email-icon facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่42(สร้างภาพ?)

ชื่อตอน : ตอนที่42(สร้างภาพ?)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มิ.ย. 2564 21:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่42(สร้างภาพ?)
แบบอักษร

 

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา….

โรงพยาบาล นางานิชัง ในเครือการดูแลของตระกูลซานโต้

ห้องพักผู้ป่วยระดับVIPชั้น20

14:30น.

ต้นฝน ซาโยโกะจัง….

“เจ็บมากไหมคะคุณหนู?”

“เจ็บมากค่ะมามาซัง^_^”

“เจ็บมากแต่ใบหน้านี่เปื้อนรอยยิ้มตลอดเลยนะคะ”

“แซวหนูอีกแล้ว^_^”ฉันเอาหน้าถูๆไปกับต้นแขนของมาม่าซังอย่างออดอ้อนมาม่าซังก็ก็โอบกอดร่างของฉัน ตอนนี้ฉันอยู่ที่โรงพยาบาลได้หนึ่งอาทิตย์เต็มและจะต้องอยู่ที่นี้ต่ออีกสามอาทิตย์ครบเดือนพอดี เพราะเมื่อวานไปเอ็กสเรมาหมอบอกว่ากระดูกของฉันฟื้นตัวเร็วมากเพราะได้ยาดีจากมิซาโนะซังของฉันยังไงล่ะเอ๊ะๆๆอย่าคิดลึกนะ ยาดีที่ฉันบอกนี่คือยาจริงๆค่ะและยามาจากต่างประเทศด้วยน่ะ

“ก็คุณหนูของมาม่าซังดีกับคุณท่านแล้วหนิค่ะ^_^”

“มาม่าซังน่ะดีใจจริงๆจะได้เห็นคุณท่านยิ้มอย่างมีความสุขสักที….มาม่าซังไม่เคยเห็นคุณท่านยิ้มแบบนี้มาก่อนเลย^_^”ฉันก็ยิ้มตามสิ่งที่มาม่าซังพูดเธอก็เอื้อมมือมาจับมือฉันไปกุมไว้และยิ้มให้ฉัน

“คุณท่านมีบุญคุณกับมาม่าซังมากได้เห็นท่านมีความสุขแบบนี้ค่อยตายตาหลับหน่อยค่ะ^_^”

“จะรีบเสียชีวิตไปไหนละคะอยู่ดูแลหนูก่อน^_^”ฉันพูดพลางยิ้มให้มาม่าซังเธอก็ยิ้มให้ฉันและพยักหน้าให้ฉัน และเราสองคนก็ยิ้มให้กัน วันนี้คุณพ่อและซาโนะมีธุระที่สำคัญมากถึงมากที่สุดต้องไปทำนั้นก็คือการเจรจาต่อรองกับฮิเรนทาโมโต้เรื่องธุรกิจเพราะพ่อของฉันกับมิซาโนะจะยอมรับฟังข้อเสนอของทางนู้นเพื่อต้อนให้มันจนมุมและติดกับดักที่พวกเขาวางไว้เรื่องนี้ฉันหลอกถามซาต้าน้อยมา^_^

ก๊อกๆๆๆๆ

“ใครมานะคะ?”ฉันเอ่ยถามและมองหน้ามาม่าซังอย่างสงสัย

“ไม่รู้สิคะคงไม่ใช่พวกคุณๆ”มาม่าซังออกความคิดเห็นเพราะว่าถ้าเป็นสองคนนั้นจะไมาเคาะประตู

แอดดด

“มีผู้ชายมาขอพบนายหญิงครับ…เขาบอกว่าเป็นอาจารย์สอนอยู่ที่มหาลัยซาโต้ม่ะครับ”ชายชุดดำที่เป็นคนของมิซาโนะเปิดประตูเข้ามารายงานฉัน ฉันก็พยักหน้านึกออกทันทีว่าใคร ก็หนึ่งในหมากของเกมส์นี้ไง^_^

“ให้เขาเข้ามาได้^_^”ฉันเอ่ยอนุญาตไปคนของมิซาโนะก็โค้งตัวให้ฉันอย่างนอบน้อมและเดินออกจากห้องไป

“จะดีเหรอคะ?”มาม่าซังเอ่ยถามฉันด้วยนำ้เสียงเป็นห่วงและเป็นกังวล

“ไม่เป็นไรหรอกคะเขาคือคนที่จะทำให้ธุรกิจของคุณพ่อและพี่ซาโนะเจริญรุ่งเรืองนะคะ^_^”ฉันตอบมาม่าซังไปพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใส จนมาม่าซังพยักหน้าให้ฉันเพราะเชื่อในคำโกหกของฉัน ธุรกิจจะเจริญรุ่งเรืองได้ยังไงล่ะในเมื่อพ่อกับซาโนะจะโค่นล้มตระกูลทาโมโต้น่ะ

แอดดดด

“เชิญครับ”เสียงแข็งกระด้างแต่เป็นคำพูดเชื้อเชิญทำให้ร่างสูงโปร่งสง่าของอาจารย์ภามพร้อมกับช่อดอกลิลลี่สีขาวในมือเดินเข้ามาในห้องเขาเห็นฉันที่นั่งอยู่บนเตียงนอนคนไข้ก็ยิ้มให้ฉันรอยยิ้มของเขาช่างน่าหลงใหลเอ้ยๆไม่ได้ใครจะน่าหลงใหลนอกจากอีตาซาฉันไม่ได้!!ก็ทำไงได้ล่ะก็อาจารย์ภามเขาคือรักแรกพบอของฉันนี่น่า

“ของเยี่ยมครับ^_^”เมื่ออาจารย์เดินมาถึงที่เตียงคนไข้เขาก็ยื่นช่อดอกลิลลี่ให้ฉัน ฉันก็ยิ้มและยื่นมือไปรับช่อลิลลี่สีขาวมาจากเขาตัวแทนความรักที่บริสุทธิ์สิน่ะ^_^

“ขอบคุณนะคะ…โยโกะชอบดอกลิลลี่มากเลยละคะ^_^”ฉันยิ้มหวานและเอ่ยขอบคุณอาจารย์ภามไปพลางก้มหน้าลงไปสูดดมกลิ่นหอมๆของดอกลิลลี่ ชอบบ้าอะไรล่ะฉันโกหก!!!

“ผมดีใจนะครับที่คุณโยโกะชอบ^_^”อาจารย์ภามยืนบีบมือกันและกันและเอ่ยพูดขึ้นท่าทางของเขาดูเกร็งๆน่ะหรือว่าเขาจะตกหลุมรักฉันด้วยอีกคน!!ปีนี้มันเป็นปีอะไรว่ะพอมีคนชอบก็มีเข้ามาพร้อมๆกันและไอ้ตอนที่ฉันโสดสนิททำไมไม่เข้ามาจีบกันล่ะคะ!!

“แฮะๆค่ะ^_^”ฉันยิ้มแหยๆให้อาจารย์ภามไป และเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเขาเคยได้รับบาดเจ็บที่หน้าท้องฉันจึงมองไปที่หน้าท้องของเขาที่มีเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกทับไว้เพื่อปกปิดหุ่นที่สุดจะเพอร์เฟคของเขาโอ้ย!นี่ฉันคิดอะไรอีกแล้ว

เพลี๊ย

“คุณหนู?!”

“คุณโยโกะจัง?!”เสียงร้องออกมาด้วยความตกใจของคนทั้งสองเมื่อพวกเขาเห็นว่าฉันเอามือของตัวเองตบไปที่หน้าของตัวเองดังเพลี๊ะจนทำให้ใบหน้าซีกซ้ายชาไปทั้งแสบตบแรงไปนิดแต่เรียกสติต้องแบบนี้แหละ!

“ตบหน้าตัวเองทำไมคะคุณหนู?”มาม่าซังรีบวิ่งเข้ามาหาฉันและเอ่ยถามฉันด้วยความเป็นห่วงเธอเอื้อมมือของเธอมาสัมผัสที่ใบหน้าของฉันที่ตอนนี้น่าจะแดงมากแน่ๆเพราะฉันตบแบบไม่ยั้งมือเลย

“แฮะๆยุงนะคะ..ยุงมันกัดแก้มหนู^_^”

“โถ่คุณหนูของมาม่าซัง”มาม่าซังเอ่ยออกมาพลางทำสีหน้าเศร้า

“งั้นเดี๋ยวมาม่าซังไปเอาผ้าเย็นมาประคบให้นะคะ”

“โอเคค่ะ^_^”ฉันยกมือขึ้นมาทำนิ้วโอเคให้มาม่าซัง เธอก็ยิ้มบางๆให้ฉันและเดินก้มศีรษะออกไปยังห้องนำ้ที่อยู่ด้านหน้าของห้องพักผู้ป่วยที่ดูยังไงก็ไม่เหมือนห้องคนไข้ในโรงพยาบาลมันเหมือนคอนโดซะมากกว่านะ

“เชิญนั่งสิคะ…หรือว่าอาจารย์ภามรีบกลับคะ?”ฉันเอ่ยถามอาจารย์ภามไปพลางทำสีหน้าเศร้าๆเพื่อให้เขาคิดว่าฉันเสียดายที่เขาจะกลับไว

“ไม่ใช่อย่างงั้นครับวันนี้ผมว่าง…ผมอยู่กับคุณโยโกะจังได้ทั้งวันเลย^_^”

“จริงเหรอคะ?”ฉันแกล้งย่นจมูกใส่เขาไป เขาก็ยิ้มให้ฉันรอยยิ้มที่ดูยังไงก็ดูจริงใจแต่ฉันรู้ว่าเขาสร้างภาพเพราะเขาต้องการที่จะทำให้ฉันตายใจและคายความลับของคุณพ่อและซาโนะออกมาสินะ เขาเป็นศัตรูไม่ใช่มิตร!!

“จริงครับ…วันนี้คุณโยโกะออกไปสูดอากาศบ้างเหรอยังครับ?”อาจารย์ภามเอ่ยถามฉัน ฉันก็ส่ายศีรษะไปมาว่าฉันยังไม่ได้ออกไปไหนเลยนอกจากไปที่ห้องกายภาพบำบัดเพื่อดูการเดินของตัวเองและก็กลับมาที่ห้องนอนนอนดูการ์ตูนจบไปหลายเรื่องแล้วเนี่ยเบื่อจะตายพอตกกลางคืนพ่อกับซาโนะก็คุยกันทั้งคืนไม่รู้กินอะไรกันไปไม่หลับไม่นอน!!

“ยังเลยค่ะ…ฉันไม่ได้ออกไปไหนเลย”ฉันพูดอย่างเสียดาย

“งั้นผมขออาสาพาคุณโยโกะออกไปสูดอากาศได้ไหมครับ?”

“ได้ค่ะไม่มีปัญหา^_^”ฉันเอ่ยตอบรับคำชวนไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องคิด

“งั้นผมขอไปเอาวีลแชร์ก่อนนะครับ^_^”

“ค่ะ^_^”ฉันยิ้มกว้างออกมาอย่างตื่นเต้นที่จะได้ออกไปข้างนอก อาจารย์ภามก็ยิ้มและรีบวิ่งออกไปเอาวีลแชร์มาเพื่อพาฉันออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกบ้าง

“มาแล้วครับ^_^”อาจารย์ภามเอ่ยขึ้นพร้อมกับรถวีลแชร์คันใหม่ที่อาจารย์ภามเข็นเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ฉันก็ยิ้มให้เขาอย่างดีใจและทำท่าจะลงจากเตียงแต่ก็ลืมไปว่าฉันยังยันขาข้างขวาเองไม่ได้

“ว๊ายยย!”ฉันร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อร่างของฉันกำลังจะล่วงลงสู้พื้นอย่างสวยงามในท่าทุเรศ

“คุณโยโกะ!!”เสียงร้องด้วยความตกใจของอาจารย์ภามร้องเสียงดังไม่ต่างจากฉัน

พรึบ

ฉันหลับตาปี๋ไม่อยากจะคิดถึงความเจ็บปวดที่จะได้รับจากใบหน้าของฉันกระแทกเข้ากับพื้น แต่เอ๊ะทำไมร่างของฉันหยุดอยู่กางอากาศ

“เป็นอะไรไหมครับ?”เสียงนุ่มละมุนที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงเอ่ยขึ้นมันใกล้ๆมากจริงๆ ฉันจึงค่อยๆลืมตาดูสิ่งแวดล้อมรอบๆเพราะเหมือนร่างของฉันได้ตกลงมาจากเตียงแล้วแต่ไม่ได้ล่วงลงสู้พื้นแต่ล่วงลงสู้อ้อมแขนของอาจารย์ภาม

ตอนที่42มาแล้วนะคะ

วันนี้มาน้อยนะคะขอโทษที่ทำให้ค้างนะคะแต่วันนี้ไรท์ปวดหัวค่ะ พรุ่งนี้จะมาต่อนะคะพี่ๆรีดเดอร์❤️❤️❤️❤️❤️

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว