email-icon facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่44(โกงความตาย)

ชื่อตอน : ตอนที่44(โกงความตาย)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.3k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มิ.ย. 2564 21:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่44(โกงความตาย)
แบบอักษร

โรงพยาบาล นางานิชัง ในเครือการดูแลของตระกูลซานโต้

สวนสาธารณะของโรงพยาบาล…..

มิซาโนะ ซานโต้..

“ซาโยโกะจัง!!”ผมที่ยืนเฝ้าดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ร้องออกมาด้วยความตกใจและรีบวิ่งเข้าไปเพื่อจะคว้าร่างของเธอแต่ก็ไม่ทัน

ปังๆๆๆๆๆ

“กรี๊ดดดดดดด!!”

“กรี๊ดดดดดดด”เสียงกรีดร้องของคนไข้ต่างพากันร้องออกมาอย่างตกใจและหวาดกลัวกับเหตุการณ์เบื้องหน้า ผมเองก็ต้องตกใจเมื่อผมเห็นร่างของผู้ชายที่ปลดล็อคล้อของรถวีลแชร์ที่มีร่างของซาโยโกะจังนั่งอยู่ล้มทั้งยืนดวงตาเบิกโพรงหายใจติดขัดเพราะถูกลูกกระสุนเจาะเข้าที่บริเวณสำคัญ นั้นคือกลางหน้าผากที่ปิดชีพของชายคนนั้นและอีกสองสามนัดเข้าบริเวณตัว

“เป็นอะไรไหมครับ?”เสียงของภามที่เอ่ยถามซาโยโกะจังเต็มไปด้วยความเป็นห่วงแววตาของเขาที่มองเธอมันทำให้หัวใจของผมเจ็บปวดจี๊ดๆอย่างบอกไม่ถูก ผมเจอคนที่รักเธอเหมือนกันกับผมแล้วสินะ ผมเจอคู่แข่งตัวจริงซะแล้วสิ

“ไม่ค่ะ”ซาโยโกะจังที่มีหน้าตาตื่นตกใจจากเหตุการณ์เสี่ยงตายเมื่อกี้นี้เงยหน้าขึ้นไปตอบไอ้ภามด้วยนำ้เสียงสั่นเครือ ผมรู้สึกโล่งใจออกมาเมื่อเห็นว่าเธอปลอดภัยเพราะไอ้ภามก่อนที่มันจะคว้าปืนพกสั้นลั่นไกไปที่ชายคนนั้นมันคว้าร่างของซาโยโกะจังไว้ได้ทันเวลาทำให้มีแค่รถวีลแชร์เท่านั้นที่ตกลงสู่สระนำ้ขนาดใหญ่นั้นไป

“ผมขอโทษที่พาคุณโยโกะมาเสี่ยงอันตรายแบบนี้”ไอ้ภามเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ารู้สึกผิดและผู้ชายด้วยกันมักจะดูออกว่ามันคิดอะไรกับเมียผม แต่เมียผมนี่สิดูท่าจะหลงใหลในความหล่อของมันน่ะนั้น!!

“หึงเหรอนาย…กำหมัดแน่นเชียว^_^”เสียงร่าเริงของบุคคลที่ยืนอยู่ข้างๆผมเอ่ยขึ้นทำให้ผมหันขวับกลับไปมองหน้ามันอย่างหงุดหงิด เพราะมันนั้นแหละที่เป็นตันต้นคิดให้ไอ้ภามมาตีสนิมกับโยโกะจังของผม

“ถ้าเมียฉันทิ้งฉันแล้วไปเลือกมันเมื่อไหร่…มึงเตรียมเลือกการตายของมึงได้เลยไอ้ซาต้า!!!”ผมชี้หน้าไอ้ซาต้าอย่างคาดโทษและหงุดหงิดโมโหร้อนรุ่มในใจปะปนกันไป

“แหนะ!อะไรๆก็มาลงที่ผม…นายลีลาไม่เร้าใจเองและมาโทษคนอื่น^_^”

พรึบ แกร๊ก

ผมคว้าปืนพกสั้นที่เหน็บไว้ที่หลังกดเตรียมลั่นไกใส่หน้าไอ้ซาต้า

“นะนาย”เสียงของไอ้ซาต้าสั่นเครือแววตาของมันสั่นไหวมือทั้งสองข้างยกขึ้นมาตรงข้างหน้าผมเป็นการขอยอมแพ้

“อย่ากวนประสาทฉัน!”

“และหาทางออกด้วยและไปหาให้ได้ว่าไอ้คนที่สั่งให้ไอ้นั้นมาฆ่าเมียฉันมันเป็นใคร?”

“ถ้านายรู้ว่ามันเป็นใคร…นายจะทำยังไงเหรอครับ?”ไอ้ซาต้าตีหน้าใสซื่อถามผม ผมก็กระตุกรอยยิ้มและเก็บปืนพกเหน็บไปที่เดิมพร้อมกับมองไปที่ร่างไร้วิญญาณของผู้ชายใส่เแจ็คเก็ตหนังสีดำด้วยแววตาเลือดเย็น

“ฆ่าล้างตระกูลพวกมัน!”ผมเอ่ยขึ้นด้วยนำ้เสียงที่เยือกเย็นและจริงจัง ผมพูดจริงและทำจริง

“ไหนใครว่านายซาโนะไม่โหด…ที่จริงโหดกว่านายริวอิจิซะอีก”ไอ้ซาต้าว่าพลางทำสีหน้ากลัวผม ผมล่ะอยากจะเขกกระบาลมันสักที อยู่ด้วยกันมาตั้งนานเพิ่งจะมาตกใจเอาตอนนี้ ถ้าผมไม่มีจิตใจที่เด็ดเดียวแบบนี้ ผมคงครองตัวเป็นมาเฟียใหญ่มาจนถึงปัจจุบันนี้ไม่ได้หรอกครับ

“นาย!!”ไอ้ซาต้าเรียกผมเสียงดังจนผมกลัวว่าสองคนนั้นจะได้ยิน

โพล๊ะ

“โอ๊ะ!นายผมเจ็บน่ะ”

“แล้วที่นี้ผมจะไปจูบปากสาวๆได้ไงอ่ะ!”ไอ้ซาต้าโวยวายใส่ผมพลยกนิ้วขึ้นไปเช็ดเลือดที่มุมปากของมันเพราะผมใช้มือตบปากมันไป

“แล้วใครใช้ให้มึงเสียงดัง!”ผมมองมันด้วยสายตาเบื่อหน่าย

“ก็ดูนู้นดิ!”ไอ้ซาต้าว่าพลางชี้นิ้วไปที่ซาโยโกะจังอยู่ผมก็มองตามนิ้วมันไปและภาพเบื้องหน้าที่ผมเห็นคือ ไอ้ภามมันอุ้มร่างเล็กของซาโยโกะจังขึ้นอุ้มในท่าเจ้าหญิงแล้ว ทำให้ผมหายใจฟุดฟิดกำหมัดแน่นอย่างไม่พอใจ ดูเธอยิ้มให้มันสิ โอ้ย!หึงเว้ยหึง!!!”

ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ

พรึบ

“นาย!ต่อยหน้าผมแทนต้นไม้ก็ได้นะครับ!”เสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของคนที่เป็นทั้งเพื่อนและลูกน้องในเวลาเดียวกันเอ่ยขึ้นพร้อมกับแรงคว้าที่ข้อมือผมที่ต่อยลงไปบนต้นไม้ใหญ่อย่างไม่ยั้งมือและไม่กลัวว่าจะเจ็บแต่ตอนนี้ผมรับรู้ได้ถึงนำ้เหนียวๆที่สีแดงสดกำลังไหลออกมาจากข้อนิ้วของผมทุกนิ้ว แต่แววตาของผมกลับไม่ได้มองไปที่ซาต้าเลยสักนิดแต่มันอยู่ที่ร่างเล็กบอบบางของผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมแขนของผู้ชายคนนั้นมากกว่า แต่ผมมั่นใจว่าเธอจะไม่ทิ้งผมแต่ผมไม่ไว้ใจมันเลยไอ้ภาม!!!

พรึบ โพล๊ะ

“โอ้ย!จมูกใหม่ผม!”ไอ้ซาต้าลงไปนอนร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดเมื่อผมบันดาลโทสะใส่เบ้าหน้าหล่อๆของมันที่เพิ่งจะไปเสริมคางและจมูกมาใหม่โดยที่มันบอกว่าไม่อยากหน้าเหมือนเซลต้าพี่ชายฝาแฝดของมัน พ่อแม่คงจะเสียใจน่าดูที่พวกท่านมอบเบ้าหน้าหล่อๆให้ลูกชายทั้งสองคนแต่พวกมันกลับไม่อยากมีหน้าตาที่เหมือนกัน โดยตั้งแต่เด็กยันโตพวกมันจะเถียงกันเสมอว่าใครหล่อกว่าใครจนผมเบื่อหน่ายกับพวกมันมากทดรเหมือนกันพวกมันจะได้ไม่ต้องเถียงกันอีกว่าใครหล่อกว่ากัน!

“ไปทำใหม่ดิเดี๋ยวฉันโอนเงินเข้าบัญชีแกเอง”

“กี่เยนนาย?”ซาต้าว่าพลางยันตัวลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบากเพราะมันคงจะมึนกับหมัดผมน่ะไม่ได้ต่อยหน้าคนมานานแล้ว…แต่หมัดยังคงอานุภาพความรุนแรงเหมือนเดิม^_^

“สิบล้านเยน”

“งั้นต่อยอีกเลยนาย…เอาตรงนี้อีกก็ได้”ไอ้ซาต้าว่าพลางชี้หน้าไปที่แก้มของมันและยื่นแก้มของมันมาหาผมเพื่อผมจะได้ต่อยมันและมันก็จะได้ตังจากผม

“ได้…งั้นครั้งต่อไปฉันไม่จ่ายนะ”ผมว่าเสร็จแล้วก็ยกมือขึ้นมาดูนิ้วของตัวเองที่ตามข้อนิ้วมือทั้งห้านิ้วของผมเต็มไปด้วยรอยแตกและเลือดมากมาย ผมจึงล้วงมือทั้งสองข้างลงไปในกระเป๋ากางเกงและค่อยๆเดินตามร่างของโยโกะจังและไอ้ภามไปอย่างเงียบๆและห่างๆพร้อมกับความหึงหวงกำลังร้อนรุ่มสุมอยู่ในอกผมแต่ทำไงได้ล่ะ ในเมื่อผมเลือกเอง เลือกที่จะยอมให้เธอคนนั้นเข้ามาพัวพันกับเส้นทางมืดของผม ซึ่งผมรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องดีกับเธอ เธอต้องมาตกอยู่ในอันตรายเพราะผมกี่ครั้งแล้ว?เสียงบ่นงึมงำของซาต้าดังตามหลังผมมา สายตาของผมก็จับจ้องไปที่แผ่นหลังกว้างของไอ้ภามที่มีมือเล็กๆโอบคอมันอยู่….ทำไมมันต้องมาชอบผู้หญิงของผมด้วยกันน่ะ!!!!ชอบของแปลกเหรอ?

“สั่งคนของเราให้กลับไปยืนประจำที่!”ผมหันไปสั่งซาต้าที่เดินตามหลังผมมาติดๆโดยที่มันใส่แมสและสวมแว่นดำเพื่อปกปิดจมูกเบี้ยวๆของมัน

“รับทราบครับนาย”ซาต้าว่าพลางโค้งศีรษะให้ผมและคุยทางที่สื่อสารไร้สายผ่านหูฟังที่มันใส่อยู่ ซึ่งคนของผมจะมีไว้สื่อสารกันทุกคนรวมถึงผมด้วย และที่ตอนแรกผมสั่งให้คนของผมออกไปจากหน้าห้องพักของโยโกะเองเพราะจะดูว่าไอ้ภามจะทำอะไรเธอรึเปล่าแต่ผิดคาดมันกลับเป็นคนที่ช่วยเธอซะงั้น….มันชอบโยโกะจริงๆหรือแค่จะใช้เธอเป็นหมากตัวหนึ่งของเกมส์นี้?

……………

23:40น.

คฤหาสน์ทาโมโต้

พรึบ

“พ่อ!”ภามเดินหน้าตาเคร่งเครียดเข้ามาในคฤหาสน์หรูของทาโมโต้ เขาโยนเสื้อสูทลงบนโต๊ะตรงหน้าของผู้เป็นพ่อด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธ ฮิเรน ทาโมโต้ผู้เป็นบิดาของภามเงยหน้าจากหนังสือพิมพ์ข่าวการเมืองขึ้นไปมองหน้าลูกชายและแสยะยิ้ม

“มีอะไร?”ฮิเรนเอ่ยถามภามไปด้วยนำ้เสียงร่าเริง แต่ยิ่งทำให้ภามไม่พอใจยิ่งขึ้น

“พ่อทำแบบนี้ทำไมครับ!!”ภามเอ่ยเสียงแข็งและดุดันใส่หน้าของฮิเรน ทำให้ฮิเรนไม่พอใจภามขึ้นมาเพราะภามบังอาจมาตะโกนใส่หน้าเขา

“ฉันทำอะไร!!”ฮิเรนวางหนังสือพิมพ์และลุกขึ้ยยืนอย่างไวพลางตะโกนเสียงดังใส่ภามกลับไป

“พ่อส่งคนไปทำร้ายคุณโยโกะทำไม!”

“แกเอาอะไรมาพูด!”

“ฉันไม่รู้เรื่อง!”ฮิเรนโกหกหน้าตายเขายิ้มแย้มเพราะคิดว่าแผนของเขาสำเร็จ

“หึ!ไม่รู้เรื่องอย่างงั้นเหรอครับ”ภามยิ้มหัวเราะออกมาอย่างนึกสมเพชตัวเองที่เชื่อคำพูดของคนที่ขึ้นชื่อว่าพ่อและเป็นคนที่เขาเคารพรักมาตลอด

“ใช่^_^”ฮิเรนตอบภามไปด้วยท่าทางมั่นใจ

พรึบ

ภามหยิบปืนพกของเขาออกมาจากที่เหน็บและวางลงไปบนโต๊ะตรงหน้าของฮิเรน ฮิเรนมองหน้าลูกชายอย่างสงสัย

“อะไรของแก?”

“พรุ่งนี้ถ้าคนของซานโต้นำศพมาส่งพ่อ…พ่อก็เอาศพไปตรวจหาลูกกระสุนด้วยนะครับ”

“ว่ามันตรงกับปืนพกกระบอกนี้รึเปล่า”ภามว่าพลางมองสายตาไปที่ปืนของเขา คำพูดของภามทำให้ฮิเรนกำหมัดแน่นมองหน้าภามอย่างกรุ่นโกรธ และคิดในใจว่านี่น่ะเหรอคือคนที่เขาไปเก็บมาจากข้างถังขยะ!!

“แก!!”ฮิเรนชี้หน้าภามดวงตาแข็งกร้าวและดุดัน

พรึบ

“ผมขอตัวก่อนนะครับ…พรุ่งนี้ต้องไปเยี่ยมคุณโยโกะแต่เช้า”ภามโค้งศีรษะให้ผู้เป็นพ่ออย่างเคารพ

“แต่ผมขอบอกพ่อไว้เลยว่าอย่าคิดที่จะส่งคนไปทำร้ายคุณโยโกะอีกเพราะผมไม่มีวันยอมให้คุณโยโกะเป็นอะไรไป”

“ถ้าจะทำคุณโยโกะได้….ต้องข้ามศพผมไปก่อน!”ภามพูดออกมาด้วยความมั่นใจ สายตาที่มุ่งมั่นของเขาทำให้ฮิเรน ทาโมโต้กัดฟันกรอดๆเพราะโมโหภาม

“ไอ้ภาม!ไอ้ลูกไม่รักดี!!”

“พ่ออย่าผิดคำสัญญากับผมนะครับ”

“ถ้าผมกำจัดมิซาโนะได้…พ่อจะไม่ขัดขวางเรื่องของผมและคุณโยโกะเพราะถ้าคุณโยโกะเป็นอะไรไป…ผมจะไม่กำจัดไอ้ซาโนะ!!”ภามพูดเสร็จและหันหลังเดินออกไปจากคฤหาสน์หลังนี้อย่างรวดเร็ว

“ไอ้ภามแกจะไปไหน!!”

“กลับมาพูดกับฉันก่อน!!”เสียงของฮิเรนตะโกนร้องเรียกภามให้กลับไป แต่เขาไมได้หันกลับไปหาผู้เป็นพ่อเพราะภามคิดในใจว่าเขาโตแล้ว เขาควรจะมีชีวิตเป็นของตัวเองบ้าง….เขาแค่อยากมีความสุขอยู่กับคนที่เขารัก

ตอนที่44มาแล้วนะคะ

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว