email-icon facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่48(เธอที่หายไป?)

ชื่อตอน : ตอนที่48(เธอที่หายไป?)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มิ.ย. 2564 19:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่48(เธอที่หายไป?)
แบบอักษร

 

โกดังนอกเมือง

16:30น.

มิซาโนะ ซานโต้…..

ติ๊ดๆๆๆๆ

"นายครับ"ผมหันหน้ากลับไปมองเสียงเรียกด้วยสายตาแข็งกร้าวเพราะหงุดหงิด

“มีอะไร!”ผมกระแทกเสียงเขียวใส่ลูกน้องผมไป

“ท่านซาต้าโทรมาครับ…เขาอยากเรียนสายกับนาย”ลูกน้องผมก้มหน้าลงพลางเอ่ยบอกผมด้วยน้ำเสียงสั่นๆเพราะกลัวสินะ ช่วงนี้ไม่รู้เป็นอะไรหงุดหงิดง่ายมาก ข้าวก็กินไม่ค่อยได้ อยากจะนอนอย่างเดียว

“มันมีธุระสำคัญอะไร?”ผมละสายตาจากกล่องลังกระดาษตรงหน้ากลับไปมองหน้าลูกน้องของผม มันก็ค่อยๆยื่นสมาร์ทโฟนของมันมาตรงหน้าผมพร้อมกับกดเปิดสปีกเกอร์โฟนให้ผมได้ยินไอ้ซาต้า

(นาย…นาย…นายฟังอยู่รึเปล่าครับ?)เสียงของไอ้ซาซ้าเอ่ยเรียกผมด้วยนำ้เสียงร้อนรน

“เออ!!ฟังอยู่มีอะไร!”ผมโวยใส่ปลายสายไปเสียงดังทำให้ลูกน้องของผมที่ถือสมาร์ทโฟนอยู่สะดุ้งตกใจกับเสียงของผม

(นาย…นาย…คือ…คือ)

“คืออะไรว่ะ!!”ผมโวยเสียงดังมากกว่าเดิมกับความอ้ำๆอึ้งๆของไอ้ซาต้าที่ไม่ยอมพูดสักที!

(นายหญิงหายไปครับ!)เสียงของไอ้ซาต้นตะโกนออกมาอย่างเสียงดังฟังชัด คำพูดของมันทำให้ผมเบิกตาโตขึ้นด้วยความตกใจ หัวใจของผมล่วงลงสู้ตาตุ่ม นี่สวรรว์เล่นตลกอะไรกับชีวิตผม โกดังของของผมก็ถูกลื้อค้นจนเสียหายลูกน้องล้มตายเพราะถูกฆ่าอย่างทารุณหนำซ้ำของที่ส่งให้ประเทศอื่นยังโดนจับเพราะในนั้นมียาเสพติดซุกซ่อนอยู่ ซึ่งผมเลิกขายยาไปตั้งนานแล้วตั้งแต่ดีกับตระกูลไอ้ริวผมไม่เคยกลับเข้าไปวงการยาเสพติดอีกเลย ตอนแรกที่ผมต้องเข้าไปยุ่งเพราะผมอยากจะตัดต้นทางทำกินของไอ้ริวต่างหาก

“หายไปได้ยังไง?”ผมเอ่ยถามไอ้ซาต้าไปพลางหยิบสมาร์ทโฟนมาจากมือของลูกน้องอย่างรวดเร็ว

(ไม่ทราบครับ…พอผมมารับนายหญิงตามที่เรานะดกันไว้เธอก็ไม่ยอมมาผมจึงลงไปตามหาที่ห้องเรียนแต่ก็ไม่พบ)เสียงของไอ้ซาต้าแผ่วเบาและเต็มไปด้วยความเป็นห่วงไม่ต่างจากผม เพราะมันก็สนิทกับโยโกะจังอยู่ไม่น้อย

“กล้องวงจรปิดล่ะ?”ผมพยายามตั้งสติให้อยู่เหนืออารมณ์ให้มากที่สุดและใช้ความคิดว่าโยโกะไม่มีทางหายออกไปจากอาณาเขตของผมได้ เพราะระบบความปลอดภัยแน่นหนาคนนอกห้ามออกคนในห้ามเข้าโดยมิได้รับคำอนุญาต

(เช็กแล้วครับนาย…แต่ก็ไม่พบว่านายหญิงได้ออกไปจากที่นี้เลย)

“ถ้าไม่ได้ออกก็แสดงว่ายังอยู่ในซาโต้ม่ะ”

(ไม่มีครับนาย…ผมให้คนของเราค้นทุกซอกทุกมุมแล้วแต่ก็ไม่พบนายหญิง)เสียงของไอ้ซาต้าแผ่วเบาลงกว่าเดิม ทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาในใจ เป็นห่วงเธอมากแต่เธอไปอยู่ที่ไหน

“ลองโทรหายัง?”

(โทรแล้วครับนาย…แต่ปิดเครื่อง)ปิดเครื่องอย่างงั้นเหรอ ไม่มีทางคราวที่แล้วโยโกะยังบอกให้ผมตามสัญญาณโทรศัพท์ของเธอ ใช่คราวนี้ผมต้องตามสัญญาณโทรศัพท์ของเธอสิ

“จับสัญญาณโทรศัพท์ของโยโกะ”

(จับแล้วครับนาย…แต่ไม่พบ)เป็นไปได้ยังไงไม่พบ?

“โถ่เว้ย!!!”ผมสบถออกมาอย่างหัวเสียใบหน้าบึ้งตึง

“เธอไปอยู่ที่ไหนของเธอน่ะ…ซาโยโกะจัง”ผมเอ่ยขึ้นมาอย่างร้อนรนและรีบเดินออกมาจากโกดังขึ้นรถอย่างไว

“ฉันจะไปซาโต้ม่ะ!”ผมเอ่ยบอกลูกน้องคนขับรถของผม เขาก็พยักหน้ารับรู้และรีบบึ่งรถออกไปจากโกดังนี้ ของเสียหายมูลค่ามหาศาลแต่ก็เทียบไม่ได้กับโยโกะของผมถ้าไม่มีเธอ….ผมก็ไม่รู้จะอยู่ไปเพื่ออะไรและจะอยู่ต่อไปได้หรือไม่?

20นาทีต่อมา

มหาลัย ซาโต้ม่ะ….

ห้อง กล้องวงจรปิด….

“รถคอนเทนเนอร์คันนี้เข้ามาส่งอะไร?”ผมถามพร้อมกับชี้นิ้วไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ที่ฉายภาพตั้งแต่หน้ามหาลัยเข้ามาในมหาลัยและทุกซอกทุกมุมของมหาลัย แต่ก็ไร้วี่แววของซาโยโกะจังที่เดินเปลี่ยนคลาสเรียนตอนบ่ายสามโมงและไม่พบเธออีกเลย

“หนังสือและของเอื้ออำนวยของพันธมิตรจากมหาลัยงางากิครับ”ผู้ดูแลความปลอดภัยในมหาลัยยืนเอามือจับกันไว้อย่างน้อมนอบและเอ่ยตอบผมมา รถคอนเทนเนอร์คันนี้เป็นสิ่งเดียวที่สะดุดตาผม เพราะมันเข้ามาเวลาที่ซาโยโกะหายตัวไป

“เป็นรถของมหาลัยโดยตรง?”ผมเอ่ยถามผู้ดูแลระบบควาทปลอดภัยไปแต่ไม่ได้หันหน้าไปหาเขาแต่สายตาจับจ้องไปที่รถต้องสงสัยคันนั้นที่เข้าไปจอดหน้าตึกเรียนโดยที่ผมมองไม่เห็นตรงนั้นเพราะกล้องตรงนั้นเพิ่งจะถูกถอดออกไปจากนักเรียนมือบอนคนหนึ่ง

“ไม่ใช่ครับท่านซาโนะ…เป็นรถรับจ้างทั่วไป”ผมเข้าใจทันทีที่ผู้ดูแลบอกผม

“ฉันรู้แหละโทรไปประสานงานกับตำรวจและสกัดจับรถต้องสงสัยคันนี้และตรวจค้นให้ฉันด้วย…ได้เบาะแสยังไงโทรรายงานฉันทันที”ผมหันไปสั่งงานซาต้าอย่างรวดเร็ว

“และกำชับคิวะด้วยว่าอย่าปล่อยท่านมิซานห่างตัวเด็ดขาด”

“ครับนาย”ซาต้าว่าพร้อมกับโค้งตัวให้ผมและเดินออกไปทำงานที่ผมสั่ง ผมก็หันหลังเตรียมตัวไปสแตนด์บายเพื่อรอช่วยผู้หญิงที่เป็นที่รักของผมอย่างเร่งรีบ

โพล๊ะ

“ขอโทษครับ”เสียงที่ผมเดินชนเอ่ยิอกมาด้วยนำ้เสียงรู้สึกผิด ผมจึงหันกลับไปมองเสียงนั้นเพราะน้ำเสียงที่คุ้นเคยหูผม มันก้มลงไปเก็บหนังสือที่ผมชนผมจึงเดินไปตรงหน้ามัน

พรึบ

“มึงนี่คิดแผนสกปรกมากเลยน่ะไอ้ภาม!”ผมพูดออกไปด้วยน้ำเสียงดุดัน ภามที่ได้ยินเสียงผมและมันก็รู้ว่าผมเป็นคนที่เดินชนมันอย่างไม่ได้ตั้งใจค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองหน้าผมด้วยสีหน้าสงสัย

“มึงเกลียดกู..มึงก็ลงที่กูดิว่ะไปลงกับคนที่กูรักทำไม!!”ผมโวยขึ้นเนื้อตัวสั่นเทาด้วยความโกรธยิ่งเห็นหน้าตาที่ตกใจของมันทำเหมือนกับตัวเองไม่รู้เรื่องมันน่าโมโหยิ่งกว่ามันยอมรับว่าจ้องจะทำร้ายเธอซะอีก!

“ใครทำอะไรคุณโยโกะ?”มันรีบลุกขึ้นมายืนประจันหน้ากับผมและเอ่ยถามผมด้วยนำ้เสียงร้อนรนสีหน้าของมันดูเป็นกังวลทำให้ผมมองอะไรบางอย่างออก แสดงว่ามันไม่รู้เรื่องนี้งั้นผมจะใช้วิธีซ้อนแผนให้พวกมันตีกันเองเพราะบางทีไอ้ภามอาจจะช่วยผมได้เพราะผมรู้ว่ามันคิดอะไรกับโยโกะจังของผม ผมรีบคว้าคอเสื้อไอ้ภามมากำไว้มันก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรผมเพราะสีหน้าของมันดูเป็นกังวลมาก

“ถ้ามึงไม่รู้เรื่องงั้นแสดงว่าเป็นพ่อมึงสินะที่ใช้วิธีสกปรกหมาลอบกัดแบบนี้….กูฝากไปบอกพ่อมึงด้วยว่าถ้าผู้หญิงของกูเป็นอะไรไปแม้แต่ปลายเล็บกูเอามันตายแน่!!”ผมพูดตะโกะใส่หน้ามันและพอผมพูดเสร็จผมก็ปล่อยคอเสื้อไอ้ภามและผลักมันอย่างแรงจนร่างของมันเซล้มไปบนพื้นอย่างแรงและผมก็เดินออกมาจากมันเพื่อไปคอยสังเกตการณ์ไอ้ภามและรอฟังทางตำรวจรายงานถึงรถต้องสงสัยคันนั้น และถ้ามันทำอะไรโยโกะของผมผมฆ่ามันล้างตระกูลแน่นอน เพราะผมเป็นคนที่พอดีก็ดีใจหายแต่ถ้าได้ร้ายรีบรองเลวชิบหาย!!

ตอนที่48มาแล้วนะคะ

เมื่อวานไม่ได้มา

พอดีพักผ่อนเกินไปหน่อยขอโทษนะคะอิอิ

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว