email-icon facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่49(แค้นเคืองโกรธโทษฉันใย?)

ชื่อตอน : ตอนที่49(แค้นเคืองโกรธโทษฉันใย?)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มิ.ย. 2564 11:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่49(แค้นเคืองโกรธโทษฉันใย?)
แบบอักษร

 

บ้านพักของ ฮามิโกะจัง

เช้าวันต่อมา…

ภาคใต้ ของประเทศญี่ปุ่น…

ต้นฝน ซาโยโกะจัง…

“อื้อ โอ้ย”ฉันค่อยปรับสติให้เป็นปกติและค่อยๆลืมตามองไปรอบๆที่แห่งนี้ แต่ก็ไม่สามารถมองเห็นอะไรได้เลยเพราะตรงหน้าฉันและรอบๆตัวฉันมันมีเพียงแต่ความมืดมิดสนิทจนแทบมองไม่เห็น ฉันจำได้ว่าฉันเผลอหลับไปในหลังรถของรถคอนเทนเนอร์ใช่ฉันอยู่ในรถคอนเทนเนอร์หนิ

“มิโกะจัง”ฉันค่อยๆเปล่งเสียงที่แหบพร่าของตัวเองเอ่ยเรียกหาใครอีกคนที่คิดว่าจะอยู่ข้างๆกันแต่แล้วสิ่งที่ฉันได้รับรู้คือร่างของฉันไม่มีแรง เหมือนคนหมดแรงยังไงยังงั้น มือทั้งสองข้างขยับไม่ได้ขาก็เช่นกันเหมือนร่างกายเป็นอัมพาต ฉันเป็นอะไรไป?

“ฮามิโกะจัง”ฉันพยายามรวบรวมแรงอีกครั้งเพื่อเรียกหามิโกะจัง เพราะเธอนั่งอยู่ข้างๆฉันตลอดบนรถจนฉันเผลอหลับไป

ติ๊ด ติ๊ด

ฉันค่อยๆพยายามใช้หูฟังหาเสียงที่ดังเหมือนเสียงนาฬิกาดิจิตอลจับเวลาเดินถอยหลังเหมือนตอนที่ฉันเคยไปเค้าดาวกับเพื่อนและนับถอยหลังรอเวลาจุดพลุขึ้นฟ้าเพื่อต้อนรับวันใหม่ของปีใหม่ แต่ในเวลาแบบมันไม่ใช่วันส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ทำไมถึงมีเสียงแบบนี้ได้ล่ะ

ตึกตึกตึก

“ใครน่ะ?!”ฉันหันไปทางต้นตอของเสียงต้นสูงที่กระทบเข้ากับพื้นปูนของที่นี้และตะโกนถามออกไป ฉันไม่ได้อยู่บนรถคอนเทนเนอร์แล้วสิน่ะ

“หึๆ”เสียงหัวเราะอย่างสะใจของผู้หญิงดังขึ้น ทำให้ฉันยิ่งขมวดคิ้วงุนงงเข้าไปอีก เพราะฉันไม่มีศัตรูเป็นผู้หญิงหนิส่วนมากที่เข้ามาทำร้ายฉันจะเป็นผู้ชายทั้งหมดเลยไม่ใช่เหรอ ไหงคราวนี้ถึงเป็นผู้หญิงไปได้ล่ะ

พรึบ

“ฮะฮามิโกะจัง?”ทันทีที่ที่นี้สว่างโดยไฟนีออนหนึ่งหลอนทำให้ฉันมองเห็นเจ้าของเสียงรองเท้าส้นสูงนั้นได้และต้องตกใจหนักเข้าไปอีกเพราะคนนั้นคือฮามิโกะจัง

“ทะทำ?”ฉันเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงกระตุกและสั่นเครือเพราะในมือของเธอมีมีดเล่มยาวถืออยู่ทำให้ฉันอยากจะขยับหนีเธอแต่ก็ไม่ได้เพราะร่างกายของฉันเป็นมันขยับไม่ได้และที่ทำให้ฉันตกใจยิ่งไปกว่านั้นคือข้างๆฉันมีวัตถุระเบิดขนาดใหญ่วางอยู่ข้างๆตัวและเสียงที่ฉันคิดว่ามันดังเหมือนเสียงนาฬิกานับถอยหลังมันก็ใช่จริงๆแต่เป็นนับถอยหลังคนละแบบเพราะแบบนี้เวลาเหลืออีกแค่ยี่สิบนาทีระเบิดเวลานี้จะทำงานทันทีเมื่อนาฬิกาดิจิตอลนี่หยุดอยู่ที่เลข00:00

“ทำไมถึงเป็นฉันน่ะเหรอหึ!”เธอเอ่ยขึ้นรอยยิ้มที่แสยะยิ้มของเธอทำให้ฉันถึงกับหน้าเสียและรู้สึกผิดหวังที่คิดว่าเธอคือเพื่อนแท้ๆของฉันคนหนึ่ง มิตรแท้ที่คิดดีต่อกันไม่ใช่แบบนี้

“ปีที่แล้วพ่อฉันก็โดนระเบิดตายแบบนี้แหละ…ไม่มีอะไรบ่งบอกให้ฉันรู้เลยว่าชิ้นส่วนไหนเป็นของพ่อ”เธอเอ่ยขึ้นด้วยนำ้เสียงเศร้าสร้อยและนำ้ตาของเธอก็ค่อยๆไหลออกมาจากดวงตาคู่สวย พ่อของเธอโดนระเบิดตายอย่างงั้นเหรอ ที่นี้ไม่ใช่ประเทศที่กำลังเกิดสงครามนะแต่ทำไม

“ฉันยืนมองบ้านของพ่อที่ไหม้เกรียมจากเปลวเพลิงของพลานุภาพของแรงระเบิดชนิดนั้น”เธอพูดต่อแต่แววตาของเธอก็เอ่อคลอไปด้วยนำ้ตา ฉันที่เห็นนำ้ตาของเธอก็อดที่จะร้องไห้ตามเธอไม่ได้ เพราะแววตาของเธอมันช่างเจ็บปวดและโกรธแค้นในเวลาเดียวกัน แต่ฉันไม่ได้เป็นคนวางระเบิดพ่อเธอหนิ ฉันเพิ่งจะมาอยู่ที่นี้เองนะ

“เธอรู้ไหมว่ามันเจ็บขนาดไหน…?”เธอหันมาเอ่ยถามฉันพร้อมกับเสียงสะอื้นไห้ ฉันที่เห็นเธอร้องไห้หนักฉันก็รับรู้ความเจ็บปวดที่เธอกำลังสื่อให้ฉันได้ ฉันจึงพยักหน้าเป็นคำตอบให้เธอว่าฉันเข้าใจ

“เธอไม่เข้าใจหรอก…เพราะเธอยังมีพ่อ”เธอเอ่ยบอกฉันและค่อยๆเดินเข้ามาหาฉัน ฉันก็เบิกตาโตขึ้นด้วยความตื่นตกใจเพราะฮามิโกะกำลังจ่อปลายมีดคมมาที่คอของฉันที่นั่งไร้เรียวแรงต่อสู้อยู่บนเก้าอี้

“แต่อีกไม่นาน..เธอก็จะไม่เจ็บไม่เหงาและไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว”เธอว่าพลางเอาอีกมือของเธอไปลูบระเบิดเวลาขนาดใหญ่สี่เหลี่ยมที่มีสายไฟหลายสีต่อกันระโยงระยางเต็มไปหมด ฉันหายใจหอบถี่ดวงตาก็ก้มมองไปที่ปลายมีดแหลมของเธอ

“อะอย่าทำอะไรฉันได้ไหม?”ฉันเอ่ยขอร้องเธอไปด้วยนำ้เสียงที่แหบพร่าและไม่มีแรงที่จะเปล่งเสียงออกมานี่ฉันเป็นอะไรไป

“หึ!คงจะไม่ได้เพราะฉันฉีดยาอัมพาตชั่วขณะให้เธอ”ฮามิโกะว่าพลางหยิบเข็มฉีดยาที่ตกอยู่ข้างๆที่นั่งฉันขึ้นมาชูให้ฉันดู ฉันก็เข้าใจทันทีว่าฉันเป็นอะไรไป

“เพราะเวลาที่เธอโดนพลานุภาพของแรงระเบิดเธอจะได้ไม่เจ็บปวดไงล่ะ”

“ที่ฉันทำแบบนี้ก็เพราะว่าฉันสงสารเธอหรอกนะที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยแต่กลับต้องมาตายต่อหน้าต่อตาไอ้ซาโนะ!!”เธอตวาดเสียงใส่หน้าฉัน แววตาของเธอเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและนำ้เสียงของเธอก็เต็มไปด้วยความสะใจ นี่หมายว่ายังไง ซาโนะเป็นคนฆ่าพ่อของฮามิโกะอย่างงั้นเหรอ

“ฉันส่งโลเคชั่นไปให้มันแหละอีกสามสิบนาทีมันก็จะมาถึงที่นี้โดยที่มันต้องพบเจอกับภาพที่บ้านหลังนี้ไหม้วอดวายต่อหน้าต่อตามัน”เธอพูดบอกฉันแววตาของเธอลอกแลกลมหายใจของเธอหอบถี่ปากของเธอสั่นระริกอาการเหมือนคนที่ปวดทางจิต แต่เธอก็มองไม่น่าจะป่วยหนิ

“และมันก็จะได้รับรู้ถึงความเจ็บปวดของฉันว่าการที่สู้เสียคนที่รักไปมันเป็นยังไง”เธอว่าพลางค่อยๆแนบมีดด้านคมลงไปบนต้นคอฉันและเธอก็ออกแรงกดด้านคมมีดนั้นลงไปบนเนื้อของฉัน ซึ่งฉันไม่รู้สึกเจ็บอะไรเลยคงจะเป็นเพราะฤทธิ์ของยานั่นสินะ

“แต่เธอไม่ต้องกลัวหรอกนะเพราะเธอจะไม่เจ็บเลยสักนิดเดียว”ฮามิโกะว่าพลางใช้มือที่เปื้อนเลือดของฉันมาลูบไปตามใบหน้าของฉัน ฉันจะเบือนหน้าหนีเธอก็ไม่ได้เพราะตอนนี้ยาได้เข้ามาทำลายระบบด้านบนของฉันเรียบร้อยแล้วและสมองของฉันก็กำลังจะชา

“เหลืออีกสิบห้านาที”ฮามิโกะหันไปมองนาฬิกาที่อยู่ตรงกลางของระเบิดเวลาที่มีสายหลายสีถูกเชื่อมต่อกันระโยงระยางและเอ่ยบอกฉัน ฉันก็คงทำได้เพียงใช้ดวงตามองไปรอบๆแค่นั้นใบหน้าของฉันขยับไม่ได้แล้ว

“ไอ้ซาโนะมันคงมาไม่ทันเพราะมันคิดว่าฉันพาตัวเธอไปส่งให้คุณลุง”ฮามิโกะหันมาเอ่ยบอกฉันด้วยสีหน้ามั่นใจและภูมิใจในสิ่งที่เธอทำอยู่ตอนนี้ เวลานี้ฉันไม่โกรธเธอเลยสักนิดเพราะพ่อใครใครก็รัก ไม่แปลกเลยที่เธอจะโกรธแค้นมิซาโนะได้มากขนาดนี้ ถ้าความตายในครั้งนี้ของฉันจะทดแทนความผิดพลาดของซาโนะได้ฉันก็ยินดีที่จะทำเพราะเขาจะได้มีชีวิตที่สงบสุขสักที

“อ่ะ”ฉันพยายามจะเปล่งเสียงพูดแต่ก็ไม่เป็นผลเพราะตอนนี้ลิ้นของฉันแข็งแล้ว สิ่งเดียวที่ตอนนี้ฉันทำได้ดีคงจะเป็นแค่ปล่อยนำ้สีใสไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง

“ไม่ต้องคิดที่จะพูดอะไรหรอกนะ…เพราะมันไม่เป็นผล”เธอยิ้มเยาะและค่อยๆผละออกไปจากฉันและเดินไปหยุดตรงหน้าต่างตรงหน้าฉัน และมองออกไปพลางยกแขนขึ้นมากอดอก

“ถ้าเวลาเหลือสิบนาทีฉันจะออกไปและเธอคงต้องอยู่คนเดียว^_^”ฉันหันกลับมาบอกฉันและหันกลับไปดูมีดปลายแหลมขนาดยาวที่เธอใช้ปาดคอฉันเมื่อกี้นี้ใช้นิ้วมือของเธอลูบไปที่คราบเลือดของฉันและกระตุกยิ้มที่มุมปากขึ้นมา เธอดูน่ากลัวและแปลกไปจากฮามิโกะคนเดิมที่ฉันเคยรู้จัก เธอคนนี้กลับเป็นคนที่ฉันไม่รู้จักบุคลิกที่เปลี่ยนไปของเธอ ทำให้ฉันคิดถึงฮามิโกะคนเดิมที่คอยติวภาษาญี่ปุ่นให้ฉันและอธิบายเวลาอาจารย์สอนไม่เข้าใจให้ฉันฟัง ฉันคิดถึงเธอคนนั้นเหลือเกิน ฉันมองฮามิโกะและก็ร้องไห้ไป เพราะสิ่งเดียวที่ฉันทำได้ตอนนี้คือการร้องไห้ออกมาก่อนที่จะไม่มีโอกาสร้อง

‘พ่อคะ…โยโกะรักพ่อนะคะ…พี่ซาโนะคะ..โยโกะรักพี่ซาโนะนะคะ ถึงชาตินี้เราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันแต่ชาติหน้าฉันขอเกิดมาเป็นคนรักของพี่อีกนะคะ’ฉันพูดในใจและค่อยๆหลับตาลงตอนนี้ถ้าฉันไม่ได้เป็นอัมพาตอยู่ฉันคงจะกำลังนั่งยิ้มอยู่สินะ^_^ การจากไปของฉันในครั้งนี้มันไม่ใช่ความผิดของใครทั้งนั้น แต่มันเป็นผลกรรมของฉันเอง ที่ฉันทำกรรมไว้และคงจะถึงเวลาชดใช้กรรมแล้ว

‘ลาก่อนคะทุกคน”

ตอนที่49มาแล้วนะคะ

หรือว่าเรื่องนี้มีใครคนหนึ่งที่ต้องจากไป?…

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว