email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่5 ผู้ชายโง่ ๆ 3

ชื่อตอน : บทที่5 ผู้ชายโง่ ๆ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ค. 2564 13:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่5 ผู้ชายโง่ ๆ 3
แบบอักษร

-SPRITE TALK-

“ทำไมเฮียไปไม่ได้” เฮียเฟยกำลังทำหน้าไม่พอใจเมื่อฉันออกมาจากห้องน้ำและบอกเขาว่าไม่ต้องไปรับน้องปลายด้วยกัน ฉันจะไปคนเดียว

“ก็เราเพิ่งคุยกันเมื่อกี้ไงคะว่าอย่าให้ใครรู้เรื่องของเรา” ที่ทำอยู่มันผิดฉันรู้อยู่เต็มอก เฮียเฟยคือคนที่มีคู่หมั้นแล้ว แม้เขาจะไม่เคยเอ่ยถึง แต่สักวันผู้หญิงคนนั้นจะกลับมา และวันนั้นเฮียเฟยจะเป็นฝ่ายที่ทิ้งฉันอย่างเลือดเย็น ฉันพร้อมรับชะตากรรม ถ้าหากมันสามารถทดแทนสิ่งที่เฮียเฟยเสียไปได้สักนิดก็ยังดี

“แค่ไปรับน้องปลาย ทำไมจะไปไม่ได้ เฮียรอในรถก็ได้”

“แล้วถ้ามีคนเห็นละคะ เพื่อนเฮีย ญาติเฮียเห็นขึ้นมาจะทำยังไง รอไปรท์อยู่ที่นี่นะคะ เดี๋ยวไปรท์ก็กลับมา”

“เมื่อเช้าเฮียยังไปได้เลย” เขากะพริบตาทำปากจู๋ ท่าทีน่ารักเหมือนเมื่อก่อนที่เราชอบอ้อนกัน

“เฮียเฟยคะ”

“ครับ ๆ รู้แล้ว งั้นเดี๋ยวเฮียกลับร้านก่อน ตอนเย็นมีคิวสักให้ลูกค้า เคลียร์งานเสร็จจะเข้ามานะ”

“ค่ะ”

“เฮียรักไปรท์นะ” เฮียเฟยเดินเข้ามาหอมจูบทั่วทั้งใบหน้าของฉัน ทุกอย่างที่เขาทำเหมือนครั้งที่เราเคยคบกัน “รับน้องปลายแล้วโทรหาเฮียด้วย”

“รับทราบค่ะ” ฉันส่งยิ้มให้เฮียเฟยอีกครั้งแล้วเดินออกทางหลังบ้าน นึกขึ้นมาได้จึงหันกลับไปถามเฮีย “วันนี้ไปรท์จะทำต้มยำทะเลรวม ผัดแขนงหมูกรอบ ยำไข่เยี่ยวม้า เฮียกลับมากินข้าวกับไปรท์ไหมคะ”

“จะเหนื่อยหรือเปล่า ต้องทำขนมด้วยไม่ใช่เหรอ เมื่อคืนก็แทบไม่ได้นอน”

“ไปรท์อยากทำนี่คะ หรือเฮียไม่อยากกิน”

“อยากสิ คิดถึงกับข้าวฝีมือน้องไปรท์ที่สุด”

“งั้นไปรท์จะเลยไปตลาดด้วย”

“ไม่ให้เฮียไปช่วยถือของจริงอะ”

“จริงค่ะ ไปรท์ไปนะ”

“งั้นเดี๋ยวเฮียมาช่วยทำกับข้าว ไปรท์จะได้ไม่ต้องเหนื่อยมากนะครับ”

“ไปรท์ทำได้ ไปรท์อยากทำ เฮียไปทำงานเลยค่ะ แล้วเจอกันนะคะ”

“งั้นก็ตามใจไปรท์ครับ อย่าลืมโทรหาเฮียนะ”

“ค่ะ” เจ็ดเดือนนี้จะเป็นความสุขเล็ก ๆ ที่ฉันขอเก็บเกี่ยว แม้ใครจะบอกว่าผัวเพิ่งตายแล้วรีบมีผัวใหม่ฉันก็ไม่สน ช่วงเวลานี้ขอเก็บเกี่ยวเรื่องราวดี ๆ จากรักครั้งแรกเพื่อเป็นกำลังใจในวันข้างหน้าทีเถอะ

แม้รู้ดีว่าต้องพบกับความเจ็บปวด ฉันคนนี้ก็ยินดีจะรับ

“แม่ขามาแล้ว” น้องปลายฉีกยิ้มหวานพลางสอดส่องสายตาหาอะไรสักอย่าง

“มาแล้วค่า วันนี้น้องปลายเป็นเด็กดีไหมคะ” ฉันยื่นมือไปจับมือของลูกสาว

“น้องปลายไม่ดื้อค่า”

“เก่งมาก กลับบ้านกันนะคะ”

“ค่า” น้องปลายฝันยกมือไหว้คุณครูประจำชั้น

“วันนี้แกน่ารักมากค่ะ ยิ้มแย้มกว่าทุกวัน” คุณครูประจำชั้นหันมาพูดกับฉันขณะที่ลูกสาวกำลังโบกมือบ๊ายบายเพื่อนร่วมห้อง

“อาจจะเริ่มปรับตัวได้เรื่อย ๆ ค่ะ ขอบคุณคุณครูด้วยนะคะ” ในที่สุดลูกสาวก็จะมีความสุขสักที

“ยินดีค่ะ อ้อ คุณแม่คะ ขนมเมื่อวานอร่อยมาก ครูอีกหลาย ๆ ห้องที่ได้ชิมพากันติดใจใหญ่เลย จะเป็นการรบกวนไหมคะ ถ้าหากจะให้คุณแม่เอามาส่งตอนที่มารับน้องปลาย”

“ยินดีมากเลยค่ะ ต้องขอบคุณที่อุดหนุนด้วยซ้ำ” ยิ้มหน้าบานสิคะ มีคนชมว่าของเราดีของเราอร่อยใครบ้างจะไม่ดีใจ แถมได้ขายของด้วย ใจฟูเลย

“นี่ค่ะคุณแม่ ออเดอร์ที่ครูสั่งกัน รบกวนคุณแม่ด้วยนะคะ” ครูประจำชั้นของน้องปลายหยิบกระดาษจดรายการเค้กออกมายื่นให้ฉัน ซึ่งจำนวนเยอะมาก ๆ 30 กล่องได้ค่ะ

“รับช่วงเช้าเลย หรือบ่ายดีคะ”

“เช้าเลยก็ได้ค่ะ อ้อ ครูแอบไปส่องในเพจมา คุณแม่ขายชานมไข่มุกด้วยใช่ไหมคะ”

“ใช่ค่ะ”

“งั้นเดี๋ยวครูทักเข้าไปในแชตเพจนะคะ เผื่อว่ามีคนสนใจน้ำด้วย คงต้องรบกวนคุณแม่หิ้วมาให้เพราะไม่มีเวลาแวะไปเลย”

“ได้เลยค่ะ ยินดีมาก ๆ ต้องการเพิ่มเมนูไหนแจ้งได้เลยนะคะ เดี๋ยวแม่ไปตอบ”

“โอเคค่ะคุณแม่”

ฉันส่งยิ้มให้คุณครูแล้วยกมือไหว้ก่อนจะจูงมือลูกสาวมาขึ้นรถ อิ่มเอมหัวใจแม้จะเหนื่อยค่ะ คืนนี้สู้ตาย

“แม่ขายิ้มแล้ว” น้องปลายเอ่ยแซวเมื่อเข้ามานั่งในรถ สายตายังคงมองหาบางอย่าง

“แม่ขาดีใจไงคะ ขนมแม่ขากำลังขายดี”

“หนมแม่ขาอาหย่อยค่า น้องปลายชอบมาก”

“อ้อนแบบนี้จะกินเค้กช็อกโกแลตใช่ไหมคะ”

“ได้ไหมค้า” กะพริบตาปริบ ๆ น่ารักเชียว

“ได้สิคะ แม่เตรียมไว้ให้น้องปลายแล้ว แต่แม่ขอแวะตลาดก่อนนะคะ”

“โอเคค่า รักแม่ขาที่ซู้ด”

“รักแม่ขาแต่ทำไมทำหน้าเศร้าคะ น้องปลายมองหาอะไร” น้องปลายทำหน้าเศร้าเมื่อฉันกำลังจะขับรถออกจากข้างโรงเรียน

“น้องปลายคิดว่าลุงเฟยจะมาด้วย”

“ลุงเฟยทำงานค่ะ ว่าแต่ทำไมไปสนใจลุงเฟยนักคะ เพิ่งเจอเขานี่”

“ลุงเฟยใจดีค่ะ ให้น้องปลายกินเค้กช็อกโกแลตด้วย อุ้ย...พลาดแล้ว” ลูกสาวรีบเอามือปิดปากเมื่อเผลอคลายความลับออกมา

“เดี๋ยวจะโดนทั้งสองคนเลยนะคะ” ฉันแสร้งทำหน้าดุ

“น้องปลายแค่ชิมเอง ต่อไปจะไม่ทำนะค้า แม่ขาอย่าโกรธเลย” หันมาทำตาใสแป๋วใส่ฉัน

“ก็ได้ค่ะ แม่ไม่โกรธก็ได้” น่าสงสารแบบนี้จะโกรธก็ยังไงอยู่

เวลา 17.30 น.

ฉันกลับมาถึงบ้านหลังจากที่แวะตลาดได้ของสดมามากมาย จากนั้นก็ให้ลูกจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยตัวเอง เตรียมเค้กช็อกโกแลตไว้ให้เธอ ส่วนตัวฉันแยกออกมาทำกับข้าว ระหว่างนั้นก็เตรียมวัตถุดิบทำขนมไปด้วย ตอบแชตจากเพจที่คุณครูของน้องปลายทักมาสั่งน้ำ ค่อนข้างวุ่นวาย แต่ก็สู้ค่ะ

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงเสียงน้องปลายก็เรียกใครบางคน “ลุงเฟย”

“กินอะไรน้องปลาย” เสียงของเฮียเฟยดังขึ้น ฉันจึงเดินออกมาดู

“กินเค้กค่า กินไหมค้า”

“ให้กินตรงไหนครับ ในจานไม่เห็นมีเลย”

“ขอแม่ไปรท์เลยค่า น้องปลายกินหมดแล้ว แฮ่ ๆ”

“ให้ลุงขอเผื่อด้วยไหมครับ”

“ไม่เอาค่า แม่ขาให้กินวันละชิ้น ไม่งั้นน้องปลายจะอ้วน”

“อ้วน ๆ น่ารักดีนะ แล้วนี่ทำอะไรครับ”

“การบ้านค่า”

“ทำเป็นด้วย”

“ช่าย เสร็จแล้วค่อยให้แม่ขาตรวจว่าถูกไหม”

“เก่งจังเลย” เฮียเฟยกำลังยื่นมือไปลูบหัวน้องปลายเบา ๆ พร้อมสายตาของความเอ็นดู

ภาพที่เห็นตอนนี้ทำให้ฉันน้ำตาเอ่อคลอ มันจุกในอกสำหรับหลาย ๆ เรื่องที่อยู่ในหัว สายตาที่เฮียเฟยมองน้องปลายช่างอบอุ่น ทั้งที่เขารู้อยู่เต็มอกว่าน้องปลายเป็นลูกของคุณวีคนที่ฉันเลือกแต่งงานด้วย ฉันเชื่อว่าเวลาที่เฮียเฟยมองหน้าน้องปลาย เฮียเฟยคงเสียดหัวใจพอสมควร

แต่ในความจริงแล้วมันมีความจริงบางอย่างซ่อนอยู่ เฮียเฟยไม่มีทางรู้เลยว่าเด็กที่เขากำลังคุยด้วยคือลูกสาวของเขา ลูกสาวที่เกิดจากความรักของเรา ลูกสาวที่เขาไม่รู้ว่าเกิดมาด้วยความลำบากแค่ไหน และเขาจะไม่มีทางได้รู้ว่าน้องปลายคือลูกของเขา

เพราะว่าเราคือเส้นขนาน เพราะว่าเขาเป็นของคนอื่น

 

##มี e-book วางจำหน่ายที่ meb นะคะ ราคา 119 เหลือโปร 4 วัน

e-book ที่ธัญขอเวลาดึงเนื้อหาก่อนนะคะ เนื่องจากวิธีการวางขายต่างกัน ที่ธัญต้องใช้เวลา

ฝากอุดหนุนกันด้วยน้าาาา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว