email-icon facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่37(ความรักของคนที่ขึ้นชื่อว่าพ่อ)

ชื่อตอน : ตอนที่37(ความรักของคนที่ขึ้นชื่อว่าพ่อ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มิ.ย. 2564 18:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่37(ความรักของคนที่ขึ้นชื่อว่าพ่อ)
แบบอักษร

สองวันต่อมา

ต้นฝน ซาโยโกะจัง….

“วันนี้ซาโนะไปไหนอีกแล้ว?”ฉันเอ่ยขึ้นหลังจากที่ขึ้นรถตู้สุดหรูคันสีดำเงามาได้สักพักแล้ว

“เขามีธุระนะลูก”ท่านมิซานที่นั่งอยู่บนเบาะข้างๆฉันหันมาเอ่ยตอบฉัน ฉันก็ผ่อนลมหายใจอย่างเบื่อหน่ายออกมาเพราะตั้งแต่สองวันก่อนที่มิซาโนะพาฉันไปฉลองวันเกิดที่ดิสนีย์แลนด์และเราก็ไปดินเนอร์ที่ตึกสูง30ชั้นใจกลางนครโตเกียวยามค่ำคืนและเราก็ไปนอนที่ตึกนั้นและพอเช้ามิซาโนะก็ไปส่งฉันที่บ้านของท่านมิซานและเขาก็หายหัวหายหน้าหายตัวไปเลยไม่โทรไม่ส่งข้อความมาหาเหมือนทุกวันไม่มากินข้าวเที่ยงที่มหาลัยกับฉันและไม่มารอรับฉันเหมือนทุกวันที่เคยเป็น ฉันไปหาเขาที่ห้องทำงานที่ตึกผู้บริหารก็ไม่เคยเขา คิวะก็ไม่เจอซาต้าน้อยของฉันก็ไม่เจอ!ไม่เจอใครเลยสักคน!

“ธุระอะไรทุกวัน!”ฉันบ่นพึมพำขึ้นพลางทำหน้าหงิกงออย่างไม่พอใจเพราะสองวันแล้วนะที่ท่านมิซานเป็นคนไปรับฉันที่มหาลัยเอง

“ธุระสำคัญน่ะลูก”ท่านมิซานตอบฉันเสียงแผ่วเบาและดูใจดี แต่ฉันก็ไม่ซึ้งหรอกนะ!

“ฉันแค่บ่นไม่ได้ถาม!”ฉันเสียงแข็งและพูดลอยๆไปทำให้ท่านมิซานหน้าเปลี่ยนสีไปเลย เขาก็หันหน้าออกไปมองยังนอกหน้าต่าง ฉันเองก็หันกลับไปมองนอกหน้าต่างเช่นกันสองวันมานี้ทั้งเช้าและเย็นรถตู้คันนี้ไม่เคยใช้เส้นทางเดิมในการผ่านเลย ซึ่งฉันเองก็เข้าใจว่าทำไมแต่วันนี้มันแปลกๆกว่าเมื่อวานเพราะวันนี้คนขับรถไม่ใช่คนเดิมและทิศทางและถนนหนทางก็ช่างแปลกตาและที่แปลกไปกว่านั้นคือข้างทางเริ่มเป็นป่ารกขึ้นมาอย่างหนาตา ฉันเริ่มหันหลังกลับไปมองทางที่เราผ่านมาอย่างรู้สึกร้อนรนใจ แต่เมื่อฉันหันกลับไปมองท่านมิซานเขาก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะตกใจหรือแปลกใจอะไรเลย เพราะเขาอาจจะชินก็ได้มั้งเพราะเวลาที่เขาไปไหนเขาไม่เคยใช้เส้นทางเดิมเพื่อความปลอดภัยของตัวเขาเองเพราะซาโนะก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน

“เป็นนายกรู้ว่ามันลำบากแล้วทำไมถึงยังจะดันทุรังเป็น?”ฉันเอ่ยขึ้นมาด้วยนำ้เสียงเรียบเฉยพลางเหล่สายตามองไปยังท่านมิซาน เขาก็หันมามองหน้าฉันและคลี่ยิ้มบางๆให้ฉัน

“พ่ออยากเป็นเพราะพ่ออยากเห็นคนดีๆที่ไม่มีโอกาสในสังคมและไม่เคยได้รับโอกาสจากคนหมู่มากให้พวกเขาได้มีความสุขและได้รับโอกาส…..พ่อรู้สึกผิดมาตลอดที่พ่อทิ้งลูก”

“ถ้าวันนั้นพ่อเอาหนูมาด้วย…..หนูคงจะไม่ต้องลำบาก”ท่านมิซานเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่นำ้เสียงของเขามันเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ฉันจึงหันไปมองหน้าเขาอย่างเต็มตาโดยไม่ใช่สายตาเหล่มองเขาอีก

“พ่อจำเป็นต้องทิ้งหนูไว้กับแม่ของหนูเพราะพ่ออยู่ที่นั้นไม่ได้”

“ทำไม?”ฉันเอ่ยถามเขาไป เพราะแววตาของเขามันช่างเจ็บปวด ท่านมิซานยิ้มให้ฉันและเอื้อมมือไปหยิบอะไรสักอย่างในกระเป๋าเสื้อสูทตัวนอกของเขา

พรึบ

“พ่อยังรักแม่ของลูกเสมอมาไม่เคยเปลี่ยนแปลงและพ่อก็รักหนูมากเหมือนเดิม^_^”ท่านมิซานว่าพลางเปิดกระเป๋าตังค์หนังสีดำให้ฉันดูสิ่งที่เขาหยิบมาจากกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็คือกระเป๋า ฉันมองไปยังกระเป๋าตังค์ที่ถูกมือหนาเปิดออกในนั้นมีรูปผู้หญิงกับผู้ชายคู่หนึ่งและตรงกลางของพวกเขายังมีเด็กผู้หญิงน่ารักอายุประมาณ2ขวบเศษยิ้มแฉ่งอยู่ในมือของเด็กหญิงคนนั้นถือตุ๊กตาตัวเล็กรูปร่างเหมือนคนไว้ในมือรอยยิ้มของเธอช่างมีความสุขไม่เหมือนตอนนี้เลย….ฉันรู้ดี….ถ้าครอบครัวฉันอยู่แบบนั้นมาถึงตอนนี้ฉันคงจะมีความสุขมากกว่านี้สินะ

“เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่อยู่ในใจของพ่อและหนูก็เป็นลูกสาวที่พ่อคิดถึงและรักลูกเสมอมาโดยตลอดเช่นกัน”เขาเอ่ยต่อสายตาของท่านมิซานมันฟ้องว่าเขาไม่ได้พูดโกหก ฉันมั่นใจถ้าคนโกหกเขาคงไม่เก็บรูปเก่ากึกขนาดนี้ไว้หรอกเพราะรูปนี้ถูกถ่ายเมื่อสิบแปดปีก่อนแน่นอนฉันจำวันนั้นได้ดี…..เพราะมันเป็นวันที่ผู้ชายคนนี้ทิ้งฉันกับแม่ไป

“พ่อจะเล่าความจริงทุกอย่างให้หนูฟังว่าทำไมพ่อต้องทิ้งหนูมา”

“แต่พ่อไม่ได้ต้องการให้หนูต้องลำบากแบบนั้นเลยนะซาโยโกะจัง”

ย้อนกลับไปเมื่อ18ปีก่อน

ราชอาณาจักรไทย….

ร้านถ่ายรูป

16:30น.

“เดี๋ยวหนูยิ้มสวยๆนะลูกซาโยโกะจัง^_^”ชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่าๆเอ่ยขึ้นพลางอุ้มร่างลูกสาวผู้เป็นที่รักขึ้นนั่งบนเก้าอี้ตรงกลาง

“ค่ะ^_^”เด็กผู้หญิงวัยสองขวบเศษที่ในมือถือตุ๊กตาตัวน้อยยิ้มร่าและเอ่ยตอบผู้เป็นพ่อของเธอไป

“นั่งรอพ่อตรงนี้ก่อนนะเดี๋ยวพ่อไปตามแม่ของหนูก่อน”

“ค่ะ^_^”เด็กหญิงตอบและก้มหน้าลงไปให้ความสนใจตุ๊กตาตัวละ20บาทของเธอต่อ มันเป็นของเล่นชิ้นแรกที่เธอมี

“ที่รัก^_^”ชายหนุ่มวิ่งออกไปยังนอกร้านที่มีร่างของหญิงสาววัยคราวเดียวกันกำลังยืนมองร้านถ่ายรูปเก่าๆด้วยสายตานึกรังเกียจและขยะแขยง

“อะไร!”หญิงสาวกระแทกเสียงใส่ชายหนุ่มไปด้วยความไม่พอใจ เธอมองเขาด้วยสายตารังเกียจ

“เข้าไปถ่ายรูปกันเถอะลูกกำลังรอเราอยู่นะ^_^”ชายหนุ่มใช้เสียงหวานเกลี้ยงกล่อมภรรยาของเขา ภรรยาที่เขารักเธอมาก แต่เขามันเป็นคนจนที่ถูกโกงจนหมดตัวเลยทำให้เขากลับประเทศของเขาไม่ได้แต่โชคดีที่เจอเธอคนนี้ที่คอยช่วยเหลือเขาและทำให้เขาตกหลุมรักเธอและตกลงที่จะใช้ชีวิตอยู่กับเธอที่นี้และพวกเขายังมีพยานรักด้วยกันอีกหนึ่งคน

“เมื่อไหร่คุณจะกลับประเทศของคุณสักทีกลับไปเอาเงินของคุณมาให้ฉันใช้หนี้!!”เธอโวยเสียงดังอย่างไม่พอใจที่ชายหนุ่มไม่ยอมกลับประเทศไปเอาเงินมาให้เธอตามที่เขาเคยพูดไว้

“เพื่อนคุณก็มีให้เพื่อนคุณช่วยสิ!”เธอยังคงว่าเสียงดังใส่ชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงและเเววตาไม่พอใจเขาเป็นอย่างมาก

“ผมไม่อยการบกวนพวกเขา”ชายหนุ่มว่าเสียงอ่อนเพราะเขาไม่เคยมีนิสัยเสียงดังใส่หญิงที่เขารัก เวลาเธอโมโหเขาก็เป็นเขาที่เป็นฝ่ายยอมเธอและเป็นเขาที่ออกไปทำงานหาเลี้ยงเธอกับลูก

“ฉันได้ข่าวมาว่าคุณซาโอะจะกลับประเทศญี่ปุ่นถ้าคุณไม่มีเงินซื้อตั๋วเครื่องบินคุณก็ไปคุกเข่ากราบแทบเท้าคุณซาโอะเขาซ่ะสิ!”

“ลมหนาว”ชายหนุ่มเอ่ยเรียกชื่อหญิงที่เขารักหมดทั้งหัวใจออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและน้อยใจเธอที่ว่าเขา เงินทุกบาทที่เขาทำงานมาก็ให้เธอทุกบาททุกสตางค์เขาไม่คิดเลยว่าเธอจะกล้าเอาเงินที่เขาให้เธอไปเล่นการพนันจนหมดตัวและแถมยังเป็นหนี้ก้อนโตอีก

“คุณครับไม่ทราบว่า……”ชายวัยกลางคนเจ้าของร้านถ่ายรูปเปิดประตูไม้เก่าๆออกมาถามชายหญิงคู่นั้นเพราะเขารอพวกเขาสองคนเพื่อจะถ่ายรูปให้

“ครับๆจะไปเดี๋ยวนี้ละครับ”ชายหนุ่มหันไปบอกเจ้าของร้านพลางก้มศีรษะให้เขาอย่างอ่อนน้อม

“เอาเงินที่จะถ่ายรูปมาให้ฉันยังจะดีกว่าอีกนะ…ไร้สาระจริงๆ!”หญิงสาวว่าพลางเดินผ่านร่างของชายหนุ่มเข้าไปยังร้านถ่ายรูปโดยที่ชายหนุ่มมองตามแผ่นหลังนั้นด้วยความรู้สึกเจ็บจี๊ดที่ก้อนเนื้อตรงอกข้างซ้าย

“จะถ่ายก็รีบถ่ายร้อนเหม็นจะตาย!!”สายตาและนำ้เสียงที่ดูถูกของหญิงสาวทำให้เจ้าของร้านที่กำลังเช็กกล้องอยู่มองขวับไปที่เธออย่างไม่พอใจ แต่งตัวก็ดีไม่น่าทำนิสัยแบบนี้เลยเจ้าของร้านคิดในใจพลางมองไปเห็นเด็กน้อยวัยสองขวบที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับตุ๊กตาที่แถมขนมของเธอด้วยสายตาสงสาร

“น่าสงสารเด็กที่มีแม่แบบนี้”ชายเจ้าของร้านว่าพลางส่ายศีรษะไปมาเป็นจังหวะเดียวกับที่ชายหนุ่มผู้เป็นพ่อของเด็กหญิงและผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาในร้านใบหน้าของชายหนุ่มเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มเขาโค้งตัวให้เจ้าของร้านด้วยความเคารพและอ่อนน้อมถ่อมตน

“พร้อมนะครับ?”ชายเจ้าของร้านเอ่ยขึ้น

“พร้อมไหมครับซาโยโกะจัง?”ผู้เป็นพ่อนั่งยองๆตรงหน้าลูกสาวของเขาพลางเอ่ยถามลูกสาวตัวน้อยที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของเขาไปด้วยความรักมือหนาๆที่แห้งกล้านและแตกเอื้อมมือไปวางลงบนศีรษะน้อยๆของเด็กหญิง

“พ้อคะ^_^”เด็กหญิงตัวเล็กเอ่ยตอบผู้เป็นพ่อไปด้วยนำ้เสียงเล็กแหลม ชายหนุ่มก็ยิ้มและพยักหน้าพร้อมกับหันกลับไปยิ้มให้เจ้าของร้าน

“พร้อมครับ^_^”เขาว่าพลางเขยิบเข้าไปใกล้ๆลูกสาวของเขาและหันหน้าไปหากล้อง

พรึบ

หญิงสาวก็นั่งยองๆลงอีกฝั่งของเด็กหญิงและหันหน้าไปมองกล้องเช่นกันเมื่อทั้งสามคนพร้อมแล้วเจ้าของร้านก็เริ่มนับเลขขึ้น

“หนึ่ง”

“สอง”

“สาม”

แชะ

“เรียบร้อยแล้วครับ..รอสักครู่รับรูปนะครับ^_^”ชายเจ้าของร้านว่าหลังจากที่เขาถ่ายรูปให้ครอบครัวนี้เสร็จแล้ว

“ครับ”ชายหนุ่มว่าพลางลุกขึ้นยืนและมองลูกสาวของเขาที่นั่งเล่นกับตุ๊กตาเด็กผู้หญิงในมือของเธอด้วยสายตาเอ็นดู

“ฉันไปรอข้างนอกนะเหม็นและร้อนจะตาย!!”

“อยู่เข้าไปได้ยังไงทั้งเก่าทั้งโทรม!”เธอว่าเสร็จก็เดินกระทืบเท้าออกจากร้านนี้ไป

“ขอโทษแทนภรรยาของผมด้วยนะครับ”ชายหนุ่มรีบหันไปโค้งหัวให้ชายเจ้าของร้านอย่างเสียใจกับการกระทำของภรรยาตัวเอง

“คุณไม่ใช่คนไทย?”ชายเจ้าของร้านเอ่ยขึ้น

“ครับ…ผมเป็นคนญี่ปุ่น”

“ชื่ออะไรล่ะ?”

“มิซาน ยามาชิตะครับ^_^”

“ฉันจายินดีที่ได้รู้จัก^_^”

“ยินดีเช่นกันครับ^\^”

พรึบ

“นี่เป็นของขวัญในการรู้จักกันครั้งนี้เก็บรูปครอบครัวของนายไว้ในกระเป๋าสตางค์เวลาที่ท้อใจจะได้รู้ว่าเราทำทุกวันนี้ไปเพื่อใคร?”ชายเจ้าของร้านว่าพลางยื่นรูปใบเล็กให้มิซาน เขาก็เอื้อมมือไปรับรูปใบเล็กนั้นมาจากมือชายเจ้าของร้านด้วยความเกรงใจ

“คิดเงินดีกว่าครับ”มิซานท้วงชายเจ้าของร้านพลางหยิบธนบัตรหนึ่งร้อยออกมาจากกระเป๋าสองใบและยื่นไปให้ชายเจ้าของร้าน

“รูปนั้นฉันไม่คิดแต่ฉันคิดรูปนี้”ชายเจ้าของร้านว่าพลางส่งกรอบรูปใหญ่ขนาดสิบคูณสิบห้านิ้วให้ชายหนุ่ม

“อ๋อครับ…เท่าไหร่ครับ?”

“หนึ่งร้อยห้าสิบบาทพอ”ชายเจ้าของร้านว่าพลางยื่นมือไปหยิบเงินจากชายหนุ่มและหยิบเงินทอนส่งคืนไปให้ชายหนุ่ม ชายหนุ่มเมื่อได้เงินทอนก็เก็บเงินทอนใส่กระเป๋าพร้อมกับรูปถ่ายใบเล็กใส่ลงไปในช่องใส่รูปและเขาก็ยิ้มออกมาและเงยหน้าขึ้นไปมองเจ้าของร้าน

“ขอบคุณมากครับ^_^”ชายหนุ่มเอ่ยขอบคุณพลางโค้งตัวให้ชายเจ้าของร้านไปด้วยความเคารพ

“ไม่เป็นไร^_^”ชายเจ้าของร้านว่าพลางยิ้มให้ชายหนุ่มและชายหนุ่มก็เดินกลับไปอุ้มร่างเล็กของลูกสาวขึ้นอุ้ม

“ผมไปก่อนนะครับ…ถ้ามีโอกาสผมจะกลับมาใหม่”ชายหนุ่มเอ่ยบอกเจ้าของร้านไปในขณะที่เขากำลังจะเดินออกจาประตูร้าน

“โชคดีนะ”ชายเจ้าของร้านว่าพลางยกมือขึ้นบ๊ายบายชายหนุ่ม ชายหนุ่มก็พยักหน้าให้ชายเจ้าของร้านและเดินออกมาจากร้านอีกมืออุ้มลูกสาวสุดที่รัก อีกมือถือถุงใส่กรอบรูปครอบครัวเขาเดินยิ้มร่ามาตลอดทาง

“ฉันบอกว่าฉันยังไม่มียังไงเล่า!!”เสียงโวยวายที่คุ้นหูทำให้ชายหนุ่มหันไปมองรอบๆเพื่อหาที่มาของเสียงนั้นอย่างไวด้วยความเป็นห่วงเธอ เขารีบเดินไปตามตรงซอกตึกที่มีชายฉกรรจ์ร่างใหญ่จำนวนห้าคนกำลังยืนล้อมรอบร่างบางของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงสดยืนตัวสั่นเทาอยู่ เมื่อหญิงสาวหญิงผู้เป็นสามีเธอก็รีบชี้นิ้วมาที่สามีของเธอทันที

“นั้นไงคนที่ใช้ให้ฉันไปกู้เงินเจ้านายแกอ่ะ!!”เธอว่าเสียงดังทำให้ชายฉกรรจ์ห้าคนหันไปมองยังผู้มาใหม่ทันที โดยที่ชายหนุ่มหยุดยืนทำสีหน้างุนงงและน้อยใจภรรยาตัวเองที่โยนความผิดให้เขา

“จัดการมัน!”เสียงเหี้ยมเกรียมของลูกพี่เอ่ยขึ้นทำให้ชายฉกรรจ์อีกสี่คนรีบวิ่งเข้าไปรุมกระทืบชายหนุ่ม เขาไม่รอช้ารีบนั่งลงและกอดร่างเล็กของลูกสาวของเขาไว้แน่น

ตุ๊บ ตั๊บ โพล๊ะ พลั๊ว

“ฮื้อออออออออออึกๆๆ”เสียงร้องไห้ที่ร้องออกมาด้วยความตกใจของเด็กหญิงตัวน้อยทำให้ผู้เป็นพ่อที่โดนทั้งเท้าและหมัดชกต่อยเตะเข้าที่ร่างกายของเขายังไม่เจ็บปวดเท่ากับนำ้ตาของลูกสาว ชายหนุ่มกอดร่างเล็กของลูกแน่นพลางร้องไห้ออกมาด้วยความสงสารลูกที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้

“หึ!”เสียงหัวเราะอย่างสะใจของหญิงสาวที่ขึ้นชื่อว่าเป็นทั้งเมียและแม่ของลูกทำให้ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเธอแววตาของเขาสั่นไหว นี่หรือผู้หญิงที่เขารักและอยากดูแลเธอไปทั้งชีวิตของเขา ทำแบบนี้กับเขาได้ยังไง

ปังๆๆๆๆๆๆๆ

“เอือก”

“มิซาน!!”เสียงร้องเรียกหาด้วยความตกใจของชายหนุ่มที่วิ่งตรงดิ่งเข้าไปหาชายหนุ่มอย่างไม่รอช้าหลังจากสิ้นเสียงปืนจากชายฉกรรจ์ชุดดำทั้งสิบคน ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ทั้งห้าคนที่รุมกระทืบชายหนุ่มล้มทั้งยืนตายคาทีเพราะถูกลูกกระสุนเจาะเข้าที่หน้าผากเต็มๆเลือดสีแดงสดไหลพุ่งปี๊ดออกมาอย่างน่ากลัว กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอบอวลไปหมด

ตึกๆๆๆๆ

“เป็นอะไรไหมมิซาน?”ซาโอะนั่งลงตรงหน้าเพื่อนรักพลางเอ่ยถามด้วยความเป็น เนื้อตัวของเพื่อนเขาเต็มไปด้วยรอยเท้าและหน้าตาบวมปูดขึ้นคิ้วแตกปากแตกชายหนุ่มกอดลูกสาวของเขาแน่นด้วยความเป็นห่วง

“ส่งโยโกะมาให้ฉัน”ซาโอะเอ่ยขึ้นพลางจับมือเพื่อนรักของเขาให้ปล่อยจากร่างของเด็กผู้หญิง

“ไม่!!”มิซานตวาดเสียงดังใส่ซาโอะทำให้โยโกะจังตัวสั่นเทาไปด้วยความตกใจสุดขีดจนร่างเล็กสลบไปเพราะตกใจสุดขีด

“โยโกะจัง!!”

“โยโกะลูกพ่อ!”เสียงร้องออกมาด้วยความตกใจแทบจะขาดใจของผู้เป็นพ่อเมื่อเห็นลูกสาวของเขานอนแน่นิ่งไป

“รีบพาหนูโยโกะจังไปโรงพยาบาลก่อนเถอะ!!”ซาโอะเอ่ยขึ้นเพื่อเตือนสติเพื่อนรักของเขา มิซานมองหน้าซาโอะและพยักหน้าเข้าใจพลางลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วและในขณะนั้นสายตาของเขาก็ไปเห็นถุงใส่กรอบรูปที่มีเศษกระจกแตกกระจายอยู่ทั่วพื้น

พรึบ

หญิงสาวเดินเข้าไปหากรอบรูปและใช้ส้นสูงสีแดงแปร๊ดเข้ากับชุดของเธอเหยียบลงไปบนถุงอันนั้นและใช้ส้นสูงของรองเท้าขยี้ลงไปบนถุงนั้น ทำให้มิซานเจ็บที่ก้อนเนื้อเหมือนมันกำลังจะแหลกสลายไปลมหายใจติดขัดแต่เขาจะมาเป็นอะไรตอนนี้ไม่ได้เพราะลูกของเขา ลูกของเขาต้องปลอดภัย

ตึกๆๆๆๆๆ

“กรี๊ดดดดดดด”เสียงกรีดร้องตามหลังของชายหนุ่มเพื่อนรักสองคนที่วิ่งหันหลังให้เธอไปอย่างไม่สนใจเธอทำให้เธอนึกไม่พอใจ

สามชั่วโมงต่อมา

โรงพยาบาลเอกชน….

“นายกลับไปญี่ปุ่นพร้อมกับฉันก็ได้นะมิซาน”เสียงซาโอะเอ่ยขึ้นพลางเอื้อมมือไปตบไหล่ของมิซานดด้วยความเป็นห่วง มิซานที่นั่งมองหน้าลูกสาวของเขาที่ยังคงนอนหลับอยู่บนเตียงสีชมพูของโรงพยาบาลด้วยความเป็นห่วง

“ฉันทิ้งซาโยโกะจังไปไม่ได้หรอกซาโอะ”มิซานเอ่ยไปด้วยความนำ้เสียงแผ่วเบา

“แต่ฉันคิดว่านายควรจะไปตั้งหลักตั้งตัวให้ดีกว่านี้และค่อยกลับมารับเธอ”ซาโอะเอ่ยความคิดเห็นออกมา เพราะเขารู้ว่าเพื่อนของเขาไม่ได้มีฐานะร่ำรวยเหมือนกับเขาและถ้าเขาให้ความช่วยเหลือเขามากเกินไปเพื่อนคนนี้ของเขาจะไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากเขาเป็นแน่

“นั้นสินะ…ถ้าพาโยโกะไปตอนนี้ฉันอาจจะพาเธอไปลำบากก็ได้”

“นี่…ถ้านายมีเมื่อไหร่ค่อยมาคืนฉัน”ซาโอะว่าพลางยื่นธนบัตรปึกใหญ่จำนวนหลายปึกที่มีเงินเหยียบหลักล้านให้เพื่อนรัก

“ขอบใจนะซาโอะ”มิซานเอ่ยบอกซาโอะไปด้วยความซาบซึ้งใจ

“ไม่เป็นไรยังไงๆนายก็เคยช่วยฉันถือว่าหายกัน^_^”ซาโอะว่าพลางยิ้มให้เพื่อนรักของเขา มิซานจึงหยิบกระเป๋าสีชมพูใบใหญ่ของลูกสาวขึ้นและใหญ่ธนบัตรปึกใหญ่หลายปึกนี่ลงในกระเป๋าและหยิบกระดาษขึ้นมาเขียนข้อความให้ภรรยาของเขาว่าฝากเลี้ยงลูกสาวของเขาเมื่อเธออายุครบยี่สิบปีเขาจะมารับเธอพร้อมเงินสดจำนวนยี่สิบล้านบาทไทย

“พ่อรักหนูนะลูก….แต่พ่อจำเป็นจริงๆซาโยะโกะจังลูกรักของพ่อจุ๊บ”ชายหนุ่มว่าเสร็จก็จุมพิตลงไปบนหน้าผากเล็กอย่างรักใคร่ชายหนุ่มวางกระเป๋าไว้ข้างๆตัวลูกสาวโดยที่ข้างในมีจดหมายและเงินทิ้งไว้ให้ลูกสาวเพียงคนเดียวของเขาที่เป็นทั้งแก้วตาดวงใจ…….

ตอนที่37มาแล้วนะคะ

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว