Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 365 days. | 05

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ค. 2564 01:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
365 days. | 05
แบบอักษร

 

 

05

 

_______________________

 

แปะ

ฉันนั่งตบยุงตัวที่ร้อยละมั้งเนี้ยยุงเยอะชะมัดถ้าไม่เห็นแก่เงินยี่สิบห้าบาทนี่ฉันเปิดตูดกลับบ้านแล้วป่านนี้คงนอนอืดดูซีรีส์บนที่นอนนุ่มๆไปละ คนในสนามฟุตบอลเริ่มแยกย้ายกันจนบางตา ฉันสอดสายตาหาร่างสูงของเขาแต่ก็ไม่เจอไปไหนของเขาไม่ใช่จะโกงเงินหรอกใช่มั้ย-..-

“มานั่งโง่ให้ยุงกัดอะไรตรงนี้” ฉันหันขวับเมื่อได้ยินเสียงของคนที่กำลังบ่นถึงทำไมเสียงเขามันคุ้นจัง เขาอยู่ในเสื้อยืดแขนกุดกับกางเกงผ้าร่มขาสั้นเหนือเข่าเล็กน้อยให้เดาเขาคงอาบน้ำมาแล้วสินะ

“ก็ยุงมันเยอะไหมละ”

“ซื้อยากันยุงมาทาสิยัยนาเกลือ-..-”

“ใครมันจะไปรู้ว่ายุงแถวสนามบอลมันจะเยอะกันเล่า”

“เอ่อ…เหรอ”

“อืม”

“อะนี่ค่าน้ำกับลูกชิ้น” ธนบัตรสีแดงถูกยื่นมาตรงหน้าฉัน

“ขอบคุณค่ะ^^” พอเห็นเงินก็อารมณ์ดีขึ้นมาเลยแฮะ

“ทอนมาเจ็ดสิบห้าบาท-..-” ว่าแต่ฉันงกเขาก็งกพอกันแหละ ทำเป็นว่าคนอื่นฉันล้วงหยิบหากระเป๋าเงินขึ้นมาพร้อมกับควักแบงค์กับเศษเหรียญออกมาทอนเขา

“ซ้อมเสร็จแล้วใช่ไหม”

“อืม เสร็จแล้วจะกลับเลยหรือเปล่า”

“อืม”

“เดี๋ยวไปส่ง”

“ฉันกลับเองก็ได้” มืดแล้วด้วย

“ฉันบอกแล้วว่าเดี๋ยวไปส่ง-_-”

“งั้นตามใจ” ดีเหมือนกันประหยัดค่ารถ

“เธอพักอยู่ไหนละ”

“เอ่อ หอพักนอกหน้ามหาวิทยาลัยนี่แหละ” ด้วยความที่หออยู่ใกล้แถมถูกฉันเลยตัดสินใจพักที่นั่นแทน

“อะ สะพายไว้ฉันจะไปเอารถก่อน” เขาคล้องกระเป๋ากีฬาแบรนด์ดังราคาแพงหูฉี่ไว้ที่คอของฉันราวกับว่าเป็นเสาแขวนกระเป๋า หนักชะมัด-..-

…เวลาผ่านไปไม่นานรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ก็วิ่งมาจอดจุดที่ฉันยืนคอย แขนสองข้างยังคงโอบกอดกระเป๋าเอาไว้ลูกคนรวยจริงๆสินะใช้ของแต่ละอย่างแพงๆทั้งนั้น○_○

“ส่งกระเป๋ามาสิ” มือหนายื่นมือมารอรับกระเป๋า ฉันรีบส่งให้เขาทันทีเพราะเริ่มเมื่อยไหล่กับแขนเขารับไปสะพายเหมือนกับว่ามันไม่ได้หนักหนาอะไร

“มานี่ดิ-_-”

“ห้ะ?”

“มาใกล้ๆเหอะหน่ายัยนาเกลือ”

“จิ๊” ถึงจะทำท่าหงุดหงิดแต่ก็ยอมสาวเท้าเดินเข้าไปหาคนตัวสูงที่กำลังคร่อมรถอยู่ หมวกกันน็อคเต็มใบถูกสวมใส่ลงบนหัวฉันอย่างไม่เต็มใจนัก ชั่งไม่มีความอ่อนโยนเอาซะเลย(-_- )

“อยู่เฉยๆจะล็อกหมวก” ฉันหยุดอยู่เฉยๆไม่ดิ้น ไม่ดื้อ ไม่ซน ให้คนตรงหน้าล็อกหมวกกันน็อคให้ ใบหน้าของเราสองคนห่างกันเพียงแค่นิดเดียวจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวเขา

“แล้วนายไม่ใส่เหรอ?”

“มีใบเดียว” เสียสละว่างั้น เดี๋ยวกลับถึงห้องจะจดไว้เป็นความทรงจำละกัน

“งั้นนายเสียสละน่ะถูกแล้ว”

“ใส่ไว้ เวลาเกิดอุบัติเหตุสมองเธอจะได้ไม่ผิดปกติไปมากกว่านี้”

“นั่นปากเหรอ=_=”

“ปากไงลองจูบดูปะละ” ฉันมองริมฝีปากอมชมพูนั่นละเผลอกลืนน้ำลายลงคอ นี่โรคจิตหรือเปล่าวะ•~• อย่าหาว่าอย่างงั้นอย่างงี้เสียงกับกลิ่นนี่มันคุ้นมากเลยจริงๆนะ

“เสียงนาย…”

“เสียงฉันทำไม?”

“กลิ่นนาย”

“เธอโรคจิตปะเนี้ย” โรคจิตที่หน้าน่ะสิ

“ไม่! มันคุ้นมาก” ใช่มันคุ้นมากเหมือนกับ…

กื้ด

กระจกของหมวกกันน็อคถูกปิดลงด้วยฝีมือของคนตรงหน้า ยังพูดไม่ทันจบเลยนะเว้ย!!!

“เสร็จแล้วขึ้นรถไม่ต้องมายืนจ้องหน้าฉันเลยยัยนาเกลือ” ไม่ใช่เขาหรอกคุณพลาสเตอร์อบอุ่นจะตายมันจะใช่เขาได้ยังไงกันบ้าบอ(.___.) คนตรงหน้าฉันนี่หยาบกว่ากระดาษทรายอีก ฉันสะบัดหน้าไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไปพร้อมกับค่อยๆขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายโชคดีวันนี้ใส่กระโปรงพลีสยาวประมาณเข่าเลยคร่อมง่ายหน่อย เมื่อขึ้นซ้อนเสร็จมือหนาก็คว้าแขนฉันให้กอดเอวสอบเอาไว้

“เกาะไว้ ฉันขี่รถเร็ว”

“อื้อ…” ฉันควรหาวิธีรุกเขาบ้างแล้วมั้ง คิดได้อย่างนั้นก็รีบกระซับกอดเอาไว้แน่นพลางเอาหย้าซบหลังกว้าง

“นมเธอจี้หลังฉัน( .__.)”

“ทำไมเขินเหรอ-///-”

“มีอะไรให้เขิน” พ่อหนุ่มปากแข็ง

“งั้นก็ไปแบบนี้แหละไม่มีอะไรให้เขิน”

“ยัยบ้า!!!”

“ขี่สิ เดี๋ยวถึงห้องดึกนะ” ฉันไม่สนและยังคงกอดเอวเขาไว้แน่น

หอพักA

“ขอบคุณนะที่แวะมาส่ง” อย่างน้อยเขาก็มีน้ำใจน่ะนะ ว่าแต่ไอ้หมวกกันน็อคนี้ถอดยังไงทำไมมันแน่นขนาดนี้

“มาเดี๋ยวถอดให้”

“ดะ…”

“มาเถอะหน่า” ก็ไม่ได้อยากจะแสดงความโง่ไปมากกว่านี้หรอกนะเพราะฉะนั้นแค่ยื่นหัวให้เขาถอดก็จบๆละ

“อะ” ฉันเดินเข้าไปใกล้ๆคนที่คร่อมรถอยู่พลางยื่นหน้าไปใกล้ ไม่นานสายรัดก็ถูกปลดออกหมวกกันน็อคที่ถูกถอดจากหัวเล็กกลับสู่หัวเจ้าของมันอีกครั้งหนึ่งเพราะหลังจากปลดสายรัดออกเขาก็จัดการถอดและสวมมันให้กับตัวเองทันที

“กลับดีๆนะ” อย่าเพิ่งคิดว่าหวั่นไหวละ ก็แค่กลัวไปขี่รถล้มที่ไหน

“ไม่ต้องห่วงฉันไม่ได้โง่แบบเธอนะยัยนาเกลือ” ปากมะ…ร้ายกาจเสมอต้นเสมอปลายซะจริงๆ=..=

“ฉันชื่อเดล”

“แล้วไง ทีฉันเป็นรุ่นพี่เธอยังไม่เรียกฉันว่าพี่เลย” สรุปใครผิด???

“ก็…”

“ชั่งเถอะ ช่วยกรุณารับฟอลฉันด้วยยัยนาเกลือ” พูดจบก็ขี่รถออกไปเหมือนกับรู้ว่าจะโดนโต้ตอบกลับ หงุดหงิด!!! เถียงไม่เคยชนะ ฉันถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าหอเพื่อขึ้นห้อง…

“เหนื่อยชะมัดเลยในแต่ละวัน” เมื่อถึงห้องก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มอย่างอ่อนล้า พรุ่งนี้ก็วันหยุดแล้วดีจังได้มีเวลาพักผ่อนหลังจากเคลียร์งานเสร็จ

“ชั่งเถอะ ช่วยกรุณารับฟอลฉันด้วยยัยนาเกลือ”

รับฟอลเหรอ-..- รายนั้นเขาฟอลมาตอนไหนทำไมไม่รู้ ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันยอดฮิตขึ้นมาเช็คดู

‘py_yupp sends you a follow request’

ไหนๆก็จะกดติดตามแล้ว ขอส่องสักหน่อยละกันดูซิว่าคนกดไลก์เยอะแค่ไหนดูจากยอดฟอลสูงลิบลิ่วมากกว่าฉันเป็นเท่าตัวนั้น…คงไม่ต้องพูดถึงว่าเขาน่ะป๊อบแค่ไหนไม่แปลกทำไมฉันถึงโดนสาวๆในมหาวิทยาลัยและนอกมหาวิทยาลัยมองเหมือนจะกินหัว

 

py_yupp
110089

 

py_yupp
120000

 

หนุ่มหล่อมอเรา
พี่พายัพ วิศวะโยธาปี4 รูปหล่อ พ่อรวย จากตระกูลเบ้าหน้าฟ้าประทานค่ะทุกคนนนนนนนนน ไม่ทราบว่าพ่อแม่กินอะไรลูกถึงหล่อทุกคน?//ยื่นใบสมัครเป็นลูกสะใภ้สองและสาม เนื่องจากหมอสิบทิศหักอก🥺
40500

 

ว่าแต่…จันทร์เจ้าคือใครกันนะแฟนเขาเหรอ-..- หรือยังไง โอ้ย!!!ฉันจะส่องเขาให้เพื่อได้อะไรแฟนก็ไม่ใช่เพื่อนก็ไม่เชิง

“ไปอาบน้ำได้แล้วไอ้เดลตาจะปิดแล้วด้วย×.×” ใช่ควรหยุดคิดฟุ้งซ่านได้แล้ว ละตามหาคุณพลาสเตอร์ซะยังดีกว่า…

(พายัพ Talk)

“อ้าวพายัพเหรอ” พี่จันทร์เจ้าถามเมื่อเห็นว่าคนที่มากดออดหน้าห้องคือใคร

“สวัสดีพี่เจ้า” ผมยกมือสวัสดีพี่สะใภ้ผู้หญิงที่ทำให้คนปากแข็งอย่างพี่สิบทิศยอมอ่อนข้อทลายกำแพงน้ำแข็งนั้นได้

“กินอะไรมาหรือยัง?”

“ยังเลยครับ”

“งั้นเดี๋ยวพี่ไปอุ่นกับข้าวให้”

“เฮ้ย ไม่ต้องพี่เดี๋ยวผมทำเองไปพักผ่อนเถอะยิ่งท้องไส้อยู่ด้วย” ปกติผมไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก อยู่อีกคอนโดหนึ่งนู้นแต่ช่วงนี้ต้องมาค้างผลัดมาค้างที่ห้องพี่สิบทิศเพราะว่าพี่ชายผมเป็นห่วงพี่สะใภ้ที่กำลังท้องได้ห้าเดือนเนื่องจากเจ้าตัวไปทำงานที่ต่างประเทศสองเดือนเลยเกิดความเป็นห่วงภรรยาจึงต้องเรียกน้องมาเฝ้าให้ ส่วนพ่อกับแม่ไม่ต้องพูดถึงพอพี่สิบทิศช่วยงานบริษัทบวกกับผมกับไอ้บูรขึ้นปีสี่ พวกท่านเลยโบกมือบายไปเที่ยวรอบโลกกันสองคนตั้งแต่หลังจากงานแต่งพี่สิบทิศ

“ไม่เป็นไรเราไปอาบน้ำเถอะ ออกมาจะได้ทานข้าว” ถึงแม้จะท้องแต่พี่จันทร์เจ้ายังทำนู้นนี่เองเกือบทุกอย่าง ขนาดพี่ชายผมจ้างแม่บ้านมาดูแลยังไม่เอาเลย

“ผมเกรงใจ แทนที่จะมาดูแลพี่แทนพี่สิบทิศ กลับสร้างภาระให้พี่ซะงั้น-..-”

“ไม่หรอก เมื่อกี้บูรก็มาช่วยพี่เก็บห้องแล้ว แค่นี้เองพี่ทำได้พี่แค่ท้องไม่ได้พิการสักหน่อย(-_-)”

“ไอ้บูรก็มาเหรอพี่เจ้า”

“อืม…มาช่วยเก็บห้องเสร็จก็เข้าห้องไปแล้ว เหมือนจะหงุดหงิดมาละมั้งพี่ไม่กล้าถามมากสักเท่าไรยังไงอาบน้ำเสร็จก็ตามบูรพามากินข้าวด้วยนะ”

“ครับ” พี่จันทร์เจ้าเป็นพี่สะใภ้ก็จริงแต่เขาดูแลพวกผมดีเหมือนกับน้องแท้ๆนั่นแหละ

“ไปอาบน้ำไป”

“ค้าบพี่สาว”

“(=_=)”

.

.

.

.

“ไงพี่มึง” ไอ้บูรพาหันมาทำหน้าเซ้งๆหลังจากผมมาเคาะประตูห้องนอนมัน จริงๆคอนโดพี่สิบทิศค่อนข้างกว้างมันเลยมีสามห้องนอนและมีห้องน้ำในตัว เวลาพวกผมมานอนนี่เลยมีห้องนอนส่วนตัวต้องเข้าในนะครับบังเอิญพ่อรวย

“ถ้าจะมีมึงไม่ต้องเรียกพี่นำหน้าก็ได้”

“ไงมึง”

“ไอ้บรู ไอ้สั*”

“ล้อเล่นหน่า(-_- )

“มาตามไปกินข้าว” ผมบอกมันพลางยืนเท้าเอวมองท่าทีน้องชาย

“อืม…”

“เป็นไรทำหน้าเหมือนคนกำลังอมตีนหมา”

“ดูเปรียบ”

“มึงทะเลาะกับธารน้ำ?” ธารน้ำคือเพื่อนตั้งแต่สมัยมัธยมน่ะครับ

“อย่าพูดเลย ได้ยินชื่อละหงุดหงิด ยัยนั่นจะเป็นไงก็ชั่งดิพูดถึงทำไม ต่อให้ไปกินข้าวกับไอ้เหี้*นั่นทำไมกูต้องสนวะ” ชัวร์แบบนี้ทะเลาะกันมาชัวร์

“อะไรของมึงกินรังแตนมาเหรอ”

“เปล่า แค่หงุดหงิดอยากแดกเหล้า” ผมก็ไม่รู้หรอกว่าไอ้สองคนนี้มันมีซัมติงอะไรกันแต่ดูเหมือนว่าธารน้ำช่วงนี้จะเมินๆไอ้บรูอยู่

“มึงทะเลาะอะไรกับไอ้ธาร?”

“ก็ยัยนั่นไปว่านสเน่ห์ใส่ไอ้ฮิมอะดิ”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับมึง” ขนาดผมเป็นเพื่อนมันยังฟังดูเฉยๆ ไอ้ฮิมนิเทศน์นั่นก็ยังโสดจะจีบกันก็ไม่แปลก

“ส้มชอบไอ้ฮิม…”

“ห้ะ!!”

“มึงก็รู้ว่ากูชอบส้ม กูก็แค่อยากให้ส้มสมหวังกับความรักปะวะ แต่ธารน้ำแม่ง…”

“แล้วมึงดูไม่ออกเหรอว่าธารน้ำมันชอบมึง?”

 

 

____________________

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว