email-icon facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่45(หลงใหลได้ปลื้ม)

ชื่อตอน : ตอนที่45(หลงใหลได้ปลื้ม)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มิ.ย. 2564 20:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่45(หลงใหลได้ปลื้ม)
แบบอักษร

วันต่อมา…

โรงพยาบาล นางานิชัง ในเครือการดูแลของตระกูลซานโต้

ห้องพักผู้ป่วยระดับVIPชั้น20

ต้นฝน ซาโยโกะจัง…..

“เมื่ิอวานเสร็จงานแล้วกลับไปนอนที่บ้านมาเหรอคะ?”ฉันเอ่ยถามซาโนะในขณะที่เขานั่งนิ่งๆไม่ไหวติ่งอยู่ที่โซฟาฝั่งตรงข้ามกับฉัน

“อืม”ซาโนะเงยหน้าขึ้นมาตอบฉันแววตาของเขาดูเหมือนกังวลอะไรบางอย่างอยู่ เขามีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึเปล่า?

“แล้วเมื่อวานมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นในตอนที่พี่ไม่อยู่รึเปล่า?”ซาโนะเอ่ยถามฉันมาแววตาของเขาสั่นไหว หรือว่าเขาจะเห็นฉันอยู่กับอาจารย์ภาม?

“แล้วมีไปรายงานพี่ซาโนะว่ายังไงก็อย่างงั้นแหละค่ะ!”ฉันตอบเขาไปอย่างไม่ใส่เท่าไหร่ คำพูดที่สื่อไปทั้งความรำคาญของฉันทำให้ซาโนะมองฉันด้วยแววตาสั่นไหวยิ่งกว่าเก่า ทำไมเขาไม่ไว้ใจฉันอย่างงั้นเหรอ?

“โยโกะจัง”เสียงที่เอ่ยเรียกชื่อฉันที่เปล่งอิกมาจากเขาช่างแผ่วเบา

“ไม่เชื่อใจโยโกะเหรอคะ?”

“เชื่อสิพี่เชื่อใจโยโกะนะ”ซาโนะว่าพลางรีบลุกขึ้นจากโซฟาตรงมาหาฉันอย่างไว

“เชื่อใจแล้วทำไมเมื่อวานถึงไม่มาให้เห็นหน้า….รู้บ้างไหมว่าคนเขาคิดถึง”ฉันเอ่ยบอกซาโนะไปพลางเอื้อมมือไปจับมือเขามากุมไว้ที่หน้าอกของฉันและมองเขาด้วยแววตาลึกซึ้งที่สื่อทั้งหัวใจของฉันให้เขาได้รับรู้

พรึบ

“เมื่อวานพี่เห็น”ซาโนะนั่งลงบนเตียงคนไข้ข้างๆฉันและเขาก็เอ่ยขึ้นแววตาของเขาจ้องมองมาที่ฉันและคลี่ยิ้มบางๆให้ฉัน

“เห็นอะไรคะ?”ฉันเอ่ยถามพี่ซาโนะไปด้วยนำ้เสียงที่อ่อนลง เพราะคนสองคนถ้าคนหนึ่งร้อนอีกคนก็ต้องเย็นแต่นี่ดูเหมือนฉันจะเป็นฝ่ายร้อนใส่เขาแต่เขากลับเย็นใส่ฉัน

“เห็นโยโกะกับอาจารย์ภามอย่างงั้นเหรอคะ?”ฉันเอ่ยถามพี่ซาโนะไปเพราะเห็นว่าเขาไม่ยอมพูดสักที คำพูดของฉันทำให้เขาหลบตาต่ำลง ฉันจึงยิ้มออกมานี่เขาหึงฉันอย่างงั้นเหรอ แต่ผิดคาดแหะเพราะตอนแรกฉันคิดว่าซาโนะจะโวยวายซะอีกที่ไหนได้ล่ะกลับเป็นฝ่ายหลบหน้าฉัน

“ที่เมื่อวานนี้ไม่ได้มาหาฉันแสดงว่างอน?”ฉันเอ่ยถามมิซาโนะไปอีกครั้งเพื่อจี้จุดเขาซึ่งมันได้ผลมิซาโนะทำหน้าอ้ำๆอึ้งๆเหมือนพูดอะไรไม่ออก

“หึงก็บอกว่าหึงสิคะ^_^”

“จะเก๊กทำไมคนเคยๆกันอยู่^_^”

“คนเคยๆ…เป็นผู้หญิงไม่อายบ้างเหรอเรา?”มิซาโนะเอ่ยถามฉันอย่างสงสัย ฉันก็อมยิ้มให้เขาและขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ๆเขาจนปลายจมูกของเราสองคนชนกัน

“ไม่อายค่ะเพราะโยโกะคิดว่าโยโกะสนิทกับพี่ซาโนะมากพอและรู้จักพี่ซาโนะที่แสนดีของโยโกะมากพอด้วยค่ะ^_^”ฉันตอบเขาไปตามความจริง คำพูดของฉันทำให้มิซาโนะค่อยๆยิ้มกว้างออกมา มือหนาของเขายกขึ้นมาโอบโครงแก้มของฉันและกดหน้าผากของเขามาบนหน้าผากของฉัน

“พี่ก็คิดว่าพี่รู้จักยัยตัวแสบของพี่มากพอแต่ก็ยัง….”

“เขินอยู่ดีอย่างงั้นเหรอคะ?”ฉันพูดแทรกเขาไปก่อนที่เขาจะพูดจบ ซาโนะก็ยิ้มอย่างเขินๆและพยักหน้าเป็นคำตอบว่าใช่

พรึบ

“ถ้าเขินมากก็ทำให้หายเขินสิคะ^\^”

“ทำยังไงเหรอครับ?”พี่ซาโนะผละหน้าออกไปจากฉันและเอ่ยถามฉันพร้อมกับทำสายตาใสซื่อน่ารัก เขาน่ารักมากจริงๆ น่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้ยังจะให้ไปรักคนอื่นได้ยังไง

ก๊อกก๊อกๆๆ

“เข้ามา”ซาโนะหันไปตอบคนที่เคาะประตูเป็นการอนุญาต

แอดดด

“ได้เวลาทำกายภาพบำบัดของคุณซาโยโกะจังแล้วค่ะนายท่าน”พยาบาลสาวคนที่ทำกายภาพให้ฉันเข้ามาบอกว่าถึงเวลาที่ฉันต้องไปบริหารขาแล้ว

“วันนี้พี่ไม่ต้องเป็นคนทำให้ฉันหรอกนะคะ^_^”ฉันเอ่ยบอกพี่พยาบาลคนสวยไปพร้อมกับยิ้มแย้ม

“ทำไมล่ะ?”มิซาโนะหันกลับมามองหน้าฉันอย่างสงสัย ฉันก็ยิ้มกรุ้มกริ่มส่งไปให้เขา

“ตามที่ฉันบอกนะคะเชิญพี่ไปดูแลคนไข้คนอื่นๆเถอะคะ^_^”ฉันหันกลับไปบอกพี่พยาบาลคนนั้น เธอมีสีหน้างุนงงและสงสัยแต่เธอก็เลือกที่จะไม่ซักไซ้เรื่องของเจ้านาย เธอโค้งตัวให้ฉันและมิซาโนะอย่างเรียบร้อยและเดินออกจากห้องไปพร้อมกับปิดประตูให้เสร็จสรรพ ดีจริงๆ

“ไม่ทำกายภาพแล้วจะหายไหมครับ…ซาโยโกะจัง”

“อย่าทำสีหน้าดุแบบนั้นสิคะ^_^”ฉันเอื้อมมือไปหยิกแก้มเนียนๆของเขาด้วยความหมั่นไส้ ชอบทำหน้าดุรู้บ้างไหมว่ามันน่ารัก^///^

“ก็”มิซาโนะกำลังจะบ่นฉันต่อแต่ฉันไวกว่าเพราะฉันเอื้อมมือไปใช้นิ้วชี้แตะไปที่ริมฝีปากของมิซาโนะทำให้เขาหยุดชะงักการบ่นฉันเป็นคนแก่ไปเลย ข้อเสียของการมีแฟนแก่คือขี้บ่นดีจริงๆ

“เห็นอะไรไหมคะ?”ฉันเอ่ยถามมิซาโนะไปพลางส่องสายตาไปที่ขาข้างขวาของฉันที่ตอนนี้ไม่มีเฝือกอยู่แล้วเพราะฉันถูกหมอถอดไปเมื่อเช้านี้เองหลังจากที่ไปตรวจเอกซเรย์กระดูกมาและผลคือกระดูกของฉันเชื่อมติดกันไว้มากแค่อาทิตย์กว่าๆเองหมอเลยถอดเฝือกให้และให้ฉันหันไปทำกายภาพให้เยอะๆขึ้นเพื่อจะไม่ให้กระดูกไม่แข็งแรงและกันการอ่อนล้าของขาและการลีบของขายังไงล่ะและที่สำคัญฉันแพ้เฝือกด้วยล่ะมันคันและที่สำคัญฉันกลัวขาฉันจะไม่สวยเหมือนเดิมและกระดูกของฉันก็ไม่ได้ร้าวอะไรมากแค่นิดเดียวจากการกระแทกแค่นั้น แผลตามเนื้อตามตัวก็ไม่มีเพราะรถมีที่เซฟตี้ดี พ่อฉันน่ะไม่เป็นอะไรเลยแต่คนขับตายคาที่เพราะมันถูกยิงฮ่าๆๆมันลั่นกระสุนใส่ตัวมันเองน่ะฉันไม่เกี่ยวแต่ฉันก็ทำบุญให้เขาทุกเช้าแหละอยากจะมาฆ่าพ่อฉันมันก็สมควรแล้วล่ะที่จริงฉันก็ไม่อยากจะทำบุญให้แต่ก็เสียไม่ได้อีกเพราะพ่อน่ะสิไม่โกรธเขาแถมยังขอให้ฉันอโหสิกรรมให้เขาอีก พ่อพระจริงๆพ่อของฉันน่ะ

“ถอดเฝือกแล้ว…หายแล้วเหรอครับ?”ซาโนะที่มองตามสายตาของฉันไปก็พบกับขาเนียนยาวขาวของฉันที่ไร้เฝือกอ่อนเขาหันกลับมาเอ่ยถามฉัน ฉันก็ยิ้ม

“ใช่ค่ะ…เพราะได้ยาดีของพี่เลยนะคะ^_^”ฉันว่าพลางยื่นมือไปบีบจมูกโด่งๆของมิซาโนะอย่างหมั่นเขี้ยว ก็เขาน่ารักอ่ะ

“จริงเหรอครับ…งั้นถ้าหายแล้วก็ต้องกินจนกว่าจะหายไปเป็นปกตินะครับ”

“ค่าาาาา….คุณพ่อคนที่สอง!”ฉันว่าพลางทำปากทำตาใส่เขา ทำให้มิซาโนะยื่นมืิมาขยี้ผมฉันอย่างแผ่วเบาเพราะความหมั่นไส้ฉันน่ะสิ

“ยัยตัวแสบ!”

“แล้วรักไหมล่ะ?”ฉันเอียงคอถามซาโนะไป เขาก็ยิ้มและยื่นหน้าเข้ามาใกล้ฉัน นี่เขารุกฉันอย่างงั้นเหรอไม่ได้แล้วฉันจะน้อยหน้าเขาไม่ได้!

“รักอุ๊บ”ดวงตาคู่คมสวยเบิกโตขึ้นเมื่อฉันไม่รอให้เขาพูดจบจัดการโน้มคอเขามาประกบริมฝีปากจูบเขาทันที

“จ๊วฟฟฟฟ”ฉันหลับตาและค่อยๆบรรจงจูบอ้อยอิ่งให้เขาและเพิ่มประสิทธิภาพขึ้นให้เป็นจูบอย่างเร้าร้อนเมื่อเขาเริ่มจูบฉันตอบ

“จ๊วฟฟฟฟ”เราทั้งคู่ยื่นลิ้นสากของกันและกันไปจวัดเกี่ยวกันและดูดชิมความหวานจากโพรงปากของกันและกันจนฉันรู้สึกได้ว่ามีอบอุ่นของมิซาโนะเริ่มซุกซนล้วงเข้าไปในเสื้อคนไข้ของโรงพยาบาลที่บางแสนบางนี่แบ้วและที่สำคัญฉันไม่ได้ใส่เสื้อชั้นในและกางเกงชั้นใน

“อื้ออออ”

“อื้อออ”เราทั้งคู่ครวญครางออกมาอย่างสุขสมด้วยความพึงพอใจในรสชาติจูบของกันและกันและที่ทำให้ฉันเสียวซ่านไปมากกว่าเดิมก็มือหนาร้อนรุ่มของเขาที่ลูบไล้แผ่นหลังของฉันอย่างอ่อนโยนแต่มันเต็มไปด้วยความร้อนรุ่มและเร้าร้อนให้แผดเผาร่างกายของเราทั้งสองคน

“ไม่ไหวแล้วครับ”มิซาโนะผละจูบออกไปจากฉันและเอ่ยบอกฉันมาสีหน้าของเขากำลังบ่งบอกว่าเขาต้องการอะไรจากฉัน ฉันก็กัดริมฝีปากล่างของตัวเองอย่างเชื้อเชิญเขา

“ไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืนสิคะ…พี่ซาโนะสุดที่รัก”

“หนูรู้ไหม….หนูกำลังทำให้พี่คลั่ง!”

“คลั่งรักหนู?”

“ใช่ครับ…ทั้งรักทั้งหลง”

“ทำเหมือนหนูได้ซิงพี่อย่างงั้นแหละ?”ฉันพึมพำขึ้นเพราะฉันสงสัยจริงๆน่ะเพราะฉันเองที่ได้เดินเข้ามาในโลกแห่งกามลมก็หลุดออกไปจากมันไม่ได้เลยและมันกลับทำให้ฉันรักเขามากขึ้นด้วยซ้ำ ซาโนะหน้าถอดสีลงเหมือนเขาจะพูดอะไรไม่ออก แต่ในเวลานี้มันไม่ใช่ที่ฉันจะมาคิดเรื่องฉันเป็นคนแรกของเขาหรือไหม…แต่มันมีบางอย่างที่ทำให้ฉันอดใจรอมันไม่ไหว

“อยากอาบน้ำค่ะ..”

“พาไปอาบนำ้ได้ไหมคะ?”

“ดะได้สิครับ”ซาโนะตอบมาด้วยนำ้เสียงสั่นๆนั้นทำให้ฉันยิ่งอมยิ้มกับท่าทางของเขา ฉันโชคดีจริงๆที่ได้เขามาคอยดูแล ฉันมั่นใจแล้วล่ะว่าฉันคงจะรักใครไม่ได้อีกนอกจากเขาคนนี้….มิซาโนะ ซานโต้ พ่อมาเฟียสุดละมุนของฉัน^_^

ตอนที่45มาแล้วนะคะ

ตอนหน้าNCเข้านะครับผม🥰

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว