email-icon facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่39(บุคคลที่มาช่วย?)

ชื่อตอน : ตอนที่39(บุคคลที่มาช่วย?)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มิ.ย. 2564 19:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่39(บุคคลที่มาช่วย?)
แบบอักษร

โกดังใหญ่ซานโต้….

มิซาโนะ ซานโต้…

“นาย”

“อะไร?”ผมหันหน้ากลับไปมองไอ้ซาต้าด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวเพราะผมไม่ได้เจอหน้าสุดที่รักของผมมาสองวันแล้วน่ะ

“เราจะเฝ้าแบบนี้ทั้งวันทั้งคืนเลยเหรอครับนาย?”ไอ้ซาต้ามาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆผม ผมก็มองหน้ามันอย่างเบื่อหน่าย ใบหน้าหล่อใสไร้ที่ติของมันจ้องผมกลับมาด้วยสายตากวนโอ้ย

“อืม….มีอะไรไหม?”

“ผมก็เหงาๆบ้างอ่ะ”มันบอกผมอย่างมีพิรุธ ไอ้คำว่าเหงาของมันผมรู้ดีว่าคืออะไร

“ถ้านายเห็นว่าความเหงาของนายมีค่ามากกว่าชีวิตของฉันก็เชิญนายตามสบายเลย”ผมพูดพร้อมกับผายมือเชื้อเชิญให้ซาต้าออกไปตามทางของตัวเอง มันก็ทำหน้าเบะปากและยกมือขึ้นเสยผมหน้าที่ทองอร่ามของมันอย่างที่คิดว่าเท่ห์สุดๆของมันนั้นแหละ

“ผมไม่ทิ้งนายไปไหนหรอกครับ…..เพราะนายสำคัญกับผมมากกว่าความเหงาของผมฃ^_^”ซาต้าเอ่ยด้วยสีหน้าที่จริงจังมันทำสายตาลึกซึ้งใส่ผมจนผมรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมา

“ไม่ต้องมองผมแบบนั้นหรอกครับนาย…ผมไม่แย่งนายไปจากนายหญิงที่แสนสวยของผมหรอกครับ^_^”ซาต้าว่าพลางยิ้มกว้างขึ้น ผมจริงสิผมลืมไปเลย

“โทรศัพท์ฉันล่ะ?”ผมเอ่ยถามซาต้าไปมันก็เลิกทำหน้าตาทะเล้นและหันมามองหน้าผมอย่างไวและมันก็ยิ้มแหยๆส่งมาให้ผม

“โทรศัพท์นายตกแตกพังยับเยินขนาดนั้น…ยังอยากจะได้คืนอีกเหรอครับ?”ซาต้าเอ่ยถามผมด้วยสีหน้าสงสัยและมันก็เอื้อมมือลงไปหยิบอะไรบางอย่างในกระเป๋ากางเกงของมันและมันก็ล้วงสิ่งนั้นออกมามันยืนสมาร์ทโฟนเครื่องหรูของผมที่หน้าจอแตกพังละเอียดด้านหลังก็แตกเช่นกันรวมๆแล้วมันใช้ไม่ได้แล้วล่ะครับ

“ข้างในมันมีแชทของโยโกะจังอยู่”

“เสียดาย?”ซาต้าเอ่ยถามผมอย่างรู้ทัน ผมจึงใช้ข้อศอกกระทุ้งหน้าท้องของมันไปด้วยความมั่นใจเพราะมันรู้ทัน

พรึบ

“โอ้ย!”เสียงร้องโอดโอยจากอาการเจ็บปวดโอเวอร์ของซาต้าทำให้ผมนึกรำคาญมันในใจ ผมจึงเลิกสนใจมันและลุกขึ้นยืนเดินไปหยิบกล้องส่องทางไกลส่องไปยังหน้าโกดังท่าเรือใหญ่ของตัวเองที่ผมมาปักหลักอยู่ที่นี้สองวันเต็มๆเพราะการมาของไอ้ฮิเรน

“นายนี้ก็หวานเหมือนกันน่ะเนี่ย^_^”ไอ้ซาต้าที่เลิกเล่นละครแล้วเพราะผมไม่สนใจมัน มันเลยมาหาเรื่องผมให้ผมสนใจมันสินะ

“ไอ้ซาต้า!!”ผมหันขวับละสายตาจากกล้องส่องทางไกลกลับไปมองหน้าไอ้ซาต้าอย่างเอาเรื่อง

“นี่ของขวัญต้อนรับชัยชนะครับนาย^_^”ซาต้าพูดพร้อมกับยื่นสมาร์ทโฟนเครื่องหรูสีดำตัวแพงมาตรงหน้าผม ผมก็มองหน้ามันด้วยความสงสัย

“ผมเอาข้อมูลจากเครื่องเก่ามาใส่เครื่องนี้หมดทุกอย่างเลยครับทำทุกอย่างเหมือนเครื่องเดิมและที่สำคัญข้อความทั้งหมดอยู่ครบเพิ่มเติมคือข้อความใหม่^_^”

“ข้อความใหม่?”ผมเลิกคิ้วถามไอ้ซาต้าอย่างงุนงง มันก็ยิ้มให้ผมและจิ้มๆหน้าจอสมาร์ทโฟนเครื่องหรูที่มันบอกว่าเป็นของผมอยู่แปปหนึ่งและมันก็ยื่นกลับมาตรงหน้าผม ผมก็ก้มหน้าลงไปมองหน้าจอสี่เหลี่ยมขนาดพอมือในนั้นปรากฏช้อความของซาโยโกะจัง ข้อความนี้ถูกส่งมาเมื่อห้าชั่วโมงที่แล้ว

“ถ้าพี่ซาโนะอ่านข้อความของฉันแล้วรีบตามสัญญาณโทรศัพท์ไปนะคะ….เพราะตอนนี้มีบางอย่างแปลกๆฉันกลัวว่าฉันกับท่านมิซานจะไม่ปลอดภัย”ผมอ่านข้อความจากซาโยโกะจังด้วยแววตาสั่นไหวหัวใจเต้นรัวเร็วเพราะเป็นห่วงเธอ

พรึบ

“นายจะไปไหน?”ซาต้าเรียกผมพร้อมกับคว้าข้อมือผมไว้เมื่อผมหันหลังจะเดินออกไปจากที่นี้เพื่อไปหาซาโยโกะจัง

“ไปช่วยโยโกะจัง”

“ไม่ทันแล้วมั้งนาย”ซาต้าเอ่ยขึ้นพร้อมกับปล่อยมือจากข้อมือผม ผมก็มองหน้ามันอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่มันพูด

“หมายความว่ายังไงอะไรคือไม่ทัน?”ผมถามซาต้าไปพลางมองหน้ามันด้วยสายตาดุดันเพราะโมโหกับความชักช้าของมัน

“มีคนไปช่วยนายหญิงของซานโต้แล้ว”

“ใคร?!”ผมถามเสียงดังมีทั้งความโล่งใจและความอิจฉาร้อนรนอยู่ภายในใจ แค่ผู้หญิงที่ผมรักเพียงคนเดียวผมยังดูแลเธอไม่ได้อย่างงั้นเหรอ

“มีคนดักทำร้ายนายหญิงกับท่านนายกผมคิดว่าคงจะเกิดการต่อสู้ภายในรถทำให้รถเสียหลักพุ่งชนต้นไม้ใหญ่ข้างทางและ…..”ซาต้าพูดด้วยนำ้เสียงแผ่วเบาแววตาของมันสั่นไหวเล็กน้อยยิ่งบีบหัวใจผมให้เจ็บปวดและร้อนรน

“รถระเบิดมีซากคนอยู่ในรถที่เกิดเพลิงไหม้หนึ่งศพเป็นผู้ชายคาดว่าน่าจะเป็นคนขับรถเพราะเขานั่งอยู่ที่เบาะคนขับและไม่พบบุคคลอีกสองคนที่เป็นเจ้าของรถยนต์คันดังกล่าว”ซาต้ายังคงเล่าเรื่องต่อให้ผมได้รับรู้แค่ผมห่างเธอแค่สองวันเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ขึ้นเลยเหรอเนี่ย

“แล้วสองคนนั้นคือท่านมิซานกับโยโกะจังใช่ไหม?”ผมถามซาต้าไปอย่างร้อนรนผมรู้สึกถึงหัวใจที่กระวนกระวายของผมซาต้าพยักหน้าเป็นคำตอบให้ผม ซึ่งนั้นยิ่งทำให้ผมอยากจะไปหาเธอและดูแลเธออย่างใกล้ๆ

“ตอนนี้ท่านนายกและนายหญิงปลอดภัยดีกำลังพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลในเครือของซานโต้นายหญิงบาดเจ็บที่ขาทั้งสองข้างเพราะขาของเธอถูกแรงกระแทกอัดเข้ากับเบาะที่นั่งคนขับและคาดว่ากระดูกน่าจะร้าวนะครับนาย…ส่วนท่านนายกปลอดภัยดี”

“แล้วนี้น่ะเหรอที่จะไม่ให้ฉันไป?”ผมโวยใส่ซาต้า มันก็ยิ้มกว้างขึ้นและไหวไหล่เล็กน้อย

“ผมไม่ได้ห้ามไม่ให้นายไปที่โรงพยาบาลแต่ผมห้ามไม่ให้นายไปที่เกิดเหตุตั้งหากล่ะครับ^_^”

“ผมได้ยินคนของท่านนายกพูดว่า….นายหญิงจะปลดนายออกจากคำแหน่งสามีด้วยนะครับ^_^”

“ปลดได้ยังไงว่ะ!!”ผมโวยวายขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดของไอ้ซาต้า มันก็ไม่ได้มีสีหน้าที่เคร่งเครียดเหมือนผมแต่มันกำลังทำหน้าสะใจอย่างมาก

“เรื่องนี้นายริวอิจิจะต้องได้รับรู้^_^”

“หยุดเลยไอ้ซาต้าห้ามติดต่อริวเด็ดขาดถ้างานยังไม่สำเร็จ!!”ผมยกมือชี้หน้าซาต้าพลางทำนำ้เสียงจริงจัง

“ก็ได้ครับๆแต่ผมว่านายรีบไปทำคะแนนดีกว่านะครับ”

“ทำไม?”ผมหันกลับไปมองหน้าไอ้ซาต้าอย่างสงสัย เรื่องทำคะแนนอะไรของมัน ผมไม่มีคู่แข่งซะหน่อยหรือว่ามีว่ะ?

“เพราะบุคคลที่มาช่วยนายหญิงและท่านนายกในขณะที่พวกเขากำลังเดินไปตามทางอย่างไร้จุดหมายอยู่นั้นคือคือ….”

“คือใครเล่าไอ้ซาต้า!”เร็วเท่ากับความคิดเมื่อผมหยิบยกปืนพกเล็งจ่อไปที่ตัวของไอ้ซาต้าที่มันห่วงชักช้าอยู่ได้ไม่ยอมพูดให้จบสักที

“ภาม^_^”

“คู่แข่งหัวใจของนายมิซาโนะซานโต้ที่กำลังจะโดนนายหญิงซาโยโกะจังปลดออกจากตำแหน่งสามี^_^”

“แล้วเอาไอ้ภามขึ้นมาแทนที่ฉันอย่างงั้นเหรอว่ะ!!”ผมโวยขึ้นและกำหมัดแน่นอีกมือก็กำปืนแน่นแววตาดุดันด้วยอารมณ์หึงหวงสุดๆเมื่อรู้ว่าเธอจะไม่รักผม!

“ไม่รู้ไม่ชี้^_^”

“เดี๋ยวเคลียร์เรื่องตำรวจให้ฉันด้วย”

“เคลียร์ทำไมครับนายเราไม่เคยมีปัญหากับทางการเลยนะ”

“ต่อจากนี้จะมี”ผมพูดพร้อมกับมองปืนในมือ

“เพราะฉันจะไปฆ่าคนตาย!!”ผมพูดเสร็จก็กลับหลังหันวิ่งทันที

“เห้ยๆๆไม่ได้นะนาย!”

“เห้ยจับนายดิ…นายจะไปฆ่าคนตายยยยยย!!”เสียงโหวกเหวกของไอ้ซาต้าร้องลั่นโกดังเพื่อเรียกให้ลูกน้องผมพากันจับตัวผมแต่ผมไม่โง่ให้โดนจับหรอกนะครับเพราะวันนี้ผมจะไปฆ่าไอ้มารหัวใจผมแต่ไม่ใช่ด้วยปืนหรอกนะ!!

ตอนที่39มาแล้วนะคะ

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว