email-icon facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่40(มีความจำเป็นบางอย่าง)

ชื่อตอน : ตอนที่40(มีความจำเป็นบางอย่าง)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มิ.ย. 2564 20:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่40(มีความจำเป็นบางอย่าง)
แบบอักษร

โรงพยาบาล นางานิชัง ในเครือการดูแลของตระกูลซานโต้

ห้องพักผู้ป่วยระดับVIPชั้น20

00:30น.

ต้นฝน ซาโยโกะจัง……

“ขอบคุณค่ะ^_^”ฉันเอ่ยขอบคุณพ่อไปหลังจากที่เขาหยิบแก้วนำ้มาให้ฉันดื่ม

“ยังปวดขาอยู่ไหมลูก?”พ่อมิซานเอ่ยถามฉันหลังจากที่เขาเอาแก้วไปวางเก็บไว้ที่โต๊ะวางของสำหรับคนไข้แล้ว

“ไม่ค่อยปวดแล้วค่ะ^_^”ฉันตอบเขาไปตามความจริงเพราะหมอได้ให้ยาแก้ปวดกระดูกกับฉันแล้วและกระดูกขาข้างขวาของฉันก็เกิดอาการร้าวขึ้นมาทำให้ต้องใส่เฝือกอ่อน โชคดีที่ไม่ร้าวทั้งสองขา

“งั้นหนูนอนก่อนดีไหมลูกนี่ก็ดึกมากแล้ว”พ่อมิซานเอ่ยออกมาด้วยความเป็นห่วงพลางยิ้มบางๆให้ฉัน ฉันก็ยิ้มให้ท่านและนึกถึงวินาทีที่เขาไม่ทิ้งฉันไว้ในรถคันระเบิดนั้น นี่ก็เป็นการแสดงให้ฉันเห็นแล้วว่าเขารักฉันมากแค่ไหน ต่อไปนี้ฉันเองก็จะรักเขาให้มากๆเช่นกัน

“ขอบคุณนะคะพ่อ…ที่พาหนูมาอยู่ด้วยที่นี้^_^”ฉันเอ่ยขอบคุณพ่อไปพลางยกมือขึ้นไหว้เขาตามธรรมเนียมของคนไทย พ่อเองก็ยกมือขึ้นมารับไหว้มือจากฉัน

“หนูคือของขวัญที่มีค่ามากสำหรับพ่อ…หนูคือตัวแทนความรักที่พ่อมีให้แม่ของลูก^_^”

“พ่อรักลูกซาโยโกะจัง^_^”เมื่อพ่อพูดจบฉันก็ลุกขึ้นนั่งและโผล่เข้ากอดร่างของท่านอย่างไว

สวบ

“หนูก็รักพ่อค่ะ…ต่อจากนี้ไปหนูจะอยู่ที่นี้กับพ่อและพ่อต้องอยู่กับหนูไม่ทิ้งหนูไปไหนอีกนะคะ”ฉันเอ่ยออกไปทั้งน้ำตาใบหน้าของฉันซบอยู่บนหน้าอกของท่าน ท่นนก็ยกมือขึ้นมาลูบแผ่นหลังของฉันอย่างแผ่วเบา

“พ่อให้สัญญาว่าพ่อจะไม่ขี้ขลาดและทิ้งลูกไปไหนอีก^_^”พ่อมิซานเอ่ยขึ้นด้วยนำ้เสียงจริงจัง ฉันจึงยิ้มออกมาและผละกอดออกมาจากท่าน

“หนูเข้าใจพ่อผิดมาตลอดเลย”

“มันเป็นความผิดของพ่อโยโกะจัง…ลูกอย่าคิดมากพ่อไม่ถือโทษโกรธลูกหรอก^_^”พ่อว่าพลางยิ้มละมุนให้ฉันและท่านก็ยื่มมาลูบผมฉันอย่างเอ็นดู ฉันก็ยิ้มให้เขาฉันมีความสุขมาก ฉันชักจะชอบที่นี้จนถอนตัวไม่ชึ้นซะแล้วสิ

“ตกลงมิซาโนะไปไหนคะคุณพ่อ?”ฉันเอ่ยถามพ่อไปตามความสงสัยเป็นอย่างมาก หรือว่าอีตาซาโนะจะไปอยู่กับยัยนางเอกเอวีนั้น!!

“เรื่องนี้เป็นความลับมาก^_^”

“แต่หนูเป็น”

“คู่หมั้นเขา^_^”พ่อพูดต่อให้ฉัน ฉันก็พยักหน้าหงึกๆให้เขา

“แต่มันอันตรายดูอย่างเหตุการณ์วันนี้สิ…ลูกกับพ่อเกือบไม่รอด”

“แต่ก็รอดมา…หนูเก่งกว่าที่พ่อกับซาโนะคิดซะอีกค่ะ”

“บอกหนูมาเถอะนะคะหรือว่าอีตาซาโนะแอบไปมีชู้!”

“ไม่ใช่อย่างงั้นลูกมิซาโนะซังน่ะเขาไม่เคยยุ่งหรือวอแวกับผู้หญิงคนไหนเลยนะ”พ่อพูดพลางยกมือให้ฉันใจเย็นๆและรีบรนรานร้อนรนตอบคำถามฉันให้กระจ่างไม่งั้นอีตาซาโนะโดดปลดแน่!

“แล้วเขาไปไหนละคะทำไมพ่อกับเขาต้องปิดบังหนูด้วย?!”ฉันเริ่มไม่เข้าใจแต่ฉันก็เชื่อว่าต้องมีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากลแน่ๆ

พรึบ

“ซาโนะกำลังจะถูกซุ่มโจมตีแต่เขาจะพลิกเกมส์แทนนะลูก”พ่อก้มหน้าลงมาใกล้ฉันและพูดข้างๆหูฉันอย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้คนอื่นได้ยิน

“ซุ่มโจมตี?”ฉันพึมพำขึ้นมา พ่อก็ขยับตัวกลับไปยืนในท่าเดิมและพยักหน้าเป็นคำตอบให้ฉัน

“และมีอีกเรื่องหนึ่งที่พ่ออยากจะขอให้ลูกช่วยพี่เขา”

“ช่วยเรื่องอะไรคะ?”ฉันทวนคำถามพ่อไปด้วยความสงสัย เขาก็หันมองกลับไปที่หน้าประตูห้องพิเศษของโรงพยาบาลอย่างกังวลและเมื่อไปไม่มีใคร พ่อจึงล้วงมือลงไปในกระเป๋ากางเกงสีดำราคาแพงของเขาและยกมือขึ้นมาพร้อมกับสมาร์ทโฟนเครื่องหรูสีดำเงาเขาเปิดหน้าจอและจิ้มนิ้วลงไปลนหน้าจอสัมผัสของโทรศัพท์และยื่นมาตรงหน้าฉัน

“ลูกรู้จักผู้ชายคนนี้ดีใช่ไหม?”พ่อเอ่ยถามฉัน ฉันก็มองหน้าเขาและก้มหน้าลงไปมองรูปถ่ายที่อยู่ในหน้าจอสมาร์ทโฟนเครื่องหรูของพ่อ และคนในรูปก็คืออาจารย์ภามหรือมามาโต้คุงและอีกฝั่งหนึ่งคือฮามิโกะและที่ยืนอยู่ข้างๆอาจารย์ภามคือมินตราสามคนยืนยิ้มอยู่และบุคคลสองคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงกลางของพวกเขาทั้งสามคน หนึ่งในนั้นคือฮิเรน พ่อของยัยมินตรานี้หน่า

“เขาคือคนที่มาช่วยเราไงคะ”ฉันตอบพ่อไปเพราะปลายนิ้วของท่านชี้ไปที่รูปของอาจารย์ภาม พ่อก็มองหน้าฉัน

“และลูกรู้จักกับบุคลอื่นที่อยู่ในรูปนี่อีกไหม?”ฉันก็มองไปที่หน้าจอโทรศัพท์และชี้นิ้วไปที่รูปของฮามิโกะที่ยืนอยู่ฝั่งซ้ายข้างๆผู้ชายที่นั่งคู่อยู่กับฮิเรน

“คนนี้เพื่อนรักของหนูค่ะ…เธอชื่อฮามิโกะจัง..ไว้ว่างๆหนูจะพาเธอมาพบพ่อนะคะ^_^”ฉันเอ่ยบอกพ่อไปพลางยิ้มให้พ่อไปด้วย เพราะฮามิโกะคือเพื่อนคนแรกที่ฉันมาอยู่ที่ประเทศนี้และเธอก็เป็นคนแรกที่เข้ามาทำความรู้จักกับฉันและขอเป็นเพื่อนกับฉัน ฉันได้เธอคอยแนะนำอะไรหลายๆอย่างให้ เธอช่างดีกับฉันจริงๆ

“และคนนี้คือคนที่อีตาซาโนะเคยชอบค่ะพ่อ!”ฉันชี้นิ้วลงไปบนหน้าของนางเอกเอวีอย่างแรงจนฉันได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆจากพ่อของฉันที่ยืนเหนือฉัน ฉันก็เงยหน้าขึ้นไปมองหน้าท่านและหรี่ตามองท่านที่ท่านหัวเราะฉัน เขาก็หยุดหัวเราะเปลี่ยนมาอมยิ้มแทน

“เธอคนนี้คืออดีตของเขาลูกแต่หนูคือปัจจุบันของซาโนะนะ”

“ปัจจุบันที่ไม่สนใจปล่อยให้คนอื่นเขาคิดถึง!”ฉันแขนขึ้นมากอดอกพลางจ้องมองไปที่หน้าจอมืดสนิทของโทรศัพท์ฉันที่ทันไร้เสียงเรียกเข้าจากเขาหรือแม้แต่ข้อความสักตัวอักษรยังไม่มี

“พี่เขาคงจะยุ่งอยู่หรือไม่ก็กำลังต่อสู้อยู่ก็ได้นะ”พ่อว่าพลางยกมือขึ้นมาตบไหล่ฉันเบาๆ

“ต่อสู้เหรอคะ?”ฉันหันมองหน้าเขาพลางเอ่ยถามเขาไปอย่างตกใจ แล้วอีตาซาโนะเป็นยังไงบ้างล่ะเนี่ย

“หรือว่าที่เขาไม่มาหาหนูเขาอาจจะตายแล้วคะ?”

“ฮัดชิ้วๆ!”เสียงจามของใครสักคนดังมาแต่ไกลทำให้ฉันกับพ่อหันมองหน้ากันอย่างอัตโนมัติและตามด้วยเสียงเคาะประตูห้องพักผู้ป่วย

ก๊อกๆๆๆๆ

“ใครนะ?”พ่อของฉันเอ่ยถามไปพร้อมกับเสียงของคนที่ตอบกลับมา

“ผมเองครับ…มิซาโนะ”เสียงที่คุ้นหูทำให้ฉันยิ้มแหยๆให้พ่อไป ท่านเองก็ยิ้มให้ฉันและยกมือขึ้นมาลูบผมฉันอย่างเอ็นดู

“อย่างอนเขานานนะลูก”

“หนูไม่งอนหรอกคะพ่อ…หนูรู้ว่าเวลาของคนเรามีน้อยเราควรจะรักและทำให้เขาและเรามีความสุขเหมือนที่หนูเกือบเสียโอกาสนั้นไปยังไงละคะ”ฉันบอกพ่อไปพร้อมกับนำ้ตาที่เริ่มจะไหลออกมาอีกแล้วหลังจากที่มันเพิ่งแห้งไปเมื่อสิบวินาทีก่อน

“ไม่เอานะลูกเรื่องมันผ่านมาแล้วหนูไม่ต้องกังวลนะพ่อไม่ทิ้งหนูไปไหนหรอกลูก^_^”พ่อเอ่ยบอกฉันพลางยิ้มให้ฉันรอยยิ้มของท่านอบอุ่นจริงๆ

“ไม่งอแงนะลูกโตเป็นสาวสวยแล้ว^_^”พ่อว่าพลางเช็ดนำ้ตาให้ฉันอย่างแผ่วเบา

“คุณพ่อตาครับ”เสียงของมิซาโนะดังขึ้นมาอีกครั้งน้ำเสียงของเขาช่างร้อนรน

“จ้าๆๆเข้ามาเลยซาโนะ”พ่อหันไปตอบซาโนะและพอสิ้นเสียงพ่อก็ตามด้วยเสียงหมุนลูกบิดพร้อมกับแรงผลักประตูเปิดออกเผยให้เห็นผู้ชายในร่างสูงโปร่งใส่สูทสีดำเต็มยศแต่ไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่

“โยโกะจัง!”ทันทีที่ซาโนะหันมาสบตาเข้ากับฉันเขาก็เรียกชื่อฉันเสียงดังแววตาของเขาสั่นไหวและโล่งใจเมื่อเขาเห็นว่าฉันไม่เป็นอะไรมาก

ตึกๆๆๆๆๆ

พรึบ

ซาโนะเดินดุ่มๆๆเข้ามาหาฉันอย่างไวและจับร่างฉันมองสำรวจร่างกายฉันอย่างแผ่วเบา

“เจ็บมากไหมครับ?”ซาโนะเอ่ยถามฉันในขณะที่เขาเอาฝ่ามือใหญ่วางแนบลงไปบนขาที่ใส่เฝือกของฉัน ฉัรก็ยิ้มให้เขาและส่ายศีรษะไปมา

“พี่ขอโทษนะที่ไม่มีเวลามาดูแลโยโกะเลย”

“ไม่เป็นไรหรอกคะ…โยโกะเข้าใจ^_^”

“ไม่โกรธ?ไม่งอน?”ซาโนะเอ่ยถามฉันกลับมาด้วยสีหน้าสงสัยและงุนงง

“หรือจะให้โกรธดี?”ฉันเอามือขึ้นมาจิ้มๆที่แก้มพลางเอ่ยขึ้น

“ไม่นะครับไม่โกรธนะดีแล้ว^_^”

“แล้วมีอะไรมาง้อรึเปล่าคะ?”ฉันเอ่ยถามเขาไปอย่างสงสัยเพราะฉันมั่นใจว่าซาโนะต้องคิดว่าฉันงอนเขาและโกรธเขาแน่ๆ

“แฮะๆๆพี่ไม่มีเวลาเลยงั้นเอาเป็นว่ารอให้โยโกะออกจากโรงพยาบาลก่อนเนอะค่อยเซอร์ไพรส์^_^”

“หว้าผิดหวังจัง”ฉันทำหน้าเสียดายและค่อยๆล้มตัวลงนอนเพราะยาเริ่มออกฤทธิ์แล้ว

“ง่วงเหรอครับ?”

“อืม”ฉันตอบเขาไปสั้นๆซาโนะก็จับผ้านวมผืนสีขาวมาห่มร่างฉันอย่างแผ่วเบาและเขาก็ก้มหน้าลงมาจุมพิตที่หน้าผากมนของฉัน

“จุ๊บคิดถึงที่สุดเจ้าหญิงแสนสวยของพี่^_^”เขากระซิบแผ่วเบาทำให้ฉันยิ้มให้เขาและพยักหน้ารับรู้ในสิ่งที่เขาพูด

“คิดถึงเช่นกันค่ะ^_^”ฉันตอบเขากลับไปและฉันก็หันไปมองหน้าพ่อที่ท่านยืนมองเราสองคนและอมยิ้มออกมา

“คืนนี้พ่ออยู่กับหนูได้ไหมอย่าไปไหนถ้าไม่มีหนูไปด้วย”ฉันเอ่ยบอกพ่อไปด้วยความเป็นห่วงถ้าวันนี้ไม่มีฉันพ่อจะเป็นยังไง

“พ่อไม่ไปไหนหรอกครับนายหญิงของซานโต้^_^”พ่อมิซานเอ่ยขึ้นพลางเอื้อมมือไปตบไหล่ของมิซาโนะ มิซาโนะก็หันไปโค้งศีรษะให้พ่อฉัน

“ห้ามหนีไปตอนหนูหลับนะคะ”ฉันรีบแย้งพ่อทันที เขาก็ยิ้มให้ฉันและพยักหน้ารับคำขอจากฉันและเขาก็หัรไปมองอีกฝั่งของเตียงนอนฉันฉันก็มองตามก็พบกับเตียงนอนขนาดใหญ่สองเตียงที่อยู่คู่กัน

“พ่อกับซาโนะจะนอนตรงนั้นเพราะฉะนั้นหนูหลับเถอะ^_^”

“ไม่ต้องห่วงพี่จะไม่ให้พ่อตาหนีไปไหนเด็ดขาด”ซาโนะเอ่ยบอกฉันพลางยกมือขึ้นมาชูกำปั้นให้ฉัน

“ถ้าพี่ซาโนะปล่อยให้พ่อฉันหนีล่ะก็พี่โดนปลดจริงๆแน่!!”ฉันเอ่ยบอกมิซาโนะไปด้วยนำ้เสียงจริงจังที่ออกไปทางข่มขู่เขา ที่จริงฉันอยากจะรู้ความลับของสองคนนี้ที่เขาจะคุยกันต่อไปนี้ต่างหากล่ะ

“ครับๆพี่ให้สัญญา^_^”

“ค่ะ…นอนแหละง่วง”ฉันบอกเขาไปพลางทำท่าง่วงมากจริงๆและอ้าปากหาววอดๆๆเพื่อให้สมจริง

“ฝันดีครับ^_^”

“ราตรีสวัสดิ์ลูกรัก^_^”

“ราตรีสวัสดิ์ค่ะพ่อ^_^”

“ฝันดีค่ะพี่ซาโนะ^_^”เมื่อฉันบอกทั้งคู่เสร็จเขาสองคนก็ผลัดกันหอมฉันคนละทีโดยที่พ่อหอมหน้าผากฉันและมิซาโนะก็หอมแก้มฉันเพราะเขาหอมหน้าผากของฉันไปแล้วไงฉันนอนยิ้มๆทั้งๆที่หลับตาอยู่ ในรอบสิบปีวันนี้คือวันที่ฉันมีความสุขที่สุด ฉันรู้แล้วว่าเราอยู่ไปเพื่ออะไร อยู่ไปเพื่อใคร…ถ้าไม่ใช่คนที่เรารักและรักเรา

“พ่อมีเรื่องอยากปรึกษากับซาโนะ”

“ผมก็มีเรื่องอยากปรึกษากับพ่อเหมือนกันครับ”

“เรื่องภามใช่ไหม?”

“ครับ”เสียงพูดคุยของคนทั้งสองดังไกลออกไปฉันจึงแอบหรี่ตามองก็พบว่าทั้งพ่อและซาโนะพากันเดินไปยังที่โต๊ะห่างจากเตียงฉันแค่ไม่กี่ก้าวเพราะพวกเขาคงคิดว่าฉันหลับจริงๆแต่เรื่องนี้มันสำคัญมากและเกี่ยวกับอาจารย์ภาม ฉันจะพลาดไม่ได้!

ตอนที่40มาแล้วนะคะ

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว