email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 4 คืนวันที่เคยมีเรา1

ชื่อตอน : บทที่ 4 คืนวันที่เคยมีเรา1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ค. 2564 00:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 คืนวันที่เคยมีเรา1
แบบอักษร

บทที่ 4 คืนวันที่เคยมีเรา

 

 

เวลา 20.10 น. ฉันเดินออกมาจากห้องนอน น้องปลายหลับไปแล้วคราวนี้ก็ถึงเวลาทำขนมเค้ก เมื่อเย็นเตรียมอุปกรณ์ไว้ครบ เหลือลงมือทำ และด้วยความชำนาญเพราะทำจนเชี่ยวชาญทำให้ฉันใช้เวลาประมาณ 5 ชั่วโมงกับการทำและเก็บล้าง เกือบตี 1 ทุกอย่างจะเสร็จค่ะ

ด้วยความจดจ่อกับเค้กทำให้ฉันลืมเรื่องของเฮียเฟยไปสนิท นึกขึ้นได้ในตอนที่โทรศัพท์มันร้องแผดเสียง จังหวะเดียวกับเอาขนมเข้าตู้อบพอดี

เป็นเฮียเฟยที่โทรไลน์เข้ามา นั่นทำให้ฉันนึกขึ้นมาได้

“ค่ะ”

(ทำไมไม่อ่านไลน์ แล้วนี่โทรหาหลายรอบแล้ว)

“ขอโทษค่ะ ทำขนมก็เลยไม่ได้สนใจ” ก็ฉันสนแค่หน้าจอที่ฉายภาพน้องปลายฝันนอนหลับและขนมที่กำลังทำ ชีวิตประจำวันเป็นแบบนั้นไง ดึกดื่นไม่มีใครโทรเข้าอยู่แล้ว

(เปิดประตูหลังบ้านให้หน่อย)

“ค่ะ” ฉันเดินมาเปิดประตูหลังบ้านด้วยความกังวล พอจะเกิดขึ้นจริงก็นึกกลัวขึ้นมา

“ทีหลังหัดรับโทรศัพท์บ้าง ไม่ใช่วางทิ้งไปทั่ว” เข้ามาในบ้านก็โวยวายใส่ฉัน หน้านี่คิ้วชนกันมาเลย

“ไม่ชินค่ะ”

“ก็ทำให้ชินสิ เรายังต้องอยู่ด้วยกันอีกยาว” แค่ 7 เดือนมันแค่เดี๋ยวเดียวเท่านั้นแหละ ไม่ได้นานขนาดนั้น

“จะพยายามนะคะ”

“แล้วนี่ยังไม่อาบน้ำ?”

“ยังทำขนมไม่เสร็จค่ะ คุณนั่งรอได้ไหมคะ ใกล้เสร็จแล้ว”

“ต้องรอ?”

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่มีขนมขายค่ะ ขอเก็บล้างอุปกรณ์ก่อน”

“มีเหล้าไหม”

“ไม่ค่ะ” เขาดื่มด้วยเหรอ เมื่อก่อนเขาไม่… จริงสิ วันเวลามันเปลี่ยนไปแล้ว เขาเองก็เปลี่ยนไปมาก

“งั้นเดี๋ยวไปเอาที่ร้านก่อน ปิดประตูด้วย เดี๋ยวมาเคาะเรียก”

“ค่ะ” เฮียเฟยเดินออกจากบ้านไปอีกครั้ง อะไรของเขากัน เฮ้อ แล้วนี่เราต้องมามีอะไรกันอีกครั้งจริงเหรอ คิดแล้วก็นะ

เขาหายไปประมาณ 10 นาที เสียงเคาะประตูหลังบ้านดัง ก๊อก ก๊อก…

“ไปรท์” น้ำเสียงที่เขาเรียกชื่อฉันมันชอบทำให้ฉันสั่นไหวได้ทุกครั้ง เมื่อเปิดประตูแล้วฉันจึงเดินกลับมาวุ่นกับเตาอบ และเขาก็ส่งเสียงมา “ขอแก้วหน่อย”

ฉันถือแก้วมาวางให้เฮียเฟย “น้ำแข็งไหมคะ”

“ไม่ เมื่อไหร่จะเสร็จ”

ฉันเงยหน้ามองเวลา ตอนนี้ห้าทุ่ม “อีกประมาณ 2 ชั่วโมงค่ะ ต้องแต่งหน้าเค้กนิดหน่อย จัดใส่กล่องให้เรียบร้อย”

“นาน หลับก่อนพอดี ทำก่อนได้ปะ จะได้กลับ หรือที่ทำอยู่เนี่ยดึงเวลา ไม่อยากจะทำก็พูดตรง ๆ ฉันรู้คนอย่างเธอเชื่อไม่ได้”

เขาเคยเป็นคนที่เข้าใจฉันตลอดเวลา ทว่าวันนี้ไม่ใช่อีกแล้ว “มีเวลา 45 นาทีก่อนขนมจะอบเสร็จค่ะ ขอตัวอาบน้ำ 10 นาที คุณไปรอที่ห้องนั้นนะคะ”

ฉันชี้ไปที่ห้องนั่งเล่น ก่อนจะขึ้นมาชั้นบนเพื่ออาบน้ำ ประมาณ 10 นาทีก็กลับมาแวะดูขนมอีกครั้งก่อนจะเข้ามาในห้องนั่งเล่น เจอเฮียเฟยนั่งอยู่ “ทำไมดื่มเร็วขนาดนี้คะ”

เหล้าที่ถือมาหนึ่งกลมหมดไปครึ่งค่อนกลมภายในเวลา 10 นาที และไม่มีคำตอบ สิ่งที่เฮียเฟยทำคือการดึงฉันลงไปกอด สอดมือเข้ามาในเสื้อนอน ฉันเกร็งไปทั้งตัว นานมากแล้วที่ห่างหายจากสัมผัสของผู้ชายคนนี้

เฮียเฟยขยับใบหน้ามาใกล้ ประสานดวงตา นัยน์ตาของเขาหวานเยิ้มเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ เพียงแรกสบตาคืนวันเก่า ๆ ที่เราเคยมีกันผุดขึ้นมาปานดอกเห็ด เขาป้อนจูบเข้ามาอีกครั้ง ฉันเผยอปากรับด้วยคิดถึงคืนวันที่เคยมีเรา จากจูบแปรเปลี่ยนเป็นซุกไซ้ลำคอ มือของเราทั้งคู่ต่างปลดเสื้อผ้าให้กันและกัน รู้สึกตัวอีกคราวคือฉันนอนราบลงกับพื้นพรม เฮียเฟยกำลังกระแทกตัวตนเข้ามาในกายฉัน การมองหน้าเขาทำให้ฉันจุกเสียดหัวใจ จึงเลือกที่จะหลับตาและคิดถึงคืนวันเก่า ๆ ที่เรามีแต่รอยยิ้มให้กัน

ห้านาทีต่อมาทุกอย่างจบลง เฮียเฟยถอนแก่นกายออก ถอดเครื่องป้องกันมัดแล้วยื่นมาให้ฉัน

“พักสายตาแป๊บ” เขาทิ้งตัวนอนที่โซฟาตัวยาวหลังจากแต่งตัวเข้าที่เข้าทาง ฉันจึงลุกขึ้นแต่งตัวบ้าง แล้วก็เดินออกจากห้องนั่งเล่น เสียงดังตามหลังมาว่า “เรื่องนี้ อย่าให้ใครรู้ ข้างนอกอย่าคิดทักฉัน ฉันเกลียดเธอ”

“ค่ะ” เดินออกมาจากห้องพร้อมน้ำตาไหลรินในมือกำถุงยางอนามัยที่ใช้แล้ว ฉันรู้ว่าเขาเกลียด ใครล่ะจะไม่เกลียดคนที่ใจยักษ์ใจมารอย่างฉัน

ใช่ว่าฉันอยากทำแบบนี้ ใช่ว่าฉันอยากทิ้งเขา ใช่ว่าฉันไม่อยากดูแล ใช่ว่าฉันอยากให้เขาเกลียด

ฉันยืนร้องไห้อยู่พักใหญ่ แล้วตั้งสติ ทำความสะอาดร่างกาย กลับมาทำขนมให้เรียบร้อย อดีตจะมาทำลายอนาคตของฉันไม่ได้ ฉันต้องเข้มแข็งเพื่อปลายฝัน

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว