email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 4 คืนวันที่เคยมีเรา3

ชื่อตอน : บทที่ 4 คืนวันที่เคยมีเรา3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ค. 2564 19:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 คืนวันที่เคยมีเรา3
แบบอักษร

เช้าวันต่อมาผมรีบตื่นหลังจากที่เผลอหลับไปชั่วโมงนิด ๆ สิ่งที่คิดเอาไว้ผมต้องทำให้สำเร็จ อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วผมก็เดินมาร้านของสไปรท์ เข้าทางด้านหลังครับด้านหน้ายังปิด 

เธอเปิดประตูหลังบ้านไว้ เพราะงั้นไม่ต้องทักหา ผมเดินเข้ามาเลย 

“แม่ขาน้องปลายขอเป็นช็อกโกแลตเข้ม ๆ ไม่ได้หยอค้า” เด็กผู้หญิงในชุดอนุบาลถักผมเปียกำลังทำหน้าอ้อน ๆ 

“ไม่ได้ค่ะ เช้า ๆ แบบนี้ถ้าไม่กินข้าว ต้องดื่มนมนะคะดื่มช็อกโกแลตไม่ได้” 

“ขอเค้กช็อกโกแลตแทนหนมปังปิ้งได้ไหมค้า” 

“ไม่ต่อรองนะคะคนเก่ง เดี๋ยวกลับมาจากโรงเรียนค่อยกิน ตอนนี้กินของตรงหน้าให้หมดเลยค่ะ” 

ระหว่างที่ไปรท์กำลังพูด เด็กผู้หญิงคนนั้นหันมาสบตากับผมแล้วก็ “แม่ขา” เรียกแม่ของเธอพร้อมพูดอีก “มีคนแอบตามค่า” 

และนั่นทำให้สไปรท์มองตามสายตาของเด็ก “คุณเฟย!”  

เธอทำหน้าตกใจที่เห็นหน้าผมในเวลานี้ เหอะ ทำเป็นตกใจทีเมื่อคืนก็เห็นไม่ขัดขืน  

ผมเดินเข้าไปหาสองแม่ลูก เด็กน้อยเอ่ยถามแม่ “แม่ขาใครค้า เขาเป็นใครค้าแม่ คนไม่ดีหรือเปล่าค้า แอบเข้าบ้านเราด้วย” 

“เขาเป็นคนดีค่ะ เป็น…รุ่นพี่ของแม่ ชื่อเฟย น้องปลายเรียกว่า ‘ลุงเฟย’ นะคะ”  

“โอเคค่า สวัสดีค่าลุงเฟย กินนมด้วยกันไหมค้า ให้แม่ขาทำให้” เด็กผู้หญิงที่หน้าเหมือนสไปรท์ย่อส่วนกำลังส่งรอยยิ้มมาให้ผม ยิ้มโคตรเหมือนสไปรท์อย่างกับแฝด 

“ไม่” ผมตอบเสียงห้วน และเด็กหน้าเจื่อนลง แต่ผมสนที่ไหนกัน หันมาพูดกับสไปรท์แทน “ขอเป็นช็อกโกแลตเข้มข้นกับเค้กช็อกโกแลตนะ” 

เธอหน้าเจื่อนพอ ๆ กับลูกสาวของเธอ แต่ก็รับคำสั่งโดยดี “ค่ะ” 

“แม่ขาลำเอียง ทำไมลุงเฟยกินได้น้องปลายไม่ได้กิน” 

“ก็ลุงเฟยพิเศษไง” ผมพูดแทรกเด็กน้อยที่กำลังทำท่างอนใส่สไปรท์ 

“คุณ!” นี่ก็หน้าดุจริง 

“แม่ขาจริงหยอค้า แม่ขารักลุงเฟยมากกว่าน้องปลาย…” 

“ไม่จริงค่ะ แม่ขารักน้องปลายคนเดียว แต่ที่ลุงเฟยกินได้เพราะลุงเฟยโตแล้ว ไม่ต้องบำรุง ไม่เหมือนน้องปลายที่ต้องบำรุงเยอะ ๆ จะได้โตไว ๆ ไงคะ” 

“จริงน้า น้องปลายที่หนึ่งเหมือนเดิมใช่ไหมค้า” 

“ใช่ค่ะ น้องปลายเป็นที่หนึ่งของแม่ตลอด เดี๋ยวแม่ขอไปเอาของมาให้ลุงเฟยก่อนนะคะ” 

“ค่า” แล้วเด็กนี่ก็ยิ้มหน้าบานอีกครั้ง เหอะ เห็นแล้วหงุดหงิด 

“นี่ชื่ออะไร” 

“…” ไม่ตอบ มองหน้าผมด้วยดวงตาใสซื่อ หมายความว่าไงวะ 

“ถามว่าชื่อจริงชื่อไร” 

“พูดเพราะ ๆ สิค้า โตแล้วต้องพูดดี ๆ จะได้น่ารัก ใครเห็นใครก็จะรัก” ให้ตาย เด็กนี่สอนผม 

“ใครสอน” 

“เด็กดื้อไม่ดี เด็กดีไม่ดื้อ ถ้าอยากให้แม่ขารักต้องเป็นเด็กดี ลุงเฟยเป็นเด็กดีหรือเด็กดื้อค้า” 

“…” 

ลูกสาวของสไปรท์เอียงคอซ้ายทีขวาที มองหน้าผมด้วยความสงสัย แล้วก็พูดว่า “เด็กดื้อแน่เลย ลุงเฟยไม่น่ารัก น้องปลายไม่รักลุงเฟยดีกว่าค่า ไม่ปลอดภัย” 

“เดี๋ยว! ใครใช้ให้มารัก ฉันไม่ได้ต้องการความรักจากเด็กอย่างเธอ” 

“คุณเฟย!” สไปรท์ส่งเสียงมาดุผม 

“อะไร” ยอมที่ไหนผมหันไปขมวดคิ้วใส่ 

“ช่วยพูดกับลูกสาวของฉันให้ดีหน่อยค่ะ แกเป็นเด็กนะคะ ไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น ไม่รักก็ช่วยเอ็นดูสักนิดเถอะค่ะ แกเป็นคนไม่ใช่ถังขยะ” 

“ช่วยไม่ได้ เด็กนี่อยากหน้าเหมือนเธอทำไม ฉันเห็นแล้วนึกว่าเธอย่อส่วน” 

“เหมือนฉันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอคะ” 

“เออ ๆ” ดีกว่าเหมือนผัวเธอแหละวะ 

“ลุงเฟยเกลียดน้องปลายหยอค้าแม่ขา” เด็กน้อยหันมองแม่ที่นั่งข้างผม 

“…” สไปรท์ไม่ตอบ เธอเจื่อนยิ้มให้ลูก และเปลี่ยนเรื่องซะงั้น “รีบกินค่ะน้องปลาย แม่จะได้ไปส่ง ไปเรียนสายไม่ดีนะ จำได้ไหม” 

“ค่า” เด็กน้อยแอบมองผมแล้วก้มหน้าเคี้ยวขนมปัง เหล่ตามองผมเป็นพัก ๆ พอผมจ้องกลับก็หลบตา หึ เกลียดสิ ผมเกลียดเด็กนี่ที่เป็นพยานรักของสไปรท์ ยิ่งเห็นหน้าผมยิ่งรู้สึกว่าถูกทรยศ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว