email-icon Line-icon

อารตรีย์

37 แนะนำ (แม่นม)

ชื่อตอน : 37 แนะนำ (แม่นม)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ย. 2564 12:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
37 แนะนำ (แม่นม)
แบบอักษร

 

 

ฝากผลงานเก่าด้วยนะคะ ❤️

♦️♦️♦️♦️♦️♦️♦️

 

 

ทางด้านของชานนท์เองก็เครียดที่ตามหาอดีตภรรยาไม่ได้ ไม่เจอแม้แต่ฝุ่นของหญิงสาวชานนท์ได้แต่เครียด การตามหาแสนหวานมันไม่ได้ง่ายอย่างที่ชายหนุ่มคิดเลย เค้าให้ทั้งเพื่อนสนิทที่เป็นตำรวจ จ้างทั้งนักสืบช่วยกันออกตามหาแต่กลับหาไม่เจอ หญิงสาวหายไปอย่างไร้ร่องรอยและที่สำคัญไม่มีชื่อของแสนหวานจองตั๋วเครื่องบินและเดินทางออกนอกประเทศอย่างที่โอลิเวอร์บอกเลย

"เธอหนีไปอยู่ที่ไหนกันนะแสนหวาน"

ชานนท์พูดคนเดียวโดยความกัดกลุ้มในใจ เขาพูดพลางมองรูปหญิงสาวด้วยความคิดถึง

"ผมเข้าใจแล้วครับคุณแม่ ว่าสิ่งที่แม่เลือกให้นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับผม แต่ผมมันพลาดเองมองไม่เห็นคุณค่าเมื่อสิ่งของนั้นอยู่ในมือ เมื่อของสิ่งนั้นมันจากไปแล้วผมเป็นทุกข์เหลือเกินครับคุณแม่ ผมอยากย้อนเวลากลับไปแก้ไขสิ่งต่างๆที่ผมเคยพูดและทำไม่ดี ผมเสียใจครับคุณแม่ ผมเสียใจที่เหตุการณ์แบบนี้มันเกิดขึ้น"

ชานนท์พูดพร้อมกับน้ำตาลูกผู้ชายที่หลังไหลออกมา

ทั้งทั้งที่ไร้วี่แววเรื่องที่จะตามสืบ แต่ชานนท์ก็ไม่ย่อท้อเลยแม้แต่น้อย เค้ายังไม่ล้มเลิกความตั้งใจเค้ายังสั่งให้ทุกคนตามหาเธอต่อไป เค้าอยากจะขอโทษ เค้าอยากจะเจอเธออีกสักครั้ง เค้าจะอธิบายทุกสิ่งทุกอย่างให้เธอได้เข้าใจ นี่คือบาปกรรมของเขามันคือบทลงโทษที่เค้าสมควรจะได้รับจากการกระทำและคำพูดของตัวเอง

ชานนท์รักแสนหวานอย่างไม่มีข้อกังขา แต่เพราะความโกรธ ความคับแค้นในใจ ทำให้ชายหนุ่มหน้ามืดตามัว ตอนนี้ชายหนุ่มรู้สึกผิดลึกไปจนถึงสุดขั้วหัวใจ

"ถึงแม้การตามหาจะไร้ร่องรอยหรือวี่แววของเธอฉันก็จะตามหาเธอให้เจอนะแสนหวาน ฉันอยากจะขอโทษกับทุกสิ่งทุกอย่างที่มันไม่ดี ฉันไม่ต้องการให้เธอไอ้ให้อภัยฉัน ฉันไม่หวังสูงขนาดนั้น ฉันหวังเพียงแค่ว่าให้ฉันได้มีโอกาสขอโทษเธอในสิ่งที่ฉันทำผิดพลาดพลั้งไปก็พอ.."

ชายหนุ่มพูดกับตัวเอง เค้ายังคงฝันลมๆแล้งแล้งว่า อาจจะเจอหญิงสาวสักวันนึงไม่ช้าก็เร็ว ชานนท์ได้แต่ภาวนาทุกครั้งทุกครั้งที่มองภาพของ แสนหวาน ชานนท์ยังคงน้ำตาคลอเมื่อได้เห็นภาพรอยยิ้มของอดีตภรรยาที่อยู่ในกรอบรูปบนหัวเตียง ชานนท์ได้แต่หลับไปด้วยความเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ ตอนนี้เค้าเป็นคนใหม่แล้ว ไม่ดื่มเหล้า ไม่สังสรรค์กับเพื่อนในที่อโคจร เค้าจะเป็นชานนท์คนใหม่เค้าอยากเป็นคนที่ดีขึ้นเพื่อเธอ....

♦️♦️♦️♦️♦️♦️

 

 

 

 

พระราชวังไมคาด้า....

"นมครับ ผมขอแนะนำให้นมได้รู้จักคุณแสนหวานครับ"

เจ้าชายแนะนำอะคันตุกะให้กับแม่นมของตัวเองได้รู้จัก ส่วนเจ้าชายได้แต่เดินไปกอดแม่นมของตัวเองอย่างหลวมหลวมด้วยความรักและคิดถึง

(แม่นมฟอเรสต์คือแม่นมประจำตัวเจ้าชายคามิน แม่นมเป็นคนเลี้ยงเจ้าชายตั้งแต่อ้อนแต่ออก เจ้าชายรักแม่นมคนนี้เปรียบเสมือนมารดาอีกคนและแม่นมฟอเรสต์ก็รักและเอ็นดูเจ้าชายไม่น้อยไปกว่าลูกในไส้ของตัวเองเลย)

"สวัสดีค่ะคุณแสนหวาน "

แม่นมยิ้มทักทายให้กับหญิงสาวพร้อมกับ โค้งคำนับให้กับหญิงสาว ส่วนแสนหวานเองได้แต่ยกมือไหว้ตามฉบับคนไทย แม่นมได้แต่ยิ้มด้วยความเอ็นดู

"นมครับคุณแสนหวานเป็นคนไทยเหมือนนมเลยครับ"

เจ้าชายได้บอกกับแม่นมตัวเอง แม่นมฟอเรสต์ถึงกลับแปลกใจ ว่าเจ้าชายไปรู้จักมักจี่สาวไทยคนนี้ได้อย่างไรกัน

"เจ้าชายมีเพื่อนเป็นคนไทยด้วยเหรอเพคะ"

แม่นมหันมาถามเจ้าชายด้วยความแปลกใจ

"เมื่อสองสามเดือนที่แล้วที่ผมไปพักผ่อนหย่อนใจตามที่นมแนะนำ ผมก็ได้ไปเที่ยวที่ประเทศไทยครับ แล้วก็ไปเจอคุณแสนหวานคนนี้เราก็เลยได้รู้จักกันครับ"

เจ้าชายเล่าให้แม่นมตัวเองได้ฟัง แม่นมพยักหน้ารับรู้ด้วยความยินดีปรีดา

"พอดีแม่นมของผมท่านไปธุระกับญาติที่ต่างเมืองหลายวันครับ คุณผู้หญิงอยู่ที่นี่ตั้งหลายวันเลยยังไม่เคยเจอแม่นมของผมเลย วันนี้ผมขอแนะนำให้รู้จักอย่างเป็นทางการครับ....แม่หนูฟอเรสต์นะครับ "...เจ้าชายยิ้มให้กับคนทั้งสอง

"ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะแม่นม" แสนหวานได้บอกกับนมฟอเรสต์

"คุณแสนหวานเป็นคนไทยเหมือนนมเลยครับ" เจ้าชายได้บอกเล่าให้แม่นมคนสนิทได้ฟังอีกครั้ง

"ดีจังเลยนะคะ ดิฉันอยู่ที่วังแห่งนี้ไม่ได้เจอคนไทยมานานมากแล้วค่ะ เจ้าชายโปรดอาหารไทยมากเลยนะคะ"

"คนนี้แหละครับที่เป็นครูสอนภาษาไทยผม ทั้งสอนภาษาพูดและภาษาเขียน" เจ้าชายบอกด้วยความภาคภูมิใจแสดงความรักต่อหญิงชราคนนี้อย่างออกนอกหน้า

"ถ้าคุณนมเป็นคนไทยถ้าเจ้าชายชอบอาหารไทย ยังงั้นให้ดิฉันช่วยแม่นมเตรียมอาหารไทยให้เจ้าชายนะคะ ดิฉันอยู่ที่ราชวังแห่งนี้นั่งนั่งนอนนอนเริ่มเบื่อแล้วค่ะ ให้ดิฉันได้ช่วยอะไรบ้างนะคะดิฉันขอเป็นลูกมือของแม่นมฟอเรสต์ค่ะ"

แสนหวานได้บอกกับแม่นมด้วยรอยยิ้ม แม่นมได้แต่สบตากับเจ้าชายเพื่อถามความคิดเห็น เจ้าชายคามินพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาตให้กับแม่นม แล้วคนทั้งคู่ก็เดินไปที่ห้องครัวในทันทีเจ้าชายได้แต่มองตามหลังแสนหวานด้วยความสุขที่เห็นคนรอบตัวของตัวเองไม่มีใครรังเกียจแสนหวานเลยและหญิงสาวเองก็เข้ากับคนอื่นได้ง่ายเจ้าชายได้แต่ยิ้มอย่างมีความสุข

"วันนี้ดิฉันจะทำต้มยำกุ้ง ทอดมันปลาผัดผักรวมมิตร ฯ ให้กับเจ้าชายค่ะ"

บทสนทนาของนมฟอเรสต์และแสนหวานได้เริ่มต้นขึ้นเมื่อคนทั้งคู่ได้มาถึงที่ห้องครัว ทั้งสองคนได้พูดกันเป็นภาษาไทย (ประชาชนที่นี่ส่วนใหญ่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษากลาง แต่เนื่องจากแม่นมฟอเรสต์และแสนหวานเป็นคนไทยจึงพูดคุยกันเป็นภาษาไทย)

"ได้ค่ะถ้ายังงั้นแสนหวานไม่เกรงใจแล้วนะคะเดี๋ยวจะ เตรียมเครื่องครัวให้แม่นมเลยนะคะ" แสนหวานได้แต่บอกด้วยรอยยิ้มแล้วหญิงสาวก็จับนู้นทำนี่อย่างทะมัดทะแมงเหมือนเป็นเชฟในการทำอาหารก็ไม่ปาน

"ดูคุณแสนหวานเนี่ยถนัดในเรื่องทำอาหารนะคะ" แม่นมพูดด้วยความเอ็นดูเมื่อเห็นว่าหญิงสาวเตรียมอาหารทำเป็นแทบจะทุกอย่างแสดงว่าหญิงสาวรู้งานและเป็นแม่ศรีเรือนพอสมควร

"พอดีว่าแม่ของแสนหวานที่อยู่ประเทศไทยท่านเป็นผู้ป่วยติดเตียงและท่านจะต้องนั่งรถเข็นด้วยค่ะคุณหมอให้คุมอาหารแสนหวานก็เลยทำอาหารให้คุณแม่เองซะส่วนใหญ่ค่ะเพราะว่าคุณหมอกำชับว่าให้ควบคุมอาหารค่ะ เกี่ยวกับอาหารของผู้สูงอายุค่ะแสนหวานก็เลยเข้าครัวทำอาหารให้คุณแม่อยู่บ่อยครั้งค่ะ" แสนหวานพูดด้วยความสุขเมื่อนึกถึงแม่บุญธรรมของตัวเอง

"คุณแม่ของคุณแสสหวานช่างโชคดีเสียเหลือเกินนะคะที่ได้คุณเป็นลูกผิดกับดิฉันที่มีลูกแต่ไม่เคยได้ดูแลลูกไม่เคยได้เลี้ยงลูกเลยค่ะ" แม่นมฟอเรสต์เมื่อนึกถึงลูกสาวของตัวเองแล้วได้แต่ก้มหน้าต่ำพรางน้ำตาคลอ แม่นมรีบตัดความรู้สึกนั้นออกไปไม่อยากให้แสนหวานรับรู้ความรู้สึกของตัวเองแล้วพลอยไม่สบายใจไปด้วย

"แล้วคุณแสนหวานมาอยู่ที่นี่นานไหมคะ" แม่นมถามด้วยความใคร่รู้ แม่นมมองแค่แว๊บเดียวก็รู้แล้วว่าเจ้าชายคิดยังไงกับหญิงสาว

"ยังไม่ทราบเลยค่ะว่าจะอยู่ได้นานแค่ไหนหรืออาจจะอยู่ตลอดไปค่ะ" เมื่อได้ยินแบบนี้แม่นมถึงกับแปลกใจ

" อ้าว ! มาอยู่ที่นี่นานนานแล้วคุณแม่ที่ประเทศไทยไม่คิดถึงลูกสาวแสนสวยคนนี้เหรอคะ? แม่นมถามด้วยความใคร่รู้ ส่วนแสนหวานเมื่อเจอคำถามนี้ได้แต่ก้มต่ำแล้วน้ำตาหยดแหมะ

"ขอโทษนะคะคุณแสนหวาน นี่ดิฉันพูดอะไรผิดไปหรือเปล่าคะ ? ทำไมคุณถึงได้ร้องไห้ !? แม่นมพูดพร้อมกับหยิบกระดาษทิชชูมาซับน้ำตาให้กับหญิงสาว

"คุณแม่ของแสนหวานไปท่านไปสบายแล้วค่ะ" หญิงสาวพูดเสียงต่ำคนฟังถึงกับรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดของผู้พูด เมื่อฟังจากน้ำเสียงของหญิงสาวแล้วแม่นมได้แต่โอบกอดผู้หญิงคนนี้ด้วยความรักและทะนุถนอม

"ไม่เป็นไรนะคะ ท่านไปสบายแล้วค่ะ อย่าคิดมากเลยนะคะ" แม่นมได้แต่กอดปลอบแสนหวานด้วยความเข้าใจในความรู้สึก เพราะแม่นมฟอเรสต์เองก็ต้องสูญเสียลูกสาวเพียงคนเดียวของตัวเอง แม่นมจึงเข้าใจความรู้สึกสูญเสียว่ามันเป็นยังไง

เมื่อแสสหวานสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นในอ้อมกอดที่แม่นมคนนี้ได้มอบให้ แสนหวานกับรู้สึกสุขใจเป็นพิเศษราวกับว่า ได้กอดแม่บุญธรรมของตัวเอง

"ขอบคุณมากนะคะ" แสนหวานกล่าวขอบคุณแล้วหญิงสาวก็ผละออกมาจากแม่นมของเจ้าชาย

"อยู่ให้สบายใจนะคะ คิดเสียว่าที่นี่เป็นบ้านเป็นประเทศไทยก็ได้ค่ะ อยากจะอยู่นานเท่าไหร่ก็ได้ เพราะถ้าคุณกลับไปเจ้าชายต้องไม่มีความสุขแน่นอนเลยค่ะ"

แม่นมได้บอกกับหญิงสาวเพื่อที่คำพูดของตัวเองจะทำให้แสนหวานรู้สึกสุขใจและคลายกังวลลงมาบ้าง แม่นมจึงอยากจะบอกแสนหวานกลายๆว่าเจ้าชายมีความรู้สึกพิเศษกับเธอ

♦️♦️♦️♦️♦️♦️

ไรท์ได้ลบเนื้อหาบางส่วนออกนะคะ ใครที่ต้องการอ่านฉบับเต็มดาวโหลด E-Book ได้เลยคะ ราคาเต็ม 89฿ ถ้าช่วงเซลล์ตามโปรก็ 59฿ หรือ 29฿ ตามช่วงเวลานะคะ ❤️

♦️♦️♦️♦️♦️

แสนหวานจะตกร่องปล่องชิ้นกับเจ้าชายไหมน๊าาาา กองเชียร์เยอะเหลือเกิน ... โปรดติดตามกันต่อไปนะคะ...อย่าเพิ่งเบื่อกันนนะคะ จุ๊บๆ😘

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว