facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 5.2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 536

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ค. 2564 16:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5.2
แบบอักษร

5.2 

 

  

              เมื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าหลังการแสดงจบลงรติชาก็หันไปยิ้มรับกล่องของขวัญแสนแพงที่จีน่าส่งให้ เพื่อเก็บใส่กระเป๋าสะพายใบโตประจำตัว พลางโบกมือลาทีมงานตามปกติที่เจอระหว่างเดินออกไปด้านนอกกับคนดูแล 

              “วีคหน้าโปรดิวเซอร์คงส่งรถมาให้ใช้ เขาบอกเธอชอบเดินกลับบ้านเอง เขาเป็นห่วง” จีน่าบอกแล้วถอนหายใจ “ฉันจะไปส่งก็ไม่ให้ไปนี่นะ มีรถมารับส่งหนักกว่าอีกนะจ้ะ” 

              คนฟังทำปากยื่น “เอาแต่รถได้ไหม ไม่เอาคนขับหรือคนตามเพิ่ม” 

              “อือ...แล้วจะลองบอกให้ เธอขับรถได้นะ” ถามแล้วหล่อนก็พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มที่อีกฝ่ายพยักหน้าตอบ “เดินกลับดีๆ นะจ้ะ วันนี้มีสร้อยในกระเป๋านะ ระวังตัวด้วย” 

              “ขอบใจนะจีน่า เจอกันพรุ่งนี้” บอกแล้วก็โบกมือลาคนดูแลที่ใจดีของตนเอง เดินปะปนกับทีมงานและนักแสดงร่วมบางคนที่แยกย้ายกันออกมาบ้างแล้ว 

  

  

              รติชาใช้ชีวิตปกติตามวิถีของตนเอง โรงละครที่มาแสดงอยู่ไม่ไกลอพาร์ทเมนต์ของตน เธอเลิกงานและเดินกลับเป็นประจำเสมอ การได้เป็นนางเอกอาจมีค่าตัวเพิ่มมา และได้กระแสข่าวโด่งดังขึ้น แต่การใช้ชีวิตที่เป็นความเคยชินเธอก็อยากทำตามปกติ 

              “ว้าย!” 

              “ตกใจอะไรกัน” เสียงห้าวจากชาโดว์ทักถามแล้วหัวเราะเบาๆ “มารอรับครับ” 

              “รู้ได้ไงว่าฉันจะเดินกลับบ้าน” เธอกะพริบตาถี่ แต่ก็ยกยิ้มและเดินขึ้นรถของเขาอย่างรวดเร็ว เพราะไม่อยากให้ใครทันเห็น 

              “คุณใช้ชีวิตปกตินี่นา” เขาบอกยิ้มๆ “วันนี้ไปนอนบ้านผมนะ” 

              “หือ...” ฟังแล้วเธอก็อุทานหันมองคนขับรถตาโต แต่ก็ได้แต่เม้มริมฝีปากและแก้มร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย “อ๋อ...ขอบคุณสำหรับชุดสร้อยนะคะ คุณส่งของขวัญแพงเกินไปมาให้ฉันนะ ชาโดว์” 

              “ไม่มีอะไรแพงสำหรับที่สวีตเลดี้ของผมหรอก” เขาหยอดคำหวานจนเธอหัวเราะ และทำให้เขาหัวเราะตาม 

              “ที่บ้านมีอะไรกินไหมคะ ฉันหิวนิดหน่อย” เธอถามขึ้นพลางหัวเราะแห้งๆ 

              “อ๋อ...มีไข่ ขนมปัง ไส้กรอก” ว่าแล้วเขาก็ทำท่านึก “เดี๋ยวทำแซนวิชให้กินนะครับ” 

              “ขอบคุณค่ะ” เธอตอบรับอย่างอ่อนหวานพร้อมรอยยิ้มชอบใจ ก่อนเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อรถยนต์ของเขาเลี้ยวลงจอดที่ใต้ถุนวิลล่าใกล้ๆ อพาร์ทเมนต์ของเธอ ซึ่งห่างไปสองตรอกเท่านั้น “คุณอยู่ที่นี่เหรอคะ” 

              “ครับ เพิ่งย้ายมา” เขาตอบยิ้มๆ เลี่ยงไม่ได้บอกว่าเพิ่งมาจัดการวันนี้เมื่อช่วงบ่ายกับองครักษ์และคณะมหาดเล็กที่ติดตามมาทำงานด้วย “มีแม่บ้านกับพ่อบ้านอยู่ด้วยสองคน แต่ตอนนี้น่าจะเข้านอนแล้ว ผมบอกไม่ต้องรอ” 

              “อา...ลูกชายมาเฟียใจบุญ” เธอเย้าจนเขาหัวเราะร่วน “ฉันเดินกลับบ้านแล้วชอบมองวิลล่านี้บ่อยๆ ค่ะ มีแค่สามยูนิต คนอยู่ต้องรวยมากแหละ ไม่งั้นคงเช่าหรือซื้อไม่ได้ แล้วก็เห็นติดเช่าตลอด เหมือนหมดสัญญาก็ไม่ต่อกัน” 

              “ผมโอนให้คุณดีไหมครับ ที่รัก” 

              “คุณนี่...” พอโดนเย้าหยอกด้วยที่อาศัยแพงลิ่ว เธอก็ตวัดมือตีต้นแขนเขาไปที ระหว่างเดินไปขึ้นบันไดจากโรงรถสู่ด้านในวิลล่า จนเขาหัวเราะก้องไปทั่ว 

              “รวยแบบพ่อแม่บรรพบุรุษทำไว้ให้ ถ้าผมไม่ทำงานเพิ่มเติมและช่วยงานครอบครัวก็คงไม่มีอะไรงอกงามขึ้นมาหรอกครับ เราก็ต้องทำหน้าที่ตัวเองด้วย” เขาเอ่ยบอกแล้วยิ้มให้เธอ ระหว่างเดินจับมือเรียวพาไปนั่งที่มุมนั่งเล่นใกล้เคาน์เตอร์ครัวเล็กๆ ด้านหน้าห้องครัวใหญ่หลังประตูกระจกที่กั้นไว้เป็นสัดส่วน 

              “จริงค่ะ...” เธอรับคำและยิ้มให้เขา “ถ้าคุณเสเพล เป็นเพลย์บอย ฉันก็ไม่สนใจและชอบหรอกนะ” 

              “ดีใจจัง...” คนที่หันไปหยิบวัตถุดิบทำแซนวิชในตู้เย็นหันมายิ้มให้ ก่อนก้มลงจุ๊บหน้าผากคนตัวเล็กเบาๆ 

              “อะ...มีบะหมี่คัพด้วย ต้มน้ำแล้วกินบะหมี่ดีกว่าค่ะ ฉันอยากกินอะไรร้อนๆ” เธอหันไปเห็นอาหารสำเร็จรูปวางไว้ในตะกร้าก็ตาโต และเขาก็พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม ไม่ได้ขัดใจใดๆ ก่อนเธอจะช่วยเก็บของที่เขาหยิบออกมา โดยไล่เจ้าบ้านไปกดกาต้มน้ำร้อนให้ “ตอนเด็กๆ แม่ชอบซื้อบะหมี่สำเร็จรูปของไทยรสต้มยำกุ้งมาทำให้กินค่ะ ฉันจำได้ว่าอร่อยมาก แม่ใส่เนื้อสัตว์ด้วย ฉันเลยชอบกิน” 

              เขานิ่งไปนิดและยิ้มตามเธอที่เล่าให้ฟัง “แต่อันนี้น่าจะของเกาหลี” 

              “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ตอนนี้มีอะไรก็กินได้” เธอบอกยิ้มๆ พอเห็นเขานิ่งไปนิดเธอก็ได้แต่อุ่นใจที่เขาดูเอาใจใส่เรื่องที่เธอเล่า “ไว้ค่อยไปซื้อก็ได้ค่ะ คุณน่าจะชอบ” 

              หญิงสาวรู้สึกไม่กดดันเลยยามอยู่กับชาโดว์ เขาดูผ่อนคลายและน่ารักกับเธอ ความสัมพันธ์ที่เหมือนต้องปกปิดไว้ก็ไม่ได้แย่จนอึดอัดใจต่อกัน เขาปรับตัวเข้าหาเธอ และเธอเองก็พยายามจะไม่ทำให้เขาลำบากใจ อาจเป็นโชคดีที่เขาไม่ใช่คนร่ำรวยที่โอ้อวด เธอจึงไม่ต้องพยายามปรับเข้าหาเขาที่ใช้ชีวิตหรูหรา เพราะเขาแทบใช้ชีวิตเป็นคนปกติ เพียงมีทุกสิ่งรอบตัวที่สมบูรณ์แบบรองรับไว้เท่านั้นเอง 

              เมื่อเธอแข็งแกร่งในวงการละครอีกสักนิด เธอคงกล้าจะเปิดเผยว่าคบหาและมีคนรักแสนดีคือเขาคนนี้ ที่จะไม่ได้เป็นแค่เงาเหมือนชื่อของเขาแบบนี้แน่นอน... 

  

…… 5.2 …… 

  

พาร์ทหน้า จับจองพื้นที่ในห้องกันอีกได้นะคะ 

คนกำลังหลงกันอะเนอะ ใช้ชีวิตร่วมกันบ่อยๆ จะได้รักกันแนบแน่น อิอิ 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว