email-icon facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่47(แผนร้าย)

ชื่อตอน : ตอนที่47(แผนร้าย)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.2k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มิ.ย. 2564 18:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่47(แผนร้าย)
แบบอักษร

1เดือนต่อมา…..

ร้านอาหารฝรั่งเศส….

20:30น.

“ฉันมีงานให้เธอสองคนทำ”เสียงเข้มขรึมเอ่ยขึ้นหลังจากที่ร่างบางสองร่างนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเขาพร้อมๆกัน

“งานอะไรเหรอคะคุณพ่อ?”มินตราเอ่ยถามผู้เป็นพ่ออย่างสงสัย วันนี้หล่อนอยู่ในชุดเดรสสั้นสีแดงแปร๊ดขับกับผิวขาวๆของเธอให้เปล่งประกายออร่ายิ่งขึ้นตลอดทางเดินที่เธอเดินมาสายตาผู้ชายทั้งร้านจับจ้องมองไปที่เธอเป็นตาเดียวเพราะหน้าตาของเธอคลับคล้ายดาราเอวีชื่อดังด้วยก็เป็นได้

“ไปเอาตัวยัยโยโกะมาให้ฉัน!”ฮิเรนตอบมินตราไปพลางตวัดสายตาดุดันไปมองเธอทำให้มินตราสะดุ้งด้วยความตกใจ

“อะเอามาทำไมคะคุณลุง?”เสียงกลัวๆของฮามิโกะผู้เป็นหลายสาวแท้ๆของฮิเรนเอ่ยขึ้น

“เอามันมาเป็นตัวต่อรองไอ้ซาโนะ!”ฮิเรนว่าพลางกำแก้วนำ้สีใสในมือแน่นด้วยความโกรธเพราะเมื่อต้นเดือนที่แล้วมิซาโนะและมิซานเข้ามาต่อรองเจรจาธุรกิจของเขาแต่ไม่เป็นผลเพราะธุรกิจของเขาเติบโตช้ามากเพราะโดนพวกซานโต้ปิดทางการค้าขายทั้งทางเรือและทางน้ำ อาวุธเถื่อนก็ส่งออกไปยังประเทศที่มีสงครามอยู่ในขณะนี้ไม่ได้และหญิงสาวเคาะร้ายก็ไม่สามารถส่งไปขายยังประเทศเพื่อนบ้านได้เพราะมิซาโนะผู้คุมประเทศนี้เกลียดการค้ามนุษย์มากที่สุดและซาโนะมาขอให้เขาเลิกทำธุรกิจค้าเพื่อมนุษย์นี้แต่เขาไม่รับปากและไม่รับข้อเสนอที่เสียเปรียบที่มิซาโนะซานโต้ยื่นให้เพราะเขามีความโลภมากและต้องการชื่อเสียงเงินทองและความยิ่งใหญ่ที่สุดในประเทศนี้และอยากจะล้มล้างซานโต้ให้หมดประเทศนี้ไปให้สิ้นทั้งตระกูล

“แล้วทำไมคุณลุงไม่ให้พี่ภามทำละคะ…รายนั้นชอบยัยโยโกะหนิ!”ฮามิโกะพูดไปด้วยความน้อยใจที่เธอไม่เคยอยู่ในสายตาของเขาเลย แม้กระทั่งวันที่เธอถูกสลับตัวกับซาโยโกะไปให้ภามข่มขืนแต่เมื่อภามเห็นว่าเป็นเธอเขาก็ขอปฏิเสธที่จะมีอะไรกับเธอและปล่อยเธอทิ้งไว้อย่างงั้นโดยไม่ถามเหตุผลสักอย่างว่าเธอทำไมถึงไปอยู่ที่นั้นแทนจะเป็นยัยโยโกะผู้หญิงที่เป็นทั้งมารหัวใจและยังเป็นคนทำให้เธอต้องเสียพรหมจรรย์ที่เธอเก็บไว้ให้ชายผู้เป็นที่รักของเธอแต่ก็โดนชายที่เธอไม่ได้รักพรากมันไป

“และตามภามจะต้องไม่มีวันรู้เรื่องนี้!!”ฮิเรนว่าพลางหันไปมองสองสาวด้วยสายตาดุดันและกดดันพวกเธอ ทำให้พวกเธอก้มหน้าหลบสายตาเขาอย่างไวและพยักหน้ารับคำพร้อมกับเอ่ยวาจาออกมา

“ค่ะ/ค่ะ”ทั้งสองสาวตอบรับพร้อมกันทั้งที่ในใจของำวกเธอเต็มไปด้วยความสงสัยที่วันนี้ฮิเรนนัดพวกเธอมาทานข้าวแค่สองคนโดยปราศจากผู้ชายคนสำคัญในนี้นั้นก็คือภามที่ปกติเขาไม่เคยพลาดหรือคราวนี้เขาจะไม่รู้เรื่องการนัดหมายในครั้งนี้

“ไม่ต้องเครียดขนาดนั้นกินข้าวๆๆ”ฮิเรนเริ่มเปลี่ยนน้ำเสียงและหน้าตาที่จริงจังและดุดันของเขาให้กลับไปยิ้มแย้มแจ่มใสเหมือนคนตีสองหน้า

“ค่ะ”

“ค่ะ”สองสาวเงยหน้าขึ้นมามองหน้ากันและหันไปยิ้มรับคำของฮิเรน ทั้งสามยิ้มให้กันโดยที่สองสาวยิ้มแหยๆส่วนฮิเรนยิิ้มอย่างผู้มีชัยและเขาคิดว่างานครั้งนี้เขาต้องทำสำเร็จ ฮิเรนกระตุกรอยยิ้มชั่วร้ายออกมาจนสองคนที่นั่งร่วมโต๊ะด้วยเยือกเย็นไปทั้งแผ่นหลังและบรรยากาศที่น่ากลัวแปลกๆในที่นี้

ติ๊ง

ติ๊ง

เสียงข้อความจากสมาร์ทโฟนเครื่องหรูของหญิงสาวทั้งสองเครื่องดังขึ้นมาพร้อมกัน เธอจึงหันไปมองหน้าฮิเรนเพื่อจะขออนุญาตดูสมาร์ทโฟน

“ตามสบาย^_^”ฮิเรนว่าพลางยกมือขึ้นมาผายมือเชื้อเชิญสองสาว สองสาวก็ต่างพากันหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูออกมาจากกระเป๋าแบรนด์ยี่ห้อดังและทั้งสองก็ต้องเบิกตาโตขึ้นเมื่อเห็นข้อความในสมาร์ทโฟนกับจำนวนเงินเยนที่ถูกโอนเข้าบัญชีของเธอ

“ค่าอะไรค่ะเนี่ยคุณพ่อ?”มินตราเงยหน้าจากหน้าจอสมาร์ทโฟนขึ้นไปมองหน้าฮิเรนและเอ่ยถามเขาไปอย่างสงสัยฮิเรนยิ้มร่าออกมา

“หลังจากที่พวกเธอพายัยโยโกะมาให้ฉันได้แล้ว…ฉันจะโอนให้อีกรอบหนึ่งจำนวนเท่านี้”ฮิเรนว่าพลางกระดกไวน์หลายปีขึ้นดื่ม สองสาวที่เห็นจำนวนเงินและความรู้สึกไม่ค่อยชอบขี้หน้าโยโกะเป็นทุนเดิมอยู่ด้วยแล้วทำให้พวกเธอหันไปแสยะยิ้มชั่วร้ายให้กันและทั้งสามคนก็มองหน้ากันและพากันหัวเราะออกมาอย่างไม่มีความเกรงใจห้องข้างๆเลย

“ฮ่าๆๆ”

“ฮ่าๆๆๆๆ”

“คริๆๆ”

“คุณลุงเตรียมฟังข่าวดีได้เลยค่ะ”

“พวกเราจะเริ่มงานให้ไวที่สุด^_^”มินตราและฮามิโกะเอ่ยบอกฮิเรนไปด้วยท่าทางมั่นใจว่าเธอต้องทำได้ ฮิเรนก็ยกแก้วไวน์ขึ้นยื่นไปตรงหน้า

“ชน”ฮิเรนเอ่ยขึ้นเสร็จสองสาวก็หยิบแก้วไวน์ยกขึ้นไปชนกับแก้วไวน์ของฮิเรนและกระดกรวดเดียวหมดเพื่อฉลองความสำเร็จล่วงหน้า…..

วันต่อมา

มหาลัย ซาโต้ม่ะ

12:45น.

ต้นฝน ซาโยโกะจัง….

“วันนี้…ท่านมิซาโนะไปไหนเหรอโยโกะ?”เสียงที่เอ่ยถามขึ้นดังด้วยนำ้เสียงแผ่วเบา ฉันจึงละสายตาจากตัวอักษรญี่ปุ่นขึ้นไปมองหน้ามิโกะจังและย่นจมูกใส่เธอ

“ไปดูงานต่างเมืองน่ะ…กว่าจะกลับก็คงมืดๆโน่น”ฉันบ่นอุบด้วยความน้อยใจเพราะเมื่อเช้าฉันขอซาโนะไปด้วยแต่เขาก็ไม่ให้ไปบอกว่าเขาจะไปดูงานที่ฉันไม่ควรดูเพราะมันน่ากลัวมากอะไรทำนองนั้นแต่ฉันก็อยากดูจริงๆหนิ!

“งั้นเย็นนี้เธอก็ว่างน่ะสิ?”มิโกะจังเอ่ยขึ้นมาด้วยนำ้เสียงดีใจ ฉันก็มองหน้าเธออย่างสงสัยขมวดคิ้วจนจะผูกกันเป็นปม

“ฉันแค่จะชวนเธอไปดูละครเวทีน่ะ”

“ละครเวทีเหรอ?”ฉันทวนคำของมิโกะไปอย่างสงสัยเพราะฉันไม่ค่อยรู้เรื่องของประเทศนี้สักเท่าไหร่และเพิ่งจะรู้ว่าญี่ปุ่นมีละครเวทีด้วย^\^ ฉันนี่มันบ้านนอกจริงๆ!เป็นถึงลูกสาวนายกแต่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย เพราะวันๆหนึ่งฉันก็เหนื่อยจากเรียนที่มหาลัยและยังต้องกลับไปเรียนภาษาญี่ปุ่นที่บ้านอีก เพราะฉันไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่ฟังรู้เรื่องแต่เขียนไม่ค่อยได้มิซาโนะเลยจ้างครูมาสอนพิเศษให้ฉันสะงั้นหาเรื่องไม่ให้ฉันพัก!!

“ใช่…พอดีฉันได้ตั๋วมาสองที่นั่งน่ะ…เพราะฉันมีแค่เธอที่เป็นเพื่อนฉัน”มิโกะจังว่าพลางยิ้มอ่อนลง สีหน้าของฉันแสดงถึงความไม่อยากไปมากขนาดนั้นเลยเหรอ แต่ทำไงได้ล่ะวันนี้คือวันพักผ่อนของฉันหนิหน่าแต่ฉันจะทำร้ายนำ้ใจเธอได้ยังไง ฉันเองก็มีแค่เธอที่เป็นเพื่อนของฉันนี่หน่า

“ตกลงฉันจะไปกับเธอ^_^”ฉันรีบตอบรับคำมอโกะจังทันทีเพราะสีหน้าที่เศร้าของเธอทำให้ฉันปฏิเสธเธอไม่ลงจริงๆ

“จริงเหรอฉันดีใจจัง^_^”มิโกะว่าพลางยิ้มกว้างให้ฉันรอยยิ้มของเธอช่างสดใส เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันเลยจริงๆ

“กี่โมงอ่ะ…ต้องกลับไปเปลี่ยนชุดสวยๆ”

“ไม่ต้อง!”เสียงของมิโกะทำให้ฉันตกใจมองหน้าเธอทันทีและหลุดจากจินตนาการของฉัน

“พอดีฉันหมายความว่าถ้าเธอกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้ามันจะไม่ทันนะ”มิโกะว่าเสียงอ่อยพลางยิ้มแหยๆให้ฉัน

“ไม่เป็นไรฉันไม่ได้โกรธเธอเลย”ฉันตอบมิโกะไป ฉัรแค่ตกใจนิดหน่อยเพราะเธอเสียงดัง

“งั้นไปชุดนี้เหรอ?”ฉันถามมิโกะไปพลางเอื้อมมือไปจับเสื้อยูนิฟอร์มของมหาลัย มิโกะก็ยิ้มหวานและพยักหน้าให้ฉัน

“ใช่เพราะการแสดงเริ่มบ่ายสาม”

“บ่ายสาม?”ฉันเอ่ยออกไปอย่างสงสัย เพราะวันนี้ฉันมีคลาสเรียนถึงสี่โมงเย็นแหนะ และฉันยังนัดซาต้าไว้ให้มารับด้วย

“เหรอว่าถ้าโยโกะไม่สะดวก”

“ไม่ๆๆเราสะดวกดี…โดดเรียนสักครั้งจะเป็นไรไป^_^”ฉันว่าพลางยิ้มกว้างจนตาปิดให้มิโกะ เธอก็ยิ้มให้ฉันและเราสองคนก็ก้มหน้าก้มตาเขียนรายงานที่ดองไว้เมื่อสองอาทิตย์ก่อนให้เสร็จภายในวันนี้เพราะจะหมดเวลาส่งแล้ว ฉันไม่น่าขี้เกียจเลยเพราะเส้นใหญ่ของฉันก็ช่วยอะไรฉันไม่ได้!!

บ่ายสามโมง….

หน้าตึกเรียน….

“เดี๋ยวเรารอตรงนี้…เพราะเดี๋ยวจะมีคนมารับเรา”มิโกะจังว่าพลางปล่อยมือฉันที่เธอจับมาตั้งแต่ออกจากคลาสเรียนของคาบบ่ายเราสองคนแอบหลบมาระหว่างที่พวกเรากำลังเดินทางเปลี่ยนคลาสไปยังอีกตุกเรียนหนึ่งโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็นเราสองคน

“จะเข้ามาได้เหรอ?”ฉันเอ่ยถามมิโกะไปอย่างสงสัยเพราะมหาลัยของซาโนะเข้มงวดมากของการเข้าอออกของคนนอก

“ได้สิ^_^”มิโกะพูดออกมาอย่างมั่นใจและเธอก็ชะโงกหน้าออกไปดูข้างนอกเพราะเราแอบอยู่หลังกำแพงของตึกสองตึกที่ติดกันและตรงนี้ไม่มีกล้องวงจรปิด มิโกะนี่เก่งจริงๆสงสัยเธอจะโดดเรียนบ่อยสิท่า^_^

“นั้นไงมาแล้ว^_^”มิโกะหันกลับมาบอกฉันอย่างรวดเร็ว ฉันจึงชะโงกหน้าออกไปดูมั่ง

พรึบ

“เดี๋ยวมีคนเห็น!”ร่างของฉันถูกมิโกะจับไหล่กระชากออกมาจากตรงนั้นอย่างแรงจนฉันรู้สึกเจ็บและตกใจ

“ขะขอโทษพอดีฉันกลัวมีคนเห็นเธอน่ะ”มิโกะก้มหัวให้ฉันพลางเอ่ยขอโทษฉัน

“ไม่เป็นไรๆ”ฉันรีบจับไหล่ของมิโกะและเอ่ยบอกเธอ เธอก็หยุดการกระทำและยิ้มบางๆให้ฉัน

“เธอช่างดีกับฉันจริงๆ”มิโกะว่าพลางจับมือฉันไปกุมไว้

“ก็เธอดีกับฉันก่อน^_^”ฉันพูดไปตามความจริงและเราสองคนก็ยิ้มให้กัน ในขณะนั้นมีรถคอนเทนเนอร์คันใหญ่หนึ่งคันเข้ามาจอดตรงหน้าของเราสองคน

“คันนี้เหรอ?”ฉันเอ่ยถามมิโกะไปอย่างสงสัย เธอก็ยิ้มและพยักหน้าตอบฉัน

“รอพี่เขาลงของก่อนแล้วเราค่อยขึ้นไปอยู่ด้านหลัง”เธอบอกฉันและรีบจับมือฉันไปแอบใกล้ๆรถคันนั้นและรอจังหวะที่พี่คนขับรถนำของที่เขาเข็นมาลงไปวางที่หน้าของตึกเรียนมันเป็นกล่องกระดาษหลายกล่องซึ่งฉันไม่รู้ว่ามันมีอะไรอยู่ข้างใน

“ไปเร็ว”มิโกะว่าพลางรีบจับมือฉันและวิ่งอย่างไวไปที่หลังรถหลังจากที่พี่คนขับให้สัญญาณกับเธอ ทั้งฉันและเธอต่างพากันใส่เกียร์หมาวิ่งขึ้นรถคอนเทนเนอร์นั้นไปอย่างไวเมื่อเราสองคนเข้ามาแล้วพี่คนขับก็จัดการปิดประตูอย่างเสร็จสรรพพร้อมๆกับแสงสว่างที่ค่อยๆหายไปในนี้มีพื้นที่กว้างมาก

“ตื่นเต้นดีเนอะ^_^”ฉันเอ่ยขึ้นและค่อยๆทรุดตัวลงนั่งลงไปบนพื้นของรถตู้คอนเทนเนอร์นี่ ตามด้วยร่างของมิโกะจังที่นั่งลงใกล้ฉัน

“อืมใช่”เธอตอบฉันมาและเธอก็กุมมือฉันแน่นและเราสองคนก็ไม่ได้พูดอะไรกันต่อ ตอนนี้ขาของฉันหายดีแล้วเพราะผ่านมาตั้งเดือนหนึ่งแล้วหนิเนอะ ส่วนตัวคนที่คิดจะฆ่าฉันก็ยังหาไม่เจอเลย จนฉันเริ่มถอดใจและหนึ่งเดือนมานี้ไม่มีเหตุการณ์ร้ายแรงเกิดขึ้นกับฉันและพ่ออีก ฉันเลยคิดว่าซาโนะคงจะจัดการคนพวกนั้นไปอย่างเงียบๆแล้วล่ะ เพราะเขาจะสั่งเก็บใครก็ได้เพราะเขาเป็นมาเฟียหนิเนอะ ถึงในสายตาฉันเขาจะอ่อนโยนมากก็ตาม^\^ยิ่งนึกถึงยิ่งคิดถึงเขาอ่ะ^_^

ตอนที่47มาแล้วนะคะ

และพรุ่งนี้ไรท์ไม่ได้อัพนิยายหนึ่งวันนะคะ

เพราะพรุ่งนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของไรท์เตอร์ตัวน้อยคนนี้ค่ะ

ที่มีอายุครบ22ปีบริบูรณ์เต็มแล้วค่ะ

วันเกิดไรท์ปีนี้ ไรท์ขอให้พี่ๆรีดเดอร์อ่านนิยายของไรท์และชื่นชอบผลงานของไรท์นะคะ ขอบคุณค่ะ

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว