facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 2.3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 390

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ค. 2564 15:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2.3
แบบอักษร

2.3 

  

  

              “คิดถึงทุกๆ คนจังเลย” เสียงสดใสของรติชาร้องทักทายทุกคนในร้าน 

              “เย้ๆ คนดังมาเยือนแล้ว” เจนนี่ส่งเสียงร้อง และมีเพื่อนๆ ร้องเฮฮาตาม 

              “สวัสดีทุกคน” รติชาส่งเสียงทักทายลากยาว ก่อนเข้าไปกอดเพื่อนร่วมงานอย่างคิดถึง “คิดถึงจัง...ร้านยุ่งไหมคะ” 

              “นิดหน่อย คนยังมาถามหาติชาอยู่เลย” เจ้าของร้องบอกยิ้มๆ 

              “วันนี้เอาตั๋วละครมาให้ทุกคน ไปดูละครที่ฉันเป็นนางเอกเรื่องแรกให้ได้นะ ฉันยิ่งไม่ค่อยมีแฟนคลับอยู่” หญิงสาวบอกอย่างตั้งความหวัง ระหว่างส่งซองใส่ตั๋วดูละครที่นั่งติดกันให้เพื่อนๆ 

              “ว้าว! แน่นอน!” 

              เสียงตอบรับและพลิกดูวันเวลาบนตั๋วละครที่พิมพ์ภาพทีมนักแสดงตื่นเต้นไม่ต่างกันนัก พลางส่งเสียงและหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดบันทึกนัดหมาย โดยมีหัวหน้าสาวเสิร์ฟเดินไปจดบนกระดานหลังร้านไว้ด้วย เพื่อเตือนความจำกันลืม 

              “เออ...ผู้ชายคนนั้นไม่มาที่ร้านเลยนะติชา” 

              “เหรอ...” หญิงสาวรับคำยิ้มๆ แต่ในใจรู้สึกเศร้าๆ เขาหายไปเลยตั้งแต่คืนเกิดเหตุ 

              “ถ้ามาจะโทร. บอกนะ” ลิลลี่บอกเสริม 

              “อือ...ฉันก็ลืมนึกน่ะ ว่าควรให้เบอร์ติดต่อเขาตั้งแต่คืนที่มีเรื่องปล้นธนาคาร” 

              “แปลกนะ ถ้าเขาไปคืนเงินกับเธอด้วยก็ดังด้วยกันแล้ว” เจนนี่ว่าแล้วส่ายหน้า 

              “เขาคงไม่ชอบเป็นจุดสนใจมั้ง พวกเธอก็ไปเตรียมตัวได้ เราจะไปกินบาร์บีคิวกับติชาไง” เจ้าของร้านบอกและปรบมือให้สัญญาณทุกคนไปเปลี่ยนชุด 

              “เย้!” 

  

  

              ร้านบาร์บีคิวตั้งอยู่บนตึกใหญ่ชั้นสามที่แบ่งสัดส่วนเป็นร้านอาหารต่างๆ โดยสมาชิกของร้านมักมากินเลี้ยงกันหลังได้เงินเดือนหรือมีใครสักคนถูกรางวัลที่ได้เงินพอสมควร เพราะเป็นร้านบาร์บีคิวที่ราคาไม่แพงมาก และมีเมนูให้เลือกหลากหลาย 

              “ถ้าละครเริ่มแสดงและติชาดังขึ้นกว่านี้ พวกเราคงไม่ได้มานั่งกินบาร์บีคิวด้วยกันอีกแน่เลย” เจนนี่เอ่ยแล้วทำหน้าหงอย แต่ก็ยิ้มให้อดีตเพื่อนร่วมงานที่สนิทสนมกันดี ซึ่งส่ายหน้ายิ้มๆ มาหา 

              “อาจจะยุ่งพักใหญ่ๆ จนกว่าจะจบรอบการแสดง แต่ยังไงฉันก็ไม่ลืมทุกคนที่ร้านอยู่แล้ว” รติชาบอกเสียงใสพร้อมรอยยิ้มที่ส่งให้ทุกคนระหว่างมองสบตาพวกเขา “ฉันไล่ตามความฝันมาตลอด ตอนนี้ได้โอกาสแล้วก็ต้องคว้าไว้ ถ้าวันไหนตกงานออดิชั่นไม่ผ่านอีก ฉันขอกลับไปเสิร์ฟอาหารนะคะบอส” 

              “โอ๊ย...ติชา” เจ้าของร้านอาหารส่งเสียงลั่นที่โดยเรียกด้วยคำแซวเล่นเป็นบอสเหมือนพวกเจ้านายนั่งทำงานในตึกสูง พร้อมหัวเราะตามสมาชิกทุกคนไปด้วย “ขอให้มีงานแสดงตามที่ฝันไว้ไปเรื่อยๆ แต่ถ้าห่างหายไปก็กลับมาที่ร้านได้แบบเดิมแหละ” 

              “คิดถึงตอนเธอยังเรียนแล้วก็แสดงละครบทเล็กๆ ไปด้วยนะ ดูสนุกกว่าตอนนี้” 

              “ตอนนี้เหมือนฉันแบกความฝันของตัวเอง และความคาดหวังของคนอื่นไว้ด้วยมั้ง มันก็เลยกังวลมากๆ เลย” เธอบอกตามตรงแล้วยิ้มอ่อนบางด้วยแววตาเศร้าเล็กน้อย “คำดูถูกของบางคนมันก็ช่วยให้มีพลังได้นะ แต่กับบางคนมันทำให้กำลังใจหดหาย ไม่รู้ทำไม” 

              “เพราะคนบางกลุ่มเขาดูถูกจากความคาดหวัง แต่บางพวกดูถูกแลเหยียดหยามจากอคติ...” ผู้อาวุโสเอ่ยและทำให้ทุกคนพยักหน้าตาม “ฉันเปิดร้านรอให้กลับมาพักใจเสมอ” 

              “ค่ะบอส” ฟังประโยคสุดท้ายแล้วเธอก็ตอบรับด้วยคำหยอกเย้ากลั้วเสียงหัวเราะได้บ้าง 

              หญิงสาวสนทนาอย่างสนุกสนาน และผ่อนคลายได้มากมายกว่าในโรงละครที่เข้าไปซ้อมการแสดงมากนัก เพราะทุกคนในร้านอาหารไม่ได้จับจ้องมองดูเธอว่าจะแสดงได้ดีมากน้อยอย่างไร แต่พวกเขาที่นี่เป็นเหมือนเพื่อนที่คอยส่งกำลังใจให้กัน ก่อนจะหันไปสนใจบาร์บีคิวหลากหลายชนิด ทั้งซี่โครงแกะอบซอส เนื้อหมูสันนอกอบซอสฉ่ำเยิ้ม เนื้อน่องลายย่างจนซอสซึบเข้าด้านใน หรือแม้แต่นักเก็ตราดซอสไว้ด้านบน ที่ทยอยมาเสิร์ฟจนเต็มโต๊ะยาวสี่ตัวที่ต่อกันนั่ง ยิ่งได้เครื่องเคียงอย่างมันบด เฟรนช์ฟรายส์ โคลสลอว์ และซีซาร์สลัด ครบครันทั้งหมดก็เฮฮาและเอร็ดอร่อยกับอาหารมื้อนี้กันอย่างที่สุด 

              “เวลาเห็นติชาแทะซี่โครงก็รู้สึกอร่อยตามตลอด” เจ้าของร้านเอ่ยจนทุกคนพยักหน้าหัวเราะตาม 

              “กินซี่โครงหรือน่องไก่ ก็ต้องจับแล้วแทะแหละ ถึงจะได้อารมณ์” รติชาบอกหลังกลืนเนื้อติดซี่โครงที่กัดคำใหญ่ลงคอแล้ว 

              “พูดถึงน่องไก่ สั่งเพิ่มมาอีกชุดดีกว่า กินกับเบียร์อร่อยเลย” ลิลลี่เอ่ยแสดงความเห็น และทุกคนก็พยักหน้าตาม หล่อนจึงยกแขนโบกมือเรียกบริกรมารับเมนูเพิ่มเติม ซึ่งจบที่น่องไก่ราดซอสบาร์บีคิวรสเผ็ด และมันบดอบชีสชุดใหญ่เพิ่มมาด้วย 

              “พรุ่งนี้ติชาหยุดใช่ไหม ถึงดื่มเบียร์ด้วยได้” 

              “ใช่จ้ะ” ตอบแล้วก็ยิ้ม “เขาจัดตารางให้หยุดสลับกันในแต่ละวีคน่ะ เพื่อให้มีเวลาพักผ่อนบ้าง” 

              “ถ้าอยู่ในห้องแล้วเบื่อๆ แวะไปนั่งเล่นที่ร้านได้นะ” 

              “โอเคค่ะ ยังไงก็ต้องออกไปหาอะไรกินแหละ จะแวะไปขอนั่งเป็นลูกค้าบ้างนะคะ” 

              รติชายิ้มและมีความสุขกับกลุ่มเพื่อนร่วมงานที่สนิทสนมกันดีอย่างมาก ความเครียดที่สะสมมาจากการซ้อมละครบทใหญ่ที่ใฝ่ฝันได้ระบายออกเสียบ้าง และยิ่งความคิดถึงชาโดว์ชายหนุ่มใจดีที่คอยช่วยเหลือเธอกับคุณโจรคนนั้น จนส่งให้เธอได้โอกาสทองแบบนี้ แม้ไม่อาจติดต่อเขาได้อีก แต่เธอก็จะระลึกถึงเขาที่ส่งกำลังใจและเป็นแฟนคลับของเธออย่างแน่นอน 

  

..................... 

  

บางทีกว่าเราจะทำฝันสำเร็จก็ผ่านปัญหาอะไรๆ ไปเยอะแบบติชาแหละค่ะ 

ตอนนี้เราทุกคนก็ต้องดูแลสุขภาพตนเองกันดีๆ ด้วยนะคะ ส่งกำลังใจให้ทุกๆ คนค่ะ 

ขอบคุณทุกๆ การติดตาม และคอมเมนต์ที่มอบให้กัน ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว