ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chained up : 15 [100%]

คำค้น : รัก,โซ่,ห่วง,หัวใจ,ร้าย

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.7k

ความคิดเห็น : 40

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2560 23:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chained up : 15 [100%]
แบบอักษร

15

เฮียเอซยกมือขึ้นลูบหน้าหล่อๆ ที่เปียกไปด้วยเครื่องดื่มรสโปรดของตัวเอง

“ฉันไม่ได้ถ่าย” เขาบอก

“แต่ฉันไม่เชื่อ ในทริปนั้นมีแค่พวกเรา ถ้าไม่ใช่เฮียแล้วจะเป็นใคร!” ฉันตะโกนเสียงดัง คนอื่นๆ จึงได้ยินกันทั่วถึงแล้วพากันพูดเสียๆ หายๆ ว่างานนี้อาจจะมีสองต่อหนึ่งเล่นแซนวิชกัน

“ก็บอกว่าไม่ได้ถ่ายไง!” เฮียเอซย้ำแล้วจ้องหน้าฉัน “ไม่ได้ทำ! จะเอาอะไรวะ!”

เขาโวยวายใส่ ทำให้ฉันคิดว่าเขากำลังโมโหกลบเกลื่อน คนอย่างเขาน่ะทำได้ทุกอย่าง ทำไมฉันจะไม่รู้!

“แล้วใคร”

“ฉันไม่รู้!”

“เฮียจะไม่รู้ได้ไง!”

“ใจเย็นๆ แก” เพียซเข้ามาจับแขนฉันไว้ ฉันจ้องหน้าเฮียเอซอย่างโกรธจัด เขากลอกตามองบนก่อนจะเท้าสะเอวมองหน้าฉัน

“ฉันไม่ได้ทำ ไอ้ที่เธอเกือบตกสะพานตายฉันก็ไม่ได้ทำ!” เขาบอกแล้วเดินหนีไปเลย ฉันอยากจะตามแต่เพราะคำพูดของเขาที่บอกว่าเขาไม่ได้ทำให้ฉันตกสะพานทำให้ฉันแปลกใจ แล้วใคร? แล้วเรื่องนี้ล่ะ จะใช่ฝีมือของคนคนเดียวกันไหม ต้องเป็นคนที่ไปด้วยกัน

ผู้ต้องสงสัยหมายเลขหนึ่งคือเฮียเอซ แต่ถ้าไม่ใช่เขาล่ะ แต่ยังไงฉันก็เชื่อว่าเป็นเขา ผู้ชายอย่างเฮียเอซเลวร้ายเกินกว่าที่ฉันจะคาดการณ์ได้

“หน้าตาก็ดูซื่อๆ ไม่น่าเป็นผู้หญิงแบบนี้เลย”

“ใช่ คิดจะเอาทั้งแก๊งค์เลยหรือไง หน้าด้านเนอะ”

ฉันหันไปมองผู้คนที่นินทาฉันแล้วยกมือขึ้นกุมขมับ ปวดหัวชะมัดเลย สายตาดูถูกของเพื่อนร่วมสถาบันทำให้ฉันรู้สึกอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ที่ผ่านมาพวกเขาก็คิดว่าฉันตามตื้อเฮียเอซจะแย่ ฉันรีบเดินไปที่อื่นทันที เพิ่งรับรู้ความรู้สึกกลายเป็นคนดังของมหาวิทยาลัยที่เดินไปไหนมาไหนคนก็มองและซุบซิบนินทา แต่มัน... ไม่ใช่ด้านดีนี่สิและฉันก็ไม่ต้องการมัน

“แกๆ คนนั้นใช่ไหม”

“ใช่แล้ว เห็นเขาว่าพี่เอซรังเกียจนางเลยฉุนขาดสาดกาแฟใส่ คงไม่ใช่เล่นๆ”

“แรง! กล้าทำกับพี่เอซแบบนั้นได้ยังไงเนอะ”

เสียงซุบซิบดังขึ้นขณะที่ฉันกำลังเดินไปเรียนวิชาต่อไป เพียซกับกำปั้นมองหน้าฉันด้วยความเป็นห่วง

“พวกแกไปก่อนเลยนะ เดี๋ยวฉันขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บหนึ่ง” ฉันบอกโดยไม่รอให้พวกนั้นพูดอะไรก็รีบเดินแยกไปอีกทาง ฉันเดินตรงเข้าห้องน้ำโดยไม่มองหน้าใครทั้งนั้น ฉันปิดประตูลงกลอนก่อนจะทิ้งตัวลงบนชักโครก

ตอนนี้ทุกคนมองฉันเป็นผู้หญิงใจง่าย นอนกับพวกเฮียมาทั้งแก๊งค์ แถมยังกล้าเอากาแฟสาดหน้าเฮียเอซอีก ผู้หญิงที่คลั่งไคล้พวกเขากำลังมองฉันเหมือนเป็นศัตรู ฉันยกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมหัว จิกเล็บลงไป ขอบตาร้อนผ่าว ฉันเลื่อนมือขวาลงที่ตำแหน่งหัวใจก่อนจะถอนหายใจออกมาทั้งน้ำตา

ฉันไม่น่าไปเที่ยวกับพวกเขาเลย ให้ตาย!

ซ่า!!!

“อ๊ะ!” ฉันสะดุ้งตัวโหยงแล้วรีบเงยหน้าขึ้นมองด้านบน เห็นถังน้ำไวๆ ก่อนที่เสียงรองเท้าและเสียงหัวเราะคิกคักของผู้หญิงจะดังออกไปจากห้องน้ำ ฉันก้มลงมองสภาพเปียกปอนของตัวเองแล้วทรุดตัวพิงหลังกับชักโครก กลิ่นน้ำเหม็นๆ ที่เหมือนน้ำถูพื้นทำให้ฉันสูดจมูก

ครืด... ครืด...

เสียงโทรศัพท์มือถือของฉันสั่นกระทบกับขอบชักโครก ฉันหยิบมันมาดูก่อนจะรีบรับเมื่อเห็นเป็นเบอร์ของเพียซ

[แกอยู่ไหน อาจารย์เข้าแล้วนะ]

“ฉันไม่สบายน่ะแก ฝากลาอาจารย์ด้วยนะ”

[แกเป็นอะไรมากหรือเปล่า!]

ฉันเม้มปากแน่น ร่างกายสั่นเทา แต่พยายามบังคับเสียงให้เป็นปกติมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ปวดหัวน่ะ เดี๋ยวจะกลับห้องไปนอนพัก ไม่ต้องห่วงนะ”

[เออๆ แล้วอย่าลืมกินยาด้วยล่ะ ถึงห้องแล้วโทรบอกฉันด้วย เอ้ย! ไลน์มาบอกดีกว่า]

“โอเค”

ฉันวางสายแล้วลูบน้ำออกจากหน้า สางผมยาวๆ ที่เปียกแล้วลุกขึ้น น้ำเฉอะแฉะนองไปทั่วพื้น ฉันกำลังจะเปิดประตูออกไปก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามา ฉันรีบปิดเอาไว้เหมือนเดิมด้วยความกลัว ทำไมฉันต้องกลัว... ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ฉันไม่กล้าออกไปสู้หน้าคนข้างนอกเลยแม้จะไม่รู้ว่าเป็นใครก็เถอะ

เสียงทำธุระและเสียงคุยกันของพวกเธอดังไปทั่ว สักพักก็เงียบไป ฉันค่อยๆ แง้มประตูดู เมื่อไม่เห็นใครแล้วฉันก็เดินออกไป สภาพของฉันในกระจกดูไม่จืดเลย หน้าซีดเป็นไก่ต้ม ปากสั่นเพราะเริ่มหนาว เสื้อผ้าเปียกปอนไปหมด ดีนะที่ฉันใส่เสื้อแขนยาวมาด้วยทำให้ปกปิดความวาบหวิวได้บางส่วน ฉันเดินกอดอกออกไปจากห้องน้ำ ทันทีที่ออกมาสายตาหลายคู่ก็หันมามองก่อนจะซุบซิบกันใหญ่

ฉันรีบเดินเร็วๆ เพราะอยากจะไปให้พ้นจากตรงนี้

ฉันรีบจ่ายค่าแท็กซี่โดยไม่คิดจะเอาเงินทอน คว้ากระเป๋าได้ฉันก็เดินเข้าคอนโดฯไปเลย ร่างกายสั่นเพราะตากแอร์ในรถมา ฉันกอดอกลูบแขนตัวเองผ่านสายตาของคนด้านล่าง กดลิฟต์ไปยังชั้นของตัวเอง ปวดหัวเพราะเครียดจัด ฉันรู้สึกตัวร้อนรุ่มเหมือนจะเป็นไข้ ฉันเริ่มเดินโอนเอนระหว่างที่เดินไปยังห้อง

“โอ๊ย!” ฉันร้องแล้วทรุดตัวลงกับพื้น ทำไมมันปวดหัวแบบนี้ รู้สึกหนักอึ้งไปหมด อีกแค่นิดเดียวก็จะถึงห้องแล้ว ฉันพยายามลุกขึ้น แต่ลุกยังไงก็ไม่ไหว ก่อนที่ฉันจะรู้สึกว่าร่างตัวเองลอยได้ ฉันพยายามปรือตาที่จะปิดลงเพื่อมองว่าเจ้าของอ้อมแขนนี่เป็นใคร แต่กลิ่นหอมๆ ในแบบของเขาก็ทำให้ฉันรู้ได้โดยไม่ต้องฝืนร่างกายตัวเองอีกต่อไป

เฮียเอซ...

[Ace : Special talk]

ผมมองใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักที่ตอนนี้หลับตาลงเพราะฝืนเอาไว้ไม่ไหว แก้มที่เคยแดงระเรื่อขาวซีดเหมือนศพ ผมรีบหมุนตัวกลับไปยังทางที่เดินมาแล้วใช้ไหล่กระแทกกดลิฟต์ลง บ้าเอ้ย! ผมตามเธอมาตั้งแต่มหาวิทยาลัยแล้วแต่ไม่คิดว่าจะอาการหนักขนาดนี้ ตัวร้อนเพราะพิษไข้ ถ้าผมไม่ตามมาใครจะช่วยวะ

ห่าลาก!

ผมรีบพานีลมาโรงพยาบาล แค่เป็นไข้จะพามาทำไม ไม่ได้จะตายซะหน่อย... ผมก็ยังตอบคำถามของตัวเองไม่ได้ เมื่อหมอพาเธอเข้าห้องฉุกเฉินไปผมก็ถอนหายใจก่อนจะฟึดฟัดกับตัวเอง มือกำหมัดแน่นเมื่อนึกไปถึงใครบางคน

‘เธอเป็นคนโพสรูปนีลกับไอ้ป้องใช่ไหม!?’ ผมถามเกรซด้วยน้ำเสียงปกติแต่เพิ่มระดับสูงจนคนฟังสะดุ้ง ตอนนี้ผมเรียกเธอมาเคลียร์กันสองคนเพราะไม่อยากให้ใครมาวุ่นวาย

เกรซหลบตาผมแต่ผมรู้อยู่แล้วแค่อยากให้เธอเห็นว่าผมไม่ได้โง่

‘แล้วตอนอยู่ที่กาญฯ อย่านึกว่าฉันไม่เห็นนะว่าเธอเป็นคนขัดขานีล’

‘อะ...เอซเห็นเหรอ’ เกรซเงยหน้าขึ้นมองผมด้วยสายตาหวาดกลัว ตัวของเธอสั่นเหมือนคนไม่สบาย

ผมเห็น ผมรู้ทุกอย่าง แต่ที่ผมไม่พูดไม่ทำอะไรเพราะมันไม่เกี่ยวกับผม ผมรู้ว่าเกรซหึงผมกับนีล ผมก็แค่นึกสนุกอยากให้นีลกระชุ่มกระชวยหัวใจเล่นบ้างเท่านั้นเอง และนีลก็เข้าใจว่าผมเป็นคนขัดขาเธอ ผมเองก็ไม่คิดจะแก้ตัวปล่อยให้เธอเข้าใจไปแบบนั้นจะได้ยิ่งเกลียดผม เพราะถ้าเธอเกลียดผมมากๆ ก็คงออกไปจากชีวิตผมอย่างที่หวังไว้ แต่ดูเหมือน... ผมจะทนไม่ได้เสียเอง

‘ตกลงเอซกับนีลชอบกันใช่ไหม?’ เกรซถามสีหน้าเจ็บปวด ผมไม่ได้ตั้งใจให้เธอเจ็บ เราสองคนก็แค่สนุกกันเป็นบางครั้งบางคราว ทำไมต้องคิดจริงจังด้วย เธอเองก็สวยหาผู้ชายดีๆ ได้สบาย

‘ไม่’

‘ไม่จริง เอซชอบยัยนั่น ไม่งั้นเอซจะพูดกับฉันแบบนี้เหรอ’

‘ถ้าฉันชอบยัยนั่นจริงฉันคงจัดการเธอไม่เหลือซากแล้วที่ทำกับยัยนั่นแบบนั้น แต่ฉันไม่ได้ชอบ เข้าใจอะไรยาก’ ผมบอกด้วยน้ำเสียงกร่นต่ำ

‘แค่เอซพูดออกมาฉันก็รู้แล้ว เอซจะสนใจทำไมถ้าฉันเป็นคนโพสรูปสองคนนั้นจริง’

‘เพื่อนฉันเสียหาย’

‘ตลกจังนะ เอซห่วงเพื่อน?’ เกรซทำหน้าขบขันก่อนจะจ้องผมตาลุกวาวราวกับว่าผมกำลังโกหกเธออยู่ ผมจ้องเธอนิ่งๆ แล้วเอ่ยออกไปเสียงเรียบ

‘ที่ฉันมาพูดกับเธอเพราะฉันจะบอกว่า... เลิกกันเถอะ’

‘อะ...อะไรนะ’ เกรซทำหน้าอึ้งๆ มองผมเหมือนไม่อยากเชื่อ ผมเบือนหน้าหนีเพราะไม่อยากเห็นผู้หญิงคนนี้ให้เสียสายตา น่าขยะแขยง!

‘ฉันสนุกมากพอแล้ว’

‘มะ...หมายความว่าไง’ น้ำเสียงของเกรซดูหวาดระแวง

ผมค่อยๆ หันหลังให้เธอก่อนจะแค่นหัวเราะ

‘ขอบคุณที่เล่นงานนีลแทนฉัน’ ผมบอกแล้วก็เดินจากมา ผมไม่ได้จะคบกับเธอจริงจังอะไรซะหน่อย แค่ยืมมาเป็นเครื่องมือเล่นงานนีล บอกเลยว่าเธอเหนือความคาดหมายของผมมาก ไม่คิดว่าเธอจะทำแบบนี้ รู้สึกสะใจก็จริง แต่ผม... รู้สึกไม่สบายใจ

หลังจากนั้นไม่กี่นาทีนีลก็ตามมาอาละวาดผม เธอกล้าสาดอเมริกาโน่ใส่ผมทั้งๆ ที่นับตั้งแต่รู้จักกันมาเธอไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน แสดงว่าเธอโกรธมากจริงๆ สายตาโกรธจัดของนีลมันบีบหัวใจผม ผมเจ็บจนพูดไม่ออก แต่ผมจะแก้ตัวตอนนี้มันก็สายไปแล้ว ผมก็แค่พูดความจริงว่าผมไม่ได้ทำ

ผมตามดูนีลมาทั้งวัน ไม่ใช่ห่วงหรืออะไรหรอกนะ กลัวจะเครียดตายก่อนที่ผมจะทรมานให้สาแก่ใจต่างหาก บอกจะไม่ยอมจากผมไปเองนี่ เธอหายเข้าไปในห้องน้ำเสียนาน มีผู้หญิงคนหนึ่งหอบถังน้ำสกปรกเข้าไปในห้องน้ำหญิงก่อนจะวิ่งออกมาพร้อมกับหัวเราะคิกคัก ผมสงสัยแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรจนกระทั่งนีลเดินออกมาในสภาพที่เหมือนไปตกน้ำที่ไหน ผมเข้าใจทุกอย่างกระจ่างทันที

ดีนะที่ผมจำหน้ายัยผู้หญิงคนนั้นได้ ไว้ค่อยไปจัดการ มีผมคนเดียวเท่านั้นที่เล่นงานนีลได้ คนอื่นไม่มีสิทธิ์

นีลเรียกแท็กซี่กลับคอนโดฯไม่อยู่เรียนต่อกับเพื่อนๆ แม้จะไม่ร้องไห้ออกมาแต่ผมรู้ว่าเธอเสียใจและกลัวคนรอบข้างมากแค่ไหน จนในที่สุด... เธอก็เป็นลมเพราะพิษไข้จนได้

พลั่ก!!!

ร่างของผมเซเข้าหาผนังโรงพยาบาลจนแผ่นหลังกระแทกใส่อย่างแรง ผมเงยหน้าขึ้นมองคนที่ทำแล้วนิ่งไป สายตาแข็งกร้าวพร้อมจะฉีกร่างผมออกเป็นชิ้นๆ จ้องมองมาก่อนจะชี้หน้าผมสั่นๆ ใบหน้าสูงวัยแดงกร่ำด้วยความโกรธ

“แก...”

“ไม่เอาน่าพ่อ” น้าแพรวรีบเข้ามาจับแขนน้าธีแล้วพยายามลากให้ออกห่างจากผม แต่ท่านก็พยายามจะเข้ามาหาเรื่องผมจนได้

“แกไม่เคยดูแลลูกสาวฉันได้สักคน ไม่เคยเลย! ไอ้เด็กเวร!” ผมหน้าชา รู้สึกเจ็บปวดไม่น้อยกับคำพูดนั้น ใบหน้าเจ็บปวดของคนเป็นพ่อทำให้ผมรู้สึกเศร้า... แอบอิจฉาที่ท่านเป็นห่วงลูกสาวมากผิดกับพ่อตัวเองลิบลับ “เนต้องมาตายเพราะแก ตอนนี้นีลก็กำลังจะตายเพราะแกอีก!”

“หยุดพูดได้แล้วพ่อ” น้าแพรวพยายามยุติความวุ่นวาย ผมเองก็ไม่ได้ต่อปากต่อคำอะไรเพราะรู้ตัวดี แต่มันเป็นเหมือนน้ำมันราดลงกองเพลิงเมื่อน้าธีมองว่าเป็นการท้าทาย

“เหอะ! นี่แกไม่สำนึกเลยสินะ ที่นีลดูแลแกมาเป็นอย่างดีไม่ได้ช่วยให้แกรู้สึกผิดสักนิด” ท่านชี้หน้าผมสั่นๆ อีกครั้ง และเงื้อหมัดขึ้น ผมหลับตาลงแต่ดูเหมือนน้าแพรวจะรั้งเอาไว้ได้ “วันนั้นฉันพูดแกยังคิดไม่ได้ใช่ไหม ที่นีลดูแลแกก็เพราะว่านีลสมเพชเวทนาแกที่ต้องเสียเนไป แต่ฉันเกลียดแก! แกทำให้ลูกสาวฉันต้องตาย!”

“เลิกทำตัวแบบนี้สักทีน่าพ่อ เรื่องมันก็ผ่านมาแล้ว จะไปโทษอะไรเอซ ตอนนี้เรามาเป็นห่วงอาการนีลไม่ดีกว่าเหรอ”

“ก็ที่นีลต้องเป็นแบบนี้ไม่ใช่เพราะไปอยู่กับมันเหรอ! ฉันเหลือลูกสาวคนเดียว นีลคือดวงใจของพวกเรา คอยดูนะถ้านีลเป็นอะไรขึ้นมาฉันเอาแกตายแน่!”

“พอน่าพ่อ! เอซ... น้าว่ากลับไปก่อนนะ” น้าแพรวหันมาบอกผม ผมมองหน้าหน้าธีก่อนจะยกมือไหว้

“ครับ” ผมเดินออกมาแต่ยังได้ยินเสียงตะโกนด่าของน้าธี พยาบาลกับคนไข้ที่อยู่แถวนี้หันมามองกันหมด

“ไปเลยไอ้ผู้ชายเฮงซวย! เพราะแกจะพรากชีวิตลูกสาวของฉันไปอีกคน!”

ผมหลับตาแน่น ข่มความเจ็บปวดเอาไว้ แต่ถึงอย่างนั้น... เหตุการณ์เมื่อสองปีก่อนก็วิ่งเข้ามาในหัวของผม

‘ฮึก!’

‘ใจเย็นๆ ก่อนนะเอซ จอดรถก่อนดีไหม’ เนพยายามบอกผม ใบหน้าสวยของเธอเต็มไปด้วยความกังวล ผมส่ายหน้ารัว ยกมืออีกข้างขึ้นปาดน้ำมูก เช็ดน้ำตา ขณะที่มืออีกข้างใช้บังคับพวงมาลัย เท้าเหยียบคันเร่งพุ่งสูงแซงรถข้างหน้าไปอย่างรวดเร็ว

‘ฉันมันไร้ค่า ไม่มีใครต้องการแม้แต่พ่อแท้ๆ’ ผมบอกแล้วน้ำตาก็ไหลลงมาอีก ภาพที่ป๊ากอดรัดเมียน้อยแล้วมองผมด้วยสายตารำคาญ บอกอย่างไม่แคร์สักนิด ‘จะไปทำตัวเละเทะที่ไหนก็ไป!’ ทำให้ผมโมโหเดือดจัด และเสียใจมาก

วันนี้ผมมีเรื่องทะเลาะกับคู่แค้นที่มหาวิทยาลัย โดนทัณฑ์บนและโดนเรียกผู้ปกครองมารับทราบ ผมโมโหมากเพราะผมไม่ผิด ไอ้เวรนั่นมาหาเรื่องผมก่อน ผมพยายามบอกป๊าแต่ป๊าไม่ฟัง หาว่าผมก่อแต่ปัญหาให้ปวดหัวแค่เรื่องธุรกิจก็หนักหนามากพอแล้ว ป๊าเห็นว่าเรื่องของผมจะเป็นรบกวน แต่ป๊าเอาเวลาที่ควรจะเป็นของผมไปกกอีหนูเนี่ยนะ

โคตรเจ็บเลย!

‘อย่าพูดแบบนั้นสิ เอซยังมีเนไง เนอยู่นี่แล้ว เนอยู่กับเอซ’ เนพยายามปลอบใจผม เธอเอื้อมมือมาจับมือผมไว้ ‘เอซมีค่าสำหรับเนเสมอนะ’

ผมไม่รู้ว่าตัวเองมีดีอะไรผู้หญิงสวยและนิสัยดีอย่างเนถึงได้รักและอยู่ข้างๆ ไม่ไปไหน ผมเคยคิดว่าเธอก็เหมือนผู้หญิงคนอื่น ถ้าได้รู้จักผมจริงๆ ก็ตีจากเพราะผมมันนิสัยเหี้ย แต่จะทำยังไงได้ เกิดมาผมเคยรักใครจริงๆ ที่ไหน แม้แต่พ่อแท้ๆ ผมยังไม่รู้ใจตัวเองเลยว่ารักท่านจริงหรือเปล่า หรือแค่มีไว้ประดับบารมีให้เงินผมใช้เท่านั้น

เนเข้าใจและคอยดูแลผม เธอเป็นเหมือนม๊าที่จากผมไป เธอรักและดูแลผมดีเหลือเกิน ดีจนชาตินี้ผมไม่รู้จะหาผู้หญิงแบบเธอได้จากไหนอีก

‘ฮึก! เธออย่าทิ้งฉันนะเน’ ผมร้องไห้ออกมาโดยไม่อายเธอ ผมมันเป็นผู้ชายอ่อนแอ

‘เนไม่ทิ้งเอซหรอก ให้ตายก็ไม่ทิ้ง... เลี้ยวรถเข้าข้างทางก่อนนะ ขับทั้งๆ ที่อารมณ์เดือดแบบนี้มันอันตราย’

ผมหันไปมองเธอแล้วพยักหน้ารับ ผมเชื่อเธอ ผมตีไฟเลี้ยวแล้วหักพวงมาลัย แต่เพราะวินาทีนั้นมัวแต่คิดเรื่องอื่นทำให้ผมไม่ทันระวังรถพ่วงที่วิ่งตามหลังมาในอีกเลน ทำให้ผมขับตัดหน้าไปและโดนชนเต็มๆ

‘กรี๊ด!!!’  เสียงกรีดร้องของเนดังลั่น ผมพยายามบังคับรถให้กลับมาแล่นแต่เพราะมันไปเกี่ยวกับส่วนไหนของรถพ่วงไม่รู้ทำให้รถผมถูกลากไปก่อนจะโดนสะบัดไปชนกับเสาไฟฟ้าอีกที ผมเบิกตากว้างเมื่อภาพตรงหน้ากำลังหมุนติ้วๆ เหมือนโดนพายุซัด ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนผมตั้งตัวไม่ทัน

โครม!!!

ร่างกายของผมเจ็บไปหมดทุกส่วน แขนขาแทบไม่รู้สึกเพราะมันชาไปหมด แม้จะมีอุปกรณ์ในรถช่วยเอาไว้ก็ตาม ผมค่อยๆ ขยับคอหันไปมองร่างของเนที่ติดอยู่กับเบาะโดยมีเข็มขัดนิรภัยรัดร่างเอาไว้ เธอมีสภาพที่บอบช้ำตามตัวและมีเลือดไหลออกมา ผมตาเหลือกด้วยความตกใจและกลัวว่าเธอจะเป็นอะไรไป

Talk

ทะเลาะกันเบาๆ มีปากเสียงกันนิดๆ

ตอนนี้นีลกำลังเจอศึกเบาๆ ยังไม่หนัก

แต่ศึกหนักใกล้แล้วล่ะ

เราก็มาเล่าถึงเรื่องราวของเน

มาเอาใจช่วยนีลและเอซกันนะคะ

อ่านแล้วช่วยกันเม้นต์สักเล็กน้อยน้อ ไรต์ขอร้องงงงงงงง

ขอบคุณค่ะ รักทุกคนนนน

หาซื้อได้ในรูปแบบ EBOOK นะคะ

จิ้มลิ้งด้านล่างเลยจ้า

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&book_id=46569

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&book_id=46569

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&book_id=46569

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&book_id=46569

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&book_id=46569



http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/156956/58804856-member.jpg

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiODE5ODg5IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiNDY1NjkiO30

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว