facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 1.1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 508

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มิ.ย. 2564 15:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1.1
แบบอักษร

1.1 

  

  

              “เธอมากับฉัน เป็นตัวประกันให้ฉันซะ!” 

              “ฮะ!” 

              รติชาส่งเสียงอุทานตกใจ เธอต้องขยับเท้าก้าวไปเรื่อยๆ เพราะโจรล็อคคอไว้แน่นมาก จนแทบหายใจจะไม่ออก และปืนที่จ่อขมับอยู่ก็ทำให้เธอตกใจกลัวไม่ต่างจากพนักงานธนาคารคนอื่นๆ ซึ่งก็ทำอะไรไม่ถูกตามกันไปหมด 

              ทำไมฉันต้องมาซวยอะไรแบบนี้ ในวันที่ก็สอบไม่ผ่านออดิชั่นละครด้วย! 

  

  

              “เดี๋ยว!” เสียงห้าวจากโซเดอร์วิลตะโกนอย่างตกใจ 

              “นายจะทำอะไร!” โจรตะโกนถามชายหนุ่มที่ลุกและเดินเข้ามาขวางด้านหน้าไว้กลับไปทันควัน 

              “ถ้านายต้องการตัวประกัน พาฉันไปแทนหล่อน” ชายหนุ่มรีบส่งเสียงขัดและก้าวเข้ามาใกล้ พอเห็นโจรลังเลเขาก็รีบเอ่ยต่อ “อย่าดึงผู้หญิงไปเกี่ยวสิ ทำแบบนี้ไม่เข้าท่าเลย” 

              “อะไรนะ!” โจรส่งเสียงลั่น 

              “เอาฉันไปแทนเถอะ ฉันมีประโยชน์กว่าผู้หญิงคนนี้นะ ฉันจะช่วยนายหนีเอง” เขาบอกและพยายามยกยิ้มในหน้า 

              “ชาโดว์...” หญิงสาวส่งเสียงเรียกขานอย่างซึ้งใจและประหลาดใจปะปนกัน 

              “ฉันพานายหนีได้ เพราะฉันเป็นลูกชายมาเฟียนะเว้ย!” เขารีบเบาเสียงบอกออกไป อย่างคนเพิ่งคิดแผนได้ จนทั้งรติชาและโจรอุทานอย่างแปลกใจ 

              “อะไรนะ!” 

              เมื่อเห็นทั้งหญิงสาวและโจรตกใจ เขาก็รีบบ่ายเบี่ยงความสนใจให้โจรคล้อยตาม “อย่าพาผู้หญิงไปเลย ตัวปัญหาเปล่าๆ ผู้หญิงก็ดีแต่โวยวายแหละ” 

              “นายจะพาฉันหนียังไง แค่เป็นมาเฟียทำอย่างกับฉันจะเชื่อ” โจรส่งเสียงเข้มอย่างหงุดหงิด 

              “โอเคๆ ฉันจะโทรศัพท์ อีกห้านาทีจะมีรถมารอรับเราด้านหน้า” ว่าแล้วเขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาและส่งเสียงไปตามสาย พร้อมเปิดลำโพงให้โจรได้ยินด้วย “เลออน ขับรถมารอฉันหน้าธนาคารกรีนภายในห้านาที” 

              “ได้ครับท่านชาโดว์” จบคำรับจากปลายตา ทั้งโจรและหญิงสาวก็ตาโตมองเขาเป็นจุดเดียว ระหว่างรอบด้านอลหม่านไปด้วยความวุ่นวายและหวาดหวั่นหลังพนักงานรักษาความปลอดภัยก็สลบกองกับพื้น มีเจ้าหน้าที่ธนาคารสองสามคนไปช่วยประคองศีรษะและบีบนวดกันอยู่ 

  

  

              โซเดอร์วิลยืนประกบรติชาไม่ห่าง แม้ตอนนี้เขาจะสามารถทำให้โจรดูใจเย็นลงได้บ้าง และพนักงานธนาคารก็ไม่มีวี่แววที่จะขัดขืน เขาเองก็สงสัยว่าไม่มีปุ่มกดส่งสัญญาณไปหาตำรวจหรืออย่างไร เพราะเวลาผ่านไปเกือบห้านาทีแล้วก็ยังไร้เสียงไซเรนดังมาใกล้ๆ แต่แผนที่เขาวางไว้ก็ไม่น่ามีปัญหาทำให้เธอต้องเจ็บตัว 

              “ว่าไง” เขาส่งเสียงรับสายเมื่อโทรศัพท์ดังขึ้น “ทิ้งกุญแจไว้ในรถ แล้วนายออกไปซะ” 

              “อะไรนะครับ” เลออนส่งเสียงร้องลั่นอย่างสงสัย 

              “ไม่ต้องพูดอะไร ลงจากรถซะ” เขากำชับอีกรอบ 

              “ครับ” เลออนรับคำอย่างงุนงง แต่ก็ปฏิบัติตามอย่างไม่ขัดข้อง 

              “ไปกันหรือยัง คุณโจร” เขาพยักหน้าไปด้านหน้าธนาคาร ที่รถยนต์คันหรูจอดอยู่ พร้อมคนลงจากรถเดินเลี่ยงไปแล้ว และฝ่ายโจรก็พยักหน้าพร้อมใช้ปืนจ่อที่หลังของเขาให้เดินนำไป โดยที่ใช้กระเป๋าใส่เงินบังไว้มิด 

              ชายหนุ่มส่งเสียงเรียกเลออนเล็กน้อย พร้อมโยนกุญแจรถยนต์คันที่ตนเองขับออกมาเมื่อช่วงสายไปให้อีกฝ่ายอย่างว่องไว ด้วยอย่างไรองครักษ์ก็ต้องไปขับรถคันนั้นกลับ “รถจอดอยู่แถวโรงละครตรงสวน” 

              “นายเป็นมาเฟียจริงเรอะ” โจรถามอย่างสับสน 

              “ก็พานายหนีได้แล้วกัน” เขาสวนกลับแล้วส่ายหน้า 

  

  

              รติชามองดูชายหนุ่มที่มีโจรจี้เป็นตัวประกันแทนเธอเดินออกไปเรื่อยๆ ด้วยความสับสนและสงสัย รอบด้านเองพนักงานธนาคารก็วุ่นวายกับสายโทรศัพท์กันทันที 

              เธอได้แต่ครุ่นคิดวนเวียนว่า สรุปเขาเป็นลูกชายมาเฟียจริงๆ เหรอ แล้วเขาจะให้โจรจี้ขับรถไปถึงไหน โจรมีปืนด้วย ระหว่างทางโจรจะทำร้ายหรือยิงเขาไหม เธอคิดวนไปวนมาก็ไม่สบายใจ คนในธนาคารก็กำลังวุ่นวายกับการกดโทรศัพท์ เธอจึงวิ่งออกไปและเปิดประตูขึ้นรถไปด้วย 

              “เฮ้ย! คุณขึ้นรถมาทำไม” โซเดอร์วิลร้องออกมา ระหว่างโจรสะดุ้งตกใจ 

              “ฉันจะไปด้วย ถ้าฉันไม่แวะธนาคารคุณก็ไม่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้” เธอบอกอย่างหนักแน่น “โอเคนะ คุณโจร” 

              คุณโจรที่ถูกเรียกขานกะพริบตาถี่ แต่ก็ส่งเสียงรับห้วนๆ และหันไปหาชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย “เอาโทรศัพท์มือถือพวกนายมา” 

              โซเดอร์วิลส่งโทรศัพท์มือถือให้กับโจร พลางเหลียวมองหญิงสาวที่ทำตาม ซึ่งเธอนั่งอยู่เบาะด้านหลัง ก่อนมองโจรที่คลุมหมวกไหมพรมถักปิดบังใบหน้าไว้อย่างกังวล ยามฝ่ายนั้นหันไปรับโทรศัพท์มือถือจากเธอ เขาก็ตวัดปลายนิ้วไปกดปุ่มการติดตามรถยนต์คันนี้ ซึ่งเป็นวิทยุสื่อสารสำหรับความปลอดภัยของเจ้าชายเช่นเขาที่มีอยู่ “จะไปไหน” 

              “ออกรถได้ ขับไปเรื่อยๆ ก่อน ออกนอกเมืองค่อยหาที่จอด” โจรตอบแล้วใช้ปลายกระบอกปืนจ่อที่เอวของคนถาม ระหว่างมองดูการขับรถไปเรื่อยๆ อย่างพอใจ 

              รถยนต์ขับเคลื่อนไปเรื่อยๆ จนออกจากเมืองที่คับคลั่งผู้คนสู่ความว่างเปล่า ท้องฟ้าที่เริ่มมืดทำให้รถยนต์บางตา โจรส่งเสียงบอกให้มีการเปลี่ยนขับรถ โซเดอร์วิลจึงจอดรถริมทาง ก่อนจะถูกปืนจี้ให้ข้ามไปอยู่เบาะหลังกับรติชา และไม่ทันตั้งตัวข้อมือของเขากับเธอก็ถูกโจรนำกุญแจมือมาใส่ 

              “อะไร! ใส่กุญแจมือเราทำไม” เสียงแว้ดถามจากหญิงสาวทำให้โจรถอนหายใจแรงใส่มา 

              “ฉันไม่ได้คิดจะจับมาทั้งสองคนแหละ แต่พวกนายอาสามาเอง” โจรบอกแล้วหันกลับไปก้าวข้ามสู่เบาะคนขับ “นั่งเฉยๆ ไปก่อน อย่าทำตัววุ่นวายด้วย” 

              “แล้วนายจะไปไหน” ถามแล้วเขาก็มองดูข้อมือตนเองที่ถูกใส่กุญแจมือข้างหนึ่ง และอีกข้างผูกติดกับหญิงสาว 

              “สนามบิน” โจรตอบแล้วก็ขับรถต่อไป 

  

…… 1.1 …… 

  

เอ็นดูความห่วงผู้ชายของติชา สรุป ไปเป็นตัวประกันด้วยกันเลยจ้า >__< 

ฝากกดติดตามเรื่องนี้ไว้ด้วยนะคะ อัปวันเว้นวันเหมือนเดิมค่ะ ติ-ชม กันได้เช่นเคยค่ะ 

ขอบคุณทุกกำลังใจและทุกคอมเมนต์ที่มีให้กันเสมอ ในนิยายทุกเรื่องของติกาหลังนะคะ 

  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว