facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 2.2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 408

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ค. 2564 14:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2.2
แบบอักษร

2.2 

  

  

              เจ้าชายโซเดอร์วิลประทับนั่งอยู่บนโต๊ะทรงงาน หลังบังคับพระองค์เองไม่ให้เสด็จออกเที่ยวเล่นตามที่รับสั่งไว้กับเลออนไปเมื่อสองสามสัปดาห์ก่อน คืนนี้เมื่อจัดการเอกสารตามโครงการในส่วนพระองค์ที่ทำร่วมกับต่างชาติจบลงก็ได้แต่คิดถึงรติชา อีกไม่นานก็ต้องเสด็จกลับจักรวรรดิ์คีทแล้วด้วย และแม้จะไม่ได้เสด็จออกไปหาเธอที่ร้านอาหาร หรือติดต่อกลับไปหา แต่ก็ทรงรับทราบแล้วว่าเธอได้รับโอกาสที่ดีมากในการแสดงละครบทนางเอกตามความฝันเรียบร้อย 

              “ผมจะสนับสนุนคุณต่อไปนานๆ ติชา...” รับสั่งพลางสรวลออกมาด้วยความคิดถึง ทอดสายพระเนตรออกไปด้านนอกบานกระจกของวิลล่าหรู โคมไฟสนามส่องให้เห็นสวนสวยด้านหลัง อยากรู้เหลือพระทัยว่าเธออยู่สุขสบายหรือไม่ แต่ก็เกรงจะไปทำให้เธอเสียสมาธิไปอีก 

              เสียงเคาะบานพระทวารทำให้เจ้าชายเหลียวพระพักตร์ไปหา ก่อนยกพระโอษฐ์สรวลเมื่อเลออนก้าวเข้ามาก้มศีรษะคำนับ “มีอะไรรึ” 

              “เห็นไฟยังสว่างอยู่ กระหม่อมเลยเข้ามาดูนิดหน่อย มีอะไรไม่สบายพระทัยหรือขอรับ” 

              “คิดถึงติชาน่ะ” รับสั่งตอบตามตรง ก่อนสรวลขันเล็กน้อย “ตอนนี้ฉันดันเป็นคนขี้ขลาดไม่กล้าไปหาเธอ น่าสมเพชตัวเองมากจริงๆ” 

              “เอ่อ...แต่ฝ่าบาทก็เสด็จไปหาคุณติชาแบบก่อนได้นี่นา” ชายหนุ่มส่งเสียงอย่างอ่อนใจตาม พลางทูลอย่างสงสัย “ตอนนี้เธอฝึกซ้อมบทละครเรื่องใหม่ที่กำลังจะเปิดการแสดงอยู่ ส่งดอกไม้ให้ไหมขอรับ” 

              “ไม่ต้องหรอก จะไปดึงสมาธิเธอเปล่าๆ นายดูข่าวกับติดตามเพจให้ด้วยนะ ว่าเปิดจองตั๋วละครเมื่อไร จองรอบแรกกับรอบสุดท้ายให้ฉันไว้ด้วย ตอนนั้นค่อยส่งดอกไม้ให้ก็ได้” รับสั่งพลางแย้มสรวลอย่างนึกถึง ก่อนจะยักพระอังสานิดหน่อย และเงียบไปสักพัก 

              “ถ้าฉันไม่ใช่เจ้าชาย คงง่ายกว่านี้” พระสุรเสียงห้าวรับสั่งคล้ายตัดพ้อสถานะพระองค์เอง พลางส่ายพระพักตร์ด้วยรอยสรวลอ่อนบาง 

              “ฝ่าบาท...” เลออนส่งเสียงอย่างเห็นใจเจ้านายที่ตนเองต้องปกป้องไว้ “แต่...ถ้าใจตรงกัน เธอก็น่าจะยินยอมคบหากับฝ่าบาทนะขอรับ” 

              “แต่เธอก็ต้องทิ้งความฝันและการแสดงที่รัก เพื่อมาอยู่ในกรงทองล้อมเพชรกับฉัน อย่างที่นายชอบเรียกน่ะรึ” รับสั่งแล้วก็ส่ายหน้าด้วยรอยสรวลเศร้าสร้อย 

              “เฮ้อ...ค่อยๆ ตัดสินพระทัยนะขอรับ” เขาทูลด้วยรอยยิ้มให้กำลังใจ “กระหม่อมส่งกำลังใจให้” 

              เจ้าชายโซเดอร์วิลสรวลลั่น กับท่าทางยกมือทำชูสองนิ้วขององครักษ์คนสนิท “ทำแหววแล้วตลกน่ะ เลออน” 

              รอยสรวลจางหายไปเมื่อองครักษ์คนสนิทออกจากห้องทรงงานไปแล้ว วรองค์สูงใหญ่ขยับลงจากการประทับนั่งบนโต๊ะทรงงานก้าวพระบาทไปประทับยืนทอดพระเนตรสวนด้านหลังวิลล่า คิดถึงวันที่ได้นั่งสนทนากับรติชาที่สวนสาธารณะ ซึ่งเกิดเรื่องราวมากมายจนแน่พระทัยว่าสนใจเธอมากกว่าจะเป็นแฟนละคร พระองค์เองอยากทำความรู้จักเธอและสนิทสนมกว่าเดิม แต่ก็เกรงว่าขนบธรรมเนียมต่างๆ จะทำให้เธออึดอัด และแน่พระทัยมากเหลือเกินว่า ถ้าถึงวันหนึ่งที่ความสัมพันธ์ลึกซึ้ง เธอต้องทิ้งความฝันเพื่อมาอยู่ร่วมกัน 

              “ให้เวลาคิดถึงกันหน่อยแล้วกัน” รับสั่งพลางส่ายหน้าพักตร์ ก่อนจะตัดสินพระทัยจะกลับห้องบรรทมในค่ำคืนนี้ 

  

  

              ดวงพระทัยที่หนักแน่นและคอยติดตามเดินทางมายังเมืองใหญ่แห่งนี้ เพื่อดูละครเวทีที่มีชื่อของ รติชา วีนัส ร่วมแสดงมาสม่ำเสมอ โดยแฝงเรื่องงานไว้ในบางคราวทำให้พระองค์เป็นกังวลยามนึกถึงสถานะที่แท้จริง การเป็นเจ้าชายอาจจะดีสำหรับใครหลายคน ซึ่งได้มาทั้งอำนาจในบางเรื่อง และทรัพย์สมบัติ ทว่าเรื่องราวส่วนพระองค์ก็หนักหนาในการจัดการ ยิ่งเรื่องความรักก็มักต้องอยู่ภายใต้กรอบวัฒนธรรม ขนบธรรมเนียมของจักรวรรดิ ทั้งยังต้องดำรงพระองค์ให้มีคุณธรรมเป็นแบบอย่างไม่เสื่อมเสียเกียรติราชวงศ์อีกด้วย 

              “แต่ผมก็ตกหลุม หลงใหลเสน่ห์ของคุณมานานมากจริงๆ ไม่คิดว่าจะได้ใกล้ชิดคุณแบบวันนั้นด้วยซ้ำ รติชา...” พึมพำกับองค์เองแล้วได้แต่ถอนพระทัยด้วยรอยสรวลอ่อนล้า “ตอนนี้ไม่กล้าไปเจอคุณเลย” 

              ความที่รู้พระองค์เองดีว่าปกปิดความจริงเอาไว้ ทำให้คืนวันนั้นต้องรีบออกห่างเธอหนีกลับวิลล่า และทิ้งให้เธอเผชิญกับตำรวจพร้อมกองทัพสื่อมวลชนจนเธอเป็นข่าวใหญ่โต แต่เมื่อคิดย้อนกลับก็คุ้มที่ทำให้เธอได้มีโอกาสก้าวไปสู่บันไดของการเป็นนางเอกตามที่ฝันไว้ได้ 

              “ผมเชื่อมากๆ ว่าความสามารถของคุณจะลบคำสบประมาทได้แน่นอน” ว่าแล้วก็ส่ายพระพักตร์หลังออกจากห้องน้ำ 

              “นี่กลายเป็นคนพูดคนเดียวอย่างนี้แล้วหรือเรา” 

              ความที่เป็นองค์รัชทายาทอันดับที่สองของจักรวรรดิ ก็ไม่ได้ทำให้เจ้าชายโซเดอร์วิลกดดันมากนักเช่นพระเชรษฐา แต่ความเป็นสมาชิกราชวงศ์ยังคงค้ำพระศอไว้ให้ต้องวางพระองค์ในทางที่ดี ไม่ทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง แม้จะเป็นเมืองเล็กๆ ไม่ได้โด่งดังนัก แต่ก็ไม่ใช่จะอับจนไร้เกียรติยศใดๆ การจะพารติชาเข้าสู่วงศานุวงศ์ก็ต้องครุ่นคิดถึงอนาคตอีกนานให้ดีด้วยเช่นกัน 

  

…… 2.2 …… 

  

ท่านชาโดว์ เป็นตัวแทนติ่ง ที่แอบรักศิลปินสุดๆ เลยค่ะ แถมเป็นติ่งระดับพรีเมี่ยมด้วย >__< 

ฝากกดไลก์ กดติดตาม เรื่องนี้ และ เพจติกาหลังไว้ด้วยนะคะ ^^ 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว