ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 43 -- End --

คำค้น : #ตราบนิรันดร์#รวิสุต#กระทิง#เจกิตตา#พะแพง

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.1k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ค. 2564 22:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 43 -- End --
แบบอักษร

 

 

ตราบรักนิรันดร์ บทที่ 43 

 

 

 

พะแพงเห็นสายตาและสีหน้าของกระทิงแล้วยื่นมือไปกุมมือของเขาไว้ 

" ยังไงพบรักก็ยังรักพี่กระทิงเหมือนเดิม พะแพงมั่นใจแบบนั้นค่ะ " พะแพงยิ้มหวานให้ กระทิงพยักหน้ารับ 

" วันนี้เป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นมั้ย " น้ำเสียงและแววตาของกระทิงทอดมองพะแพงอย่างอ่อนโยน 

" ดูมั้ย " พะแพงแกล้วถามทำท่าจะยกเสื้อให้ดูแผลที่ท้อง กระทิงรีบจับมือของพะแพงไว้ก่อนที่จะกดจูบริมฝีปากของเธอจู่โจมไม่ให้เธอได้ตั้งตัว 

คนถูกจู่โจมตาโตอย่างตกใจแต่ถึงอย่างนั้นก็ยอมปล่อยให้กระทิงได้ลิ้มชิมรสหวานจากเธอ สัมผัสจูบหนักหน่วงไม่ผ่อนแรงของกระทิงทำเอาพะแพงแทบหายใจไม่ทัน พะแพงทำได้แค่ครางอืออาอยู่ในลำคอ  

กระทิงค่อยๆคลายริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้าแต่ยังขบเม้มริมฝีปากของพะแพงอยู่แบบนั้นจนเจ้าของริมฝีปากรสหวานออกอาการเคลิ้ม นัยน์ตากลมโตฉ่ำหวานมองค้อนใส่เขา 

" ให้ดูแผลนะ ไม่ได้ให้จูบสักหน่อย พี่กระทิงบ้า! "  

กระทิงยิ้มกริ่มแววตาเต็มไปด้วยความรัก " ดูแผลพี่ต้องดูแน่ แต่อยากจูบมากกว่า " กระทิงไม่พูดเปล่ากดจูบที่แก้มของพะแพง  

" พี่กระทิง! " พะแพงร้องเสียงฉุนจะขยับหนีแต่กลับถูกกระทิงกอดไว้ 

" อย่าขยับนะ พะแพง เดี๋ยวก็เจ็บแผลหรอก " กระทิงว่าพลางเลื่อนริมฝีปากกดแนบไปตามผิวแก้มของพะแพงชิมความหอมของผิวกายที่นุ่มเนียนเหมือนผิวเด็ก 

" เดี๋ยวสิ! นี่ไปหื่นมาจากไหนคะเนี่ย " พะแพงถามดันไหล่ของกระทิงไว้ " ถ้าคุณพยาบาลมาเห็นจะทำยังไงคะ "  

" ใครสน " กระทิงยกคิ้วใส่อย่างเจ้าเล่ห์ เขาใช้ข้อนิ้วไล้แก้มของพะแพงเบาๆ ก่อนกดหน้าผากของตัวเองแนบกับหน้าผากของพะแพง ดวงตาสองคู่มองกันและกัน " สองอาทิตย์ก่อนหัวใจของพี่เกือบแตกสลายไปแล้ว รู้มั้ยว่าเพราะอะไร " พะแพงอมยิ้มก่อนจะพยักหน้า 

" ยูกับคิวเล่าให้ฟังพะแพงแล้วว่าพี่กระทิงเกือบเป็นบ้าเพราะเห็นพะแพงเจ็บ สองคนนั้นเล่าด้วยว่าพี่กระทิงจะไม่ยอมรักษาจนกว่าจะแน่ใจว่าพะแพงจะปลอดภัย "  

" กลับถึงไร่เมื่อไหร่พี่จะไปฆ่าไอ้แฝดนรกนั่น " กระทิงคำรามออกมาเบาๆ  

" นักเลงจังเลยนะ " พะแพงตีไหล่กระทิงเบาๆแล้วทำตาดุใส่ ก่อนจะคลึ่ยิ้มหวานบางๆออกมา " แต่พะแพงดีใจมากเลยนะที่พี่กระทิงเป็นห่วงแล้วก็รักพะแพงมากขนาดนี้ ขอบคุณมากนะคะ "  

" พี่ขอโทษนะที่ทำให้พะแพงต้องเจ็บตัวแบบนี้ " กระทิงแตะไปที่ท้องของพะแพงเบาๆ พะแพงส่ายหัว  

" ไม่เป็นไรค่ะ พะแพงก็ไม่เจ็บแล้ว ถือว่าแผลนี่เป็นแผลวีรกรรมจากสงครามก็แล้วกันค่ะ " พะแพงว่าพลางยิ้มหวานหยด กระทิงยิ้มฮึ 

" กลัวอะไรกับเค้าบ้างมั้ยเนี่ย "  

" เคยสิ " พะแพงว่าพลางมองเงาของตัวเองที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของกระทิง " พะแพงเคยกลัวว่าพี่กระทิงจะไม่รักพะแพง แต่ตอนนี้พะแพงไม่ต้องกลัวแล้วใช่มั้ยคะ พี่กระทิง "  

" ชั่วชีวิตนี้พี่จะไม่มีวันไม่รักพะแพง " กระทิงหยิบแหวนออกจากกระเป๋าเสื้อ " แต่งงานกันนะ "  

" หวานที่สุดของพี่กระทิงแล้วใช่มั้ยคะเนี่ย " พะแพงแซวยิ้มๆแก้มของเธอแดงระเรื่อ " แถมยังขอแต่งงานในโรงพยาบาลอีก " พะแพงว่าเธอมองกระทิงที่ออกอาการขัดเขินก่อนจะยื่นมือส่งไปให้กระทิง " แต่งค่ะ "  

กระทิงมองรอยยิ้มเขินอายที่ไม่ต่างอะไรจากของเขา กระทิงจับมือของพะแพงไว้อย่างเบามือก่อนจะบรรจงสวมแหวนให้เธอที่นิ้วนางข้างซ้ายแล้วบรรจงจูบที่มือของเธอด้วยความอ่อนหวาน 

" พี่รักพะแพงนะ รักมานานมากแล้วด้วย "  

" พะแพงก็รักพี่กระทิง รักมานานมากแล้วด้วยเหมือนกัน " พะแพงยิ้มหวานกว่าที่เคยนัยน์ตาเป็นประกายก่อนจะสวมกอดกระทิงที่ได้รับกอดที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักตอบกลับ 

 

-- 1 เดือนต่อมา --  

 

" จริงเหรอคะ ที่คุณเชอรีนจะยกสิทธิ์การเลี้ยงลูกให้พี่จิ แล้วก็จะบอกความจริงกับพบรักน่ะ " พะแพงส่งเสียงมาจากหลังม่านห้องแต่งตัว พะแพงรีบเปิดม่านยื่นหน้าออกมาสีหน้าดูตื่นเต้นกับเรื่องที่กระทิงนำมาบอก  

" จริงสิ " กระทิงรับคำ " คงเพราะสถานการณ์ของเชอรีนตอนนี้ด้วย ทางฝ่ายนั้นเป็นคนพูดเองเลยว่าเค้าจะยกสิทธิ์ให้จิทำหน้าที่ดูแลพบรักในฐานะพ่อแท้ๆ ตัวเชอรีนพูดว่าเธอคงเป็นแม่ที่ดีให้กับพบรักไม่ได้ แถมยังต้องคดีพัวพันกับยาเสพติดอีก หลังจากเจอเรื่องร้ายๆมาคงเกิดคิดได้ขึ้นมาล่ะมั้ง " กระทิงว่า พะแพงพยักหน้าเห็นตาม 

" แล้วยังไงต่อคะ พี่จิโอเคกับเรื่องนี้มั้ย แล้วคุณเชอรีนจะบอกพบรักเมื่อไหร่เหรอ "  

" จิมันต้องโอเคกับเรื่องนี้อยู่แล้วล่ะ แต่ว่ามันก็เห็นใจเชอรีนกับสิ่งที่อีกฝ่ายเจอเลยตกลงกันว่าเชอรีนจะยังคงสถานภาพแม่เหมือนเดิม แต่ระหว่างที่เชอรีนอยู่ในช่วงถูกดำเนินคดีอยู่ จิจะเป็นคนเลี้ยงพบรักและถ้าเชอรีนอยากเจอพบรักก็จะไม่กีดกัน " กระทิงเล่าต่อ " พี่เองก็เห็นด้วยที่จิจะทำแบบนั้น ตอนนี้ก็ค่อยๆพูดกับพบรักบ้างแล้วน่ะ ส่วนเรื่องคดีจิก็จะหาทนายมาช่วยเชอรีนด้วยเหมือนกัน "  

" พี่จิกับคุณเชอรีนไม่ได้จะกลับมาคบกันใช่มั้ยคะ " พะแพงถามต่อ กระทิงส่ายหน้า 

" คงไม่มีทางจะกลับมาคบกันได้หรอก แต่จิคงอยากชดเชยกับสิ่งที่เคยทำไม่ดีในอดีตไป " พะแพงพยักหน้า 

" ถ้าเป็นอย่างที่พี่กระทิงว่าคงดีสำหรับพบรักนะคะ ที่คุณเชอรีนจะมาช่วยพูดเรื่องพี่จิ -- แล้วพี่กระทิงคิดว่ายังไงคะ โอเคหรือเปล่า "  

" พี่ไม่มีปัญหานะ ถ้าเชอรีนจะบอกความจริงกับพบรักแบบนั้นก็ดีสำหรับทุกคนด้วยเหมือนกัน -- เสร็จหรือยัง ต้องแก้มั้ย ขอพี่ดูหน่อย " กระทิงถามพะแพงรู้สึกตื่นเต้นแปลกๆทั้งๆที่ก็แค่มาลองชุดแต่งงานเท่านั้น ยังไม่ถึงวันจริงสักหน่อยกระทิงมองพะแพงที่ออกอาการเก้อเขิน 

" เสร็จแล้ว " พะแพงตอบเบาๆก่อนจะค่อยๆก้าวออกมาจากหลังม่าน พะแพงในชุดเจ้าสาวสีขาวที่ช่วงบนเป็นแบบเปิดไหล่กว้าง ช่วงแขนของชุดเป็นทรงแขนตุ๊กตาพองลมใหญ่ ช่วงอกปักด้วยดอกไม้สีขาวไม่ให้ช่วงบนดูโล่งเกินไป ที่ช่วงเอวก็ผูกโบว์ให้ชุดเจ้าสาวดูน่ารักเหมือนชุดตุ๊กตา " เป็นไงบ้างคะ พี่กระทิง พอได้มั้ย " พะแพงถามกระทิงที่ได้แต่ยืนนิ่งขึง พะแพงนิ่วหน้า 

" พี่กระทิง!! " พะแพงเรียกเสียงดังกว่าเดิม 

" เออก็ -- " กระทิงพูดไม่ออก เขากระแอมออกมาแก้อาการเขินที่เห็นพะแพงในชุดเจ้าสาว " อืม ~ ก็ดี "  

" อะไรกันแค่ดีเองเหรอ " พะแพงหน้าง้ำเดินย่ำเท้าไปที่กระจกบานสูงเพื่อสำรวจตัวเอง  กระทิงพยักหน้าให้พนักงานออกไปก่อน เขาถึงเดินไปง้อพะแพงด้วยการกดจูบหัวของเธอ 

" ขี้งอนตั้งแต่เด็กจนโตเลยนะ " กระทิงกอดเอวพะแพงแล้วหอมแก้มเธอ " เจ้าสาวของพี่ใส่อะไรก็สวยอยู่แล้ว " พะแพงหันมาย่นจมูกใส่ 

" พูดไปอย่างนั้นล่ะสิ "  

" พูดเรื่องจริง " กระทิงว่ากดหอมแก้มพะแพงอีกรอบ " พรุ่งนี้ก็เป็นวันแต่งงานของเราแล้วนะ  พี่ตื่นเต้นจัง "  

" พะแพงก็ตื่นเต้นค่ะ " พะแพงหันมายิ้มให้ " เรื่องของพบรักพี่กระทิงรู้สึกเศร้าหรือเปล่าคะ "  

" พี่เลี้ยงพบรักมาตั้งแต่เกิดเลยอดใจหายไม่ได้ ไม่เคยคิดว่าจะมีวันที่จะมีใครโผล่มาบอกว่าเป็นพ่อของพบรักนอกจากพี่ -- พอไอ้จิโผล่มาแบบนี้ ส่วนนึงก็ไม่อยากยกให้ แต่พอคิดว่าพบรักควรจะได้รู้ความจริง มันก็สมควรแล้วตอนนี้พบรักเองก็เริ่มไปๆมาๆระหว่างสองบ้านเพื่อทำความคุ้นเคยไม่ได้งอแงพี่เองก็หมดกังวล เรื่องจะเรียกพี่ว่าพ่อกระทิงต่อมั้ยก็คงแล้วแต่พบรัก " กระทิงว่า พะแพงยกมือประคองแก้มของกระทิงไว้  

" ไม่เศร้านะคะ พบรักยังต้องเรียกพี่กระทิงว่าพ่อกระทิงอยู่แน่ๆค่ะ "  

" เรามารีบมีของเรากันเถอะ พะแพง " กระทิงยิ้มเจ้าเล่ห์พลางโอบกระชับเอวพะแพงไว้ " อยากให้ถึงวันพรุ่งนี้เร็วๆแล้วล่ะสิ "  

" เหมือนกันค่ะ "  

งานแต่งงานของกระทิงกับพะแพงจัดขึ้นที่ทั้งบ้านเจ้าบ่าวและเจ้าสาว งานเช้าของทั้งคู่ถูกจัดขึ้นที่บ้านจิรประชาภาด้วยพิธีหมั้นแบบล้านนาเพื่อนพ้อง ญาติสนิทต่างก็มาร่วมแสดงความยินดีกับทั้งคู่ ครอบครัวฝั่งของโซลและมิถุนาที่ต่างเป็นญาติของกระทิงและพะแพงก็มาร่วมงานโดยพร้อมเพรียง ขณะที่โรมและน้ำมนต์ในฐานลุงและป้าสะใภ้ของพะแพงก็ส่งของขวัญมาร่วมแสดงความยินดีกับพวกเขาด้วย 

ขณะที่งานในช่วงเย็นก็เปลี่ยนไปจัดที่บ้านเรืองกิจเกษม บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยเสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานและชื่นมื่น งานเลี้ยงงานแต่งงานทั้งคู่ที่ไม่ต่างอะไรกับงานรวมญาติขนาดใหญ่ ขณะที่ทุกคนกำลังสนุกสนานพะแพงกับบัวบูชาก็ได้แต่ยืนซุบซิบขับจ้องมือถือของตัวเองเป็นพักๆ  

" เป็นอะไรหรือเปล่าสาวๆ ทำไมมายืนชะเง้อคออยู่ตรงนี้ " กระทิงเดินเข้ามาพร้อมกับคิว ตัวเจ้าบ่าวเดินเข้าไปกอดเจ้าสาวไว้ " รอใครอยู่เหรอ " 

" ก็รอพี่ยูน่ะสิ " บัวบูชาชิงตอบขึ้นมา คิวยกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งมอง 

" มันไม่ได้อยู่ในงานหรือไง " คิวถาม 

" ยูออกไปรับจันทร์เจ้าที่หลงทางน่ะ " พะแพงตอบ  

" จันทร์เจ้ามาเหรอ " กระทิงถาม ทั้งพะแพงและบัวบูชาต่างก็พยักหน้า 

" พึ่งลงเครื่องมาก็ตรงดิ่งมาเชียงใหม่เลย " พะแพงพูด " แต่สงสัยว่าคงโดนจีพีเอสหลอกเข้าให้ ไม่รู้หลงไปถึงตรงไหนยูเลยออกไปตามหา นี่ก็สักพักแล้วยูไม่ติดต่อกลับมาว่าเจอหรือไม่เจอเลยค่ะ "  

" ไม่ต้องรอมันโทรมาหรอก มันมานู่นแล้ว " คิวบุ้ยใบ้ไปที่ทางเข้างาน ร่างสูงของยูในชุดเสื้อยืดสีขาวด้านในถูกสวมทับด้วยสูทสีน้ำเงินกรมท่า กางเกงทรงกระบอกที่ขากางเกงลอยขึ้นจากข้อเท้า เดินคู่กันมากับหญิงสาวที่ไม่ต้องบอกว่าใคร -- 'จันทร์เจ้า' จากเด็กหญิงที่ชอบถือตุ๊กตากระต่ายของเธอไปไหนมาไหนด้วยในอดีตตอนนี้กลายมาเป็นหญิงสาวที่ดูทะมัดทะแมงในชุดที่เธอพึ่งลงจากเครื่องมา เสื้อยืดสีขาวถูกทับด้วย blazer ลายตารางหมากรุกสีน้ำเงิน กางเกงยีนส์เอวสูงสลิมฟิตที่อวดเรือนร่างของเธอ 

" จันทร์เจ้า! " สองสาวทั้งพะแพงและบัวบูชาเดินเข้าไปกอดจันทร์เจ้าที่กอดพวกเธอกลับด้วยอาการดีใจไม่แพ้กัน  

" ไม่ได้เจอกันตั้งนาน คิดถึงมากกกกกเลย " บัวบูชาลากเสียงยาว สีหน้ายิ้มแย้ม 

" นั่นสิ ไม่เจอกันเลย ยังน่ารักเหมือนเดิมเลยนะ " พะแพงเอ่ยปากมองรอยยิ้มของจันทร์เจ้า " แถมยิ้มเก่งขึ้นด้วย "  

" โถ่ พะแพง ทำอย่างกับว่าเมื่อก่อนจันทร์เจ้าไม่ค่อยยิ้มอย่างนั้นแหละ " จันทร์เจ้ายิ้มเขินรู้ตัวดีเรื่องที่พะแพงพูดน่ะเรื่องจริง " ดีใจที่ได้เจอพะแพงกับบัวอีกนะ " จันทร์เจ้ากอดสองสาวไว้ก่อนจะคลายกอดทั้งคู่ " ยินดีกับพะแพงกับพี่กระทิงด้วยนะคะ " จันทร์เจ้าจับมือของพะแพงไว้ " ขอให้ทั้งคู่มีความสุขและก็อยู่กันไปจนแก่จนเฒ่าเลยนะคะ "  

" ขอบคุณนะ จันทร์เจ้า "  

" ขอบใจนะ จันทร์เจ้า เข้าไปข้างในก่อนสิ " กระทิงว่า จันทร์เจ้าพยักหน้ารับสายตาของเธอเลื่อนไปมองคนร่างสูงที่หน้าตาไม่มีอะไรผิดเพี้ยนไปจากยู ต่างกันก็แค่ทรงผมและการแต่งตัว คิวรองทรงสูงและผมก็ดูสั้นกว่าของยู ขณะที่ตัวเขาวันนี้ใส่เสื้อยืดลายขวางสีเทาทับด้วยสูทสีดำที่ไปด้วยกันได้ดีกับกางเกงยีนส์สีน้ำเงินเข้มและรองเท้าผ้าใบสีขาวของเขา  

" ยังจำได้นะว่าใคร จันทร์เจ้า " ยูเดินเข้ามายืนข้างๆจันทร์เจ้า คนถูกถามไม่รู้จะทำตัวยังไงเพราะการเจอกันครั้งล่าสุดและครั้งสุดท้ายของทั้งเธอและคิวมันไม่ชวนให้น่าจำเท่าไหร่  

" สวัสดีค่ะ พี่คิว " จันทร์เจ้าบอกกับอีกฝ่ายพยายามยิ้มให้เขาอย่างเป็นปกติ จันทร์เจ้าหวังอยู่ลึกๆว่าการไม่เจอกันนานกว่าสิบปีจะทำให้คิวใจดีเหมือนอย่างแฝดยูบ้างแต่เปล่าเลย คิวมองจันทร์เจ้าด้วยสายตาเย็นชา 

" ดูแลอย่ามาให้รกหูรกตาฉันล่ะ ยู " คิวพูดกับแฝดพี่ครึ่งนาทีของตัวเองก่อนจะเดินนำคนอื่นกลับเข้าไป 

" พี่คิวปากร้ายจริงๆเลยนะ " บัวบูชาตะโกนไล่หลังตามไปแล้วหันมาปลอบจันทร์เจ้าที่หน้าจืดเจื่อนไปทันที " ไม่ต้องไปสนใจหรอก เราเข้าไปข้างในกันดีกว่า "  

จันทร์เจ้าได้แต่เม้มปาก มองตาขุ่นใส่แผ่นหลังร่างสูงของคิวแล้วเดินตามทุกคนกลับเข้าไปในงาน 

งานเลี้ยงฉลองแต่งงานของทั้งกระทิงและพะแพงจบลงด้วยความชื่นมื่นและอบอวลไปด้วยความรักของพวกเขา ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ความรู้สึกเริ่มผูกพันกันก่อนจะบ่มเพาะกลายมาเป็นความรักและความห่วงใยที่มีให้กัน ช่วงเวลาที่เหินห่างจากกันไปหัวใจสองดวงต่างเฝ้าถวิลหาและรอคอยจนได้กลับมาเจอกัน  

ในค่ำคืนแสนหวานกระทิงจูบไล้ไปทั่วผิวกายที่หอมกรุ่นราวกับดอกไม้แรกแย้มของพะแพงไปทั่ว มือของเขาสัมผัสความเนียนลื่นอย่างเบามือขณะเดียวกันก็ป้อนรสหวานที่พะแพงจะไม่มีวันปฏิเสธ 

" พี่กระทิง อื้อ ~ " พะแพงเรียกเสียงพร่าเธอกอดคอของกระทิงในยามที่เขาขบเม้มไปทั่วลำคอของเธอ กายแอ่นรับสัมผัสรุ่มร้อนของกระทิง " อื้อ อื้อ พี่กระทิง พะแพงไม่ไหวแล้วค่ะ อย่าทำแบบนี้ " พะแพงร้องบอกน้ำเสียงขาดห้วง มือของเธอดันไหล่ของกระทิงไว้ตอนที่เขากำลังขบเม้มหน้าอกของเธอไปพร้อมกับดูดดึง กระทิงขยับตัวขึ้นมามองใบหน้าแดงซ่านของคนที่อยู่ใต้อาณัติ  

" เจ็บเหรอ " กระทิงถาม พะแพงเม้มปากแน่นรู้สึกอาย เธอไม่ได้เจ็บแต่ 

" มันเสียวค่ะ พี่กระทิง " พะแพงตีไหล่ของกระทิงเบาๆ " ขำอะไร พะแพงเขินนะ " กระทิงจับมือของพะแพงที่อยู่บนไหล่เขาไว้ก่อนจะจูบปากพะแพงสลับสัมผัสหนักเบาจนร่างบางบนเตียงเคลิบเคลิ้มแล้วเริ่มรุกรานร่างกายเธอ มือใหญ่สัมผัสความนุ่มหยุ่นของกายสาวที่ทำเอาเจ้าของปทุมถันคู่งามร้องครางเสียงหวาน กระทิงขยับริมฝีปากเลื่อนไล้ไปทั่วกายที่ไม่ว่าจะแตะจรดไปบนส่วนไหนของร่างกายของพะแพงก็ทำให้เธอแทบหลอมละลาย  

" อื้อ ~ พี่กระทิง " พะแพงจิกเล็บลงบนไหล่ของกระทิงระบายความเจ็บปวดที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน กระทิงกำลังสอดแก่นกายเข้ามาในตัวเธอ " อื้อ พี่กระทิง พะแพงเจ็บ " พะแพงร้องบอกกระทิงส่งสายตาแง่งอน 

" อีกนิดเดียวนะ พะแพง " กระทิงยื่นมือไปสอดประสานกับมือของพะแพงที่เหยียดออกพลางขยับกายแนบชิดจนแก่นลำผ่านโพรงอ่อนนุ่มที่ไม่เคยมีใครได้ล่วงล้ำ พะแพงหายใจหอบบางๆรู้สึกถึงความคับแน่นในกาย แก้มของเธอแดงระเรื่อ สายตาวูบไหวมองสีหน้าเรียบนิ่งแต่แววตาของเขากลับมองเธออย่างลึกซึ้ง 

" พึ่งรู้ว่าเมียพี่หอมนุ่มน่ากินจริงๆ " กระทิงกระตุกยิ้มพอใจพลางขยับสะโพกเข้าออกอย่างช้าๆ ให้คนร่างบางได้คุ้นเคยกับสัมผัสใหม่ " คืนนี้จะกินทั้งคืนเลยนะ " พะแพงหน้าร้อนวาบกับคำพูดของกระทิง 

" มีแรงเหรอคะ!? " พะแพงถามยิ้มๆ กระทิงเอาลิ้นดุนแก้มมองสายท้าทายของพะแพงก่อนจะยิ้มเหี้ยม  

" อย่าร้องขอชีวิตก็แล้วกัน " กระทิงดึงพะแพงขึ้นมาจากเตียงมานั่งคร่อมบนตัวของเขาแทน 

" พี่กระทิง!! " พะแพงร้องเสียงหลงตัวร้อนวูบวาบมากกว่าเดิม แผ่นหลังเปล่าเปลือยถูกไล้สัมผัสอย่างเร่าร้อนไปพร้อมๆกับแก่นกายของกระทิงที่กระแทกเข้ามาจนเจ็บสะท้าน  

" อื้อ อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ พะ พี่กระทิง " พะแพงพยายามร้องห้ามแต่กายกลับทำงานไม่สัมพันธ์กับปาก พะแพงตอบรับสัมผัสดุดันลุ่มลึกครางเสียงหวานระคนไปกับเสียงคำรามของกระทิงที่ภายในของพะแพงกอดรัดเขาไว้ 

กระทิงพรมจูบไปทั่วตัวพลางกระแทกแก่นลำเข้าใส่จนร่างบางของพะแพงโยกคลอน เต้าปทุมถันอยู่ในมือใหญ่ของกระทิงที่โอบอุ้มขยำเนื้อนุ่มอย่างย่ามใจสร้างความเสียวกระสันให้พะแพง  

" ฮะ ฮะ ฮะ อื้อ พี่กระทิง " พะแพงร้องเสียงพร่าแหงนหน้าขึ้นสูดลมหายใจเข้าปอดรับริมฝีปากของกระทิงที่จูบเม้มผิวรอบคอเธอ " พะ พะแพง มะ ไม่ไหวแล้วค่ะ กรี๊ดดด " พะแพงหลุดร้องออกมาหลังจากปล่อยสายธารน้ำหวานห่อหุ้มแก่นกายที่ยังอยู่ภายใน ใบหน้าของเธอพรั่งพราวไปด้วยเม็ดเหงื่ออ้าปากหอบหายใจได้เดี๋ยวเดียวก็ถูกกระทิงสานต่อ 

ท่วงทำนองรักถูกบรรเลงอย่างแสนหวานนุ่มสลับความลุ่มลึกดุดัน สองกายเปล่าเปลือยแนบชิดคนร่างบางหายใจหอบเหนื่อยเพราะถูกร่างแกร่งตอกตรึงร่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ในเวลาเดียวกันเจ้าของร่างแกร่งก็หลงมัวเมาเคล้าเคลียร่างบางที่ยิ่งถูกเขาตรึงตอก กายก็ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนจนเขาไม่อาจหยุดยั้งความกระสันในตัวได้  

" ฮะ ฮะ ฮะ พะ พี่กระทิง พะ แพง " พะแพงร้องบอกกระท่อนกระแท่น ส่ายหน้าที่เม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็ม " มะ ไม่ไหว พะแพงไม่ไหวแล้ว " พะแพงกอดรอบคอของกระทิงไว้ ภายในโพรงนุ่มอ่อนหวานของเธอก็กำลังกอดรัดแก่นกายแกร่งจนเจ้าคนถูกกอดครางกรอด 

" ตอดเก่งนะ " กระทิงกุมมือพะแพงไว้แน่นขย่มกายใส่ร่างบางในจังหวะสุดท้ายไม่ช้าจังหวะเร่งเร้าก็ถึงจุดปริแตกที่ทั้งสองไม่สามารถต้านทานได้ กระทิงกดจูบเบาๆที่แก้มของพะแพงพลางกระซิบที่ข้างหู  

" ยังจะหาว่าพี่ไม่มีแรงอยู่มั้ย " กระทิงส่งสายเจ้าเล่ห์แล้วผุดยิ้มพรายชอบใจกับใบหน้าแดงซ่านของพะแพง เธอมองค้อนใส่เขา 

" ดุเก่ง "  

กระทิงยิ้มก่อนจะประคองหลังพะแพงขึ้นมานั่งบนเตียงเธอยกท่อนแขนปิดหน้าอกของตัวเองไว้ แม้อุณหภูมิในห้องจะเย็นขนาดไหนแต่สัมผัสของกระทิงที่ทิ้งไว้บนร่างกายของพะแพงกลับยังทำให้ร้อนรุ่มอยู่ กระทิงจูบที่หน้าผากของพะแพงอย่างแสนหวาน 

" แล้วชอบมั้ย " เขาถาม 

พะแพงกลอกนัยน์ตาคู่สวยมองคนตรงหน้าก่อนจะพยักหน้ารับอมยิ้ม " อืม " กระทิงหุบยิ้มของตัวเองไม่ได้ก่อนจะขยับริมฝีปากประกบแนบชิดริมฝีปากสีหวานป้อนจูบละมุนให้พะแพง  

" ขออีกรอบได้มั้ย แล้วพรุ่งนี้เช้าเราไปดูพระอาทิตย์ขึ้นกัน " กระทิงว่าส่งสายตาออดอ้อนพะแพงพลางจูบย้ำที่แก้ม  

" ครั้งนี้ขอหวานๆได้มั้ยคะ "  

" จัดให้ครับ คุณภรรยา "  

กระทิงเดินย่ำเท้าหนักๆลงบนพื้นดินที่เป็นเนินชัน 'ร่างกายแข็งแกร่งผิดมนุษย์มนาแท้ๆ ทั้งๆที่เมื่อคืนก็ออกกำลังซะขนาดนั้น แต่ยังเดินปร๋อเหมือนกำลังเดินเล่นในสวนสาธารณะอยู่อย่างนั้นแหละ' พะแพงก่นด่าสามีป้ายแดงของเธออยู่ในใจ ส่งสายขุ่นเคืองมองไปที่ร่างสูงของกระทิงที่เดินนำลิ่วไปไม่รอเธอเลย 

" มัวทำอะไรอยู่พะแพง เดี๋ยวพระอาทิตย์ก็ขึ้นกันพอดี " กระทิงร้องบอกภรรยาสาวของตัวเอง พะแพงหน้านิ่วคิ้วขมวด  

" จะให้พะแพงเดินไหวได้ยังไง ขามันไม่มีแรงแล้วนะ!! " เธอโวยใส่หน้าแดงก่ำเป็นเพราะเมื่อคืน -- คืนส่งตัวเข้าหอนั่นแหละ กระทิงมองใบหน้าเง้างอดของพะแพงแล้วก็อดขำไม่ได้ เขารู้ว่าเธองอนเขา 

" ไม่มีแรงเพราะอะไรล่ะ " กระทิงแกล้งถาม พะแพงขึงตาใส่ 

" ยังจะมาถามอีก! ไม่เอาแล้ว ไม่ดูแล้วพระอาทิตย์ขึ้นอะไรนั่น คนบ้าอะไรพึ่งได้นอนไปไม่กี่ชั่วโมง ต้องมาเดินขึ้นเขาดูพระอาทิตย์ขึ้นอีก " พะแพงบ่นร่ายยาว แต่เธอก็แค่เกรี้ยวกราดไปอย่างนั้นไม่ได้จริงจัง อยากให้กระทิงเอาใจเธอมากกว่า  

กระทิงยิ้มกริ่มก่อนจะเดินลงมาตามมาคว้ามือของพะแพงไว้ " เอาแต่ใจจังเลยนะครับ ที่รัก " กระทิงพูดยิ้มๆก่อนจะหันหลังแล้วย่อตัวลง " ขึ้นหลังสิ พี่แบกขึ้นไปเอง " พะแพงกลั้นยิ้มก่อนทำทีสะบัดน้ำเสียง 

" แบกขึ้นแบกลงเลยนะ "  

" มากกว่าแบกก็ทำมาแล้ว ขึ้นมาเถอะ " คำพูดของกระทิงทำเอาพะแพงกัดปากแน่นหน้าร้อนวูบแล้วขึ้นหลังกอดคอของกระทิงไว้ " คุณภรรยากินเยอะไปแล้วหรือเปล่า "  

" พี่กระทิง! นี่แน่ะ " พะแพงหยิกแก้มทั้งสองข้างของเขา กระทิงหันมามองด้วยความรัก  

" ในวันครบรอบแต่งงานของเราๆมาดูพระอาทิตย์ขึ้นแบบนี้ทุกๆปีกันมั้ย พะแพง "  

" เอาสิ! แล้วพี่กระทิงก็ต้องแบกพะแพงแบบนี้ทุกปีด้วยเหมือนกันนะ " พะแพงเอียงซบไหล่ของกระทิงไว้พลางยิ้มหวานให้ กระทิงพยักหน้า 

" ได้สิ พี่จะแบกพะแพงแบบนี้ไปทุกๆปีเลยนะ "  

พะแพงพยักหน้ารับ ไม่นานกระทิงกับพะแพงก็ขึ้นมาอยู่บน ณ จุดที่ทั้งคู่เคยมา กระทิงปล่อยพะแพงลงมายืนข้างๆ ทั้งเธอและเขาต่างเฝ้ารอคอยผืนท้องฟ้าเปลี่ยนจากความมืดให้กลายเป็นความสว่าง รอคอยแสงของวันใหม่ที่กำลังจะขึ้น ณ ขอบฟ้า ลมหนาวพัดลอยระเรื่อยมาให้ร่างบางรู้สึกสะท้านแต่ถึงอย่างนั้นก็มีร่างแกร่งที่คอยประคองกอดเธอไว้หายคลายหนาว แสงสีทองค่อยๆปรากฏขึ้นจากที่ไกลเปลี่ยนท้องฟ้าให้สุกสว่างขึ้นทีละน้อย พะแพงในอ้อมกอดของกระทิงยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปไว้ 

" ยังสวยเหมือนเดิมเลยนะคะ " พะแพงว่า 

" และมันก็จะสวยแบบนี้ไปทุกปี " กระทิงตอบรับ พะแพงหันมา นัยน์ตาของเธอเป็นประกายหวานซึ้งมองกระทิงราวกับจะบอกความรู้สึกทั้งหมดที่มีให้กับเขาเช่นเดียวกับดวงตาของกระทิง 

" พี่รักพะแพงนะ "  

" พะแพงก็รักพี่กระทิงค่ะ "  

ท้องฟ้าที่กำลังถูกพระอาทิตย์หยอกเย้าไม่ได้มีแค่กระทิงและพะแพงเท่านั้นที่ดูอยู่ จันทร์เจ้าเองที่ยังปรับเวลาไม่ได้ก็ลุกออกจากเตียงของบัวบูชาลงมาข้างล่างเพื่อรอดูพระอาทิตย์ขึ้น 

" ลงมาในไร่ทำไม ไม่กลัวคนงานฉุดไปหรือไง! "  

จันทร์เจ้าหันกลับไปตามเสียงข่มขู่ของอีกฝ่าย คิวเดินเข้ามาพร้อมคนงานของตัวเองสองสามคน จันทร์เจ้ามองอย่างไม่แน่ใจ 

" ไก่แจ้! พาคนไปช่วยพวกไอ้อ่ำเก็บของ เดี๋ยวฉันตามไป " คิวสั่ง  

" ครับ นาย "  

คิวยังมองจันทร์เจ้าไม่วางตาก่อนจะขยับเท้าตามเธอในจังหวะที่จันทร์เจ้าจะเดินกลับเข้าบ้าน จันทร์เจ้าหยุดมองหน้าคิว  

" พี่คิวถอย จันทร์เจ้าจะกลับเข้าบ้านแล้วค่ะ " เธอบอกกับเขา คิวทำเป็นไม่ได้ยินยืนขวางทางจันทร์เจ้าไว้ คนถูกขวางทางมองอีกฝ่าย ภาพของเด็กชายในอดีตซ้อนทับลงบนร่างสูงที่บัดนี้เติบโตเป็นชายหนุ่มที่ดูหล่อเหลาแถมยังมีเสน่ห์ร้ายกาจ 

" พี่คิวจะยืนตรงนี้ก็ยืนไปเถอะค่ะ " จันทร์เจ้าว่าแล้วเลือกเดินเลี่ยงไปอีกทางแทน แต่คิวกลับเดินตามไปคว้าแขนของจันทร์เจ้าไว้แล้วดึงเข้ามาจูบ ริมฝีปากรูปหยักประกบแนบริมฝีปากบางนุ่มนิ่มนั้นก่อนที่คิวจะกัดริมฝีปากของจันทร์เจ้าจนเลือดออก 

จันทร์เจ้าดันคิวออกไปสุดแรงก่อนจะตบหน้าเขาเสียงดัง 'เพี้ยะ' จันทร์เจ้าเม้มปากแน่นสัมผัสรสเลือดที่ติดอยู่บนริมฝีปาก ดวงตาเกรี้ยวกราดของเธอจ้องมองเขา มือกำแน่น 

" พี่คิวทำอะไร! "  

คิวเอาลิ้นดุนแก้มข้างที่ถูกตบพลางเลียริมฝีปากตัวเองที่ยังมีเลือดของจันทร์เจ้าติดอยู่ สีหน้าและท่าทางของคิวทำเอาจันทร์เจ้ารู้สึกสะท้านเยือก คิวกระตุกยิ้มร้าย 

" ยินดีต้อนรับกลับ จันทร์เจ้า "  

 

 

 

************** 

เย้ๆๆ เรามาถึงอีพีสุดท้ายกันแล้ว ใครที่ตามกันมาถึงตรงนี้ ไรท์ขอโค้งขอบคุณด้วยความจริงใจอย่างมากเลยนะคะที่ร่วมเป็นกำลังใจให้กันมาจนถึงบทสรุปของตราบรักนิรันดร์ พี่กระทิงกับพะแพงขอขอบคุณทุกกำลังใจที่ส่งมาให้กันตลอดมากๆค่ะ 

สำหรับตราบรักนิรันดร์ในอีพีสุดท้ายนี้จะส่งท้ายด้วยการส่งต่อให้กับคู่ใหม่ของเรา เพราะอย่างนั้นแล้วตราบรักนิรันดร์จะไม่มีบทส่งท้ายนะคะ ต้องขออภัยทุกคนด้วยจริงๆ  

สุดท้ายนี้ก็ต้องขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกการติดตาม ทุกการรอคอยที่อดทนกันอย่างมากๆ ทุกการสนับสนุน และทุกข้อความของทุกๆคนนะคะ 

 

ขอให้สนุกและมีความสุขกับการอ่านมากๆนะคะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว