email-icon facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่41(แผนของโยโกะจัง)

ชื่อตอน : ตอนที่41(แผนของโยโกะจัง)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2564 21:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่41(แผนของโยโกะจัง)
แบบอักษร

มิซาโนะ ซานโต้….

“ภามเป็นลูกชายของฮิเรนเหรอครับ?”ผมเอ่ยถามพ่อมิซานไปอย่างสงสัย งั้นแสดงว่าสิ่งที่ผมคาดเดาไว้ก็เป็นความจริงเพราะหลายครั้งที่ผมให้คนไปสืบประวัติภามมาแต่ก็ไม่ได้ข้อมูลจริงกลับมาเลยสักครั้งและชื่อภามนี่คือชื่อที่สี่ของเขาตามทะเบียนราษฎร์ของประเทศไทยไม่ปรากฏนามบิดาและมารดา

“ใช่…พ่อเคยรู้จักกับฮิเรนมาก่อนเลยเคยเห็นภามและพอพ่อได้มาเจอตัวภามอีกครั้งตอนที่เขาขับรถผ่านเส้นทางนั้นและมาช่วยพ่อกับโยโกะจังพ่อก็จำได้ทันที”พ่อมิซานเอ่ยออกมาด้วยสีหน้ามั่นใจ เขาเอารูปที่อยู่ในสมาร์ทโฟนของเขาออกมาให้พบดู บุคคลในรูปคือภามจริงๆและบุคคลที่ทำให้ผมตกใจไปกว่านั้นคือผู้หญิงที่ยืนข้างๆภามเธอคือผู้หญิงที่แสนจะคุ้นตาผมและเคยอยู่ในความทรงจำและหัวใจของผมเธอคือมินตราอย่างงั้นเหรอพวกเขาเป็นอะไรกัน

“และคนนี้เธอเป็นน้องสาวของภาม”พ่อมิซานตอบข้อข้องใจให้ผม ผมก็พยักหน้าและยิ้มให้ท่านเป็นการเข้าใจและผู้หญิงอีกคนที่ผมเพิ่งจะเคยเจอเธอแต่ผมก็จำเธอได้แม่นเพราะเธอคือคนที่ทำร้ายซาโยโกะจังของผม เธอไม่หวังดี

“คนนี้เป็นเพื่อนของโยโกะเหรอเห็นเธอบอกพ่อแบบนี้?”ท่านมิซานเอ่ยถามผมพลางชี้นิ้วไปที่ผู้หญิงอีกคนในรูปที่ยืนอยู่คนละฝั่งกับสองคนนั้น

“ใช่ครับ…เธอเรียนที่มหาลัยผมเป็นเพื่อนของโยโกะจัง”ผมตอบพ่อมิซานไปท่านก็พยักหน้าเข้าใจและท่านก็ทำท่าคุ้นคิดอะไรบางอย่าง

“พ่อว่าพวกนั้นรุกเราเยอะมากขึ้นไปทุกที”

“ผมก็คิดเช่นนั้นครับ….แต่ผมมั่นใจว่าเราควรจะตั้งรับมากกว่ารุกตอบ”ผมตอบไปอย่างมั่นใจเพราะผมวางแผนมาดีแล้ว พ่อมิซานก็พยักหน้าให้ผมพร้อมกับเอื้อมมือมาตบไหล่ผม

“เราโตขึ้นเยอะเลยซาโนะ^_^”

“เพราะผมเห็นความพยายามของพ่อและของพ่อมิซานยังไงละครับทำให้ผมคิดอะไรไตร่ตรองก่อนที่จะลงมือทำ”ผมตอบพ่อมิซานไปตามความจริงเพราะผมเคยเห็นท่านมาตั้งแต่เล็กๆและท่านคือผู้ที่ประสบความสำเร็จในชีวิตมากที่สุดจากคนที่ไม่มีทรัพย์สินอะไรเลยแต่มาวันนี้ท่านมีทุกอย่างไม่ว่าจะเงินทองและทรัพย์สินมากมายที่ใช้ยังไงก็ไม่มีวันหมด ผมนับถือท่านผู้นี้จริงๆ^_^ ผมจะต้องเก่งเหมือนพ่อของผมและพ่อมิซานให้ได้ ใช้สมองแก้ปัญหาดีกว่าใช้อารมณ์ในการตัดสิน

“เก่งมากซาโนะ^_^”

“พ่อดีใจที่ซาโยโกะจังได้คู่ครองเป็นซาโนะ^_^”พ่อมิซานว่าพลางหันมองไปยังที่นอนคนป่วยที่มีร่างเล็กของผู้หญิงที่ผมรักหลับใหลอยู่ลมหายใจสม่ำเสมอของเธอทำให้ผมรู้ได้ว่าเธอหลับแล้วจริงๆอาจจะเป็นเพราะเหนื่อยและเจ็บแผลพบเจอเรื่องราวมากมายในวันนี้แต่ผมสัญญาว่าผมจะทำให้เธอไม่ต้องเสี่ยงอันตรายแบบนี้อีก

“ครับ…ผมจะดูแลน้องให้ดี”

“ผมจะทำให้น้องมีความสุขมากที่สุด”

“ขอบคุณที่รักลูกสาวพ่อมากขนาดนี้^_^”พ่อมิซานเอ่ยออกมาอย่างซึ้งใจ แต่ผมไม่ได้จะพูดให้ท่านซึ้งอะไรเพียงแค่ผมพูดออกมาจากใจของผมเท่านั้นเอง

“ครับเพราะเธอคือผู้หญิงคนแรกและจะเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ได้ตัวผมไปครอง^_^”

“นี่เรายังบริสุทธิ์จริงๆอย่างที่ริวซังและซาต้าคุงพูดอย่างงั้นเหรอ?”พ่อมิซานเอาหน้ามากระซิบถามผม คำถามของท่านทำให้ผมยิ้มแหยๆให้ท่านและพยักหน้าลงยอมรับความจริง ผู้ชายที่ยังบริสุทธิ์ถึงอายุสามสิบนี่มันแปลกมากเลยเหรอเนี่ย

“โชคดีของโยโกะจังจริงๆนะเนี่ยที่ได้คู่ครองที่แสนดีขนาดนี้พ่อล่ะยอมรับข้อนี้จริงๆ^_^”

“ครับพ่อ^_^”

“ไปดื่มนำ้ชากันเถอะ…พ่อมีเรื่องงานอีกมากจะถามไถ่เรา^_^”

“ครับ^_^”ผมยิ้มให้ท่าน ท่านก็ผายมือเชื้อเชิญให้ผมไปนั่งยังห้องนั่งเล่นในห้องพักผู้ป่วยระดับวีไอพีของโรงพยาบาลในเครือที่ผมดูแลอยู่และหุ้นของที่นี้แปดสิบเบอร์เซ็นเป็นของผม รวยกว่าผมไม่มีอีกแล้วครับ^_^เพราะผมรวยที่สุดในประเทศนี้แล้วแต่อีกไม่นานอาจจะมีคนที่รวยกว่าผมก็ได้ถ้าผมแต่งงานผมจะยกทรัพสินทุกอย่างให้เป็นของซาโยโกะจังภรรยาผู้เป็นที่รักของผมเพราะว่าที่นายหญิงไม่ใช่แค่ยืนเคียงข้างผมแค่อย่างเดียวแต่จะเป็นใหญ่เหนือผมด้วยเช่นกันเพราะผมจะให้เกียรติเธอ

ต้นฝน ซาโยโกะจัง……

“เรื่องมันเป็นแบบนี้นี่เอง”ฉันพึมพำขึ้นและค่อยๆหันตัวกลับมาอีกทางหลังจากที่พ่อมิซานและซาโนะเดินไปยังห้องพักที่ทางโรงพยาบาลจัดไว้ให้เป็นโซนของคนมาเฝ้าได้พักผ่อนกันแล้วสองคนนั้นนั่งจิบนำ้ชาและคุยกันเสียงเบาซึ่งฉันไม่ได้ยินแต่ฉันก็พอจะเดาเกมส์ได้แล้วว่าที่พ่อมิซานอยากให้ฉันช่วยซาโนะคือเรื่องอะไร

พรึบ

ฉันเอื้อมมือไปหยิบสมาร์ทโฟนของตัวเองขึ้นมาและกดพิมพ์ข้อความหาอาจารย์ภามทันทีเพื่อทำตามแผนของตัวเอง

ซาโยโกะจัง:ถึงบ้านรึยังคะอาจารย์?

ฉันรอข้อความตอบกลับของอาจารย์ภามอยู่สักพักเขาก็ส่งข้อความกลับมา

มามาโต้คุง:ถึงแล้วครับ…เพิ่งถึงเมื่อกี้เลย^_^

ซาโยโกะจัง:ที่พักของมหาลัยเหรอคะ?

ฉันแกล้งถามคำถามที่ฉันเองก็พอจะเดาได้ว่าเขาอยู่ไหนและฉันต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องนี้เพราะดูเหมือนอาจารย์ภามจะไม่รู้จักพ่อของฉันน่ะว่าท่านเคยรู้จักกับพ่อของเขาและรู้จักเขา

มามาโต้คุง:ครับ…ยังไม่นอนอีกเหรอครับ?

อาจารย์ภามตอบฉันกลับมาอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้มีพิรุธสินะ เขาฉลาดมากจริงๆการที่จะคุยกับเขาเพื่อหลอกถามเขาคงจะไม่ใช่เรื่องง่าย ฉันคงต้องหาวิธีอื่นสินะ

ซาโยโกะจัง:ค่ะ….ยังไม่ค่อยง่วงเพราะคิดถึง…..ใครบางคนอยู่

ซาโยโกะจัง:เรื่องวันนี้ต้องขอบคุณอาจารย์ภามมากๆเลยะนะคะที่ช่วย…ไว้โยโกะหายขอเลี้ยงข้าวอาจารย์ภามเพื่อเป็นการตอบแทนนะคะ

เหมือนฉันกำลังนอกใจอีตาซาโนะอยู่เลยเนอะ ถ้าอีตานั้นรู้ล่ะก็มีหวังฉันตายแน่!แต่เรื่องนี้คือเรื่องงานไม่ใช่เรื่องส่วนตัวอีตานั้นต้องแยกแยะออก

มามาโต้คุง:ไม่เป็นไรครับ…ผมเต็มใจ

มามาโต้คุง:โอเคครับ…งั้นคุณโยโกะต้องรีบๆหายนะครับ

ซาโยโกะจัง:ค่ะ^_^

ทำไมเงียบไป…..ฉันที่พิมพ์ข้อความตอบอาจารย์ภามไปก็ขึ้นว่าข้อความอ่านแล้วแต่เขาไม่ได้ตอบกลับมา สงสัยฉันจะให้ท่าเขาเยอะไปรึเปล่าว่ะ ไม่หรอกมั้งเขาคงไม่คิดในเรื่องเชิงชู้สาวหรอกมั้ง ผู้หญิงหามๆแบบฉันใครจะมาชอบนอกจากอีตาซาโนะนั้น!

“ต้องรีบลบข้อความ”ฉันพึมพำขึ้นเมื่อใช้มือรูดหน้าจออ่านข้อความเก่าๆที่คุยกับอาจารย์ภามและต้องรีบลบถ้าเกิดอีตาซาโนะมาเห็น ไม่งั้นแผนฉันแตกแน่!

ติ๊ดๆๆๆๆ

“เห้อหมดหลักฐานการนอกใจ”ฉันพึมพำออกมาอย่างโล่งอกและรีบปิดเสียงโทรศัพท์และยัดมันไปใส่ใต้หมอนทันทีและรีบหลับตาลงให้เป็นปกติของคนนอนหลับให้มากที่สุด กำหนดลมหายใจเข้าออกให้ช้าๆเพื่อความสมจริงเพราะฉันมักจะแกล้งเป็นลมบ่อยๆในสนามที่ฉันรับเงินค่าจ้างล้มการต่อสู้มาหรือที่เรียกกันว่าล้มมวยนั้นแหละ ฉันต้องยอมแพ้และทิ้งศักดิ์ศรีตัวเองเพื่อแลกกับเงินแต่ตอนนี้ฉันจะลืมทุกอย่างที่เกี่ยวกับค้นฝนหญิงไทยคนนั้นไปให้หมดเพราะตอนนี้ฉันคือ ซาโยโกะ มิยาชิตะลูกสาวคนเดียวของท่านนายกรัฐมนตรีมิซาน มิยาชิตะ…..

“สงสัยนายหญิงจะฝันดีนะครับนอนยิ้มใหญ่เลย^_^”เสียงกวนประสาทแบบนี้เป็นของใครไปไม่ได้นอกจากซาต้าน้อย ฝากไว้ก่อนเถอะพรุ่งนี้นายตายแน่ไอ้บ้า!!!ถ้าแผนฉันแตกนะน่าดู!!!

“สงสัยหมอให้ยาประสาทรึเปล่าครับพ่อ?”เสียงร้อนรนของมิซาโนะดังขึ้นใกล้ๆฉัน

“ไม่หรอกมั้งน้องคงจะกำลังฝันดีอยู่น่ะ..เรามาดื่มน้ำชาและคุยกันต่อเถอะนะมิซาโนะซังซาต้าคุง^_^”เสียงระฆังของพ่อฉันดังขึ้นมาทำให้ฉันอยากจะผ่อนลมหายใจออกไปให้โล่งอกสักทีแต่ก็ทำไม่ได้เพราะเหมือนกำลังมีคนจ้องมองฉันอยู่ตลอดเวลา ว่าแต่อีตาซาต้ามันเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!!!!!!

ตอนที่41มาแล้วนะคะ

ใกล้จะจากกันไปทุกทีแล้วนะคะสำหรับพี่ซาโนะและโยโกะจัง…

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว