email-icon facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่38(ก่อนจะรู้ว่ามีค่าแค่ไหนก็เกือบจะสายไป..)

ชื่อตอน : ตอนที่38(ก่อนจะรู้ว่ามีค่าแค่ไหนก็เกือบจะสายไป..)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.5k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มิ.ย. 2564 21:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่38(ก่อนจะรู้ว่ามีค่าแค่ไหนก็เกือบจะสายไป..)
แบบอักษร

“เชื่อได้อย่างงั้นเหรอ….ฉันจะมั่นใจได้ยังไงว่าเรื่องที่คุณพูดมาคือความจริง?”ฉันหันไปมองกรีดรอยยิ้มถามท่านมิซานที่เล่าเรื่องราวในวัยเด็กให้ฉันฟังและเหตุผลที่น่าขำสิ้นดี เขากลัวฉันลำบากอย่างงั้นเหรอและการที่ทิ้งฉันกับแม่มันไม่ยิ่งทำให้ฉันลำบากมากกว่าเดิมเหรอ!

“พ่อไม่ได้พูดให้หนูเชื่อ….แค่พ่ออยากพูดบอกหนูให้หนูรับรู้ว่าพ่อรักหนู….ก่อนในวันที่พ่อจะไม่มีโอกาสบอกลูก….ซาโยโกะจังลูกรักของพ่อ”ท่านมิซานเอ่ยบอกมาด้วยนำ้เสียงเศร้าสร้อยหน้าตาของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าหมองและคำพูดของเขาเหมือนเป็นลางเลยนะ

“อย่าพูดอะไรแบบนั้น..ฉันไม่อยากฟัง!”ฉันกระแทกเสียงใส่เขาและยกมือขึ้นมากอดอกหลังพิงกับพนักที่นั่งบนรถและทอดสายตามองออกไปด้านนอกรถและก็ต้องหันไปมองหน้าตาของคนขับรถเพราะรู้สึกเหมือนจะโดนเขาจ้องมองตลอดเวลา และพอฉันหันไปก็พบว่าเขาแอบมองฉันอยู่จริงๆด้วย

พรึบ

แต่ที่น่าแปลกก็คือพอฉันมองไปเขาก็รีบหันหน้ากลับไปมองตรงถนนทันที ฉันรีบหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูออกมาจากกระเป๋ากระโปรงและแอบพิมพ์ข้อความส่งไปหามิซาโนะตลอดเวลาที่ฉันพิมพ์ข้อความฉันก็มองคนขับรถตลอดเวลาและทำให้เขาไม่สนใจว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่

ตึกๆๆ

ซาโยโกะจัง:ถ้าพี่ซาโนะอ่านข้อความของฉันแล้วรีบตามสัญญาณโทรศัพท์ไปนะคะ….เพราะตอนนี้มีบางอย่างแปลกๆฉันกลัวว่าฉันกับท่านมิซานจะไม่ปลอดภัย

“ปกติเห็นคิวะจะคอยมาตามติดท่าน….วันนี้ไปไหนซะละคะ?”ฉันรีบเก็บสมาร์ทโฟนลงไปในกระเป๋ากระโปรงตามเดิมและหันไปหาเรื่องคุยกับท่านมิซานเพื่อทำให้เขารู้ว่ามีอะไรแปลกไปมากกว่าทุกวัน คนขับรถหน้าใหม่ที่มีพิรุธและไม่ค่อยหน้าไว้ใจ

“ไปทำธุระกับซาโนะน่ะลูก”ท่านมิซานหันมาตอบฉัน ดูท่าทางและสีหน้าของเขาไม่ได้เป็นกังวลอะไรเหมือนกับฉันเลยนะหรือว่าฉันจะคิดมากไปเอง

“อ๋อเหรอ”ฉันพยักหน้าเข้าใจและเอื้อมมือไปหยิบขวดนำ้เปล่าตรงที่วางขวดนำ้ไว้ให้ฉันกับท่านมิซานตรงกลางระหว่างที่นั่งของคนขับและคนนั่งข้างในจังหวะนั้นสายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นขวดสเปรย์ขนาดจิ๋วข้างในบรรจุนำ้สีใสเต็มขวดมันถูกวางไว้ข้างๆคนขับ

พรึบ

กึก

ฉันแกล้งหยิบขวดน้ำมาและทำเป็นเปิดขวดดื่มน้ำทำเป็นมองไม่เห็นวัตถุแปลกปลอมไป

“แล้วทำไมวันนี้มาเส้นทางเปลี่ยวๆแบบนี้ล่ะ?”เมื่อฉันดื่มนำ้เสร็จก็หันไปมองหน้าท่านมิซานและถามเขาที่ตอนนี้เขาหยิบเอกสารอะไรสักอย่างขึ้นมาอ่านด้วยสีหน้าขมักเขม่น

“อันนี้พ่อก็ไม่รู้…..ต้องถามคนขับเขานะจ๊ะ^_^”ท่านมิซานเงยหน้าจากเอกสารขึ้นมาเอ่ยตอบฉันด้วยสีหน้ายิ้มแย้มและเขาก็หันไปมองทางคนขับรถ

“อ๋อ….ทำไมต้องใช้เส้นทางเปลี่ยวๆแบบนี้ด้วยล่ะ?”ฉันเลยหันไปมองคนขับรถและเอ่ยถามเขาไป ท่าทางและสีหน้าของเขานิ่งมากไม่มีพิรุธสื่อออกมาเลย เป็นเพราะท่านมิซานกำลังเพ่งมองเขาอยู่สินะเขาถึงไม่กล้าแสดงพิรุธออกมา

“เป็นคำสั่งของท่านมิซาโนะนะครับ….ผมมีหน้าที่แค่ทำตาม”เขาตอบฉันมาด้วยนำ้เสียงอ่อนน้อมถ่อมตัวเขาก้มหน้าให้ฉันผ่านกระจก

“อืม”ฉันพยักหน้าเขาใจและเลิกมองเขาหันหน้ามองกลับไปยังนอกรถตามเดิม และฉันก็ค่อยๆหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า

พรึบ

“ห่มไว้นะลูก…อีกนานกว่าเราจะถึงบ้าน”ท่านมิซานเอ่ยขึ้นหลังจากที่เขาเอาผ้าห่มผืนเล็กมาห่มร่างฉันไว้อย่างแผ่วเบาฉันจึงลืมตามองเขาก็เห็นว่าเขากำลังยิ้มให้ฉันอยู่ รอยยิ้มอบอุ่นและจริงใจของเขาทำให้ทิฐิภายในใจของฉันคลายลงแต่พอนึกถึงสิ่งที่ฉันต้องเผชิญมันก็ทำให้ฉันเลือกที่จะหลับตาลงและเบือนหน้าหนีเขา ใจนึกฉันก็เชื่อว่าเขาเล่าความจริงให้ฉันฟังเพราะฉันก็จำได้เลือนรางว่าฉันเคยไปถ่ายรูปที่ร้านนี้และเขารักฉันมากฉันรู้ดี…..แต่ฉันจะมีทิฐิมากไปจึงไม่สามารถที่จะให้อภัยเขาได้ น้ำตาอุ่นๆไหลรินออกมาจากดวงตาของฉันเมื่อนึกถึงวันที่ฉันเฝ้าคิดถึงคนคนนี้ รอให้เขากลับไปหาแต่เขาก็ไม่กลับมา แต่เขาเลือกที่จะกลับมาในวันที่ฉันไม่ต้องการเขาแล้ว

“แค่กๆๆๆๆ”

“เป็นอะไรเปล่าพ่อหนุ่ม?”ท่านมิซานเอ่ยถามคนขับรถเจ้าของเสียงไอแห้งๆไปด้วยนำ้เสียงห่วงใจ ฉันจึงรีบใช้ผ้าซับนำ้ตาให้เรียบร้อยและค่อยๆหรี่ตาแอบมองบุคคลสองคนนั้น

“แค่กๆๆขอโทษครับท่าน….ผมแค่รู้สึกไม่ค่อยสบายเจ็บคอและคันคอขึ้นมา”เขาตอบท่านมิซานไปด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดและแหบแห้ง ทำให้ท่านมิซานมองเขาด้วยความเป็นห่วงเป็นใยอย่างมาก คนขับรถก็คือประชาชนคนหนึ่งที่เขามีหน้าที่ต้องดูแลสินะ..

“ขอใส่แมสนะครับเพื่อป้องกันไม่ให้แพร่เชื้อไปติดท่าน”

“เชิญตามสบาย”ท่านมิซานว่าพลางผายมือเชื้อเชิญ ฉันที่รู้ว่าชายคนนั้นจะทำอะไรก็เริ่มขยับตัวเอนแผ่นหลังลงให้ต่ำไปอีกและค่อยๆใช้ผ้าห่มขึ้นมาปิดจมูกแบบไม่ให้แสดงพิรุธออกมาว่าฉันรู้ถึงแผนชั่วนี้แล้ว ท่านมิซานหันไปก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารในมือของเขาต่อส่วนคนขับรถก็เริ่มใช้มือจับพวงมาลัยด้วยมือข้างเดียวอีกข้างเอาไปด้านล่างข้างประตูเหมือนหาอะไรสักอย่างแต่ขวดสเปรย์อยู่อีกฝั่งน่ะไม่ใช่ฝั่งนั้นที่เขาหาสักหน่อย

พรึบ กึก

ฉันถึงกลับเบิกตาโตขึ้นด้วยความตกใจกับภาพที่เห็น สิ่งตรงหน้าคือวัตถุสีดำและแสนคุ้นตาที่ผิดแปลกไปก็คงจะเป็นปลอกที่เก็บเสียงปืนใช่มันคือปืนพกสั้นที่กำลังจ่อเล็งมาทางท่านมิซานที่นั่งอยู่ด้านหลังคนขับและฉันรับรู้ได้ว่าปืนกระบอกนั้นถูกชักพร้อมลั่นไกแล้ว

พรึบ กึก

“โยโกะจัง!!”เสียงร้องออกมาด้วยความตกใจของท่่านมิซานที่ฉันใช้จังหวะความว่องไวของตัวเองเอื้อมตัวหปด้านหน้าอย่างไวอีกมือจับปลายกระบอกปืนอีกมือใช้ผ้าห่มคลุมหัวของคนขับรถจอมปลอมไว้ในเวลาอันรวดเร็ว

“เห้ย!!”

เอีี๊ยดดดดดดด โครม

ปัง

ฉันเบิกตาโตขึ้นด้วยความตกใจเมื่อรถเสียหลักส่ายไปส่ายมาอย่างแรงและพุ่งชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่ข้างทางอย่างแรงและตามด้วยเสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด

“ซาโยโกะจัง!!”ท่านมิซานร้องออกมาด้วยความตกใจพร้อมกับสวมกอดร่างของฉันไว้ศีรษะของฉันมีของเหลวไหลซึมออกมาเลอะใบหน้าของฉันและรู้สึกว่าแขนของฉันตรงที่ซ้ำแผลเก่ามันจะโดนแรงกระแทกของรถทำให้บีบเข้าไปติดกับเบาะคนนั่งข้างเข้าอย่างจังจนร่างของฉันรู้สึกชาไปทั่วทั้งร่าง

“ลูกโดนยิงรึเปล่า?”เสียงที่ดังกึกก้องอยู่ในโสนประสาทที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงของท่านมิซาน โันได้ยินแต่ฉันเคลื่อนไหวไม่ได้เพราะฉันกำลังตกอยู่ในอาการช็อคและคิดอะไรขึ้นมาได้ ฉันหันไปมองหน้าท่านมิซานที่จับร่างของฉันออกมาสำรวจร่างกายของฉันด้วยสีหน้าตื่นตกใจและเป็นห่วงนำ้ตาสีใสของเขาไหลรินออกมาเมื่อเห็นเลือดสีแดงสดกำลังไหลออกมาจากแผลที่ศีรษะของฉันที่กระแทกเข้ากับไฟที่ติดอยู่บนหลังคารถเวลาที่โดนแรงกระแทกของรถเข้ากับต้นไม้เมื่อกี้นี้

“ลูกเจ็บ….พ่อก็เจ็บกว่าลูกเป็นร้อยเท่า”ท่านมิซานเอ่ยออกมาพลางใช้มือปาดเลือดของฉันให้ออกไปจากหน้าของฉัน และฉันก็หันไปมองคนขับรถและใช้มือดึงผ้าห่มออกก็พบกับภาพที่ชวนน่าสยดสยองเพราะแววตาของคนขับรถเบิกโพรงขึ้นอ้าปากค้างและพอมองต่ำลงก็พบว่าปืนลั่นใส่ร่างของเขาเข้าที่หัวใจคาดว่าลูกกระสุนจะตัดเข้าขั้วหัวใจเขาเข้าอย่างจังจนทำให้เสียชีวิตคาที่ และกลุ่มควันเริ่มลอยออกมาจากกระโปรงหน้ารถคันนี้

“รถกำลังจะระเบิด”ฉันเอ่ยขึ้นอย่างคนหมดแรงเพราะร่างของฉันถูกแรงกระแทกจนรู้สึกเหมือนร่างกายบอบช้ำและแหลกเหลวยังไงยังงั้น

“ลูกลุกไหวไหม?”ท่านมิซานเอ่ยถามฉันพลางมองสำรวจร่างท่อนร่างของฉันที่โดนเบาะหน้าอัดกระแทกเข้ากับร่างจนทำให้ขาของฉันและร่างกายท่อนล่างของฉันติดจนไม่สามารถลุกออกไปได้เพราะส่วนหน้ารถถูกอัดเละเข้ามาถึงเบาะนั่งคนขับและคนนั่ง

“พ่อไปเถอะ”ฉันเอ่ยบอกท่านมิซานไปเพราะยังไงๆฉันก็ออกไปจากที่นี้ไม่ได้อยู่ดี

“ปล่อยหนูไว้ในนี้แหละ”ฉันหันกลับมามองหน้าท่านมิซานและเอ่ยบอกเขาไปด้วยนำ้เสียงแผ่วเบา

“ไม่ลูกคือหัวใจของพ่อถ้าไม่มีลูกพ่อจะอยู่ยังไง”ท่านมิซานเอ่ยออกมาด้วยนำ้เสียงจริงจังนำ้ตาของเขาไหลออกมากกว่าเดิม

“หนูเป็นลูกที่แย่…โกรธพ่อของตัวเองไม่เคยพูดดีๆกับพ่อเลยสักครั้ง…มีแต่ทำให้พ่อต้องชำ้ใจหนูสมควรตายแล้วล่ะ”

“พ่อไปเถอะ”ฉันเอ่ยบอกเขาไปด้วยนำ้เสียงหนักแน่นและรู้สึกผิด

“ไม่พ่อจะไม่มีวันทิ้งลูกเป็นครั้งที่สองอีกเป็นอันขาด!!”เขาพูดออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง ฉันก็ยิ้มทั้งนำ้ตาและสวมกอดร่างหนาของท่านมิซานไปอย่างแน่นหนา

“หนูขอโทษสำหรับทุกเรื่องที่ผ่านมา”

“พ่อไม่เคยโกรธหนูเลย…พ่อรักหนูนะลูกซาโยโกะจัง”สัมผัสเบาๆถูกแตะลงมาบนกลุ่มผมของฉันเราสองคนพ่อลูกกอดกันอยู่ท่ามกลางรถเละเทะที่กำลังจะระบิดเพราะฉันเริ่มได้กลิ่นนำ้มันแล้วล่ะ

พรึบ กึก กึก

“หึ…นึกถึงตอนเด็กเลยนะตอนนั้นหนูตัวเล็กนิดเดียวพ่อแบกหนูได้ทั้งวันไม่รู้สึกหนักเลย^_^”ท่านมิซานเอ่ยขึ้นหลังจากที่เขาพาร่างของฉันออกมาจากซากรถนั้นได้เขาให้ฉันขี่หลังเขาและพาฉันเดินออกมาให้ห่างจากรถนั้น

“ตอนนี้หนูหนักสินะ?”ฉันที่กอดคอพ่ออยู่ก็เอ่ยถามเขากลับไปด้วยนำ้เสียงงอนๆ

“ก็พ่อไม่ได้หนุ่มเหมือนเมื่อก่อนแล้วหนิ^_^”

“แต่พ่อต้องอยู่กับหนูไปอีกนาน!”ฉันตะโกนะขึ้นและซบหน้าลงไปบนไหล่ของพ่อมิซาน ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ฉันจะพูดดีๆกับท่านจะไม่ทำให้ท่านต้องเสียใจ เพราะเราไม่รู้เลยว่าผู้ชายคนนี้จะอยู่กับเราไปอีกนานเท่าไหร่และฉันจะอยู่กับเขาได้อีกนานเท่าไหร่ เหตุการณ์เมื่อกี้นี้ทำให้ฉันรู้ว่า…ฉันเสียเขาคนนี้คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อของฉันไปไม่ได้จริงๆทิฐิของฉันที่มีต่อเขามันหมดสิ้นไปพร้อมๆกับปืนกระบอกสั้นที่เล็งจ่อมาที่เขาแล้วล่ะ

บรึ้ม

“รถระเบิดแล้ว”

“อีตาซาโนะมาช้าเหมือนเดิม”ฉันบ่นอุบเมื่อพ่อพาฉันหันกลับไปมองซากรถที่ระเบิดต่อหน้าต่อเราสองคนพ่อลูก

“ลูกเขยพ่อนี่ไม่ได้ตั้งใจเลยเนอะ?”

“ปลดเขาดีไหมคะ?”

“แล้วแต่ลูกสิ^_^”

“โอเคค่ะตกลงตามนั้น^_^”

“งานเข้าแล้วมิซาโนะซัง^_^”

ตอนที่38มาแล้วนะคะ

ท่านมิซานกับซาโยโกะจังเขาเข้าใจกันแล้วค่ะ

อีกไม่กี่ตอนจะจบแล้วนะคะ

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว