email-icon facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่50(การล้างแค้น)

ชื่อตอน : ตอนที่50(การล้างแค้น)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มิ.ย. 2564 20:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่50(การล้างแค้น)
แบบอักษร

 

โกดังสินค้าใหญ่ของซานโต้

03:45น.

มิซาโนะ ซานโต้…

“นายครับ”ผมหันกลับไปมองคิวะที่เอ่ยเรียกผมอย่างไวเพราะผมคิดว่าผมอาจจะได้ฟังข่าวดี

“ได้เรื่องอะไรบ้างคิวะ?”ผมถามคิวะไปด้วยความดีใจและยิ้มขึ้นนิดๆ เพราะคิวะยิ้มให้ผมแบบนี้เป็นนิมิตรหมายที่ดี

“ทางเราเจอรถต้องสงสัยแล้วครับนาย”

“เจอที่ไหน?”ผมเอ่ยถามคิวะไปอย่างร้อนรนและดีใจในคราวเดียวกัน เพราะตอนนี้ใกล้จะตีสี่แล้วผมต้องหาโยโกะให้เจอก่อนฟ้าสางเพราะถ้านานกว่านั้นผมกลัวว่าเธอจะได้รับอันตราย

“ชายป่านอกเมืองไปทางทิศใต้ครับนาย”คิวะเอ่ยพร้อมกับยื่นไอแพดส่งมาให้ผมดูรายละเอียดข้อมูลที่ได้รับมา ผมยื่นมือไปรับไอแพดมาจากคิวะและดูรูปในจอไอแพดทันทีก็พบกับรถคอนเทนเนอร์คันเดียวกับที่เข้ามาในมหาลัยของผมพร้อมๆกับที่โยโกะจังหายตัวไป

“ไม่พบคนใช่ไหม?”ผมเงยหน้าขึ้นไปถามคิวะเพราะที่ตรงนี้ค่อนข้างเปลี่ยวและมืดมาก พอสิ้นสุดตรงนี้ก็หมดเขตการดูแลของซานโต้ผมคงต้องโทรไปคุยกับมาเฟียที่คุมแถบนั้นแล้วล่ะ ผมเป็นใหญ่ในญี่ปุ่นก็จริงแต่ผมให้ความเคารพเจ้าบ้านผมไม่ก้าวก่ายในสิทธิการดูแลของพวกเดียวกันผมจึงไม่ค่อยไปเบ่งใหญ่ที่คนอื่น

“ใช่ครับนาย..แต่ผมคิดว่านายหญิงคงจะถูกลักพาตัวไปในแถบภาคใต้แล้วครับ”

“ตอนนี้ที่นั้นใครดูแลอยู่?”

“ตั้งแต่ชิโร่เสียเมื่อปีที่แล้วตอนนี้ที่นั้นก็ตกไปเป็นของแก๊งเหยี่ยวแดงที่เปลี่ยนผู้นำใหม่ครับ”

“ฮิเรนเหรอ?”ผมถามคิวะ คิวะก็พยักหน้าเป็นคำตอบให้ผม พวกมันโยกย้ายถิ่นถ่านจากภาคตะวันตกไปอยู่ภาคใต้แล้วสินะ เพราะที่นั้นเคยเป็นของชิโร่มาก่อนผมจึงไม่อยากเข้าไปยุ่งเพราะแถวนั้นมีแต่พวกมือปืนที่นักการเมืองเลี้ยงไว้

“แต่ผู้นำของเหยี่ยวแดงไม่ใช่ฮิเรนทาโมโต้ครับ”

“แล้วเป็นใครล่ะ?”ผมเลิกคิ้วสูงถามคิวะไป คิวะมองหน้าผมและก้มหน้าลงเพื่อตอบคำถามผม

“มามาโต้ ทาโมโต้หรือภามครับนาย”

“ภาม”ผมทวนชื่อบุคคลนั้นไป เป็นไอ้ภามจริงๆสิน่ะ มันเงียบหายไปเลยสงสัยมันจะไปเคลียร์กับพ่อของมัน

“แต่คนของเราบอกว่า…ฮิเรนได้ปลดภามออกจากตำแหน่งทั้งๆที่ยังไม่ได้แต่งตั้งอย่่างเป็นทางการออกครับ”คำพูดของคิวะทำให้ผมเข้าใจทันทีถึงสาเหตุที่ไอ้ภามโดนปลด มันคงจะอยู่ข้างผมสิน่ะเพราะมันรักผู้หญิงคนเดียวกันกับผม

“อืม”ผมพยักหน้าเข้าใจเรื่องที่คิวะพูดและผมก็หันกลับมองทอดสายตาฝ่าความมืดไปและหันกลับไปมองหน้าคิวะ

“ฉันจะไปที่เจอรถคอนเทนเนอร์จอดอยู่เดี๋ยวนี้”ผมพูดเสร็จก็เดินผ่านร่างคิวะมาอย่างรวดเร็วโดยมีคิวะเดินตามหลังผมมาติดๆด้วยท่าทางรีบร้อนเช่นกัน

ตื๊ดดดดดด

“ฮัลโหล”ผมกดรับสายเรียกเข้าอย่่างไวเมื่อเบอร์ที่โทรเข้ามาคือเบอร์ของซาต้า

(นายครับ….ผมจับสัญญาณโทรศัพท์ของนายหญิงได้แล้วครับ)ซาต้าเอ่ยิอกมาด้วยน้ำเสียงดีใจ คำพูดของซาต้าทำให้ผมยิ้มได้และผมมั่นใจว่าผู้หญิงที่เก่งและฉลาดอย่างนายหญิงของซานโต้ต้องเอาตัวรอดได้แน่นอน

(ตอนแรกที่เราจับไม่ได้เพราะนายหญิงอยู่ในตู้ของรถคอนเทนเนอร์ครับนายในนั้นอัพสัญญาณครับแต่พอตัวของนายหญิงได้ออกมาจากที่นั้นแล้วทำให้เราจับสัญญาณโทรศัพท์ของเธอได้ครับ)ผมพยักหน้าเข้าใจและหันไปยิ้มให้กับคิวะที่เขาเองก็จ้องมองหน้าผมและอมยิ้มบางๆให้ผมเช่นกัน

“แล้วตอนนี้สัญญาณโทรศัพท์ไปหยุดอยู่ที่ไหน?”ผมรีบถามซาต้าไปอย่างร้อนรนใจ

(เขตภาคใต้ครับอยู่แถบชานเมืองที่เราเจอรถคอนเทนเนอร์จอดอยู่ขับรถตรงไปเรื่อยๆอีกห้ากิโลเมตรจะเจอกับจุดที่จับสัญญาณโทรศัพท์ของนายหญิงได้ครับ)

“ขอบใจมาก”

“รอคำสั่งจากฉัน…ฉันจะไปที่นั้นก่อน”ผมเอ่ยบอกปลายสายอย่างรัวเร็วและกดวางสายซาต้าทันที และรีบเดินไปขึ้นรถของผมอย่างไว

“เดี๋ยวฉันขับเองนายไปนั่งเถอะ”ผมเอ่ยสั่งคิงะพลางทำมือบอกเขาโดยที่ผมเปิดประตูรถสปอร์ตฝั่งคนขับแล้ว คิวะพยักหน้าเข้าใจและเดินไปขึ้นฝั่งคนนั่งเมื่อเขาขึ้นรถเสร็จผมก็ใส่เกียร์และเหยียบคันเร่งอย่างเร็วเพื่อไปที่นั้นอย่างไว ตลอดเส้นทางที่ผมขับไปมันทำให้ผมรู้สึกเหมือนเหตุการณ์เดจาวูคือเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นมาแล้ว

“มีอะไรรึเปล่าครับนาย?”คิวะเอ่ยถามผมด้วยนำ้เสียงเป็นห่วง เขาคงจะแปลกใจที่ผมลดเหยียบคันเร่งลง ผมหันไปมองหน้าคิวะ

“เส้นทางนี้เหมือนฉันเคยมา”ผมบอกคิวะไปและพยายามนึกคิดให้ออกว่าผมเคยมาได้ยังไง เพราะที่ภาคใต้นี่ไม่ใช่เขตของซานโต้และโกมะแต่เป็นของชิโร่ ทาโมโต้ใช่แล้ว ผมเคยมาที่นี้เมื่อปีที่แล้ว

“ฮามิโกะเป็นลูกสาวของชิโร่!!”ผมเบิกตาโตขึ้นและพูดออกมาอย่างเพิ่งนึกออกใช่ ผมลืมเธอคนนี้ไปได้ยังไง

“เช็กให้ฉันหน่อยว่าบ้านของฮามิโกะ ทาโมโต้อยู่ที่ไหนในภาคนี้”ผมหันไปสั่งคิวะด้วยสีหน้าเป็นกังวล คิวะพยักหน้ารับคำสั่งและหยิบโน้ตบุ๊คขึ้นมากดหาที่อยู่ของฮามิโกะในภาคใต้นี้ ผมกำพวงมาลัยรถแน่น ขออย่าให้เป็นอย่างที่ผมคิดได้ไหม เธอคงจะไม่ได้กลับมาเพื่อแก้แค้นให้พ่อเธอหรอกนะ เพราะถ้าเป็นแบบนั้น ผมจะรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็นเพราะผมทำให้ผู้หญิงที่ผมรักต้องมาลำบากเพราะเรื่องของผม และเธอยังต้องมาเสี่ยงชีวิตแบบนี้อีก

“อยู่ก่อนถึงจังหวัดนางาซากิสิบกิโลเมตรครับ”คิวะใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีพร้อมกับเอ่ยบอกคำตอบให้ผม

“ห่างจากนี้ไปอีกสิบกิโลสิน่ะ”ผมเอ่ยขึ้นและเหยียบคันเร่งให้มิดเพื่อจะไปถึงที่นั้นให้ไวที่สุด

“ส่งคนของเราไปที่นั้นให้เร็วที่สุดและทำให้เงียบที่สุดอย่าให้คนที่อยู่ในบ้านรู้ตัว”ผมกำชับคิวะให้สั่งคนของเราทำทุกอย่างให้เงียบทีสุดเพื่อไม่ให้มันรู้ตัวว่าผมรู้แล้ว

10นาทีต่อมา

บ้านพักของฮามิโกะจัง…

“ที่นี้สินะ”ผมพึมพำขึ้นและมองไปยังบ้านไม้สองชั้นสไตล์ญี่ปุ่นของคนโบราณ มีรั้วรอบขอบชิดและตั้งอยู่หลังเดียวในย่านนี้ ที่นี้ค่อนข้างเปลี่ยวและมีป่ารกทึบตลอดเส้นทางที่ผมผ่านมา ชั้นสองของบ้านเปิดไฟสว่างอยู่ทำให้ผมต้องจอดรถซ่อนไว้ตรงป่ารกข้างทางก่อนถึงบ้านหลังนี้

“ครับ”คิวะละสายตาจากบ้านหลังเบื้องหน้าและหันกลับมาก้มหัวและเอ่ยตอบผมด้วยน้ำเสียงเคารพ

“เรื่องนี้ริวไม่รู้ใช่ไหม?”ผมเอ่ยถามคิวะไปด้วยอาการร้อนรนใจและวิตกเพราะผมไม่อยากให้ริวรู้เรื่องนี้ เพราถ้ามันรู้มันต้องถ่อมาช่วยผมแน่นอนเพราะตอนนี้มันกลับมาญี่ปุ่นแล้ว และผมคงจะยื้อให้มันพาครอบครัวของเราทั้งสองไปเที่ยวไม่ได้อีกแล้วเพราะมันได้รับรายงานจากคนของมันที่คอยดูผมอยู่ห่างๆว่าตลอดที่มันไม่อยู่ผมพบเจอเรื่องราวมากมายจนไอ้คิวมันห่วงจึงขอกลับมาญี่ปุ่นโดยที่มันส่งครอบครัวของเราทั้งคู่ไปพักที่เพ้นท์เฮ้าส์ที่เกาะส่วนตัวของตระกูลซานโต้ที่จังหวัดคางาวะซึ่งอยู่ใกล้จากที่พวกผมอยู่มากและต้องนั่งเรือไปและที่นั้นระบบความปลอดภัยดีมาก คนแปลกหน้าไม่สามารถเข้าไปที่เกาะแห่งนั้นได้เลยนอกจากคนในครอบครัวผมและโกมะเพราะเส้นทางในการใช้เรือค่อนข้างซับซ้อนเพราะมีหมู่เกาะมากมายอยู่แถบนั้น ผมไม่รู้ว่าไอ้ริวมันกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่แต่ผมเชื่อว่าถ้ามันรู้เรื่องของผมมันต้องมาแน่

“น่าจะไม่รู้ครับนาย..เพราะนายริวอิจิยังไม่ได้กลับมาจากเกาะส่วนตัวเลยครับนาย”

“อืม..งั้นดี”ผมเอ่ยขึ้นอย่างโล่งใจไปอีกเรื่องหนึ่งและเรื่องที่ยิ่งใหญ่ก็รออยู่เบื้องหน้าผม เรื่องที่มีความสำคัญกับชีวิตของผมมาก เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นกับซาโยโกะจังผมจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองเลย

“สั่งคนของเราล้อมรอบๆบ้านหลังนี้ไว้..มีอะไรผิดสังเกตรายงานฉันทันที”ผมหันไปสั่งคิวะคิวะก็พยักหน้าเข้าใจพร้อมกับโค้งตัวให้ผมและเดินออกไปจากตรงนี้เพื่อไปสั่งงานลูกน้อง ผมจึงมองเข้าไปในบ้านหลังนี้อีกครั้งผ่านประตูรั้วเหล็กหน้าบ้าน ผมต้องเข้าไปในนั้นให้ได้!

พรึบ

ผมใช้มือจับราวเหล็กของรั้วและทิ้งกำลังลงท่อนแขนทั้งสองข้างทั้งหมดและใช้ท่อนแขนเป็นที่พาร่างของผมให้ปีนเข้าไปในรั้วได้อย่าวรวดเร็วราวกับนินจาที่ผมเคยไปฝึกฝนมาตอนเด็กๆ

“นินจางั้นเหรอ?”ผมพึมพำขึ้นและค่อยๆยิ้มออกมาเพราะผมคิดแผนได้แล้ว พวกนินจาเป็นพวกที่เคลื่อนไหวได้รวดเร็วและในครั้งนี้ผมต้องขอแรงพวกเขาสินะ

“รอพี่ก่อนนะซาโยโกะจัง”ผมเงยหน้าขึ้นมองไปยังชั้นสองข้างบ้านหลังนี้และพึมพำขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ยิ้มให้เธอทุกเช้าเวลาที่เราตื่นนอนมาเจอหน้ากัน

พรึบๆๆๆๆๆๆๆ

“นาย”เสียงแผ่วเบาเอ่ยกระซิบที่ข้างหูผมทำให้ผมรีบหันกลับไปมองที่มาของเสียงเรียกนั้นทันที

“ทากาชิ?”ทันทีที่ผมหันมามองข้างหลังผมก็ต้องตกใจและเอ่ยเรียกชื่อผู้ขายในชุดสีดำสนิทมีผ้าพันศีรษะสีดำปกปิดใบหน้าแต่ผมจำดวงตาคู่นี้ได้ดีว่าเป็นของใคร

“ครับนาย”ทากาชิก้มหัวให้ผมพร้อมกับเอ่ยบอกผม เขามาที่นี้ได้ยังไงกัน

“คุณมาที่นี้ได้ยังไงกัน?”ผมเอ่ยถามทากาชิไปอย่างสงสัย เขาก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองหน้าผม

“ผมได้ยินคนที่บ้านของนายคุยกันครับว่านายหญิงหายตัวไป ผมจึงแอบสะกดรอยตามคนของนายมาจนมาถึงที่นี้ครับนาย”ทากาชิว่าพลางก้มหัวให้ผมอีกรอบ

“ผมดีใจที่คุณมาช่วยผม”

“ผมยินดีที่จะช่วยนายเสมอ^_^”

“ขอบใจมากทากาชิ^_^”ผมเอ่ยขอบคุณเขาไปด้วยใจจริง

“นายหญิงอยู่ในนี้จริงๆครับ”ทากาชิเอ่ยขึ้น ทำให้ผมจ้องหน้าเขาอย่างสงสัยยิ่งขึ้น

“ผมได้เข้าไปดูราดราวมาแล้วข้างในมีวัตถุระเบิดพลานุภาพเท่ากับระเบิดนิวเคลียร์ถูกติดตั้งอยู่ข้างๆตัวนายหญิงครับนาย”ทากาชิเอ่ยขึ้นด้วยนำ้เสียงเป็นกังวลคำพูดของเขาทำให้ผมล้มทั้งยืนหัวเข่าของผมกระแทกเข้ากับพื้นดินหน้าบ้านหลังนี้อย่างแรง สิ่งที่ผมกลัว มันเกิดขึ้นจริงๆแล้ว

“แต่นายไม่ต้องเป็นกังวลนะครับ..ผมพอมีความรู้เรื่องการหยุดเวลาของระเบิดครับ”ทากาชิเอ่ยขึ้นทำให้ผมเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเขาอย่างไวและยิ้มออกมาอย่างมีความหวัง

“ขอบใจมากๆเลยนะทากาชิ”ผมเอ่ยขอบคุณทากาชิไปเขาก็ยิ้มให้ผมและก้มหัวให้ผมอย่างเคารพ

“ผมขอไปสังเกตเหตุการณ์ข้างบนต่อก่อนนะครับมีอะไรคืบหน้าผมจะรีบมารายงานนายครับ”

“ได้…ฝากดูแลโยโกะด้วยนะ”

“ไม่ต้องห่วงครับนาย…ผมรักและเคารพนายซาโนะยังไงผมก็รักและเคารพผู้หญิงที่นายซาโนะรักเหมือนกันครับ”

“ไม่ต้องห่วงนะครับผมจะไม่ปล่อยให้นายหญิงเป็นอะไรไปเด็ดขาด”ทากาชิพูดอย่างมั่นใจผมจึงยิ้มให้เขาและค่อยๆยันตัวของตัวเองลุกขึ้นยืนเพื่อจะไปแอบคอยสังเกตข้างล่างนี้เพราะถ้าผมเผยตัวออกไป โยโกะจะยิ่งตกอยู่ในอันตรายเร็วขึ้นแน่นอน เพราะเธอคนนั้นจ้องจะแก้แค้นผมที่ฆ่าพ่อเธอสินะ…

ตอนที่50มาแล้วนะคะ

ขอโทษที่หายไปหลายวัน

พอดีช่วงนี้ไรท์งานเยอะเลยเหนื่อยจากงานและพอเหนื่อยจากงานก็เกิดความขี้เกียจขึ้นมาค่ะฮ่าๆๆ

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว