ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 102 หลักการ Brain Wash ที่ถูกต้อง(Nc 18+)

ชื่อตอน : ตอนที่ 102 หลักการ Brain Wash ที่ถูกต้อง(Nc 18+)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ค. 2564 14:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 102 หลักการ Brain Wash ที่ถูกต้อง(Nc 18+)
แบบอักษร

 

หลังจากการพยายามสังหารริโอะของเทปเป ซึ่งแม้ในตอนท้ายจะพลาดไป แต่เขาก็ได้ทำสิ่งหนึ่งสำเร็จ นั่นคือการรวบรวมศพของเหล่าผู้ใช้รินจูเค็น ม้วนคัมภีร์วิชา ศพของเค็นมะแห่งปฐพี และทำลายรินจูเด็นทิ้ง..

ซึ่งทั้งหมดใช้เวลาดำเนินการหลายวันเพราะยังคงมีเหล่าผู้ใช้รินจู รินชิ และ รินรินชิ อีกหลายร้อยอยู่ที่นั่น..

การแสดงพลังอำนาจทำให้พวกนั้นหว่ดกลัวและทำตามคำสั่ง นั่นจึงเป็นเรื่องง่ายที่จะจัดการในคราวเดียวหลังจากที่ออกคำสั่งให้พวกมันไปรวมตัวกันบนรินจูเด็น..

ทำให้ตอนนี้ผู้ใช้รินจูตกตายกันไปเกือบจะทั้งหมดแล้ว จะหลงเหลือก็เพียงแต่พวกที่ไม่ได้อยู่ในรินจูเด็น ซึ่งตอนนี้คุโรเนโกะกำลังออกตามหาพวกนั้น..

เทปเปยังคงตามหาสิ่งหลงเหลือในรินจูเด็นอยู่ เขาหวังว่าจะได้พบสิ่งที่ หลง เหลือไว้บ้าง..

แน่นอนว่าพื้นที่สำนักมืดย่อมต้องถูกสร้างขึ้นในจุดที่มีพลังงานด้านลบรุนแรง และต้องมีศาสตร์ค่ายกลหลายอย่าง เพราะงั้นเทปเปจึงต้องรวบรวมและทำความเข้าใจพวกมันก่อนจะทำลายซึ่งก็ไม่ได้ย่กเย็นเมื่อคุณมีเทคโนโลยีระดับสูงอย่าง Device

กระบวนทั้งหมดจึงแล้วเสร็จใน 10 วัน ขณะเดียวกันในช่วงเวลานั้นก็ไม่มีพวกรินจูเด็นออกมาก่อความวุ่นวายอะไรอีก..

หลงยังไม่มีทีท่าจะเคลื่อนไหว ตำแหน่งของริโอะยังคงไม่ปรากฏ แสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายอยู่ภายในม่านพลังของหลง..

'ริโอะไม่มีทางเลือกอะไรอีกแล้ว.. ด้วยความโกรธที่บังตา จะถูกหลงควบคุมและรับพลัง เก็นจู เข้าร่าง.. และด้วยความแค้นที่มีต่อเรา ริโอะจะทำทุกทาง.. และยิ่งเมื่อโซ่เส้นสุดท้ายอย่างเมเลไม่ได้อยู่ข้างกาย..'

เทปเปยิ้มบางๆเมื่อเดินไปยังห้องแลปของเขา..

ในนี้มีแค่เขาที่เข้ามาได้ อิคคิและคุโรเนโกะจะรู้แร่ว่าเทปเปเข้าห้องตัวเองไปทำการทดลองเท่านั้น และไม่รู้ถึงเรื่องไร้มนุษย์ธรรมที่เขาทำอยู่..

แหงล่ะ ต่อให้เป็นศัตรู อิคคิก็ไม่ยอมเห็นด้วยกับวิธีการแบบนี้แน่ ถ้าจะมีใครสักคนที่ชั่วร้ายจริงๆในกลุ่มแชทก็คงเป็นเขา..

และคงมีแค่พรีเซียที่ยอมรับได้ ส่วนรีบอร์นถึงจะพอรับได้บ้าง แต่ถ้าไม่มีเหตุผลเพียงพอเขาก็คงไม่ยอมรับอยู่ดี..

ฟริ่ส..

ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับเทปเปที่เดินเข้าไป..

ด้านในทุกอย่างยังคงทำงานปกติ ขณะที่อีกฟากของกระจก ร่างเปลือยเปล่าของเมเลก็ยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้เหมือนเมื่อ 10 วันก่อน..

แต่ตอนนี้เธอปากอ้าค้างและน้ำลายไหล ไม่มีการตอบสนองใดๆ..

หน้าอกของเธอใหญ่ขึ้นรูปร่างดีและยั่วยวน เอวและสะโพกน่าลูบไล้ ผิวพรรณขาวและงดงามน่าดึงดูดหลงไหล..

"ความแข็งแกร่งโดยรวมของร่างกายเพิ่มขึ้น 5 เท่า แหล่งกำเนิดพลังรินกิเพิ่มขึ้น 10 เท่า ความเข้มข้นของคิเพิ่มขึ้น 48% ไม่ค่อยคืบหน้า.. การแทรกแซงความทรงจำสำเร็จและไม่พบเซลล์สมองที่เสียหาย.. อืม.. ขั้นแรกก็ถือว่าผ่าน"

เทปเปกดนิ้วลงบนแป้นแสงจากนั้นสายยางหัวเข็มและหมวกก็ถูกถอดออกจากร่างของเมเล..

เผยให้เห็นใบหน้างามกับผมยาวสีดำขลับที่ครึ่งหนึ่งเป็นเฉดสีเขียวเข้ม..

ดวงตาของเธอไร้ประกายแห่งชีวิต ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์ใดๆ..

"สวัสดี.. เป็นยังไงบ้าง หลับฝันดีรึเปล่า?"

เทปเปในสภาพสวมชุดคลุมสีขาวเดินเข้ามาหาเธอและจับจ้องเธอย่างใกล้ชิด..

เมเลไม่มีปฏิกิริยาอะไรทั้งนั้น..

"การทดลองสิ้นสุดแล้วครับ แต่ว่านี่พึ่งจะผ่านไป 10 วัน เท่านั้น.. เพื่อที่คุณจะได้ยาแก้พิษตามที่ตกลงกันไว้ ยังเหลือเวลาอีก 10 วัน.. ว่ายังไงครับ พร้อมจะเข้ารับการทดลองต่อไปรึยัง?"

ร่างกายของเมเลสั่นสะท้านเมื่อได้ยินคำว่าการทดลอง..

เธอเริ่มมีปฏิกิริยา​และแสดงความกลัวออกมาผ่านทางร่างกาย..

เทปเปจึงลูบไล้ใบหน้างามของเธอเบาๆ..

!!!

พรวดดด!!

ร่างของเมเลสั่นกระตุกก่อนจะเสร็จสมระเบิดน้ำรักจนแตกกระจายออกมา!!

"อ่า.. ดูเหมือนการกระตุ้นความรู้สึกจะส่งผลมากจริงๆ.. แค่เพียงลูบไล้ก็ถึงกับเสร็จสม.. ทั้งยัง.."

แฮ่ก ๆ ๆ

เทปเปมองดูเมเลที่ตอนนี้กำลังหอบหายใจหน้าแดงและสั่นสะท้านปลดปล่อยน้ำเงี่ยนออกมาเต็มที่!!

สัญชาตญาณ​ของเธอมันเรียกร้องให้ผสมพันธุ์​กับชายตรงหน้า!!

นี่เป็นเพราะการแทรกแซง​และเขียนทับความทรงจำทั้งทางสมองและร่างกาย..

ขณะที่โปรแกรมที่ตั้งไว้จะสร้างสถานการณ์​จำลองว่าเธอถูกเทปเปข่มขืนซ้ำแล้วซ้ำอีกตลอด 1 ปี ในช่วงระยะเวลา 10 วัน เก้าอี้ี่เธอนั่งก็จะเปิดใช้งานฟังชั่นช็อตไฟฟ้าเพื่อสร้างปฏิกิริยา​ให้กับร่างกาย..

มันมีสิ่งที่เรียกว่า ความทรงจำของร่างกาย อยู่..

เหมือนนักสู้ที่ร่างกายขยับไปก่อนจะได้คิดเพื่อตอบโต้การโจมตีของอีกฝ่าย..

สิ่งนี้เกิดจากการฝึกฝนจนร่างกายเกิดการจดจำจนสามารถตอบสนองได้เอง..

แต่เดิมเทปเปไม่คิดจะใช้การล้างสมองด้วยการจัดการกับความทรงจำหรือสมองแต่เพียงอย่างเดียวอยู่แล้ว..

ในโลกที่เหล่าตัวละครเอกหรือตัวละครหลักมีพลังบ้าบออย่าง พลังมิตรภาพ, ความเชื่อมั่น, จิตใจอันไม่ย่อท้อ ของอย่างการล้างสมองมันไม่มีทางได้ผล..

ต่อให้ได้ก็แค่ชั่วคราว.. ดังนั้น ถ้าหากอยากจะล้างสมองจริงๆ ต้องทำที่ร่างกายด้วย การทรมานจะทำให้ร่างกายจดจำและตอบสนองไปก่อนความคิด จากนั้นเมื่อรู้สึกตัวว่าตัวเองทำอะไรลงไปแล้ว สมองก็จะส่งคำสั่งในรูปแบบจำยอมออกมา..

การล้างสมองต้องทำไปพร้อมกันๆ จะทำอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้ ไม่งั้นมันก็เปล่าประโยชน์..

"ดูเหมือนจะต้องการมากเลยสินะ"

เทปเปว่าพลางลูบไล้ใบหน้าของเมเลจนตอนนี้เธอน้ำแตกรัวๆและพยายามอ้าปากแลบลิ้นออกมาให้เยาดูดเลียมัน..

คลิ้ก..

ที่ล็อคข้อมือและข้อเท้าของเมเลถูกปลดออก ทำให้เธอเป็นอิสระ!

หญิงสาวจึงกระโจนเข้าใส่ร่างตรงหน้าในทันทีจนเขาหงายหลังล้มลงไป!

จุ๊บ! จ๊วบ! อื้มม!

เธอจูบเขาอย่างเร่าร้อน!

มือไม้เกาะแกะร่างของเขาก่อนจะเริ่มเร่งความเงี่ยนขึ้นและฉีกชุดของเขาออก!!

สิ่งที่เธอปรารถนามีเพียงร่างกายของอีกฝ่ายที่กระแทกกระทั้นเข้ามาในร่องรูของเธอ!

ความทรงจำของเธอมันบ้าไปแล้ว เธอคิดอะไรไม่ออกนอกจากเซ็กซ์!

เมื่อคว้าท่อนลำในกางเกงของเขาได้เธอก็ไม่รอช้างัดมันออกมาแล้วจับยัดรูหีซิงๆในทันที!!

คว่าากกก!!

ตั้บบ!!

อื้ออออ!!

เมเลถึงกับตาเหลือกลอยเมื่อดุ้นยักษ์​มันทะลวงโพรงหีของเธอเข้ามา!!

น้ำของเธอแตกกระจายพร้อมกับร่างกายที่สั่นสะท้าน!!

เธอต้องละปากออกมาอ้าหายใจและทำสีหน้าร่านแตกจนตาเหลือกลอย!!

เทปเปแสยะยิ้มก่อนจะจับก้นแน่นๆยกขึ้นและกระแทกลงมา!!

ตั้บบบ!!!

อร๊าาาา!!

เมเลกรีดร้องสุดเสียง!!

น้ำรักแตกกระจายเพราะความเสียวมันพุ่งไปทั่วร่าง!!

"อะไรกัน.. ตายแล้วหรอ"

ใช่ เมเลเสียวจนขาดใจตายไปแล้ว.. แต่ว่า!

"เธอยังจำเป็นกับแผนของฉัน!"

ตั้บ!!

!!!!

เพียงแค่กระแทกเข้าไปอีกครั้ง!

แรงสั่นสะเทือนที่ลำดุ้นยักษ์​อัดกระแทกมดลูกก็ส่งผ่านไปถึงหัวใจของเธอและกระตุ้นให้มันเต้นอีกครั้ง!!

ตั้บ ตั้บ ตั้บ!!

อร๊า! อร๊างง!!

เมเลฟื้นคืนชีพกลับมาและเริ่มถูกกระแทกกระทั้นอย่างหนักหน่วง!!

"นี่เธอ เสร็จไปกี่ครั้งแล้วเนี่ย.. ช่างเถอะ จำชื่อตัวเองได้รึเปล่า?"

อร๊า ๆ ๆ!!

เพี๊ยะ!!(ตบนมจนเด้ง)

"ฉันถามว่าจำได้รึเปล่า"

"อร๊า!! ฉัน.. เมเล.. รินจู.. หมัด.. อร๊าา!! คาเมเลี่ยน อร๊าๆ!!"

ดูเหมือนเธอตะยังรู้ตัวว่าตัวเองเป็นใคร แต่ว่า..

เพี๊ยะ!!(ตบนมไปอีกที)

"แล้วเธอรู้รึเปล่า ว่าตัวเองรับใช้ใคร.."

อร๊า!! อร๊า!!

"ตอบ!!!"

เพี๊ยะ!!!

"อร๊าา!! ฉันรับใช้ อร๊า!!! ท่านริโอะ!!"

"แล้วฉันเป็นใคร!!"

"อร๊า!! เป็นศัตรู อร๊า! เป็นคนวางยาพิษท่านริโอะ!!"

"ใช่!!!"

ตรั้บบ!!

เขาลุกขึ้นจับเธอเปลี่ยนเป็นท่าหมาแล้วกระแทกจากด้านหลัง!!

อร๊าาา!!

"แล้วทำไมเธอถึงกำลังเย็ดกับศัตรู!! เธอทรยศเย้านายใช่มั้ย!!"

"ไม่!"

เพี๊ยะ!!

"อร๊าาา!! ฉัน แค่ต้องการยาถอนพิษ!! ไปให้ท่านริโอะ!! อร๊าๆ!!"

"โกหก!! เธอกำลังมีความสุขกับการถูกฉันกระแทกหีร่านๆนี่!!"

ตรั้บบ!!

อร๊าาา!!!

"ไม่ปฏิเสธ!! นังร่าน!! แกมันคนทรยศ!! หักหลังเจ้านาย!!"

"อร๊า!! ไม่ ๆ ๆ!! ฉันไม่ใช่! เป็นเพราะแก-"

เพี๊ยะ!!(ฟาดก้น)

"เรียกฉันว่ายังไงนะ!! ฉันเป็นใคร!! แกรู้สถานะของตัวเองบ้างไหม!!"

"อร๊าา!! ขอโทษ ขอโทษค่ะ!!"

"นังร่าน! บอกสิว่าแกเคยโดนริโอะมันเย็ดด้มันเหมือนฉันมั้ย!!"

"ม ไม่.. ฉัน.. ไม่ได้ทำแบบนั้น กับท่านริโอะ อร๊าา!!"

เขาจับเธอยกขึ้นกางขาแล้วยืนกระแทกเธอจากด้านหลัง!!

"งั้นควยฉันก็มันกว่าสินะ!!"

" ค่ะ!! อร๊าๆ!! "

ในสมองของเมเลคิดอะไรไม่ออก.. เธอแค่ตอบสนองต่อคำพูดของเทปเปเท่านั้น แน่นอนว่ามันมีความทรงจำหลงเหลืออยู่ และความรู้สึกบางอย่างก็ยังมีอยู่แต่ว่า..

'ไม่นะ.. มัน.. กำลังจะพังแล้ว.. อย่านะ.. หยุดกระแทกเข้ามาสักที..'

ไม่ใช่แค่ความทรงจำที่เริ่มไม่ส่งผล แต่ร่างกายของเธอตอนนี้กำลังเสียวและเรียกหาควยนั่น.. เหมือนความทรงจำที่เธอโดนเย็ดมาตลอด..

ตอนนี่เหลือเพียงแค่ความรู้สึกที่มีต่อเริโอะเท่านั้นที่ทำให้เธอยังไม่พังทลาย.. แต่ว่า มันก็เริ่มจะไม่..

อร๊าาๆๆๆๆ!!!

เทปเปเร่งเครื่องอัดกระแทกอย่างรุนแรง!!

ลำควยยักษ์​สาวเข้าออกถล้มโพรงหีของเมเลจนเธอจุกและส่งเสียงความไม่เป็นภาษาออกมา!!

"จะตาย! จะตายแล้ว!! ไม่นะ! ท่านริโอะ!! อย่านะ!"

"เธอกำลังเรียกหาใคร! เจ้านั่นมันไม่มาช่วยเธอแล้ว!! มันหวาดกลัวฉัน!! เธอก็แค่เบี้ยใช้แล้วทิ้ง!! ถ้ามันได้ยาแก้พิษเมื่อไหร่มันจะฆ่าเธอ!! ถ้ามันรู้ว่าตอนนี้เธอไม่บริสุทธิ์​มันจะรังเกียจเธอ!!"

"ไม่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!"

อร๊าๆๆๆ!!

"ยอมรับซะ!! มีแค่ฉันเท่านั้นที่อยู่ข้างเธอ!! ฉัันเท่านั้นที่จะไม่มีวันทิ้งเธอ!!"

"ไม่!! แกโกหก!! โกหก!! อร๊าๆๆๆ!!"

"ถ้าอย่างงั้น ทำไมเธอถึงไม่ขัดขืน!! ทำไมถึงขย่มเย็ดฉันจนน้ำแตกแบบนี้!"

"ฉันไม่รู้ๆๆ!!"

"เธอรู้!! รู้ว่าตอนนี้หลงรักควยของฉัน!! หลงรักการโดนฉันเย็ด!! เธอหลงรักฉัน!! และอยากเป็นของฉัน!!"

"ม่าย!! ม่าย!!"

"เมเล!! เธอเป็นของฉัน!! ของฉันชั่วนิรันด์!!!"

ตรั้บๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!

แอร๊ๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!

"ท่านริโอะๆ ช่วยด้วยๆ!!"

โอร่าาาา!!!!!

ตรั๊บบบl!!!

พรรวววดดดด~~~~!!!!

แอร๊าาาาาา~~~~~~~!!!!!

ลำควยยักษ์​บุกทะลวงแนวกันของโพรงกีและมดลูกเข้าไปฉีดอัดระเบิดน้ำเชื้อที่อัดแน่นไปด้วยเกคิมหาศาลเข้าไปในมดลูกของเธอ!!

เมเลกรีดร้องเป็นครั้งสุดท้ายพร้อมกับบางสิ่งบางอย่างในใจของเธอได้แตกสลายไป..

'ท่านริโอะ.. ฉัน.. ขอโทษนะคะ.. แต่ว่าฉัน.. คงไม่อาจกลับไปหาท่านได้อีกแล้ว..'

พรวดดดๆๆๆ

น้ำเชื้อมากมายถูกฉีดอัดเข้าไปประดุจการเติมบ่อน้ำที่ว่างเปบ่าให้เต็ม..

หน้าท้องของเมเลโป่งพองขึ้นจนเธอไม่อาจคงสติไว้ได้อีกต่อไป..

การล้างสมองที่ได้ผลที่สุด ไม่ใช่แค่ สมองและร่างกาย แต่รวมไปถึงจิตใจด้วย..

และตอนนี้ จิตใจของเมเล ก็ได้แตกสลายไปเรียบร้อยแล้ว..

และ 10 วันนับจากนี้..

"ไม่เป็นไร.. ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอ.. จะไม่ทิ้งเธอไปไหนอย่างแน่นอน.."

เทปเปลูบใบหน้างามขณะอัดฉีดน้ำเชื้อเข้าสู่มดลูกของเธอ..

"ท่าน.. จามิ.."

"ไม่.. ชื่อจริงๆของข้า.. คือเทปเป.. มันคือชื่อที่จะมีเพียงคยสำคัญของข้าเท่านั้นที่ได้รู้.."

"ท่าน.. เทปเป.."

ดวงตาที่มืดมนไร้หนทางของเมเลพลันปรากฏประกายแห่งความหวังขึ้นอีกครั้ง..

แม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตาม.. แต่ว่า..

"มาเถอะ.. ข้าจะอยู่กับเจ้าเอง.."

ว่าแล้ว ทั้งคู่ก้จูบกันอย่างดูดดื่มก่อนจะเริ่มศึกรักระเริงกามอย่างบ้าคลั่งต่อไปอีกนับ 10 วัน..

 

 

 

____________

อ่อ ลืมบอก ผมสึกแล้วนะ

แล้วก็ ช่วงนี้คงจะปั่น Event Summer อยู่..

ปล.ตู้ว่ายน้ำไม่เห็นน่ากดเลย.. (หมดป 60 เพชร ไม่ได้อะไร เลิกๆ)

 

__________

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว