ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนคือความสุขของเราสัญญาว่าจะเขียนให้ดี แล้วน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนนะคะ(แต่อย่าเเรงมาก555) เม้นกันเยอะๆนะคะ

49คืนที่คิดถึง100%

ชื่อตอน : 49คืนที่คิดถึง100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ค. 2564 16:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
49คืนที่คิดถึง100%
แบบอักษร

หลังจากแยกจากพิมพ์ประภัสใจเเกร่งก็ร้องเรียกอยากจะอยู่ต่อเขาทั้งห่วงทั้งตัวเธอเเละลูกจนอยากจะอยู่ดูแลทุกวินาทีไม่ห่าง แต่ด้วยเนื่องวันนี้เป็นวันสำคัญที่เขาไม่อาจเลี่ยงหนีไปได้จึงทำให้ต้องกลับมาที่อันคุ้นเคย

"หายไปไหนมาทั้งวันคะอลิซรอพี่อลันตั้งนาน" ยังไม่ทันที่อลันจะได้เดินเข้าบ้านดีเสียงหวานใสเล็กแหลมก็เอ่ยทัก

สายตาคมมองสำรวจคนตรงหน้าที่เริ่มมีท่าทีไม่เหมือนเดิมไม่วางตา

"พี่ว่าตอนนี้พี่ต้องพาอลิซไปนอนแล้ว อลิซเมามากแล้วนะ"

"ไม๊!!! อลิซไม่นอนอลิซจะนั่งรอเป่าเค้กกับพี่อลัน อลิซยอมทิ้งเพื่อนเพื่อนั่งรอพี่เลยนะ" เสียงเเหลมตะวาดขึ้นจนลูกน้องที่พากันยืนอยู่สะดุ้งไปตามๆกัน

"อลิซแต่วันนี้พี่เหนื่อยพี่ไม่มีอารม์มาร่วมโต๊ะกับอลิซหรอก"

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ อลิซอุตส่าห์ตั้งใจนั่งรอพี่แต่พี่กลับทำกับอลิซแบบนี้อลิซเสียใจนะคะ"

ดวงตาใสเริ่มเอ่อคลอด้วยความเสียใจ น้ำเสียงสั่นเครือยิ่งทำให้อีกคนรู้ว่าคนตรงหน้ารู้สึกอย่างไร

อลันมองคนตรงหน้าไม่วางตาพลางเดินเข้าไปกอดเบาๆหวังเพียงแค่ปลอมประโลมแม้เขาจะไม่เคยมองเธอออกจากสถานะน้องสาวคนหนึ่งได้เลยก็ตาม

"ขอบคุณนะคะที่ไม่ใจร้ายกับอลิซเหมือนที่ผ่านๆมา"

"ถ้าอลิซเป็นน้องสาวที่ดีของพี่เเบบนี้พี่ก็จะเป็นพี่ชายที่ดีของอลิซเหมือนกัน"

"ถ้างั้นพี่อลันก็ดื่มน้ำพั้นซ์ที่อลิซตั้งใจทำไว้หน่อยได้ไหมคะอลิซอยากให้พี่อลันกินเพราะวันนี้อลิซตั้งใจทำมันมากๆ" เสียงใสออดอ้อนคนตรงหน้า

"ตั้งใจทำให้พี่เลยหรอคะ...งั้นก็ได้เพราะนี่คือของขวัญชิ้นงามที่พี่จะมอบให้อลิซ"

อลันตัดสินใจยกแก้วกระดกน้ำตรงหน้าลงคอพลวดเดียวก่อนจะยกมือถือเเก้วชูใส่หน้าคนตรงหน้า เป็นเชิงบอกว่าหมดแล้ว

หญิงสาวตรงหน้ายกยิ้มขึ้นเบาๆเมื่อวันนี้คนตรงหน้ายอมเชื่อฟังเธออย่างง่ายดายไม่เหมือนกับทุกวันที่ทำตัวเหมือนรังเกียจเธอ

"อลิซจะขึ้นไปรอพี่อลันข้างบนนะคะ"

"จะไม่เป่าเค้กแล้วหรอ?"

"เอาไว้เป่าบนห้องดีกว่ามัน....โรแมนติกกว่าเยอะ"

ประโยคสุดท้ายหญิงสาวตั้งใจเดินมากระสิบข้างใบหูที่เริ่มเเดงละเรื่อขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

อลันได้แต่ส่ายหัวให้กับความเอาแต่ใจของคนตรงหน้าเขารู้ว่าจุดประสงค์​ของเธอคืออะไรแต่เขาก็ต้องไหลตามน้ำไปเพื่อไม่ให้เธอโมโห

" มึงว่านายจะโดนจัดหนักป่าววะคืนนี้" เจอาร์ที่มองเหตุการณ์​ตรงหน้ามานานเอ่ยพูดขึ้นกับลูกน้องอีกคน

"แหม่ปูทางมาขนาดนี้ถ้าไม่โง่จริงผมว่าก็ควรไปหาหมอสมอง"

"เห้ยนั่นนายนะเว้ยจะพูดอ่ะไรก็... ระวังหัวไว้หน่อยต่อให้มันจะเป็ยเรื่องจริงก็ตาม​ ฮ่าๆๆ" ทั้งคู่ต่างหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจอย่างน้อยก็ยังมีเรื่องให้คลายเครียด​ได้

ดวงตาคมมองออกไปยังลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างนอก​ ท่าทีที่มีความสุขของเจอาร์ทำให้เขาขัดใจนิดเพราะอยากรู้บทสนทนา​ของทั้งคู่​ ดีไม่ดีอาจจะเป็นเรื่องของคนที่เขาอยากรู้

ไวเท่าความคิดขาเเกร่งก็รีบจ้ำอ้าวไปเปิดประตูบานกระจกมุ่งหน้าไปยังทั้งสองที่ยืนอยู่ข้างนอก​ ​แทนที่จะรีบขึ้นไปหาอีกคน

"นะ.. นาย"

เสียงตะกุกตะกักยิ่งทำให้อลันยิ่งอยากรู้ว่าทั้งสองคุยอะไรกัน

"พวกมึงคุยอะไรกัน​ กูเห็นพวกมึงมีความสุขมากจนกูอดแปลกใจไม่ได้"

"เอ่ออ.. ผมให้พี่เจอาร์เล่าดีกว่าส่วนผมต้องรีบไปเปลี่ยนกะกับพวกที่รออยู่บ้านนู้นผมไปก่อนน่ะครับ​ บายยยย"

ลูกน้องอีกคนรีบโยนให้เจอาร์​เพราะเขารู้ว่าคนอย่างเจอาร์ต้องเเก้ไขสถานการณ์​ได้ดีกว่าเขาแล้วอีกอย่างอลันจะได้ไม่สงสัยมาก

"ไม่มีอะไรมากหรอกครับนายไอ้นั่นมันก็แค่เล่าเรื่องตลกให้ฟัง มันแค่เห็นนายเดินมาก็ลนลานไปหมด" เจอาร์กล่าวขึ้น

"เวลาแบบนี้พวกมึงควรไปทำหน้าที่ให้ดีนะไม่น่าเอาเวลามาทำเรื่องไร้สาระ" อลันเอ็ดเจอาร์เบาๆพอเป็นพิธี

"นายเป็นอะไรหรือเปล่าครับ" เจอาร์ที่เริ่มสังเกตุอาการผิดปกติของผู้เป็นนายรีบเอ่ยขึ้น ใบหน้าและใบหูที่เริ่มแดงละเลื่อต่างจากเมื่อก่อนหน้าทำให้เขาเริ่มผิดสังเกตุ

"....." อลันนิ่งเงียบพลางใช้ความคิดคิดตามที่เจอาร์บอกไล่หาต้นต่อ

"ฮ่าา กูคิดว่ากูตกหลุมพลางแล้วว่ะ" เสียงกรั้วหัวเราะดังขึ้นเมื่อหาต้นต่อทั้งหมดเจอ

"เอากุญแจรถมาให้กู กูต้องรีบไปที่อื่น" อลันสั่งคนตรงหน้าทันควัน ไวเท่าความคิดเจอาร์รีบยื่นพวงกุญแจรถคู่ใจให้คนตรงหน้า

ขายาวรีบเร่งเดินไปยังรถอย่างเร่งรีบโดยไม่ทันเห็นหญิงสาวที่ยืนมองเขาอยู่ด้านบนบ้านกำมือด้วยความเจ็บปวด

วันนี้ควรเป็นวันที่เธอได้อยู่กับเขาอย่างมีความสุข แต่เเล้วเขากลับไม่มีเวลาอันที่สมควรให้เธอเลย

ร่างเล็กรีบหันหลังกลับเข้าห้องพลางขว้ากุญแจรถหรูติดตัวลงมาด้านล่าง

"พี่อลันไปไหน" ร่างเล็กเจอเข้ากับเจอาร์ที่กำลังเดินสวนเข้ามาในบ้าน ปากเล็กเลยรีบเอ่ยถามคนตรงหน้าไปด้วยใจร้อนรน

"ไม่ทราบเหมือนกันครับ"

"ทำไมจะไม่ทราบฉันเห็นแกยืนคุยกับพี่อลันตั้งนาน แกไม่ทราบหรือไม่อยากบอกกันแน่หรือพวกแกมีอะไรปิดบังฉันพี่อลันถึงหายไปหมดวัน ห้ะ" ด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอร์ทำให้หญิงสาวขาดสติพลั่งพลูด่าเจอาร์สุดฟทธิ์

"ผมไม่รู้จริงๆต่อให้ผมรู้ผมก็ไม่บอกคุณหรอก" เจอาร์พูดทิ้งท้ายก่อนจะรีบเดินออกจากบ้านไป

"วันนี้ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าพี่อลันหายไปไหน ทำอะไรฉันจะกระชากให้ทุกอย่างกลับลงมาอยู่กับฉันให้ได้"

อลิซพึมพำเบาๆก่อนจะรีบวิ่งขึ้นรถขับไปหาผู้เป็นพ่อให้รีบช่วยเหลือเธอ

 

''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''

จะว่าไปอลิซก็น่าสงสารเหมือนกันนะคะว่าไหม....

แต่วันนี้

ไรท์อยากจะมาฝากนิยายเรื่องใหม่ที่ไรท์แอบเปิดไว้สักพักแล้ว

เรื่อง....ลองใจซาตาน(รับรองสนุกและน่าติดตามมากค่ะ)

อยากให้ทุกคนได้อ่านจริงๆ พระเอกสุดแสนจะร้ายกาจกับนางเอกที่ไม่ทันคนแล้วมาดูกันว่าจะไปกันรอดไหม แถมยังมีตัวละครสนุกๆที่มาทำให้อารมณ์เราแปรปรวนมากมาย (นางร้าย ร้ายกว่าอลิซอีกแถมร้ายแบบนิ่งๆให้คนอื่นตายใจ) ฝากติดตามกันด้วยนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว