email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 15 ตีเนียน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 53

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ค. 2564 09:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
15 ตีเนียน
แบบอักษร

16 

  

ในวันหยุดสุดสัปดาห์ เควินและเจนนิเฟอร์มักจะพาลูกสาวไปดู Puppet Show หรือการแสดงหุ่นกระบอก หุ่นมือในตัวเมือง ซึ่งเป็นกิจกรรมที่เด็กน้อยโปรดปราน

วันนี้ก็เช่นกัน โฮสต์ทั้งสองกำลังเตรียมความพร้อมให้กับหนูน้อยโคลอี้เพื่อจะออกไปข้างนอก ทุกอย่างดูโกลาหลวุ่นวายเฉกเช่นทุก ๆ เช้า เสียงของเจนนิเฟอร์ที่ถามย้ำว่าเตรียมอุปกรณ์นั่นนี่พร้อมหรือยัง และเสียงหัวเราะแห้งๆของเควินเป็นคำตอบว่ายัง จากนั้นก็เร่งรีบไปจัดการทุกอย่างให้พรักพร้อม

ด้านอาทิตยาก็กำลังเตรียมพร้อมเช่นกัน หากเธอไม่ได้จะไปดูละครหุ่น เธอเตรียมออกไปเดินเล่นในเมืองดี.ซี.ต่างหาก 

หญิงสาวขอให้โฮสต์ไปส่งเธอลงที่สถานีเมโทรใกล้บ้าน จากนั้นเธอจึงจะนั่งเมโทรไปพบเพื่อน ๆ ตามที่ได้นัดหมายกันไว้

ประตูบ้านถูกเคาะในขณะที่ทุกคนกำลังจะออกจากบ้านพอดี เควินผู้อยู่ใกล้ประตูมากที่สุดเดินไปเปิดประตูด้วยความประหลาดใจเนื่องจากไม่ได้นัดใครไว้ และรายการของที่สั่งไม่มีจะต้องมาส่งในวันนี้

“อังเคิลอาเธอร์!” เด็กหญิงตัวน้อยโผเข้าหาคุณน้าคนโปรดอย่างดีใจทันทีที่มองเห็นว่าใครกันที่มาเคาะประตู

“ไฮ สวีทตี้ วันนี้หนูสวยมากๆ” คุณน้าเอ่ยชมหลานสาวที่ยิ้มกว้างอย่างถูกใจ

“หนูเลือกชุดเองเลยนะคะ” สาวน้อยอวดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ

“แกมาทำอะไรที่นี่แต่เช้า ไม่ได้นัดกันไว้นี่?” ผู้เป็นพี่สาวถามด้วยความฉงน 

ก็ร้อยวันพันปีน้องชายของเธอเคยโผล่หน้ามาให้เห็นในเวลาเช้า ๆ แบบนี้เสียที่ไหน แม้จะเป็นช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ก็ตาม ถ้าหากไม่มีงานเลี้ยงหรือธุระอะไรสำคัญ

...นี่มัน...ไม่ปกติ...ไม่ปกติเอามากๆ... 

“อ้าว ผมบอกพี่แล้วไงครับว่าผมอาจจะมาแถวนี้” ชายหนุ่มตอบอย่างอารมณ์ดี หากไม่ใส่ใจจะขยายความ

“มาทำอะไรแถวนี้?” หากครั้งนี้เจนนิเฟอร์ไม่ยอมสลัดความสงสัยทิ้งไปง่าย ๆ

“ก็...มารับพี่เลี้ยงของโคลอี้ไปส่งไงครับ เนี่ย ผมรู้ว่าพี่กับพี่เควินไม่ว่าง ผมก็เลยมาช่วยเป็นธุระให้”

น้องชายเจ้าของบ้านตอบคล่องปรื๋อคล้ายท่องคำตอบนี้มาทั้งคืนจนขึ้นใจ แถมท้ายประโยคยังติดจะ...ทวงบุญคุณกับพี่สาวอีก

...เนี่ย ผมมาช่วยพี่เลยนะเนี่ย... 

“แต่เราก็จะไปส่งซันนี่กันอยู่แล้วนี่นา” เควินเกาศีรษะแกรก ๆ ด้วยตามไม่ทันว่าเกิดอะไรขึ้น

“ก็นั่นน่ะสิ” เจนนิเฟอร์ปรายตามองคนอ้างความดีความชอบ

ทว่ายังไม่ทันเอ่ยอะไรออกมา แม่หนูน้อยโคลอี้ที่มองผู้ใหญ่คุยกันซ้ายทีขวาทีอย่างรำคาญเต็มแก่ก็เอ่ยทะลุกลางปล้องขึ้นมา

“ก็ให้อังเคิลอาเธอร์ไปส่งอ๊านท์ตี้ซันนี่สิคะ แล้วแด๊ดดี้กับมัมมี่ก็ไปกับหนู ไม่เห็นจะยากเลย!”

…พวกผู้ใหญ่นี่ทำไมชอบคิดอะไรให้ซับซ้อนวุ่นวายซะจริง ๆ !... 

‘พวกผู้ใหญ่’ มองหน้ากันทึ่ง ๆ

“โอเค งั้นก็ตามนั้น ให้อาเธอร์ไปส่งซันนี่ พวกเราจะได้ตรงไปโรงละครเลย”

โฮสต์พ่อเป็นผู้สรุปให้โดยไม่ทันได้สังเกตสีหน้าสุดสะพรึงของออแพร์

...หมดกัน โฮสต์พ่อนะโฮสต์พ่อ ไม่ถงไม่ถามสุขภาพเราซักคำ!... 

อาทิตยาหันไปมองหน้าโฮสต์แม่อย่างขอความช่วยเหลือ

เจนนิเฟอร์มีท่าทีชั่งใจ ทว่าสุดท้ายเธอก็ตัดสินใจแล้วว่าดีเหมือนกัน ถึงอย่างไรเสียสถานีเมโทรกับโรงละครก็อยู่ต่างเส้นทางกัน ถ้าน้องชายเธออยากจะไปส่งออแพร์ของพวกเธอก็ส่งไป จะได้รู้ด้วยว่าพ่อตัวดีกำลังวางแผนอะไรอยู่ หากเมื่อคิดได้อย่างนั้นแล้วเธอยังมิวายกำชับกำชา

“ดูแลซันนี่ดีๆล่ะ ทำตัวดีๆ”

“แน่นอนครับ รับรองได้!” คนเจ้าแผนการตอบรับด้วยความยินดีปรีดากับคำอนุญาตของพี่สาว

หญิงสาวผู้เป็นหัวข้อสนทนารู้สึกผิดคาดกับคำตอบของโฮสต์แม่ หากแต่พอเข้าใจได้ จุดหมายของเธอและของพวกเขาอยู่คนละทิศละทางอย่างสิ้นเชิง ทั้งยังต้องเสียเวลาไม่น้อยหากต้องวนไปวนมาเพื่อไปส่งเธอ อีกประการหนึ่งโฮสต์คงคิดว่าเธอโตแล้ว การไปไหนมาไหนกับใครไม่ใช่เรื่องน่าเป็นห่วง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อบุคคลนั้นคือน้องชายแท้ๆของเจนนิเฟอร์เอง

...โฮสต์แม่นะโฮสต์แม่ น้องชายโฮสต์แม่น่ะอันตรายกว่าใครเพื่อนเลย!... 

“ถ้ามีอะไรโทร.หาฉันหรือเควินได้ตลอดนะซันนี่” โฮสต์แม่กล่าวกับออแพร์ หากคำพูดที่ใช้ต้องการ ‘ปราม’ ใครบางคนอย่างชัดเจน

อาเธอร์ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้กับคำปรามนั้น ชายหนุ่มผายมือไปทางประตูเพื่อให้ครอบครัวพี่สาวได้ออกจากบ้านก่อน จากนั้นเขาและอาทิตยายืนรอโบกมือให้สาวน้อยจนรถเอสยูวีสีดำลับสายตาไป แล้วคนตัวโตจึงหันมาผายมือเชิญคนตัวเล็กพร้อมโค้งเล็กน้อยอย่างล้อเลียน

“เชิญครับ ซันไชน์”

“ซันนี่!” ร่างเล็กหน้ามุ่ยแก้ชื่อตัวเองทันควัน “คุณนี่นะ พูดไม่รู้เรื่องเลย” อาทิตยาบ่นอุบอิบก่อนจะเดินนำไปยังรถอีกคันที่ไม่คุ้นตาซึ่งน่าจะเป็นรถของผู้ชายตัวยักษ์คนนี้นี่แหละเนื่องจากจอดตรงทางเข้าบ้านพอดิบพอดี

สาวไทยใจหวิว ๆ เดินไปยังด้านซ้ายมือของรถด้วยความเคยชิน หากเสียงทุ้มของคนข้างหลังทำให้เธอชะงัก

“คุณจะเป็นคนขับรถหรือ ? ก็ดีเหมือนกันนะ ผมจะได้นั่งสบายๆ” เจ้าของรถเอ่ยยั่ว

...ยั่วเย้าหรือ ?...  

...ไม่ ยั่วโมโหนี่แหละ!... 

อันที่จริงแล้วอาเธอร์เข้าใจดีว่าหญิงสาวตรงหน้าทำไปด้วยความเคยชิน ประตูฝั่งคนโดยสารของรถที่ไทยนั้นอยู่ฝั่งซ้ายมือ ดังนั้นจึงไม่แปลกที่หญิงสาวชาวไทยจะเดินไปขึ้นรถฝั่งนั้น แถมนอกจากความเคยชินแล้ว แม่เจ้าประคุณยังเดินดุ่ม ๆ ไม่มองซ้ายมองขวาอีกต่างหาก จึงอดที่จะแซวสาวเจ้าไม่ได้

ผลก็คือสาวเจ้าทำหน้าตาบอกบุญไม่รับแล้วเดินกลับไปยังประตูอีกฝั่ง

ชายหนุ่มที่รออยู่แล้วเอื้อมมือมาเปิดประตูให้พร้อมปิดตามหลังอย่างนุ่มนวล จากนั้นเจ้าของรถจึงผิวปากหวืออย่างรื่นเริงแล้วกลับเข้าไปนั่งประจำที่คนขับ ก่อนจะติดเครื่องแล้วออกรถไป

...บริการทุกระดับประทับใจสุด ๆ ... 

ความคิดเห็น