facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 4.3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 515

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ค. 2564 17:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4.3
แบบอักษร

4.3 

 

  

              รอยยิ้มของรติชาทำให้จีน่าเหลือบมองและยิ้มด้วยความสงสัยตาม “เมื่อคืนกลับไปยังไง อาบน้ำเปลี่ยนชุดคุยงานเสร็จวิ่งหายไปเลย ดอกไม้ฉันเลยยังวางไว้เนี่ย” 

              “ไปกับเพื่อนน่ะ” เธอตอบเลี่ยงๆ พลางหันไปมองดอกไม้มากมายที่ถูกจัดวางไว้มุมห้องพักผ่อน “เราแบ่งดอกไม้ที่ยังสวยๆ ส่งไปให้ผู้ป่วยแอดมิดกับคนแก่ในบ้านพักคนชราดีไหม จีน่า” 

              “โอ้...เป็นความคิดที่ดีมาก ได้ประชาสัมพันธ์เธอด้วย” คนทำหน้าที่ดูแลศิลปินนักแสดงตาโตและดีดนิ้วพอใจ ก่อนจะยิ้มกับความจริงใจของอีกฝ่าย 

              “ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นเลย” 

              “เธอจริงใจดีแล้วติชา แต่สิ่งที่ทำมันก็ได้ผลตอบแทนที่ดีด้วย เดี๋ยวจะให้ทีมงานมาช่วยคัดดอกไม้ส่งไปตามโรงพยาบาลกับบ้านพักคนชรานะ” บอกแล้วหล่อนก็ยิ้ม และพยักหน้ากับทีมช่างแต่งหน้า ช่างทำผม และทีมชุดการแสดง “เรื่องการ์ดที่แนบมาฉันกับทีมงานดึงออกมาเก็บไว้ในกล่องให้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เดี๋ยวจะนำการ์ดเล็กๆ ว่าจากเธอและแฟนคลับแนบก่อนส่งไป” 

              “อือ...ขอบคุณนะ” เจ้าของดอกไม้มากมายที่มีความคิดอยากแบ่งปันความสุขที่จะได้เห็นสิ่งสวยงามเอ่ยด้วยรอยยิ้มอบอุ่นใจ “จีน่ามองทุกอย่างเป็นการประชาสัมพันธ์ตลอดเลย” 

              “แหม...ก็ไม่ทุกอย่างหรอกน่ะ” คนเหมือนโดนแซวส่งเสียงและกลอกดวงตาไปมา “ถ้าหล่อนไปมีแฟนฉันจะประชาสัมพันธ์ยังไงกัน กระแสตกหมด” 

              รติชาทำปากยื่นแล้วยิ้มมุมปากเล็กน้อย “นักแสดงบางคนถึงเปิดตัวแฟนตอนอายุเยอะๆ น่ะเหรอ” 

              “ก็ไม่เสมอไปหรอก” คนจับน้ำเสียงสงสัยและมีแววหงอยๆ ได้ตอบ “มันต้องดูอะไรหลายอย่างนะติชา เธอเพิ่งเปิดตัวเป็นนางเอก กระแสเธอก็กำลังขึ้นจากการแสดงด้วย ข่าวที่ทำให้เธอดังจากการช่วยธนาคารเงียบไปแล้ว มีแต่เชียร์เรื่องการแสดงละครและร้องเพลง ถ้าเธอจะมีแฟนมันก็ควรเป็นผู้ชายที่เปิดตัวออกมาแล้วทุกคนต้องตะลึง” 

              “อือ...งั้นฉันก็ไม่มีแฟนตอนนี้หรอก” ว่าไปเหมือนตอนที่คุยกับชาโดว์ ก่อนจะหัวเราะตามคนฟังทั้งหลายที่กำลังช่วยเธอแต่งกายอยู่ แม้จะรู้สึกว่าเธอเองก็โชคดีที่เขาคนนั้นเข้าใจในเรื่องราวแบบนี้ เพราะเขาก็ติดตามดูละครเวทีมาสม่ำเสมอ 

  

  

              ดวงพระเนตรสีฟ้าอมเทาส่องประกายระยับยามทอดมองสร้อยคอประดับพลอยไพลินมีเหลืองอำพันคล้ายสีดวงตาของรติชาที่เป็นสีวอลนัทน่าหลงใหลภายในกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินอ่อน ก่อนจะยกรอยสรวลเมื่อร่างสูงขององครักษ์คนสนิทเดินเข้ามาหาและส่งเสียงถอนหายใจให้ได้ยินถนัด 

              “ฝ่าบาทไม่ควรพาคุณวีนัสไปโรงแรมแบบนั้นเลย” เลออนทูลเสียงอ่อน ก่อนจะถอนหายใจอีกรอบ “กระหม่อมแก้ตัวเบื่อจะตาย” 

              “แหม...ทำอย่างกับพ่อแม่ไม่รู้เรื่อง” รับสั่งพลางเจ้าชายโซเดอร์วิลก็ส่ายพระพักตร์ด้วยรอยสรวล “ให้คนห่อของขวัญให้หน่อย แล้วส่งคนที่ไว้ใจได้ไปส่งสร้อยเส้นนี้ไปให้ติชากับมือ ขอภาพยืนยันด้วยนะว่าเมียฉันได้รับแล้ว” 

              “เมีย...” คนรับคำสั่งพึมพำและเบ้ปากเล็กน้อย ก่อนจะก้มตัวพลางยื่นมือไปรับกล่องเครื่องประดับราคาแพงพร้อมซองจดหมายประทับตราครั่งสีน้ำเงินที่เป็นสัญลักษณ์ประจำพระองค์ “แล้วขอเธอแต่งงานหรือยังพะยะค่ะ” 

              “ให้เวลาเธอก่อนน่ะเลออน นายใจร้อนกว่าฉันอีกนะ” ตรัสแล้วก็สรวลขบขันที่อีกฝ่ายทำมองค้อนมา “เธอเพิ่งได้เป็นนางเอกละคร เพิ่งแสดงไปรอบเดียว เธอยังต้องมีอิสระในการแสดงและชีวิตของนักแสดงอีกสักพัก” 

              “แบบนี้ก็เหมือนแอบคบกันน่ะสิพะยะค่ะ” ทูลแล้วเขาก็ได้แต่ถอนหายใจ 

              “ไปได้แล้ว พูดมากจริงเดี๋ยวนี้” รับสั่งพร้อมโบกมือไล่ จนองครักษ์คนสนิททำหน้ามุ่ยและก้มตัวคำนับก่อนเดินออกไปจากห้องบรรทม 

  

  

              เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือทำให้วรองค์สูงใหญ่ที่กำลังจะก้าวพระบาทกลับไปยังแท่นบรรทมกะพริบดวงเนตรปริบๆ หากก็ขยับพระองค์กลับไปเล็กน้อย พร้อมเอื้อมพระหัตถ์ไปหยิบเครื่องมือสื่อสารทันสมัยราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะทรงงานมุมห้องมาทอดพระเนตร ก่อนทำพระพักตร์ยู่ยี่ด้วยเป็นพระมารดาโทร. มาหา 

              “ครับ ท่านแม่” รับสั่งพลางก้าวพระบาทไปทรุดพระองค์ประทับนั่งบนแท่นบรรทม 

              “ได้ข่าวว่าพาสาวเข้าโรงแรมแล้วทิ้งเลออนรอในรถเกือบทั้งคืน” 

              “เจ้านั่นก็โง่เองนี่นา ไม่รู้จักขับรถกลับบ้าน” รับสั่งแล้วก็กลอกดวงพระเนตรไปมา “ทำเป็นรายงานเรื่องรอในรถของตัวเอง...ไร้สาระ” 

              “ชาโดว์...” 

              เมื่อพระมารดาไม่อาจจะตรัสเถียงได้ก็ทำให้พระองค์สรวลในพระศออย่างพอพระทัย “ท่านแม่โทร.มาแค่นี้เหรอครับ” 

              “จะกลับมางานประจำปีสิ้นเดือนหน้าใช่ไหม” 

              “ก็ต้องกลับนี่นา จะมีละครของผู้หญิงของลูกนะ” รับสั่งแล้วก็เงียบไป 

              “พูดได้เต็มปากหน้าตาเฉย หล่อนรู้หรือยังเถอะว่าลูกเป็นเจ้าชาย” 

              “ยังไม่รู้หรอกท่านแม่ แต่ไปที่งานของเราก็รู้เอง” ตรัสพลางสรวลเล็กน้อย “ถือเป็นเซอร์ไพรส์น่ะครับ” 

              “ระวังหล่อนจะโกรธเถอะ ทำเป็นสนุก” 

              “ติชามีเหตุผลไม่ได้เป็นผู้หญิงงี่เง่าหรอกท่านแม่ ลูกเห็นถึงหัวใจที่ยิ่งใหญ่ของเธอตอนโดนจี้ที่ธนาคารนั่นแหละ ขนาดเธอดูไม่รู้ว่าเป็นปืนปลอม แต่ก็กระโดดไปเป็นตัวประกัน ไม่ได้กลัวจะโดนยิงหรือโดนทำร้ายเลย” รับสั่งด้วยรอยสรวลพอพระทัยยามนึกถึงไปยังหญิงสาวที่หลงรัก 

              “ลูกรู้ดีนะชาโดว์ ว่าการแต่งงานกับลูกจะทำให้ชีวิตหล่อนไม่มีอิสระ...คุยกันดีๆ ก่อนจะยุ่งยาก แค่นี้แหละ” 

              เมื่อพระมารดาวางสายไปเรียบร้อยก็เหลือเพียงความเงียบสงบไว้ให้เจ้าชายโซเดอร์วิลครุ่นคิดถึงภาระหน้าที่ของสถานะ แม้พระทัยจะหลงใหลและรักใคร่รติชาอย่างมาก แต่ก็ไม่อาจรับรู้ได้ว่าเธอจะยินดีกับการละทิ้งความฝันและการแสดงมาอยู่ในกรงทองล้อมเพชรแห่งราชวงศ์หรือไม่... 

  

..................... 

  

เอ็นดูความมีเมียครั้งแรกของท่านชาโดว์ ทำตื่นเต้นทั้งครอบครัว ^_^ 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว