email-icon facebook-icon Twitter-icon

ฝากติดตามผลงานด้วยนะคะ

ตอนที่ ๒๕ – ผู้นำตระกูล (END)

ชื่อตอน : ตอนที่ ๒๕ – ผู้นำตระกูล (END)

คำค้น : omegaverse,EnigmaXAlpha,เมะxเมะ,Mpreg,20+,18+,NC20+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.5k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ค. 2564 22:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 2,000
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ ๒๕ – ผู้นำตระกูล (END)
แบบอักษร

ตอนที่ ๒๕ – ผู้นำตระกูล 

 

“อึก โอ๊ย...ใครอยู่ข้างนอกบ้าง มาช่วยที!”

เซเวียสกังวลและกลัวไปต่างๆ นาๆ ห่วงว่าลูกจะเป็นอะไรไป แต่ก็จำต้องตั้งสติพยายามเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์และกดโทรปุ่มโทรด่วนที่จากัวร์เคยตั้งให้ไว้ใช้ตอนฉุกเฉิน โทรออกไปยังคลินิกคลอดพิเศษของคุณหมอที่ฝากครรภ์ไว้ เมื่อทางนั้นรับเซเวียสก็กรอกเสียงสั่นๆ ลงไป

“เซเวียส ดีไวเลอร์ นะครับ คะ คือผมน่าจะใกล้คลอด...อึก มีน้ำออกมา”

ขณะเดียวกันเจสันก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามาในห้อง หลังจากหมอเพิ่งเข้าไปดูอาการพ่อเมื่อสักครู่ เพราะได้ยินเสียงเอะอะจึงรีบวิ่งเข้ามาเจอน้องสะใภ้กำลังเจ็บท้องคลอด

“เฮีย เซจะคลอด บอกจากัวร์ให้ที”

“คุณนาย! คุณนายน้ำเดินจะคลอดแล้ว! ต้องรีบตามคุณผู้ชาย”

คนรับใช้แตกตื่นกันยกใหญ่อีกรอบแล้วรีบโทรหาจากัวร์ เช่นเดียวกับเจสันซึ่งคว้าเอาโทรศัพท์ในมือน้องสะใภ้ไปแจ้งที่อยู่บ้านกับปลายสายให้ส่งรถมารับด่วนเพราะเซเวียสท้องใหญ่ถ้าเคลื่อนย้ายผิดท่าแล้วพลาดขึ้นมาจะกระทบเด็ก

“รถกำลังมา เดี๋ยวมันคงรีบตามไปที่โรงพยาบาล เธอตั้งสติไว้”

เจสันหันมาพูดกับเซเวียสที่หน้าซีดเผือดและนิ่วหน้าเพราะปวดท้อง คนรับใช้รีบเช็ดเหงื่อที่ข้างขมับให้และขอโทษขอโพยที่เธอตกใจจนรีบออกมาจากห้องละเลยหน้าที่ รอเพียงไม่ถึงสิบนาทีรถฉุกเฉินก็มาถึง เซเวียสถูกพาไปยังโรงพยาบาลอย่างเร็วที่สุด

ทันทีที่รถพยาบาลจอดลงที่ตึกคลอดภาพแรกที่คนถูกเข็นลงจากรถฉุกเฉินเห็นคือจากัวร์ยืนลุกลี้ลุกลนเดินวนรอเซเวียสอยู่ก่อนแล้ว เมื่อเจอหน้าสามีที่ตื่นตระหนกไม่แพ้ตัวเองคนที่นอนอยู่บนเตียงก็ใจชื้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“เซเวียส กูมาแล้ว เจ็บมากมั้ยอดทนอีกนิด”

เซเวียสส่ายหน้าตอบพลางเอื้อมมือไปคว้ามือหนาเข้ามากุมแน่นขณะที่บุรุษพยาบาลเข็นรถเข้าไปในห้องคลอด หลังจากนั้นว่าที่คุณพ่อก็ไม่ห่างจากเมียท้องแก่เลยสักวินาที คุณหมอที่ทำคลอดคืออาจารย์หมอที่เก่งและถนัดเคสทำคลอดแฝดโดยเฉพาะ จากัวร์เลือกสิ่งที่ดีที่สุดในคนของตัวเองเสมอ

“ปากมดลูกเปิดแล้ว หมอต้องรีบผ่าทันที”

“คลอดก่อนกำหนดจะปลอดภัยใช่มั้ยครับ” คนเป็นพ่อกังวลเพราะนี่เพิ่งจะแปดเดือนเท่านั้น รู้จากพยาบาลมาว่าถ้าหากน้ำคล่ำแตกยังไงก็ต้องคลอดทันที

“สามสิบสี่สัปดาห์ แต่เด็กและแม่ค่อนข้างแข็งแรง ไม่มีปัญหาครับ”

“กูไหว ผ่าเลยครับหมอ” เซเวียสพูดแทรกขึ้นมา คนเป็นแม่ย่อมรู้ดีว่าตัวเองไหวหรือไม่ไหว เหนือสิ่งอื่นใดคือห่วงลูกมากที่สุด

“โอเค งั้นกูจะอยู่ตรงนี้”

มือหนาจับมือเซเวียสไว้แน่น แต่กลายเป็นจากัวร์ที่มือเย็นเฉียบเพราะเป็นห่วงเซเวียสและลูกจนแทบนั่งไม่ติดเก้าอี้ ระหว่างหมอทำคลอดเซเวียสไม่รู้สึกเจ็บอะไรทั้งนั้น รู้สึกตัวแค่ช่วงบนและจากัวร์ก็อยู่ข้างๆ ตลอดเวลาทำให้รู้สึกสบายใจคลายความกังวลไปเยอะ

ในที่สุดวินาทีที่หมออุ้มลูกคนแรกออกมาส่งต่อให้พยาบาลเซเวียสที่กำลังรอลุ้นอยู่นั้นก็เผลอน้ำตาคลอทันทีเมื่อได้พบหน้าลูกครั้งแรก ตอนนี้เข้าใจแล้วว่าสายใยของความเป็นแม่ลูกมันรู้สึกยังไง ลึกๆ ลงไปในใจนั้นคิดถึงแม่ขึ้นมาทันทีเลย

“คุณหนูคนแรกเป็นโอเมก้าค่ะ”

“ล...ลูก”

“หน้าเหมือนแม่ไม่มีผิด ดูจมูกกับปากสิเหมือนมึงเลย” จากัวร์มองหน้าลูกอย่างดีใจและตื่นเต้น ตั้งแต่เกิดมานี่เป็นครั้งแรกที่คนอย่างเขารู้สึกว่าครอบครัวสมบูรณ์

“คนที่สองอัลฟ่า และคนที่สามอัลฟ่าค่ะ”

“ทั้งสามคนปลอดภัยครับ ยินดีด้วยครับคุณพ่อคุณแม่”

เซเวียสยิ้มทั้งน้ำตามองพยาบาลอุ้มแฝดทั้งสองออกมา ลูกหน้าถอดแบบจากัวร์มาเป๊ะ โดยเฉพาะอัลฟ่าตัวน้อยทั้งสองคน นึกถึงภาพที่เคยเห็นในอัลบั้มรูปที่บ้าน ถ้าเอามาเทียบคงไม่เห็นความต่าง การผ่าตัดทำคลอดผ่านไปด้วยดี จากัวร์จูบหน้าผากเซเวียสลูบผมนิ่มปลอบเกลี่ยปลายนิ้วเช็ดคราบน้ำตาให้ ทั้งคู่ตื้นตันและดีใจที่ลูกทั้งสามคนปลอดภัย

“เมียกูเก่งมาก”

“อือ อายหมอน่า จูบอยู่ได้”

เซเวียสดุที่อีกคนเอาแต่จูบหน้าผาก จูบแก้ม จูบปากและหอมผมไม่ยอมหยุด นี่ไม่ได้สระผมมาตั้งสัปดาห์แล้วถึงจะใส่ที่ครอบผมก็หัวเหม็นอยู่ดีเหอะ

“ลูกสามขนาดนี้ไม่ต้องอายแล้วมั้ง”

เสียงหัวเราะของหมอและพยาบาลทำเอาคุณแม่มือใหม่เขินหนักกว่าเดิม ถึงจะบอกว่ามีลูกสามแล้วแต่จากัวร์ก็ยิ่งรักเมียคลั่งเมียมากขึ้นทุกวัน ยิ่งมีโซ่ทองคล้องใจมัดรวมกันเป็นลูกแฝดสามแบบนี้ยิ่งอาการหนักกว่าเดิมอีก ถ้าต่อไปดีไวเลอร์คนพ่อจะไว้หนวดยาวนั่งเฝ้าบันไดบ้านก็คงไม่แปลกใจ

หลังจากพาเซเวียสย้ายมาพักที่ห้องพักฟื้นเรียบร้อยแล้ว เจสันก็โทรมาบอกข่าวร้ายให้จากัวร์กลับมาที่บ้านและมาดูใจพ่อเป็นครั้งสุดท้าย หมอประจำตระกูลบอกว่าพ่อน่าจะอยู่ได้แค่คืนนี้ ตอนแรกจากัวร์ก็ตอบอย่างเย็นชาว่าหัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่ไป แต่สุดท้ายเซเวียสก็เกลี้ยกล่อมจนได้ผล พอลูอิสกับแม่มาเยี่ยมช่วยผลัดเวรดูแลต่อให้เจ้าตัวจึงยอมรับปากว่าจะไป

-

เมื่อจากัวร์กลับมาถึงที่คฤหาสน์ ถึงจะเป็นเวลาดึกแล้วแต่ทุกคนก็เข้ามารวมตัวกันทั้งหมดเพื่อมาส่งผู้นำตระกูลคนปัจจุบันในวาระสุดท้ายของชีวิต ไม่ว่าจะเป็นท่านอา เจสัน พี่สะใภ้ ญาติสนิทที่พอจะเดินทางมาได้ หมอประจำตระกูล รวมไปถึงคนรับใช้ในบ้านสามสี่คน ส่วนพ่อนั้นนอนนิ่งอยู่บนเตียงแทบจะไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว

นับตั้งแต่เกิดมาจากัวร์ไม่เคยได้รับการเลี้ยงดูจากชายแก่ตรงหน้า แต่วันนี้เขามาเพราะอยากให้พ่อเห็นว่าลูกชังอย่างเขามีทุกวันนี้ได้โดยที่ไม่จำเป็นต้องมีพ่อค้ำจุน มันไม่มีอะไรเจ็บปวดเท่ากับได้รู้ว่าคนให้ชีวิตกับคนทำลายชีวิตเป็นคนเดียวกันอีกแล้ว

“อย่างน้อยผมก็ดีใจ ที่ก่อนไป...พ่อต้องทนเห็นต้นกล้าที่พ่อไม่ได้ตั้งใจปลูกในวันนั้นกลายเป็นต้นไม้ใหญ่แตกกิ่งก้านใบออกมาได้อย่างดี โดยที่มันไม่เคยได้รับน้ำหรือปุ๋ยจากพ่อสักนิดเดียว คงเจ็บใจมากสินะ ที่เหยียบย่ำมันกี่ร้อยพันครั้งมันก็ไม่ยอมตายสักที”

ไร้สัญญาณการตอบกลับ แต่คิดว่าพ่อคงได้ยินเพราะมือที่กำผ้าปูเตียงนั่นมันขยำเท่าที่แรงจะมี

“พ่ออยากไปก็ไปเถอะ แต่จำไว้อย่างว่าผมไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น เพราะวันนี้เป็นวันที่ผมมีความสุขมากที่สุดในชีวิต ผมได้เจอหน้าลูกทั้งสามคน หลานของพ่อ”

 

‘สิ่งใดที่ท่านได้มาโดยมิชอบทำให้ตระกูลต้องแปดเปื้อน ท่านจะต้องสูญสิ้นมันไปทั้งปวง บรรพบุรุษกำหนดมาไม่มีผู้ใดฝืนโชคชะตาได้ ดีไวเลอร์ผู้นี้มิใช่เสือดำธรรมดามาเกิด ส่วนคู่แห่งโชคชะตาจะนำพาให้เด็กคนนี้ได้ขึ้นเป็นถึงผู้นำตระกูลคนต่อไป’  

 

จบประโยคนั้นชายแก่ตรงหน้าก็แน่นิ่งไป ทุกอย่างไวมาก ความตายมันอยู่ใกล้แค่เพียงเข็มวินาทีคั่น ลึกลงไปแล้วจากัวร์ไม่รู้สึกเสียใจหรือเศร้ากับการจากไปของบุคคลคนตรงหน้าแม้แต่น้อย ใบหน้าคมเรียบนิ่งเฉยไร้ความรู้สึกก้มมองแหวนประจำตระกูลที่นิ้วชี้ของตัวเอง

การจากไปของผู้นำตระกูลดีไวเลอร์และการให้กำเนิดบุตรอัลฟ่าของจากัวร์นั้นทำให้ดีไวเลอร์คนเล็กได้ขึ้นเป็นผู้นำตระกูลไปโดยปริยายดั่งเช่นคำทำนายบอก จากนี้เป็นต้นไปผู้นำตระกูลคือ จากัวร์ ดีไวเลอร์

เจสันเดินเข้ามาห่มผ้าให้พ่อเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะบีบไหล่แข็งของน้องชายต่างแม่เบาๆ สำหรับจากัวร์อาจได้ปลดล็อคทุกสิ่งทุกอย่างหมดสิ้น แต่สำหรับเจสันมันตรงกันข้าม ส่วนหนึ่งเจสันโทษตัวเองที่ไม่สามารถมีทายาทสืบเจตนารมณ์ของพ่อได้สำเร็จ ทำให้พ่อต้องตายไปด้วยความสิ้นหวังเช่นนี้

ถึงแม้เจ้าตัวจะไม่เคยอยากขึ้นเป็นผู้นำตระกูลอย่างที่พ่อพร่ำบอกมาตั้งแต่จำความได้ แต่สิ่งที่พ่อวาดหวังไว้ไม่เป็นผลสำเร็จก็เพราะตัวเขามันไร้น้ำยา นั่นก็เป็นความจริงที่ไม่อาจหลีกหนีได้ เจสันถอนหายใจออกมาหลังจากทุกคนแยกย้ายเหลือเพียงสองพี่น้อง

“ฉันนี่มันไร้น้ำยา เกิดมาเป็นความหวังของพ่อแท้ๆ”

“ถ้ามัวแต่คิดงั้นก็คงไร้น้ำยาไปทั้งชาติ”

จากัวร์ตอบขวานผ่าซากอีกตามเคย แต่ดีไวเลอร์คนพี่ก็รู้นิสัยน้องชายดีไม่งั้นคงได้เกลียดกันไปตั้งแต่เด็กสมใจพ่อแล้ว ถ้าเทียบกันจากภายนอกเจสันดูนิ่งสุภาพและใจเย็นกว่าก็จริง แต่ไอ้เรื่องคาวโลกีย์รักๆ ใคร่ๆ ก็น้อยประสบการณ์กว่าเช่นกันเพราะถูกเลี้ยงมาแบบในกรอบเป๊ะ

“ดีใจด้วยเรื่องลูก อีกหน่อยคฤหาสน์ดีไวเลอร์คงเต็มไปด้วยสีสัน”

“ก็รีบตามมา ขยันทำการบ้านหน่อย”

“แกก็รู้ว่าความสัมพันธ์ของฉันกับวาเลนเทียเป็นยังไง พวกเราแต่งเพราะไม่มีทางเลือก” ถ้าเลือกได้ใครมันจะไปอยากแต่งกับคนที่ไม่ได้รัก ให้มีลูกกับคนที่ไม่ได้รักก็ยิ่งแล้วใหญ่

“แล้วถ้าตอนนี้เลือกได้?”

“...”

“ไหนๆ ก็เป็นอิสระจากกรงทองของพ่อแล้ว ใช้ชีวิตให้มันคุ้มหน่อยมั้ยพี่ชาย”

“กำลังบอกให้ฉันออกไปหาความสุขนอกบ้านหรือไง”

“อ้าว นึกว่าทำอยู่แล้ว”

จากัวร์เลิกคิ้วมองพี่ชายเหมือนรู้ทันแม้จะไม่ได้คำตอบกลับมาก็ตาม การถูกกักขังอยู่ในคุกนรกมันยังไม่ทรมานเท่ากับการถูกจองจำไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันอยู่ในกรงทองของพ่อแบบที่เจสันต้องเจอมาตลอดชีวิต คนที่น่าสงสารไม่ใช่ลูกชังอย่างเขาเลย หากแต่เป็นพี่ชายที่พ่อรักมากที่สุดคนนี้ต่างหาก

-

ตอนนี้เซเวียสรู้ซึ้งเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่าทำไมทุกคนถึงอยากให้ย้ายเข้ามาอยู่ที่คฤหาสน์นัก ก็คงเพราะรู้ว่าหลังคลอดมันจะต้องวุ่นวายโกลาหนกับการเลี้ยงลูกแฝดทั้งสามคนจนไม่มีเวลาทำอะไรแบบนี้ หลังจากพักฟื้นจนแผลผ่าคลอดจนหายดีได้ออกจากโรงพยาบาลมาเซเวียสก็กลับมาอยู่ที่นี่ ที่คฤหาสน์ดีไวเลอร์ ในวันที่ตัวเองได้เป็นคุณนายดีไวเลอร์เต็มตัวไม่ใช่สะใภ้เล็กอีกแล้ว ต่อไปนี้คงต้องย้ายมาอยู่ที่นี่ถาวรแล้วสินะ ลูกจะได้เติบโตมาคุ้นเคยกับครอบครัว

“เซลีนอย่าดึงผ้าน้องสิลูก เจโรมชู่วๆ”

อีกหน่อย ‘เซลีน’ โอเมก้าคนโตคงเป็นหัวโจกพาน้องซนแน่ ขนาดตัวเท่าเมี่ยงยังแกล้งน้องทุกครั้งที่เซเวียสเผลอ ส่วน ‘เจโรม’ คนกลางเนี่ยเหมือนจะเลี้ยงง่ายที่สุดในพี่น้องสามคน ร้องก็แค่ตอนหิวนมกับตอนปวดอึแค่นั้น และ ‘โจเวียร์’ คนสุดท้องเห็นแววไม่ยอมใครตั้งแต่เล็กตีกับเซลีนเป็นประจำ รู้สึกว่าจะได้พ่อมาเยอะที่สุด

“จากัวร์มานี่หน่อย โจเวียร์โวยวายใหญ่แล้ว!”

คุณแม่มือใหม่กำลังหัวหมุน เรียกจากัวร์ที่หายเข้าห้องน้ำไปพักหนึ่งแล้วให้รีบออกมาช่วยกันหน่อย เป็นแม่ลูกอ่อนกลางคืนต้องคอยตื่นทุกสามสี่ชั่วโมง กลางวันก็เพลีย ไหนจะปั๊มนมให้ลูก แล้วเซเวียสก็ไม่ค่อยมีน้ำนมด้วย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอดีตเป็นอัลฟ่ามาก่อน หรือเป็นเพราะกรรมพันธุ์ แม่บอกว่าตอนเซเวียสเกิดแม่ก็น้ำนมน้อยเหมือนกัน

“นมที่ปั๊มเอาไว้หมดแล้วเหรอ” จากัวร์เดินเข้ามาหาลูก

“หมดตั้งแต่เมื่อคืน รอลูกหลับกูจะรีบปั๊ม”

“กินเก่งจนแม่ปั๊มนมไม่ทันเชียวลูกพ่อ”

ลูกคงหิวนมนั่นแหละถึงงอแง แล้วคนอื่นอุ้มก็ไม่ยอมหลับด้วยต้องให้แม่ไม่ก็พ่ออุ้ม โดยเฉพาะโจเวียร์โวยวายเก่งมาก จากัวร์จ้างพี่เลี้ยงมาคอยช่วยแบ่งเบาเพิ่มอีกคนแล้วก็ให้คนรับใช้สลับกันช่วยดู แต่เซเวียสก็ยังเหนื่อยเกินไปอยู่ดี ช่วงนี้จากัวร์เลยทำงานน้อยลงแล้วอยู่ช่วยเมียเลี้ยงลูกซะมากกว่า

“ไง โวยวายเก่งเหรอเรา ไม่เห็นเหรอว่าแม่เหนื่อย”

จมูกโด่งก้มลงหอมแก้มโจเวียร์อัลฟ่าคนสุดท้องฟอดใหญ่ เซเวียสหันไปมองคนพ่ออุ้มลูกประคองด้วยมือขนาดใหญ่กว่าหัวลูกแบบทุลักทุเล แต่ก็เป็นภาพที่อบอุ่นจนเผลอยิ้มตาม

“จับเบาๆ เดี๋ยวลูกคอหัก”

“ไม่หักหรอกลูกพ่อแข็งแรง เห็นมั้ยเคลิ้มแล้ว” จากัวร์ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มองลูกค่อยๆ ปรือตาเคลิ้มหลับในอ้อมแขนตัวเอง

“สงสัยลูกจะติดมึงน่ะ”

“ชอบนอนบนแขนพ่อแบบนี้โตมาได้แข่งกันออกกำลังกายแน่”

“งี้ถ้าลูกชอบชกมวยมึงคงไม่ซื้อสนามมวยมาไว้ที่บ้านหรอกนะ”

“เป็นความคิดที่ดี”

“กูประชดเหอะ”

อยากรู้มีใครเห่อลูกได้เท่านี้บ้าง จำได้ว่าออกจากโรงพยาบาลวันแรกกลับมาถึงบ้านมีแต่ของใช้ลูกกองเต็มไปหมด ซื้อของเล่นเด็กโตมาด้วย ลืมไปรึเปล่าว่าลูกเพิ่งคลอดได้สัปดาห์เดียว แถมซื้อของมาทีละสามแบบและยกลังอีกต่างหาก เห่อยิ่งกว่าคลอดเองอีก

เซเวียสพยักหน้าเรียกให้พี่เลี้ยงเข้ามาอุ้มเจโรมที่หลับปุ๋ยก่อนคนอื่นขึ้นไปนอนบนเตียงดีๆ ตามด้วยโจเวียร์ที่จากัวร์กำลังอุ้มอยู่ และตามด้วยเซลีนที่กำลังดูดนมจ๊วบๆ จนแก้มตุ่ยก่อนจะค่อยผล็อยหลับไปในที่สุด หันไปดูเวลาอีกทีก็สี่ทุ่มแล้วหลังจากนี้ถึงจะได้มีเวลาเป็นส่วนตัว

ทีนี้ค่อยถึงเวลาจู๋จี๋ของผัวเมียสักที ตั้งแต่เซเวียสท้องลูกแฝดแล้วท้องเริ่มโตขึ้นทุกวันจากัวร์ก็แทบไม่ได้แตะตัวเมียเลย ยิ่งเรื่องเซ็กส์นี่แทบไม่ต้องพูดถึง เสร็จด้วยมือตัวเองล้วนๆ ทำเอาเหี่ยวเฉามาหลายเดือน แต่เซเวียสก็นับถือความอดทนของอีกคนอยู่เหมือนกัน ปกติเคยได้ไม่ขาด ตอนท้องนี่แหละคือด่านวัดใจทุกอย่าง

“กูปั๊มนมให้ลูกอยู่เห็นมั้ย อย่ากวนน่า”

“ไม่ได้เอามาเจ็ดเดือนแล้ว เห็นใจผัวบ้าง”

เซเวียสหันไปดุคนจู่โจมเข้ามาคลอเคลียตัวเองไม่ห่าง ขณะที่จากัวร์กระชับแขนกอดเอวเมียแบบไม่รู้จักอายพี่เลี้ยงลูกที่กำลังนั่งเฝ้าเด็กๆ อยู่ไม่ไกลนัก เซเวียสนึกขำทั้งที่ความจริงมันคงขำไม่ออก ใช่ว่าจะไม่รู้ว่าอีกคนต้องการขนาดไหน

“นานขนาดนั้นแล้วเหรอ สงสัยใช้การไม่ได้แล้วมั้ง”

“งั้นก็ลำบากเมียแย่”

“ลำบากตรงไหน นิ้วก็มี ของปลอมก็มี”

“เอาของผัวไปเทียบกับนิ้วกับของปลอมได้ไง”

“ทำไมอะ ของปลอมสั่นได้อีกต่างหาก”

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันพลางอ้าปากงับเข้าที่หลังคอเมียอย่างมันเขี้ยวและแกล้งกัดเบาๆ จนคนที่กำลังปั๊มนมให้ลูกอยู่สะดุ้งตัววาบ ถึงจะแค่แกล้งเล่นก็เหอะแต่เสียวท้ายทอยจริง

“อ๊ะ! จากัวร์เดี๋ยวลูกตื่น!”

“ของปลอมโยนทิ้งไปได้เลย”

มือหนาคว้าแขนเซเวียสดึงออกมาจากห้องลูก แล้วรวบตัวกอดเมียไว้แน่น จมูกโด่งหอมตั้งแต่เรือนผมนิ่มลงมาตามซอกคอระหงพรมจูบสูดกลิ่นกายอย่างต้องการ ไม่ได้ฟัดเมียมานานเพราะห่วงว่าลูกจะเป็นอะไรไปอีก คิดดูแล้วกันว่าอัดอั้นมาขนาดไหน ทำเองทุกวันมันจะไปสู้ทำกับเมียได้ยังไง

“จากัวร์

เซเวียสถูกแขนแกร่งยกตัวขึ้นอุ้มจัดแจงท่าให้เกี่ยวขาเข้ากับเอวสอบทันทีเมื่อเข้ามาถึงห้องนอน มือเรียวจับหัวคนตรงหน้าพลางสอดนิ้วเข้ากับเส้นผมหนาสีเข้มขยุ้มและส่งเสียงในลำคอออกมาเบาๆ เมื่อใบหน้าคมฝังลงกับแผ่นอกที่เพิ่งจะปั๊มนมให้ลูกยังไม่ทันเสร็จดี

“...อย่าแย่งลูกกินนม”

“ลูกกินอิ่มนอนหลับแล้วให้ผัวกินบ้างจะเป็นไร”

“อื้อ เบาๆ มันหิวอะไรขนาดนั้น”

ใบหน้าหวานเบ้เล็กน้อยเมื่อริมฝีปากร้อนแนบลงกับยอดอกตวัดปลายลิ้นสากลากเลียวนไปมาละเลงกับมันจนขึ้นสี เพราะถูกลูกดูดมาและยังต้องคอยปั๊มนมอยู่ตลอด เมื่อโดนลิ้นกระตุ้นมันก็ยิ่งรู้สึก แผ่นอกแผ่นขึ้นตามจนแฉะน้ำลายไปหมด

“ถุงยางกูเป็นหมันหมดแล้ว ซื้อมาไม่ได้ใช้”

“เอาไว้ทริปฮันนีมูนกูยอมไม่ขัดเลยก็ได้ ชดเชยให้ตอนท้อง”

“ไม่น่าพูดแบบนี้ออกมา รู้มั้ยว่าต้องเจอกับอะไร”

จากัวร์ขบฟันคมลงไปบนยอดอกย้ำๆ และวางเซเวียสให้นั่งเกยบนโต๊ะเครื่องแป้ง นิ้วยาวเกี่ยวรั้งขอบกางเกงนอนยางยืดถอดออกจากขาเรียวแล้วถ่มน้ำลายลงไปกับช่องทางด้านล่าง ถูคลึงนิ้วนวดมันไปมาอย่างใจจดใจจ่อ ฮันนีมูนก็ส่วนฮันนีมูน ตอนนี้ก็ส่วนตอนนี้

“อ...อ๊ะ อะไรก็ได้ แต่ห้ามเสกลูกเข้าท้องกูก็พอ เลี้ยงไม่ไหว”

“อีกนานกว่าจะผละจากลูกไปฮันนีมูนได้ กูขอก่อนแล้วกัน”

“ให้แค่รอบเดียว รับปากกูก่อน”

มือเรียวจับแก้มอีกคนนิ้วหัวแม่มือลูบสันกรามคมไปมารอคำตอบ จากัวร์มองสบตาคนรักอยู่ครู่หนึ่งและค่อยๆ เลื่อนใบหน้าหล่อเหลาเข้าไปใกล้จนริมฝีปากชิดกัน

“กูรับปาก ไม่ว่ามึงจะต้องการอะไร”  

ก้อนเนื้อในอกเต้นกระหน่ำรัว เซเวียสยิ้มออกมาแล้วเป็นฝ่ายรั้งคอหนาเข้ามาประกบปากจูบแสดงความต้องการไม่แพ้กัน อีกมือจับประคองท่อนลำตื่นตัวในกางเกงอีกคนชักรูดขึ้นลง ขณะที่มือหนาค่อยๆ สอดนิ้วยาวแทรกเข้าไปในช่องทางร้อนเตรียมพร้อมให้อย่างดี จนกระทั่งมือเรียวเป็นฝ่ายจับโคนแข็งจ่อส่วนหัวขยายใหญ่กดลงมาที่ปากทางเข้าทีละนิดจนถูกกลืนกินเข้าไปหมด

“อ...อื้อ อ๊ะ อื้มม...”

จังหวะสอดใส่ขยับเข้าออกจากเนิบนาบโอ้โลม จนกระทั่งเร่งถี่กระชั้นขึ้นตามแรงอารมณ์ของทั้งคู่ ต่างฝ่ายต่างเติมเต็มให้แก่กันทั้งให้และรับในส่วนที่ตัวเองขาดไป เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังคลอและก้องอยู่ในห้องกว้างรวมไปถึงเสียงหอบหายใจกระเส่าครางหวิวอย่างรู้สึกดี

เรียวขาเกี่ยวเข้ากับเอวแกร่งแอ่นสะโพกรับแรงกระแทก เช่นเดียวกับสะโพกสอบที่งัดท่อนเอ็นกระแทกถี่อย่างเต็มแรงและลึกมิดท่อนลำ ใบหน้าคมซุกอยู่กับแผ่นอกมีน้ำมีนวลซี๊ดปากคำรามเสียงต่ำในลำคอกระชับต้นขาอุ้มพาเซเวียสเดินไปทั่วทั้งห้องพร้อมตอกส่วนหัวกดลึกมากขึ้นทุกทีๆ ช่องทางที่ถูกเติมเต็มมันรู้สึกดีเหลือเกิน

“อ่า...มึงนิ่มไปหมดทั้งตัว”

“อ...อ๊าา ลึก...อึก อ๊ะ!”

มือเรียวขยุ้มผมหนาจนยุ่งไม่เป็นทรงเมื่อเอวแกร่งเร่งจังหวะโหมกระหน่ำซอยถี่ยิบ เซเวียสจิกปลายเท้าที่ลอยหวืออยู่กลางอากาศบนท่อนแขนหนา เกร็งเสียววาบเมื่อส่วนหัวบวมเป่งมันเน้นย้ำตรงจุดกระสันไม่ยอมหยุด ดวงตาคู่สวยปรือมองอีกคนซุกหน้ากับอกตัวเองอยู่อย่างแสนคลั่ง ไม่ใช่แค่จากัวร์ที่กำลังคลั่ง เซเวียสเองก็คลั่งเหมือนกัน

คงจะจริงที่อีกคนอดทนอดกลั้นเรื่องนี้มานาน แต่ความอึดและความแข็งแรงของอีนิกม่าก็เล่นเอาเซเวียสจุกไปทั้งท้อง เมื่อก่อนเขายังเป็นอัลฟ่าเรี่ยวแรงมีเยอะกว่านี้แต่พอเป็นโอเมก้าแล้วแรงมันก็หายไปครึ่งต่อครึ่งเลย โดยเฉพาะตอนเสร็จ...เซเวียสเสร็จไม่ต่ำกว่าสองรอบจากัวร์ถึงจะเสร็จสักรอบนึง เล่นเอาหมดแรงทั้งที่ถูกอุ้มอยู่นั่นแหละ

“ฮ่ะ แฮก...”

คนถูกอุ้มกัดปากตัวเองและเผลอเกร็งตัวเสียววาบเมื่อของแข็งขนาดใหญ่ที่เชื่อมต่อกันอยู่ก่อนหน้านี้ถูกดึงผลุบออกมาจากช่องทางร้อนแล้วกระตุกลำกายฉีดน้ำอุ่นๆ กระเด็นพ่นใส่สะโพก บางส่วนก็หยดลงพื้นเต็มไปหมด เสียงครางในลำคอยามเสร็จสมนั้นทำให้เซเวียสรู้สึกดีไปด้วย

“อะ อืออ...ไม่คิดว่ามึงจะเอาออกมาทัน”

“ได้ฝึกความอดทนมาเจ็ดแปดเดือน แค่นี้เรื่องเล็ก”

เซเวียสจูบหน้าผากคนตรงหน้ายิ้มๆ เมื่อตัวเองถูกสามีวางลงบนเตียงอย่างทนุถนอม นี่ก็เป็นอีกครั้งที่จากัวร์รักษาคำพูด รอบเดียวก็คือรอบเดียว สำหรับเซเวียสไม่ว่าจากัวร์จะรับปากอะไรออกมาก็ตามไม่มีสักครั้งที่จะผิดคำพูด นี่คือสิ่งที่เขานั้นทึ่งในตัวอีกคนเสมอและไม่เคยรู้สึกแย่เลยสักครั้ง

นับตั้งแต่วันแรกที่ถอดเสื้อให้เช็ดกองอ้วกในคุก จนถึงวันที่บอกว่าจะไม่ยอมให้เขาและลูกมีอันตราย หรือวันที่เขาไม่พร้อมมีลูกจากัวร์ก็ให้เกียรติและยอมให้คนอุ้มท้องอย่างเขาเป็นฝ่ายตัดสินใจ กระทั่งวันนี้ที่เซเวียสแต่งงานเป็นภรรยาของอีกคนอย่างสมบูรณ์แบบ คำปฏิญาณครองคู่ประโยคนั้นไม่เพียงพูดออกมาเฉยๆ

“ขอบคุณที่แต่งงานกับกู เป็นแม่ของลูกกู”  

“กูรักมึง จากัวร์ ดีไวเลอร์”  

ดวงตาคมกริบเบิกกว้างเมื่อได้ยินคำพูดของภรรยาที่จู่ๆ ก็พูดแทรกขึ้นมา นี่แทบจะเป็นการบอกรักครั้งแรกถ้าไม่นับพิธีการในงานแต่งงานซึ่งต้องเอ่ยคำปฏิญาณตน จนคลอดลูกแฝดสามแล้วเพิ่งจะได้ยินเซเวียสบอกรักก็ตอนนี้

“นี่ ตัวมึงร้อนหมดแล้ว”

“...”

มือเรียวทาบข้างแก้มคนที่ช็อคตาตั้งไปแล้วนับตั้งแต่จบประโยคก่อนหน้านี้ เคยเห็นเสือช็อคไหม ตั้งแต่เจอกันมาเพิ่งเคยเห็นอีกคนทำอะไรไม่ถูก หน้าแดงคอแดงหูเหอแดงขนาดนี้ นี่เขาต้องเรียกหน่วยกู้ภัยสัตว์ป่าหรือรถพยาบาลด้วยไหม?

หมับ!!! 

เซเวียสถูกรวบตัวเข้าไปกอดแน่น แน่นจนรู้สึกได้ว่าจากัวร์ตัวร้อนไปหมด ไม่มีคำพูดอะไรออกมาจากปากอีกคนเลยสักคำ นอกจากอ้อมกอดอุ่นที่กระชับแน่นจนสัมผัสได้ถึงความรู้สึกทั้งหมดในก้นบึ้งของหัวใจเท่าที่คนหนึ่งคนจะมีได้

สำหรับคนที่ไม่เคยได้รับความรักมาตลอดชีวิต เซเวียสและลูกคือของขวัญที่ดีที่สุด 

“ถ้ารู้ว่ามึงอยากได้ยินมากขนาดนี้กูคงรีบบอกนานแล้ว”

“งั้นรู้แล้วต่อไปก็พูดให้กูฟังอีกบ่อยๆ”

รอยยิ้มบนใบหน้าคมคายทำให้เซเวียสหลุดยิ้มตาม แต่ถึงกระนั้นก็พยายามจะไม่แสดงออกมามากเกินไปเพราะกลัวผัวเหลิง เดี๋ยวจะเสียระบบกันไปหมด เอาเป็นว่ารักและรักมาก เท่าที่ในชีวิตนี้จะรักคนหนึ่งคนได้

 

คู่ชีวิตมันมากกว่าคนรักไปตั้งเท่าไหร่แล้วนะ คุณสามี 

 

จบบริบูรณ์  

#คุกทดลองอัลฟ่า 

 

ขอบคุณสำหรับทุกการสนับสนุน ทุกกำลังใจที่ส่งเข้ามาให้นัดอย่างไม่ขาดสายนะคะ ทุกยอดวิวยอดคอมเมนต์มีค่ามากมายจริงๆ ขอบคุณที่ฝ่าฟันอุปสรรคและเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่วันแรกที่เปิดบทนำมาจนถึงตอนนี้ เป็นนิยายที่นัดทำการบ้านมาอย่างหนักหน่วงมากเลย อาจจะมีข้อผิดพลาดไปบ้างอัปช้าไปบ้าง นัดจะนำทุกคำแนะนำทุกข้อท้วงติงไปปรับปรุงต่อไป 

ยังไงก็ขอฝากติดตามภาคแยก #อัลฟ่าล่าเนื้อ และ #พันธะเร้นรัก ต่อด้วยนะคะ รับรองว่ามีปมและแส่บไม่แพ้กันแน่นอน พ่อเสือแม่แมวกับเด็กแฝดสามมีไปโผล่ทั้งสองเรื่องด้วยน้า ส่วนตอนพิเศษติดตามในเล่มและอีบุ๊คนะคะ เดี๋ยวรายละเอียดพรีเล่มจะลงในตอนต่อไปนะคะ 

รักนะค้าบ 

ณคุณ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว