นจะซ่อนตัวอยู่ในเงามืด แต่เขาก็พอสัมผัสได้ว่ามีกี่คน 

 

 

 

เวลาผ่านไปไม่นานนักมือของเขาก็เป็นอิสระจากการพันธะนาการ มือทั้งสองยังไขว้อยู่ที่หลังเหมือนเดิมสายตาก็จ้องมองไปยังด้านหน้าอย่างอ้อนวอน ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนสายตากลับเป็นสายตาที่เย็นชาและเลือดเย็น

 

"มันกำลัง มาแล้ว"องค์ชายเฟยหมิงเอ่ยขึ้นเบาๆให้ได้ยินกันเพียงสองคนเมื่อองครักษ์เงาที่เป็นพวกของตนสัมผัสได้ว่ามีจิตสังหารค่อนข้างรุนแรงพุ่งตรงมาทางนี้ ทั้งยังมาถึงที่นี่ตั้งสี่ห้าคน คิดว่าอีกฝ่ายคงกระจายกำลังค้นหาเลยมากันเพียงเล็กน้อย

 

ฟุบ!....เมื่อเท้าสัมผัสกับพื้นเย็นเฉียบจิตสังหารรุนแรงพุ่งตรงไปทางเฟยหมิงอย่างไม่ปิดบัง สายตาคมกริบจ้องมองอย่างเลือดเย็น เพียงแค่นั้นก็เหมือนกับว่าจะฟาดฟันให้ตายได้แล้ว

 

"โจมตี!"เสียงทุ้มเข้มดังสนั่นของเทียนโจวเอ่ยขึ้นอย่างเหี้ยมเกรียม! แม้จะมาเพียงแค่ห้าคน แต่ฝีมือที่ฝึกด้วยตนเองมิได้ด้อยไปกว่าใคร และดูท่าจะเก่งราวกับทหารของปีศาจ 

 

"ออกมาให้หมด!!"เสียงของเฟยหมิงตะโกนเรียกเหล่าทหารที่ซ่อนตัวอยู่ มันมีเพียงแค่ห้าคนเท่านั้น แต่เหตุใดจิตสังหารของมันและทหารของมันจึงได้รุนแรงนัก! แค่ทหารของเทียนโจวก็ทำเอาร่างขององค์ชายสี่สั่นเทาราวกับแผ่นดินไหว ร่างกายมิกล้าขยับเลยแม้แต่น้อย 

 

"ย๊า!!! เอือก!!"ทหารที่ซ่อนตัวอยู่พุ่งโจมตีแต่ก็เสียล้มตายลงทันทีเพราะทหารของเทียนโจวนั้นว่องไว จนตามเพลงดาบไม่ทัน

 

เดิมทีมันคือวิชาดาบที่ราชวงศ์เท่านั้นที่จะสามารถเรียนรู้ได้ แต่เพราะเทียนโจวเห็นว่ามันมีประโยชน์ที่จะสร้างกองทัพที่แข็งแกร่งกว่าใครเลยมิได้หวงวิชานี้ เขาถ่ายทอดมันให้กับทหารทุกคน ยิ่งได้เห็นมันพัฒนามากเท่าไหร่ยิ่งพึงพอใจมากเท่านั้น 

 

แค่เพียงทหารสี่คนนี้ก็แผ่ไอสังหารเงาสีดำล้อมรอบตัวจนเกิดเป็นแรงกดดันให้ศัตรูหวาดกลัวและเคลื่อนไหวได้ช้าลง 

 

ใช้เวลาไม่นานนักทหารกว่า 30 นายก็ล้มลงใต้ฝ่าเท้าของเทียนโจวโดยที่เจ้าตัวมิได้ขยับไปไหนและจ้องใบหน้าของเฟยหมิงอย่างจ้องเอาชีวิต ทหารห้านายที่พามาด้วยมิได้รับบาดเจ็บแม้เพียงเสี้ยวเดียว 

 

"จะ เจ้าคิดว่าข้ามีแค่นั้นรึ!"เฟยหมิงตะโกนไปด้วยความเดือดดาล ก่อนปามีดไปตัดเชือกให้เรียกรวมพลทหารที่มีอยู่ให้ในที่ที่ใกล้ที่สุด! ทหารที่อยู่อีกจวนเมื่อเห็นว่ามีสัญญาณขององค์ชายสี่ก็ส่งเสียงร้องเฮดังลั่น!แล้ววิ่งเข้ามาทางประตูใหญ่เข้ามาหาคนขององค์ชายสาม 

 

สายตาของเทียนโจวไม่ได้เปลี่ยนไปเมื่อเห็นทหารที่พุ่งตัวเข้ามากว่า 500 คน!ที่กำลังทะยอยโจมตีต่อให้ทหารทั้ง 5 คนของตนเก่งแค่ไหนก็ไม่มีทางต่อสู่ได้ แต่...

 

ฟุบ!...."โจมตี!!"เสียงของเลี่ยงหวงและทหารที่แยกกันตามหากลับเข้ามารวมพลอีกทันที!พร้อมกับต่อสู้ฆ่าฟันกันอย่างเอาเป็นเอาตาย ทหารของเทียนโจวรวมแล้ว ทั้งหมดเพียง 300 นาย เท่านั้น และคิดว่าทหารของเฟยหมิงคงมิใช่แค่ 500 เป็นแน่ 

 

"หึๆ...ทียนโจวต่อให้เจ้าดิ้นรนเพียงใดเจ้าก็แพ้อยู่ดี วันนี้คือวันตายของเจ้า!"เฟยหมิงแสยะยิ้มร้ายทอดมองคนที่อยู่ด้านหน้า อย่างมิได้เกรงกลัวอันใด 

 

"ออกมา"เทียนโจวขมวดคิ้วเข้มจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาราวกับจะเชือดเฉือน

 

"ไม่ต้องห่วงหรอก ข้าออกไปแน่หลังจากที่ข้าฆ่าพระชายาของเจ้า ข้าบอกแล้วเช่นไรเล่าว่าหากกลับมาที่เมืองหลวงข้าจะฆ่าพระชายาเจ้าและครอบครัวของพระชายาเจ้า"

 

"เป็นเจ้าจริงๆสินะที่ส่งจดหมายนั้นมาให้ข้าก่อนมาที่เมืองหลวง"เสียงเย็นยะเยือกดังขึ้นมาจากข้างหลังของเฟยหมิงทั้งยังเหมือนกับว่ามันจะอยู่ใกล้เกินไปเสียด้วย!

 

"เจ้า! อุ๊ก!"เลี่ยงหรูถีบไอ้คนปากมาก!ให้กลิ้งตกลงไปหาสามีผู้ทำหน้าเหมือนกำลังจะฆ่าคน ดูท่ามันจะทั้งตกใจแล้วก็ขวัญเสียอยู่ไม่น้อย

 

พรึบ!เคร้ง!!เลี่ยงหรูยกดาบสั้นขึ้นมากันดาบของนางเอาไว้ เขานึกว่าอีกฝ่ายจะหลับไปแล้วซะอีก เพราะเมื่อกี้ตอนที่นางกำลังจะแก้มัดเชือกเขาฟันไปที่คอนาง จนนางสลบไม่นึกว่าจะตื่นเร็วขนาดนี้

 

"ข้านึกว่าเจ้าอยากจะพักซะอีก"

 

"ข้าไม่ยอม...ให้ เจ้าได้ใจเสียหรอก!"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

............

 

โปรดติดตามตอนต่อปายยย~~🥰✨

 

ใกล้แล้วเจ้าค่ะ ใกล้แล้ว555😆 ช่วงนี้ไรท์จะไปหากู้เงินแล้วค่ะ ไม่มีตังค์จ่ายค่าเทอมแล้ว555🍙 อาจจะมาช้าหน่อยแต่มาแน่ค่ะ!😘

 

คิดถึงทุกโค้นนน✨

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว