email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 33 ก่อนมื้ออาหาร

ชื่อตอน : ตอนที่ 33 ก่อนมื้ออาหาร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2564 15:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 33 ก่อนมื้ออาหาร
แบบอักษร

ในตอนนั้นเองที่เฉินอันหลานเหลือบไปเห็นเว่ยเชียนเฉินและหมิงจวงกำลังเดินตามกันเข้าห้องอาหารมาพอดี พวกเขากวาดสายตาไปรอบ ๆ ห้อง ก่อนจะมุ่งตรงมายังที่ที่เฉินอันหลานและลานเซลอตยืนกันอยู่ เฉินอันหลานมองไปที่ลานเซลอตอีกครั้ง เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยจากนั้นก็ยื่นมือออกไปตรงหน้าอัลฟ่าหนุ่มแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

การกระทำของเฉินอันหลานนับว่าสามารถดึงดูดสายตาของคนในห้องอาหารได้ไม่น้อยเลยทีเดียว เดิมทีคนที่เข้ามาทานอาหารที่นี่ก็มีเยอะอยู่แล้ว เวลานี้จึงนับได้ว่าเฉินอันหลานกำลังตกเป็นเป้าสายตาของคนหมู่มากเลยก็ว่าได้ ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์นี้ต่างก็อยากรู้ด้วยกันทั้งนั้นว่าคนที่กล้าทักทายนายเหนือหัวแห่งตระกูลเอสเตนั้นอยู่ในฐานะอะไร และมีความสัมพันธ์อย่างไรกับอัลฟ่าผู้สูงส่งคนนี้กันแน่

นอกจากนี้ดูเหมือนว่าการกระทำของเฉินอันหลานจะไปสะกิดต่อมบางอย่างของคาดิน่าที่เป็นคู่หมั้นของลานเซลอตเข้า บัดนี้กระสุนแห่งความเกลียดชังได้ถูกลั่นไกขึ้นเสียแล้ว

สีหน้าของคาดิน่าดูบึ้งตึงขึ้นมาในทันที

ลานเซลอตยังไม่มีทีท่าว่าจะยื่นมือตอบกลับมา ในขณะที่อีกด้านหนึ่งหมิงจวงและเว่ยเชียนเฉินก็ใกล้จะถึงพวกเขาแล้วเช่นกัน สุดท้ายเฉินอันหลานจึงตัดสินใจยื่นมือไปข้างหน้าให้มากขึ้นจนปรากฏให้เห็นรอยช้ำที่อยู่บนข้อมือของเขา

ลานเซลอตมองรอยสีคล้ำนั้นนิ่ง ๆ พร้อมกับแววตาที่ลึกล้ำยิ่งขึ้น และแล้วเรื่องไม่น่าเชื่อก็เกิดขึ้นเมื่อลานเซลอตยื่นมือของเขาออกไปจับกับมือของเฉินอันหลานที่รออยู่ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคนในห้อง 

จังหวะนั้นหมิงจวงและเว่ยเชียนเฉินก็มาถึงตัวลานเซลอตพอดี เว่ยเชียนเฉินทำท่าจะเอ่ยเรียกเจ้านายของตนทว่ากลับถูกหมิงจวงยกมือห้ามเอาไว้เสียก่อน เว่ยเชียนเฉินหันไปมองคู่หูพร้อมกับขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ แต่สุดท้ายเมื่อเจอสายตาของหมิงจวงเข้าก็ได้แต่ถอยกลับไปยืนอยู่ด้านหลังอย่างสงบ

“เมื่อคืน...คงเป็นเรื่องเข้าใจผิดกัน” เฉินอันหลานเขย่ามือของลานเซลอตเล็กน้อยพร้อมกับเผยรอยยิ้มออกมา

ลานเซลอตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สนทนา ทว่ากลับยังไม่ยอมละมือออก

เฉินอันหลานยิ้มและทำท่าจะดึงมือกลับมา แต่รอยยิ้มนั้นกลับต้องชะงักค้างเมื่อพบว่ามือของตัวเองถูกอีกฝ่ายจับเอาไว้แน่นจนดึงไม่ออก

“เข้าใจผิดจริง ๆ ” ลานเซลอตโพล่งขึ้นมาท่ามกลางความเงียบระหว่างคนสองคน น้ำเสียงที่ใช้ยังคงทุ้มต่ำและน่าเกรงขามจนทำให้คนที่ได้ยินรู้สึกตัวหดเล็กลงเช่นเดิม 

เฉินอันหลานพยายามบิดมือตัวเองออกจากมืออีกฝ่ายเงียบ ๆ ทว่ากลับถูกลานเซลอตจับเอาไว้แน่นขึ้นไปอีก

คาดิน่าที่ยืนอยู่ด้านหลังเริ่มมีสีหน้าแย่ลงเรื่อย ๆ เธอหันไปส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดสาวของตัวเองรีบเชิญเฉินอันหลานออกไป 

เฉินอันหลานยิ้มน้อย ๆ ทว่ายังไม่ยอมขยับไปไหน ใช่ว่าเขาไม่อยากไปเสียเมื่อไหร่ แต่คนตรงหน้าเขานี่สิที่ไม่ยอมปล่อยมือเขาเสียที! เฉินอันหลานพยายามบิดมือไปมาอยู่หลายครั้งจนมือเริ่มเจ็บและชาทว่าก็ยังไม่เป็นผล ลานเซลอตยังไม่ยอมปล่อยมือเขา

คาดิน่าที่เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติรีบเดินเข้ามาสอดแขนของตัวเองกับคู่หมั้น เจ้าหล่อนหันไปส่งยิ้มหวานให้เฉินอันหลานอย่างใจดีก่อนจะเอ่ยเรียกลานเซลอตเบา ๆ 

“โอดินคะ?”

ลานเซลอตยังไม่ปล่อยมือ

รอยยิ้มของคาดิน่าแข็งค้าง

“ผมเจ็บ”

“แต่ฉันไม่”

“ไว้ครั้งหน้าให้ผมเลี้ยงข้าวคุณเป็นค่าตอบแทนเรื่องชุดเป็นไง?” เฉินอันหลานทำทีเป็นสนทนากับลานเซลอต เขาจงใจโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ใบหูของอีกฝ่ายอย่างช้า ๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่ประดับไว้บนใบหน้าค่อย ๆ เลือนหายไป

“คุณส่งลูกน้องมาตรวจสอบผมทำไม?”

ประกายแปลกประหลาดวาบผ่านนัยน์ตา ลานเซลอตมองไปทางหมิงจวงและเว่ยเชียนเฉินที่ยืนอยู่อีกด้านหนึ่ง ดวงตาสีดำคมกริบราวกับใบมีดทำเอาลูกน้องทั้งสองเสียวสันหลังวาบจนต้องรีบก้มหน้าไม่กล้าสบตาผู้เป็นนาย

“โอดินคะ?” เป็นคาดิน่าที่เอ่ยเรียกอีกครั้ง

“ผมไม่รบกวนเวลาส่วนตัวของพวกคุณแล้วดีกว่าครับ” เฉินอันหลานยืดตัวตรงพร้อมกับรอยยิ้มตามมารยาทที่ปรากฏบนใบหน้าอีกครั้ง

“ไม่ต้องรอถึงครั้งหน้าหรอก ตอนนี้แหละ”

“อะไรนะ!?”

“นายบอกจะเลี้ยงข้าวไม่ใช่เหรอ”

ลานเซลอตไม่ให้โอกาสเฉินอันหลานได้ปฏิเสธอีก เขาจัดการจับมืออีกฝ่ายแล้วลากให้เดินไปด้วยกันที่โต๊ะตัวหนึ่ง ทุกคนในห้องมองตามคนทั้งคู่เป็นตาเดียวไม่เว้นแม้แต่คุณหนูคาดิน่าคู่หมั้นของเขาด้วย 

หมิงจวงและเว่ยเชียนเฉินเองก็รีบเดินตามนายน้อยของพวกเขาไปเช่นกัน

ในความเป็นจริงนั้น คาดิน่าในฐานะคู่หมั้นของโอดินย่อมรู้สึกไม่พอใจอยู่แล้วที่จู่ ๆ คนของตัวเองก็ลากคนอื่นไปทานข้าวด้วยหน้าตาเฉย แต่ด้วยความที่เธอเป็นถึงคุณหนูตระกูลใหญ่ที่ได้รับการอบรมมาอย่างดีจึงทำได้แค่แสดงออกทางสีหน้าเท่านั้น ไม่ได้ลงไม้ลงมือทำอะไรอีกฝ่าย

หลังจากยืนสงบสติอารมณ์อยู่ได้สักพัก คาดิน่าก็เดินตามคนทั้งคู่ไปและเลือกนั่งลงยังที่ว่างข้างกายลานเซลอต ทุกคนในที่นี้รวมถึงเฉินอันหลานต่างรู้ดีว่าคุณหนูคนนี้คือว่าที่นายหญิงของตระกูลเอสเต และกำลังจะเป็นภรรยาในอนาคตของลานเซลอต

แต่บัดนี้ตัวตนของคาดิน่ากลับถูกลดความสำคัญลง เจ้าหล่อนอยู่ในฐานะอะไรไม่ได้น่าสนใจเท่ากับความสัมพันธ์ของเฉินอันหลานและลานเซลอตในเวลานี้

ผู้นำตระกูลที่แสนยิ่งใหญ่แห่งอิตาลีกับคุณชายจากตระกูลที่แสนมั่งคั่งแห่งแผ่นดินใหญ่...

นั่นต่างหากที่น่าสนใจ!

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว