email-icon

ขอบคุณทุกแรงสนับสนุน ฝากกดถูกใจและคอมเมนต์เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยนะคะ 🙏💕

ตอนที่ 2 ไม่ต้องตกใจขนาดนั้นไม่ใช่ลูกของเจ้านายพี่หรอก

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 ไม่ต้องตกใจขนาดนั้นไม่ใช่ลูกของเจ้านายพี่หรอก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มิ.ย. 2564 13:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 ไม่ต้องตกใจขนาดนั้นไม่ใช่ลูกของเจ้านายพี่หรอก
แบบอักษร

ปรี๊นนนนนนนนน โครมมมมมม!!!! 

มอเตอร์ไซค์หักหลบแฉลบเข้าไฟหน้าขวาของรถหรู สองแม่ลูกกระเด็นออกจากรถอย่างแรง ด้วยสัญชาตญาณความเป็นแม่รีบกอดลูกสาวเอาไว้ใช้ร่างรับแรงกระแทกนั้นเอาไว้ ค่อยๆประคองตัวลุกขึ้นนั่ง 

“พาขวัญหนูไม่เป็นอะไรใช่มั้ยลูก”  

เธอถามกับลูกสาวอย่างเป็นห่วงเด็กน้อยยิ้มทั้งน้ำตาให้กับแม่ข้อศอกเล็กถลอกปอกเปิกแต่ชุดไม่มีร่องรอยเปื้อนแม้แต่น้อย  

ส่วนเธอนั้นก็รู้สึกเจ็บตรงช่วงบั้นท้ายเพราะกระแทกอย่างแรง รอยถลอกคงพอมีให้แสบเพียงนิดพอระคายเพราะเธอใส่ชุดสูทผ้าเนื้อหนาสีดำเลยทำให้เห็นภายนอกว่าไม่เป็นอะไรมาก  

“มันขับรถเ-ี้ยไรของมันวะ”  

พี่วินมอ’ไซค์ลุกขึ้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงโมโห เมื่อเห็นสองแม่ลูกนั้นไม่เป็นอะไร โชคยังดีที่ไม่เอาหัวลงไม่อย่างนั้นคงได้สมองเสื่อมกันทั้งแม่ทั้งลูกแน่  

“ขอผมลงไปดูสักครู่นะครับนาย”  

ปกป้องหันไปบอกกับเจ้านายที่นั่งทำหน้าตาเรียบเฉยก้มมองนาฬิกาข้อมือก่อนที่จะเปิดประตูลงจากรถเดินเข้าตึกไปโดยไม่สนใจสิ่งใด  

ชายร่างสูงที่เพิ่งเดินออกจากรถไปทำให้พิมดาวเห็นแล้วรู้สึกคุ้นเคยอยู่ไม่น้อย ได้แต่สะบัดหัวไล่ความคิดถึงใครบางคนออกไป  

โลกคงไม่กลมขนาดนี้หรอกมั้งตึกวายเอมีตั้งหลายบริษัทคงไม่ใช่เขาหรอก 

เธอบอกกับตัวเองค่อยๆลุกขึ้นอุ้มลูกสาวขึ้นมาหยิบกระเป๋าที่กระจัดกระจายอยู่นั้นขึ้นมา เมื่อเห็นผู้ชายคนขับรถทำให้เธอนั้นตาเหลือกถลนออกมาทันที  

“พี่ปกป้อง!/น้องพิม!”  

ทั้งสองฝ่ายต่างก็ตกใจที่เจอกันและกันนี่ก็ผ่านมาเกือบสี่ปีได้แล้วที่ปกป้องนั้นไม่ได้เจอกับพิมดาวตั้งแต่เขายื่นใบผ่านการฝึกงานให้กับพิมดาวในวันนั้น 

เขาไม่เจออีกเลยทั้งผู้เป็นเจ้านายนั้นสั่งห้าม ห้ามเอ่ยถึงชื่อนี้อีกเด็ดขาด และที่ผ่านมาเขาต้องติดตามมาวินไปติดต่อธุรกิจอยู่หลายประเทศ ปีนี้ก็เพิ่งเข้าที่เข้าทางเพิ่งกลับมาถึงวันนี้นี่เองอะไรจะดูบังเอิญขนาดนั้น  

“รู้จักกันด้วยเหรอ เอาไงคุณจะชดใช้ยังไง”  

พี่วินมอ’ไซค์เท้าเอวมองปกป้องอย่างหาเรื่องเสียทั้งรถเสียทั้งเวลานี่ก็ยังเช้าอยู่มาเกิดอุบัติเหตุขึ้นเสียได้ขาดรายได้ไปอีก  

ถึงจะยังไม่รู้ว่าใครถูกใครผิดแต่นาทีนี้รถใหม่ทั้งยังเป็นรถหรูอีกยังไงก็ต้องชดใช้บ้าง 

“ผมเรียกประกันละเดี๋ยวก็คงมา น้องพิมเจ็บตรงไหนมั้ยครับแล้วนี่…”  

ปกป้องมองไปยังเด็กน้อยหน้าตาน่ารักน่าชังอย่างสงสัยดูยังไงใบหน้าก็เหมือนกับพิมดาวไม่มีผิด ถอดแบบกันมาในขนาดย่อส่วนขนาดนี้คงเป็นลูกของเธอนั่นแหละปกป้องคิด 

“พิมไม่เป็นไรค่ะพี่ปกป้อง”  

“ไม่ได้นะครับ พี่ว่าเราไปตรวจร่างกายที่โรง’บาลก่อนดีกว่าป่ะขึ้นรถ”  

ปกป้องมองทางพิมดาวและพาขวัญอย่างเป็นห่วง ในตอนแรกเธอนั้นจะปฏิเสธกลับไปแต่เมื่อมองไปยังลูกสาวที่นั่งตาแป๋วอยู่นั้นจึงตอบตกลง ลำพังถึงเธอจะเจ็บแต่คงไม่เป็นอะไรมาก ห่วงแต่ลูกสาวนี่แหละถึงภายนอกจะบอกว่าไม่เจ็บแต่เธอก็อดห่วงไม่ได้อยู่ดีจึงพยักหน้าตอบรับ 

“นี่นามบัตรผมนะครับพี่มีอะไรก็โทรมาที่เบอร์นี้เลย น้องม่อนฝากด้วย”  

ปกป้องยื่นนามบัตรให้กับพี่วินมอ’ไซค์พร้อมหันไปตบไหล่น้องม่อนรุ่นน้องพนักงานประกันที่เพิ่งขี่มอเตอร์ไซค์มาถึง  

ไม่ช้าไม่นานรถอีกคันก็ขับออกมาจากด้านในตึกวายเอ ปกป้องพาพิมดาวและลูกสาวขึ้นรถหรูคันนั้นเพื่อไปโรงพยาบาล 

พิมดาวเห็นว่าตัวเธอนั้นคงได้เข้างานสายจึงโทรติดต่อไปทางบริษัทที่เพิ่งรับเธอเข้าทำงาน ทางนั้นไม่ว่าอะไรเธอก็สบายใจแล้ว 

ชั่วโมงเร่งด่วนรถราเริ่มติดแหง็กจนขยับไม่ได้บรรยากาศภายในรถหรูเริ่มเงียบ พิมดาวไม่รู้ว่าจะเอ่ยกับปกป้องอย่างไรดีด้วยไม่ใช่คนคุ้นหน้าค่าตากันเหมือนแต่ก่อนแล้ว  

“เจ็บมั้ยตัวเล็ก”  

ปกป้องทำหน้าที่เป็นสารถีมองผ่านกระจกหลังเอ่ยด้วยน้ำเสียงใจดี 

“ไม่เจ็บค่ะ”  

หนูน้อยพาขวัญบอกพร้อมรอยยิ้มยืนยันมืออีกข้างหยิบขวดนมขึ้นมาทาน ก่อนหน้านี้บอกว่าหิวมากพอขึ้นรถได้เธอจึงรีบเปิดกระเป๋าเอาออกมาให้ 

“เด็กคนนี้ เอ่อ…”  

ปกป้องหยุดนิ่งไม่รู้ว่าจะถามออกมาดีหรือเปล่า ในใจนั้นกลัวเหลือเกินว่าจะเป็นลูกของเธอถึงจะมั่นใจเกินร้อยก็เถอะ แต่ก็ภาวนาขอให้ไม่ใช่เพราะไม่รู้ว่าจะเล่าเรื่องนี้ให้เจ้านายฟังยังไงดี 

“พาขวัญค่ะลูกของพิมเองค่ะ”  

เธอบอกเต็มเสียงอย่างหนักแน่นจ้องไปทางกระจกมองหลังพอให้เห็นสีหน้าที่ตกใจของปกป้อง  

“ไม่ต้องทำหน้าตาตกใจขนาดนั้นหรอกค่ะไม่ใช่ลูกของเจ้านายพี่หรอก” 

 เธอบอกด้วยสายตาจริงใจไม่ปิดบัง เธอไม่ใช่พิมดาวเจ้าหญิงที่หัวอ่อน ยอมคน เจ้าน้ำตา อ่อนแอเหมือนเมื่อก่อน  

ตั้งแต่เธอต้องเลี้ยงลูกตัวคนเดียวเธอเข้มแข็งขึ้นเยอะ จากยอมคนอื่นง่ายๆเธอนั้นรู้จักสู้คน ใครมาดีเธอก็ดีด้วย ใครมาร้ายเธอก็พร้อมปะทะกับทุกคน เธอยังแอบคิดเลยว่าหากไม่มีพาขวัญเธอคงเป็นคนอ่อนแออยู่เหมือนเดิม  

“เฮ้อ”  

ปกป้องได้แต่ถอนหายใจไม่รู้ว่ากำลังวิตกกังวลหรือกำลังโล่งใจอยู่กันแน่ หากจะบอกว่าเป็นลูกของเจ้านายเขาแต่เด็กน้อยคนนี้ไม่มีส่วนใดที่เหมือนหรือคล้ายมาวินเลยสักส่วน ตา หู จมูก ปาก ได้แม่มาทั้งหมดแบบนี้ ทั้งพิมดาวยังยืนยันหนักแน่นว่าไม่ใช่ลูกของมาวิน ไม่มีทางคิดเชื่อมโยงมาถึงมาวินได้เลย 

  

กว่าจะออกมาจากโรงพยาบาลได้ก็เกือบ 11 โมง ผลตรวจอย่างละเอียดบอกแล้วว่าหนูน้อยพาขวัญนั้นไม่ได้เป็นอะไรมามีแค่แผลถลอกตรงข้อศอกแล้วทำแผลเรียบร้อยแล้ว  

พิมดาวเห็นว่าวันนี้ก็เพียงแค่บังเอิญที่ได้เจอกับปกป้องจึงไม่อยากพูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบอะไรมากเพราะคิดว่ายังไงคงไม่มีทางได้เจอกันอีกจึงกลับมายังตึกวายเอ 

ตึกวายเอมีทั้งหมด 3 ตึกอันประกอบไปด้วยตึกเอ ตึกบี และตึกซี ตึกที่เธอเคยมาฝึกงานนั้นเป็นตึกเอที่เป็นตึกหลักและเป็นที่ตั้งของบริษัทวาย.เอ.เอ็ม ส่วนอีกสองตึกที่เหลือเป็นตึกให้เช่าทำสำนักงาน เธอได้ทำงานที่ บริษัทยัมมี่คอสเมติก ที่อยู่บนชั้น 26 ของตึกซี ยังไงก็ไม่มีทางได้เจอกันง่ายแน่จึงไม่ได้ให้คอนเทคใดๆกับปกป้องที่ขอเธอ 

“พาขวัญแม่ขอโทษนะที่พาหนูมาลำบาก”  

เธอหันไปพูดกับลูกสาวที่กระเตงเอาไว้อยู่ข้างเอวด้วยท่าทางพะรุงพะรังก่อนกดลิฟต์ขึ้นไปยังชั้น 26 อันเป็นที่ทำงานใหม่ของเธอ ในใจนั้นได้แต่ภาวนาอย่าให้เจอเรื่องเลวร้ายไปมากกว่านี้เลยแค่นี้เธอก็วุ่นวายมากพอแล้ว 

ติ๊ง!!!  

เมื่อประตูลิฟต์ถูกเปิดออกมานพหรือนนนี่เพื่อน LGBTQ[1] 

ชายรูปร่างกำยำแต่จิตใจอ้อนแอ้นนั้นรีบปรี่เข้ามารับร่างหลานสาวตัวน้อยเอาไว้ 

นนนี่เป็นเพื่อนสมัยเรียนมหาลัยของเธอที่จบมาได้หลายปีแล้วและได้เข้ามาทำงานที่นี่ก่อนเป็นคนแนะนำพิมดาวให้มาสมัครงานที่นี่  

“ยัยพิมเอาหลานมานี่เลยมางานเข้าแกแล้วเนี่ย”  

“ฉันก็โทรแจ้ง HR แล้วหนิ”  

เธอบอกน้ำเสียงเริ่มสั่นเพียงได้ยินคำว่า ‘งานเข้า’ คนที่เพิ่งเริ่มงานวันแรกก็หนาวจับไปถึงกระดูกด้านใน 

“HR อ่ะเข้าใจแก คนที่จะทำให้แกงานเข้าไม่ใช่ HR ไปๆรีบไปเดี๋ยวฉันดูหลานให้”  

นนนี่รีบโบกมือไล่ชี้ให้พิมดาวเดินเข้าไปยังห้องท่านประธานที่อยู่ด้านใน ส่วนหนูน้อยพาขวัญตอนนี้ก็เป็นที่รักของคนในออฟฟิศใหม่ของแม่ตัวเองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว  

 

[1] (เพศทางเลือก LGBTQ เป็นกลุ่มคนที่มีอัตลักษณ์ทางเพศ หรือรสนิยมทางเพศที่แตกต่างไปจากคนส่วนใหญ่ในสังคม โดยคำว่า LGBTQ ย่อมาจาก 

L - Lesbian กลุ่มผู้หญิงรักผู้หญิง  

G - Gay กลุ่มชายรักชาย 

B - Bisexual หรือกลุ่มที่รักได้ทั้งผู้ชายและผู้หญิง 

T - Transgender คือกลุ่มคนข้ามเพศ จากเพศชายเป็นเพศหญิง หรือเพศหญิงเป็นเพศชาย 

Q - Queer คือ กลุ่มคนที่พึงพอใจต่อเพศใดเพศหนึ่ง โดยไม่ได้จำกัดในเรื่องเพศ และความรัก) 

  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว