facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 3.2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 396

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ค. 2564 18:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3.2
แบบอักษร

3.2 

 

  

              เวลาเกือบหกโมงเย็นของวันศุกร์นี้โรงละครดูคึกคักกว่าปกติ ด้วยเย็นนี้จะเป็นรอบปฐมทัศน์ของละครเวทีจากบทประพันธ์เรื่องดัง และยังได้หญิงสาวที่กำลังมีกระแสเป็นที่ชื่นชมอย่าง รติชาเป็นนางเอกเรื่องแรก บัตรจึงถูกขายหมดเกลื่อนหลังเปิดให้จับจองไม่กี่นาที อาจเพราะมีบางส่วนถูกส่งไปเชื้อเชิญคนดังในวงการ ผู้ชมที่สนใจละครเวทีอยู่แล้วก็อยากได้เข้ามาพบปะคนดังเช่นกัน ไม่ต่างจากเพื่อนร่วมงานที่ร้านอาหาร ซึ่งตื่นเต้นกันยกใหญ่ระหว่างรอประตูโรงละครเปิด เพราะได้เจอดาราหรือเซเลบมากมายทีเดียว 

              “เจนนี่ๆ ผู้ชายคนนั้นใช่ไหม” ลิลลี่ส่งเสียงถามไถ่ด้วยความตื่นเต้น พร้อมเข้าไปเขย่าแขนเพื่อน 

              “หือ...ใช่ๆ น่าจะใช่นะ” เจนนี่มองตามและพยักหน้ารับตาโตตกใจไม่ต่างกัน 

              “ฉันก็ว่าใช่ วันนี้เขาดูหล่อและเท่มาก” เจ้าของร้านกระซิบตาม “อ้าว...เดินเข้าไปด้านในแล้ว” 

              “ก็แสดงว่าเขามาดูติชาแสดงนะคะ ไม่รู้ที่หายหน้าไปจากร้านไปไหนมา” 

              “คงทำงานหนักมั้ง” ลิลลี่เอ่ยตอบคำถามเพื่อน จนทุกคนพยักหน้าตาม ก่อนจะหันไปสนใจดาราที่มาใหม่กันอีกระลอก เพราะคงหาโอกาสแบบนี้ได้ยาก 

              “นี่ต้องขอบคุณติชามากๆ กันเลยนะ ได้บัตรฟรีแล้วยังได้เจอดาราเต็มเลย” หนุ่มใหญ่เองยังตื่นเต้นกับการพบปะคนดังไปด้วยไม่ต่างจากสาวๆ หนุ่มๆ พนักงานของร้าน ซึ่งยิ้มกันแทบไม่หุบกันเลย 

  

  

              ห้องพักนักแสดงนำหญิงเริ่มผ่อนคลายจากความวุ่นวายของช่างแต่งหน้า ช่างทำผม ช่างเสื้อผ้า และทีมงานฝ่ายต่างๆ ที่เข้ามาช่วยจัดการเรื่องเครื่องมอร์นิเตอร์ไมโครโฟนตัวเล็กสำหรับขยายเสียงที่ต้องติดไว้กับตัวนักแสดงหลังจากใส่บอดี้สูทป้องกันการโป๊ไว้แล้ว เมื่อชุดตัวสวยของการแสดงฉากแรกจัดแต่งเรียบร้อยดี ทีมงานก็ปรบมือพอใจและยกนิ้วให้กัน ระหว่างรติชาก็ยิ้มรับพร้อมถอนหายใจแผ่วเบาอย่างโล่งอก 

              “ตื่นเต้นมากๆ กว่าแสดงบทรองอีกนะ” เสียงใสจากคนที่เป็นตัวละครเด่นเอ่ยขึ้นกับคนดูแล และทีมช่างผมกับช่างหน้าที่ต้องตามติดเวลาเธอลงจากเวทีเพื่อเปลี่ยนชุด เพราะมีรอยต่อไม่กี่นาทีเท่านั้น 

              “และฉันก็แทบจะเดินเข้ามาหาเธอไม่ได้ด้วยติชา ดอกไม้ส่งมาหาเธอเยอะไปหมด ล้นทางเดินหน้าห้องเลย” โปรดิวเซอร์ส่งเสียงมาก่อนตัว เพราะหน้าประตูแออัดไปด้วยของขวัญมากมายที่วางไว้บนโต๊ะ 

              “ฉันคงต้องเช่าโกดังเก็บของแล้วค่ะ” เธอว่าแซวตนเองจนหัวเราะขันไปกับทุกคนได้ ก่อนยกยิ้มให้หนุ่มใหญ่วัยใกล้ชราที่ยื่นช่อดอกไม้มาให้ “ขอบคุณนะคะ” 

              “ไม่ใช่ของฉันหรอก ทีมงานบอกว่ามีหนุ่มหล่อที่นั่งวีไอพีจ่ายเงินซื้อบัตรเองฝากมาให้เธอ ฉันเลยว่าจะเอามาส่งให้ เผื่อเป็นคนพิเศษ” เขาบอกยิ้มๆ พร้อมขยิบตาให้ “ของฉันต้องให้บนเวทีตอนแสดงจบ” 

              “แล้วของใครกัน” คนรับไปทำสีหน้างุนงง ก่อนจะโอบช่อดอกไม้พลิกดู จนเธอแผ่นการ์ดใบน้อยที่ผูกริบบิ้นติดไว้ เมื่อเปิดดูก็ได้แต่ตาโตนิ่งงันไป และแย้มยิ้มกว้างได้ทันที 

              “ยิ้มขนาดนี้อย่าบอกว่าแฟนนะ ถ้าเป็นแฟนต้องปิดไว้ก่อนเลยนะ” โปรดิวเซอร์ดักไว้แต่ก็โดยอาการส่ายหน้าไปมาปฏิเสธมาแทน 

              “ไม่ใช่แฟนค่า...เป็นแฟนคลับคนแรกและคนเดียวของฉัน ตั้งแต่แสดงละครเรื่องแรกค่ะ” เธอบอกเล่าด้วยรอยยิ้มและรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมากที่ชาโดว์ยังมาดูเธอแสดงละคร และแสดงตัวให้เธอรับรู้เช่นนี้ 

              “งั้นต้องเป็นแฟนคลับที่ดีมากเลยนะ เขาถึงติดตามเธอมาขนาดนี้” 

              “ใช่ค่ะ เขา...” เธอกำลังจะเล่าเรื่องในคืนที่ไปกับโจรปล้นธนาคาร แต่ก็คิดได้ว่าเป็นข้อตกลงที่เขานำเสนอ ซึ่งหากเล่าให้คนอื่นฟังก็น่าจะพาเรื่องยุ่งยากไปถึงตัวเขาด้วย ไม่เช่นนั้นเขาก็คงเปิดเผยตัวตนพร้อมเธอไปแล้ว “เขาให้กำลังใจฉันไม่ต้องท้อกับการออดิชั่นค่ะ” 

              “ถึงว่า เขียนมาบอก ดีใจด้วยกับนางเอกที่น่ารัก” แซวแล้วเขาก็หัวเราะเบาๆ ก่อนจะยกยิ้มและโบกมือให้หญิงสาว เพื่อไปทักทายนักแสดงนำคนอื่นๆ ต่อไป “โชคดีและทำให้ดีที่สุดนะติชา” 

              “แน่นอนค่ะ ขอบคุณนะคะโปรดิวเซอร์” เธอตอบรับและยิ้มในหน้าด้วยความตั้งใจเต็มเปี่ยม ที่จะแสดงฝีมือให้ได้อย่างฝึกซ้อมกันมาอย่างหนัก 

  

  

              “ไม่ใช่แฟนจริงๆ ใช่ไหมติชา” จีน่าเอ่ยถามเรียบๆ ระหว่างนักแสดงที่ตนเองดูแลอ่านบททบทวนอยู่ และมองช่อดอกไม้ที่เจ้าตัวนำไปวางไว้กับสัมภาระส่วนตัวอย่างถนอม 

              “ไม่ใช่จิรงๆ” ฟังแล้วเธอก็ตอบเสียงหลง จนช่างแต่งหน้ากับช่างทำผมที่นั่งพักตาโตเหลียวมอง และหัวเราะกันเบาๆ 

              “ถ้ามีแฟนตอนนี้กระแสเธอพลิกกลับแน่เลย ฉันห่วงตรงนั้นแหละ” ว่าแล้วหล่อนก็ทำปากยู่เล็กน้อย มีช่างประจำตัวนางเอกของเรื่องพยักหน้ารับด้วยกัน 

              “ใช่นะติชา เห็นมาหลายคนแล้ว พอมีแฟนกระแสก็ลดลง ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมคนดูละครเวทียุคนี้ยังตัดเรื่องส่วนตัวออกไปไม่ได้” ช่างแต่งหน้าบอกอย่างนึกสงสารนักแสดง “ฉันก็สงสารนักแสดงนะ เครียดกับการฝึกซ้อมและออดิชั่นกันแล้ว ก็ต้องคอยระวังตัวเรื่องความรักอีก” 

              รติชานิ่งฟังแล้วทำปากเป็ดด้วยอารมณ์ที่ตีกันไปมา “แต่ฉันกับเขาไม่ใช่แฟนกันนะ แต่ก็ไม่รู้ว่าอนาคตนะ” 

              “เนี่ย!” สามสาวส่งเสียงพร้อมกัน ก่อนจะตวัดสายตาค้อนแม่นางเอกใหม่ จนหัวเราะกันได้ไม่ยาก 

              “ตอนนี้ฉันโสดนี่นา ไม่ได้แอบคบ ไม่ได้แอบมีอะไรด้วย ไม่ต้องห่วงหรอก” เธอบอกยิ้มๆ “อีกอย่างเขาไม่ได้จีบฉันเลยนะ เหมือนปลื้มตามประสาแฟนคลับจริงๆ เขารวยอะถ้าอยากจะฉุดฉันไปก็ได้นะ” 

              “เออ...ก็จริง” จีน่าพึมพำ “บัตรวีไอพีซื้อเองก็แพงอยู่” 

              คนเป็นประเด็นสนทนาพยักหน้าพร้อมยิ้มรับ นึกถึงการแสดงตัวว่าเป็นลูกมาเฟียและให้เงินจำนวนมากมายกับคุณโจรในคืนนั้น จนทำให้เธอมีโอกาสได้หน้าได้ตา และได้บทนางเอกในคืนนี้ ที่เธอกล่าวอ้างถึงการฉุดดึงเธอไปปู้ยี่ปูยำก็ไม่น่าไกลความสามารถเขานัก แต่ความสุภาพและน้ำเสียงอบอุ่นที่ชาโดว์ส่งกำลังใจให้เธอ เธอก็ไม่เคยมีภาพโหดร้ายของเขาในหัวเธอเลย 

              ดวงตาสีวอลนัทเหลือบมองช่อดอกไม้ใหญ่ที่เขาส่งมาให้ด้วยรอยยิ้มและรับรู้ถึงอาการหัวใจเต้นแรง เลือดลมสูบฉีดไปทั่วจนอบอุ่น เป็นความสุขที่บรรยายไม่ได้เลย กับมิตรภาพที่ได้จากเขาคนนั้น 

  

…… 3.2 …… 

  

ช่อดอกไม้จากแฟนพันธุ์แท้ระดับพรีเมียมส่งให้ติชาแล้วจ้าาา… 

ตอนหน้าเขาเกือบจะได้กันนะ เราแอบบอก 555555555555+ 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว