Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Shot 26 : มีคนโดนแกง

ชื่อตอน : Shot 26 : มีคนโดนแกง

คำค้น : MewGulf มิวกลัฟ มิว กลัฟ หวานใจมิวกลัฟ yaoi

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2564 21:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Shot 26 : มีคนโดนแกง
แบบอักษร

Shot 26 : มีคนโดนแกง 

. 

.. 

 

วันถัดมา 

 

บริษัท​ M​ Group 

 

ก๊อก​ ก๊อก​ ก๊อก 

 

“ขออนุญาต​ค่ะท่าน​ประธาน​ วันนี้​ท่านประธาน​มีนัด...” มีนาเข้ามายังห้องของประธานบริษัทเพื่อแจงรายละเอียดการนัดหมายให้กับท่านประธานของเธอ 

 

“แคนเซิล” ไม่ทันให้เลขาได้พูดจบ มิวบอกแคนเซิลทันที 

 

“เอ่อ...” มีนามีท่าทีอึกอักคล้ายกังวลใจเนื่องจากเป็นลูกค้าคนสำคัญ 

 

“ผมบอกว่า​แคนเซิล​” มิวเงยหน้าจากการเซ็นเอกสารเพื่อย้ำอีกครั้ง 

 

“ค่ะ แล้วตอนบ่าย...” มีนาถามถึงการประชุมช่วงบ่ายตามตารางที่ได้ลงนัดหมายไว้ 

 

“แคนเซิล​” มิวพูดเสียงเรียบตัดบทอีกครั้งและก้มหน้าเซ็นเอกสารต่ออย่างไม่ใส่ใจ 

 

“ค่ะ” ไม่รู้จะทำอย่างไรเพราะเธอก็เป็นเพียงเลขา  

 

ในจังหวะที่มีนากำลังจะเดินออกไปนั้น เก้าก็เดินเข้ามาพอดี 

 

“อ้าว​ ยังไม่เตรียมตัว​อีกหรอวะ จะถึงเวลานัดแล้วนะเว้ย” เก้าเข้ามาเตือนด้วยเพื่อนของเขายังไม่ลงไปเสียที ปล่อยให้เขารออยู่นานสองนาน 

 

“กูไม่ไป วันนี้​วันเสาร์​กูไม่มีงาน” มิวพูดอย่างไม่สนใจพลางเซ็นเอกสารต่อ 

 

“แต่...” ในขณะที่เก้ากำลังจะพูดต่อ 

 

“คุณ​นพเก้าคะ​ ท่านประธาน​แคนเซิล​นัดสำคัญทั้งหมดเลยค่ะ มีนาว่าเราบอก...” มีนาที่ยังไม่ออกไปเอ่ยบอกเก้าอย่างนึกกังวล 

 

“เดี๋ยว​ผมจัดการเอง คุณ​ไปทำงานต่อเถอะ” เก้าพูดก่อนจะบอกให้มีนาไปทำหน้าที่ของตน 

 

หลังจากที่มีนาออกไปแล้ว 

 

“ไอ้มิวมึงมีเหตุผล​หน่อยดิวะ มึงอย่าเอาปัญหา​ส่วนตัวมาทำให้งานเสียดิ มึงไม่ใช่คนแบบ​นี้​นี่หว่า” เก้าพูดด้วยน้ำเสียงซีเรียส 

 

“กูอยากเจอกลัฟ” มิวพูดด้วยน้ำเสียงซีเรียสเช่นกันพลางเงยหน้าขึ้นมามองเก้า 

 

“นี่มึงฟังกูอยู่​หรือเปล่า​เนี่ย ถ้าเป็นแบบนี้ปิดบริษัท​แล้วกลับบ้าน​ไปนอนไป” เก้าพูดอย่างคนประชดกับการกระทำของมิวที่ไม่รู้จักแยะแยะ 

 

“กลับบ้านหรอ?” มิวพูดอย่างนึกอะไรขึ้นได้ 

 

“เออ” เก้ายังคงประชด 

 

“ไอ้เก้า​ มึงสืบให้กูทีว่าบ้านกลัฟอยู่ที่ไหน” มิวพูดจุดประสงค์ของตนทันที 

 

“ไอ้มิว!” เก้าโวย 

 

“ไม่อย่างนั้นกูแคนเซิลงานทั้งหมด​” มิวพูดเป็นเชิงขู่ 

 

“ห๊ะ​ นี่มันบริษัท​มึงนะ ถ้ามันจะเจ๊งกูก็ไม่เดือดร้อนป่ะ” เก้าพูดอย่างงงๆกับคำขู่ของเพื่อน 

 

“คุณ​มีนา” มิวต่อสายหาเลขาของเขาทันที 

 

“เฮ้ยไอ้มิว! เอาจริง​หรอวะ” เก้าพูดอย่างไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่มิวจะทำ 

 

“แคน...” ในขณะที่มิวกำลังจะแคนเซิลงานกับเลขานั้น 

 

“เดี๋ยว​ๆๆ​ เดี๋ยว​กู​จัดการให้ งอแงเป็น​เด็ก​ไปได้” เก้าเบรกมิวไว้ได้ทันพลางบ่นอุบอิบกับความเอาแต่ใจของมิว 

 

“เร็วที่สุด​” มิวพูดเสียงเรียบคล้ายบอกว่าให้ไปเดี๋ยวนี้ 

 

“เออ” เก้ารับปากก่อนจะเดินออกไป 

... 

.. 

. 

ช่วงบ่าย 

 

ห้องประธานบริษัท​ M​ Group 

 

“เจ้ามิว” ต๋องเข้ามาหามิวด้วยความเป็นห่วงจากการรายงานของเก้า 

 

“สวัสดี​ครับพี่ต๋อง​ มาหาผมมีธุระอะไร​หรือ​เปล่าครับ” มิวเงยหน้าขึ้นมาสนใจผู้มาใหม่เล็กน้อยด้วยน้ำเสียงเนือยๆ 

 

“สวัสดี​ค่ะพี่มิว” มินนี่เอ่ยทักมิวด้วยรอยยิ้มสวย 

 

“สวัสดี​ครับ​มินนี่​” มิวยิ้มตอบเพียงเล็กน้อย 

 

“เป็น​อะไร​หรือเปล่า​ ท่าทางไม่ค่อย​ดี​เลยนะ” ต๋องถามสารทุกข์สุกดิบด้วยแอบเป็นห่วงน้องชายอยู่ลึกๆ 

 

“ดู​ออกขนาดนั้นเลยหรอพี่” มิววางปากกาพลางทิ้งตัวพิงกับพนักพิงอย่างเหนื่อยล้า 

 

“อย่าบอกนะว่ายังไม่ได้​คุย​กับ​น้อง​กลัฟ” ต๋องถาม 

 

“อย่าว่าแต่คุยเลย ผมยังไม่ได้​เจอกลัฟเลย​ น้องหนีผมไปไหน​ก็​ไม่รู้​” มิวพูดด้วยสีหน้าเครียด 

 

“ใจเย็น​ๆเจ้ามิว​ ลองนึกดู​ดีดีว่าน้องน่าจะไปที่ไหน” ต๋องพูดพลางสังเกตท่าทีของมิว 

 

“ผมไปทุกที่ที่คิดว่าน้องจะไปแล้วแต่ก็ไม่เจอ คนใกล้ตัวน้องผมก็ถามจนหมดแล้วเหลือแต่ที่บ้านน้อง​ ผมให้ไอ้เก้าไปสืบอยู่” มิวพูดอย่างระบาย 

 

เสียงโทรศัพท์​ 

 

บทสนทนาระหว่าง​เก้าและมิว 

 

“ว่าไง​ บ้านกลัฟ​อยู่​ที่​ไหน” มิวเอ่ยถามทันทีที่รับสายเมื่อเห็นว่าใครโทรมา 

 

(อยู่​ฝั่งธนนี่เองมึง) เก้าตอบ 

 

“ส่งโลมาเดี๋ยว​กูออกไป” มิวพูดด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ 

 

(ไม่ต้องมาหรอก กู​มาทำธุระแถวนี้พอดีเลยแวะมา ลุงข้างบ้านเค้าบอกว่าแม่น้องกลัฟไปสมาคมที่ต่างจังหวัดกว่าจะกลับก็อาทิตย์​หน้านู่นแหละ​มึง) เก้าพูด 

 

“ไปที่ไหน แล้วกลัฟไปด้วยหรือเปล่า” มิวถามพลางขมวดคิ้วมุ่น 

 

(แป๊ปนะกูถามลุงก่อน) เก้าพูดก่อนจะหันไปคุยกับลุงคนหนึ่งให้คนในสายได้ยิน 

 

"ลุงครับ​ ลุงรู้จักน้องกลัฟใช่​มั้ยครับ" 

 

"เจ้ากลัฟน่ะหรอ​ รู้จักสิลุงเห็น​ตั้งแต่เด็ก" 

 

"น้องได้ไปกับคุณแม่​หรือเปล่า​ครับ" 

 

"ลุงไม่แน่ใจนะ​ ได้ยินแต่เสียงรถดังช่วงห้าทุ่มน่ะพ่อหนุ่ม" 

 

"ขอบคุณ​ครับลุง" 

 

(ได้ยินแล้วใช่มั้ยไอ้มิว) เก้าหันมาคุยกับมิวอีกครั้ง 

 

ตรู๊ด​ ตรู๊ด​ ตรู๊ด​ 

 

มิววางสายทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น 

 

“โธ่โว้ย!” มิวทุบโต๊ะดังปังก่อนจะก้มหน้ากุมขมับอย่างเคร่งเครียดกับสิ่งที่รับรู้ 

 

“ใจเย็น​ก่อนเจ้ามิว” ต๋องพูดปลอบอย่างนึกสงสาร 

 

“ฮึก​ น้องหนีผมไปแล้วอ่ะพี่ต๋อง​” มิวร้องไห้ออกมาอย่างไม่นึกอาย 

 

“พี่ต๋อง​” มินนี่กระซิบเรียกต๋องด้วยความสงสารมิว 

 

“ไม่เป็นไร​น่ามินนี่” ต๋องกระซิบเป็นเชิงบอกให้มินนี่เงียบไว้ 

... 

.. 

. 

วันถัดมา 

 

ห้องประธานบริษัท​ M​ Group 

 

“ไอ้มิวมึงเซ็น​เฮ้ย! ทำไมสภาพมึงเป็น​อย่างนี้เนี่ย แล้วนั่นมึงจะไปไหน” เก้าถือเอกสารเข้ามาเพื่อจะโวยกับเจ้าของลายเซ็นต์แต่ก็ต้องชะงักกับสภาพท่านประธานตรงหน้า 

 

“ไปประชุม​ที่​ KS Group” มิวพูดอย่างคนไม่มีแรง 

 

“หยุดเลย มึงกลับไปนั่งเลย เวรเอ้ย!หางานให้ตัวเองหรือเปล่าวะเนี่ยกู​” เก้าพูดพลางดันมิวให้กลับไปนั่งที่เดิม 

 

“เอายังไงดีวะ!” เก้าพึมพำอย่างคนคิดหนัก 

 

“มึงเป็น​อะไร​เนี่ย​ กูมีประชุม” มิวเงยหน้ามองเก้าอย่างงงๆ 

 

“กูไม่ได้เป็น​แต่มึงนั่นแหละ​ที่เป็น” เก้าพูด 

 

“...” มิวมองหน้าเก้าอย่างขอคำตอบกับสิ่งที่เพื่อนพูด 

 

“เอกสารที่กูให้มึงเซ็น​พร้อมอนุมัติ​วงเงิน​ 2 ล้านบาท” เก้าวางบนโต๊ะตรงหน้ามิว 

 

“กูก็​เซ็น​ให้แล้วไง” มิวพูดพลางมองไปที่เอกสารที่มีลายเซ็นต์ของตนประทับอยู่ 

 

“ถ้าไม่ใช่กูมึงล้มละลาย​แล้วเพื่อน 200 ล้านบาทมึงเขียนมาได้ยังไง!” เก้าโวย 

 

“เออ! ให้แมร่งล้มละลาย​ตายห่าไปพร้อม​กับกูนี่ล่ะ” มิวลุกขึ้นมาโวยวายอย่างคนขาดสติ 

 

“รักเค้ามากหรอวะ” เก้าเห็นสภาพเพื่อนรักจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นลง 

 

“กู​อยู่​ไม่ได้​ถ้าไม่มีเค้า” มิวทิ้งตัวลงนั่งอีกครั้งด้วยอาการเหม่อลอย 

 

“เค้าก็รักมึงมากไม่แพ้กันหรอก ตั้งสติก่อนนะเพื่อนเดี๋ยว​เค้าก็กลับมา” เก้าพูดอย่างปลอบโยนด้วยความเป็นห่วง 

 

“ไม่ต้อง​มาปลอบกู” มิวพูด 

 

“งานวันนี้เดี๋ยวกูเคลียร์​ให้” เก้าพูด 

 

“...” มิวมองหน้าเก้าอย่างคิดว่าตนหูฝาด 

 

“ไม่ต้องขอบใจกู เอ้อ​...คืนนี้​ไอ้สิงนัดตี้นะ” เก้าพูด 

 

“กี่โมง” มิวถามด้วยอารมณ์ที่อยากดื่มให้ลืมกับฝันร้ายที่กำลังเกิดขึ้น 

 

“เวลาเดิม” เก้าพูดก่อนจะออกไปจัดการเรื่องงานต่างๆที่มิวไม่สามารถทำได้ในขณะนี้ 

... 

.. 

. 

Uptown vvip club 

 

“ไอ้มิว​ มึงจะแดกแบบนี้แต่หัววันไม่ได้​นะเว้ย” เกรทมองมิวอย่างอึ้งๆที่มาถึงก็ดื่มเอาๆแบบไม่พูดไม่จา 

 

 มิวตอกย้ำคำตอบเกรทด้วยการกระดกเหล้าเข้าปากอีกครั้ง 

 

“พี่มิวพอก่อน” คริสเอ่ยพลางจับแก้วเหล้าออกจากมือมิวด้วยความเป็นห่วง 

 

“ชวนพี่มาตี้ไม่ใช่หรอ​ จะมาห้ามพี่ทำไม” มิวมองหน้าคริสพลางดึงแก้วเหล้าคืนกลับมาและดื่มต่อ 

 

“แต่ถ้ามึงจะกินไม่พูดไม่จาแบบนี้ ซื้ิอไปนั่งกินที่ห้องคนเดียวไป” สิ่งโตพูดประชดเมื่อมิวไม่ฟังใครทั้งสิ้น 

 

“ไล่กูหรอ เออ! กูไปก็ได้” ด้วยอารมณ์อ่อนไหวมิวทำท่าจะลุกออกไป 

 

“พี่สิง!” คริสหันมาเอ็ดสิงโต 

 

“เฮ้ยๆๆ​ ไอ้สิงมันก็แค่เป็น​ห่วงมั้ยล่ะมึง” เก้าจับแขนมิวไว้ 

 

“เฮ้อออ กูคิดถึงกลัฟอ่ะ​ ฮึก” มิวทิ้งตัวลงนั่งอีกครั้งพร้อมทั้งน้ำตาที่รื้นขึ้นมา 

 

“คนกำลังโกรธ​ให้เวลาเค้าสักพักนะพี่มิว” คริสพูดปลอบ 

 

“ฮึก​ อีกนานแค่ไหนอ่ะคริสเค้าถึงจะกลับมา แล้วเค้าจะกลับมาหาพี่มั้ย แล้วตอนนี้เค้าอยู่ที่ไหนทำอะไรกับใคร แล้วเค้าจะคิดมากมั้ยเค้าจะเสียใจหรือเปล่า​ ฮึก” มิวเพ้อออกมาด้วยน้ำตาที่ไหลริน 

 

ทุกคนได้แต่หันไปมองหน้ากันกับอาการเพ้อของมิวด้วยความสงสาร 

 

“ศพไม่​สวยแน่กู” เกรทพึมพำถึงพายุที่คงจะโหมกระหน่ำหากเจ้าตัวรับรู้ความจริง 

... 

.. 

. 

วันถัดมา 

 

9 a.m. 

 

บริษัท​ M​ Group 

 

“ไอ้มิวมึงจะไปไหน” เก้าถามขึ้นในขณะที่กำลังจะเดินเข้าลิฟต์ที่เปิดออกแต่บังเอิญเจอมิวอยู่ในนั้น 

 

“ไปมหา​ลัย วันนี้กลัฟมีเรียน​ 10 โมง” มิวพูด 

 

“เอ่อ... กูไปด้วย” เก้าพูดอย่างคนเลิ่กลั่ก 

 

“...” มิวมองหน้าเก้าอย่างงงๆ 

 

“ก็กู​เป็น​ห่วงมึงอ่ะ​ ดูสภาพมึงดิจะขับรถไหวหรอวะ” เก้าพูด 

 

“ตามใจ” ด้วยความขี้เกียจเถียงมิวจึงตอบอย่างขอไปที 

... 

.. 

. 

มหาวิทยาลัย 

 

“อ้าวพี่มิว​พี่เก้า สวัสดี​ครับ​” มายด์เอ่ยทักทันที่ที่เห็นทั้งสองเดินตรงเข้ามา 

 

“กลัฟมาเรียนหรือเปล่า” มิวเอ่ยถามทันที 

 

เก้าที่ยืนเยื้องไปด้านหลังมิวรีบส่งซิกส์ให้ไบรท์ 

 

“อ๋อ​ แม่...” ในขณะที่มายด์กำลังจะพูดนั้น 

 

“ปกติมันน่าจะมาถึงแล้ว​ ผมว่าวันนี้​มันคงไม่เข้า ยังไม่เจอกลัฟอีกหรอครับ” ไบรท์พูดแทรกพลางเอ่ยถามต่อ 

 

“อืม... กลัฟไม่ติดต่อมาบ้างเลยหรอ” มิวถาม 

 

“ก็...” ในขณะที่ไบรท์กำลังจะตอบ บทสนทนาในหัวของเขาก็ผุดขึ้นมา 

 

"ไอ้ไบรท์​กูเองนะ" 

 

"อ้าว​ อยู่​กับแม่เหรอ" 

 

"เออ​ แม่กูตกบันได​ กูรีบจนลืมหยิบโทรศัพท์​มา" 

 

"แล้วแม่มึงเป็น​ยังไง​บ้าง" 

 

"ไม่เป็นไร​แล้ว​ ฝากลาอาจารย์​ให้กูด้วยนะ" 

 

"ได้​ แล้วมึงจะกลับมาวันไหน" 

 

"วันอังคาร เอ้อไอ้ไบรท์... กูฝากบอกพี่มิวหน่อยดิ​ กูจำเบอร์​เค้าไม่ได้อ่ะไม่รู้​จะติดต่อยังไง" 

 

“มันไม่ได้ติดต่อมาเลยครับ” ไบรท์ตอบ 

 

“อืม” มิวพยักหน้าอย่างคนหมดอาลัยตายอยากก่อนจะเดินออกไป 

 

“เล่นอะไรกันเนี่ยพี่” ไบรท์เอ่ยถามเก้าทันทีที่มิวเดินออกไปแล้ว 

 

“พี่ต๋อง​อ่ะดิ​ จะดัดนิสัยน้องชาย” เก้าพูด 

 

“จะพาลซวยกันหมด ผมไม่อยากจะนึกภาพตอนที่พี่มิวรู้ความจริงเลย” ไบรท์โวย 

 

“เอาน่า​ ไม่ได้โดนคนเดียวหรอก” เก้าพูด 

 

“เฮ้ยพี่! ผมไม่เกี่ยว​” ไบรท์รีบออกตัว 

 

“เออๆ​ พี่ไปก่อน” เก้าพูดก่อนจะรีบเดินตามมิวออกไป 

 

“เรื่องอะไรกันวะ” มายด์ถามไบรท์อย่างคิดไม่ทัน 

 

“มึงนี่นะ​” ไบรท์ส่ายหัวให้กับเพื่อนก่อนจะเดินชิ่งหนีไปเรียน 

 

“เอ้าเฮ้ย​ กลับมาเล่าให้กูฟังก่อน” มายด์ตะโกนก่อนจะเดินตามไบรท์ไป 

... 

.. 

. 

ห้องรองประธาน​ ณ​ บริษัท​ M​ Group 

 

บทสนทนาทางโทรศัพท์ระหว่างเก้าและต๋อง 

 

“สวัสดี​ครับพี่ต๋อง​” เก้ารับสาย 

 

(เจ้ามิวเป็นยังไงบ้าง) ต๋องเอ่ยถาม 

 

“แย่อย่างที่ผมไม่เคยเห็น​มาก่อนเลยครับพี่ ผมว่าเราควร...” ด้วยความเป็นห่วงเพื่อนเก้าจึงเสนอที่จะบอกมิวเรื่องกลัฟ 

 

(พรุ่งนี้​กลัฟก็กลับมาแล้ว​ไม่ใช่หรอ ฝากดูมันหน่อยก็แล้วกัน) ต๋องพูดตัดบท 

 

“ครับพี่” เก้ารับคำ 

 

จบบทสนทนา 

 

“เป็น​พี่น้องกันจริงหรือเปล่าวะ​เล่นแรงชิบหาย แล้วกลัฟก็เหมือนรู้เนอะ จังหวะเข้าใจผิด​ แม่ตกบันได​ กลับบ้านกะทันหัน​แถมยังลืมโทรศัพท์​อีก เฮ้อออ​” 

 

“จังหวะนรกอย่างกับนิยายน้ำเน่าหลังข่าว” 

 

เก้าบ่นพึมพำอยู่คนเดียวกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างบังเอิญเกินไป 

 

ก๊อก​ ก๊อก​ ก๊อก​ 

 

“คุณ​นพเก้าคะท่านประธาน​หมดสติค่ะ!” มีนาวิ่งเข้ามาด้วยอาการกระหืดกระหอบเพราะเป็นห่วงท่านประธานของเธอ 

 

“ห๊ะ!” เก้าตกใจพลางรีบขึ้นไปยังห้องประธานบริษัททันที 

... 

.. 

. 

โรงพยาบาล​เอกชน​แห่ง​หนึ่ง​ 

 

เก้าต่อสายหาคนคนหนึ่ง 

 

(สวัสดี​ค่ะ) ปลายสายเอ่ยรับด้วยน้ำเสียงสุภาพ 

 

“ขอโทษ​ที่โทรมารบกวนนะครับ น้อง​กลัฟ​อยู่​มั้ยครับ​” เก้าพูดกับปลายสายด้วยน้ำเสียงที่สุภาพเช่นกัน 

 

(อยู่​ค่ะ) ปลายสายเอ่ยก่อนจะส่งโทรศัพท์ให้กลัฟ 

 

(สวัสดี​ครับ​) กลัฟเอ่ยทักคนในสาย 

 

“น้องกลัฟ​ พี่เก้านะครับ” เก้าพูด 

 

(ครับ) กลัฟตอบรับ 

 

“ไอ้มิวหมดสตินอนอยู่โรงพยาบาล” เก้าพูด 

 

(ห๊ะ! เกิดอะไร​ขึ้นครับ) เสียงจากปลายสายตกใจอย่างมากคล้ายกับไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่ได้รับรู้ 

 

“คือ...” เก้าชะงักเล็กน้อยเพราะไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนก่อน 

... 

.. 

. 

... โปรด​ติดตาม​ตอน​ต่อไป... 

นั่นไง... ฉันว่าแล้วว่ามีการรวมหัวกัน​ แต่เล่นแรงมากเลยนะเนี่ยสงสารพี่มิววว(มีอยู่ตอนนึงที่พี่ต๋อง​บอกว่าจะดัดนิสัยน้องชายตัวดี​จำกันได้มั้ยคะ ถ้าไม่ได้กลับไปย้อนดูน้าาา) 

ขอบคุณที่อ่านนะคะ 

Twitter​ : @MinotoMG 

...จากตอนที่แล้ว... 

คุณ [Pantita] : ว้าว มาคนแรกเลย ขอบคุณที่ติดตามนะคะ 

คุณ [ple] : หืมมม เดาเรื่องผิดแล้วหนึ่ง อิอิ 

คุณ [nippychen] : ถ้าอ่านถึงตอนนี้ เค้าว่าไม่มีอะไรต้องเคลียร์น้าา มีแต่คิดบัญชีกับคนสุมหัว ฮ่าๆๆ 

คุณ [Ta] : ไม่น้าา เค้าผิดอายัย ฮ่าๆๆ 

คุณ [S.] : อีโมน่าร้ากกก มาต่อแล้วน้าา 

คุณ [สุจิตรา ปุริมาตร] : คนที่เข้าใจผิดคือพี่มิวนั่นเอง ฮ่าๆๆ แนวเดียวกับธารไทป์เหรอ อืมมม...แนวเดียวกันมั้ยหว่า อ่า...ไม่รู้เหมือนกันค่า ฮ่าๆๆ 

คุณ [คนสวยมาดูแมวที่หัองพี่ไหมจ๊ะ] : ตะเอง หายไปไหนหว่าอ่านถึงไหนแย้ววว อิอิ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว