ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 42 โลลิปรากฏตัว ความต้องการของโจโฉ

ชื่อตอน : ตอนที่ 42 โลลิปรากฏตัว ความต้องการของโจโฉ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2564 07:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 42 โลลิปรากฏตัว ความต้องการของโจโฉ
แบบอักษร

 

 

หลังจากที่ได้รับพลังใหม่ ชิริวก็ยังไม่ได้ตอบคำถามของใคร เธอกลับพาร่างของเทปเปไปยังห้องนอนเพื่อให้เขาได้พักผ่อน ทว่า ร่างกายของเขาในตอนนี้มีแต่เหงื่อ.. นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ตอนนี้ เธอกำลังทำความสะอาดร่างกายให้เขาที่ออนเซ็นด้านหลังโรงฝึก..

เธอยังคงจำได้ดีถึงสิ่งที่เห็นในจิตวิญญาณ..

และจากการพิสูจน์​ด้วยตาและสัมผัสของเธอเอง เจ้าสิ่งนั้นที่หว่างขาของเทปเป กลับยิ่งใหญ่กว่าที่เธอคาดการเอาไว้มากนัก..

'เป็นอย่างที่คิด มันใหญ่ยิ่งกว่าตอนหลับจริงๆ.. ไม่น่าเชื่อว่าเด็กคนนี้จะครอบครองสิ่งที่ร้ายกาจต่อสตรีเอาไว้..'

หลังจากเล่นกับเจ้าแท่งนี้และพิสูจน์​ความจริงเกี่ยวกับร่างกายของผู้ชาย เธอก็ได้รู้แล้วว่ายังคงประเมินเขาต่ำไป..

เชื้อพันธุ์​ที่เขาปลดปล่อยออกมาเพราะความเสียวซ่านจากมือของเธอมันเยอะมาก และยังพุ่งมาเปรอะเปื้อนเต็มร่างของเธอ..

ความรู้สึกร้อนรุ่มทำให้ชิริวผู้มีจิตใจสงบนิ่งที่สุดในบรรดานักสู้แห่งเซโตถึงกับหวั่นไหวและต้องการจะทำลายกำแพงแห่งศีลธรรมนี่ไปซะ!!

'ไม่ได้ๆ คิดอะไรของเจ้ากันชิริว ถึงจะเป็นมาสเตอร์ แต่เขาก็ยังเป็นแค่เด็กนะ!'

เธอไล่ความคิดอกุศลออกไป จากนั้นก็รีบล้างตัวและอาบน้ำใหม่และพาเขาไปเช็ดตัว แต่งตัวด้วยชุดกิโมโนหลวมๆให้เขาได้หลับอย่างสบาย..

"หืม.."

"ตื่นแล้วหรอคะ"

"ชิริว? อ่า.. ผมคงหลับไป ขอบคุณมากที่ดูแลนะครับ"

"นี่เล็กน้อยเมื่อเทียบกับสิ่งที่คุณทำให้ฉัน มาสเตอร์เทปเป"

"ไม่หรอก เบียคโกะชอบคุณมาก.. ผมดีใจที่มีผู้สืบทอดจิตวิญญาณของผม.."

"ฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง.."

"ถ้ามีอะไรก็ถามเขาได้ตลอดนะ.. ผมขอพักสายตาสักครู่แล้วกัน.."

"ฉันจะพาไปที่ห้องนะคะ"

"ขอบคุณนะ.."

ว่าแล้ว เทปเปก็หลับไปอีกครั้ง.. ใบหน้าของเธอซบลงที่อกของเธอ..

ชิริวยิ้มออกมาก่อนจะพาร่างของเด็กชายไปยังห้องนอนของเขา..

ขณะเดียวกัน..

'โอ้ นายท่านนอนหลับอย่าเต็มที่แบบนี้ ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยๆนะ'

เสียงหนึ่งดังขึ้นทำให้ชิริวสะดุ้ง..

" เบียคโกะ? "

'อย่าส่งเสียงดังไป นายท่านสมควรได้พักผ่อน'

"ทำไม.. นี่คุณทำแบบนี้ก็ได้หรอคะ"

'แค่สื่อสารผ่านจิตกับเจ้าไม่ได้ยากเย็นอะไร ตอนนี้ข้ากลายเป็นจิตวิญญาณของเจ้าแล้ว ลองคิดในใจดู'

'​แบบนี้หรอคะ'

'​อืม ยังไงจากนี้ก็ฝากตัวด้วยล่ะ จวบจนจิตวิญญาณ​ของเจ้าจะมอบดับ ข้าจะอยู่กับเจ้า..'

'เช่นกันค่ะเบียคโกะ'

จากนั้นชิริวก็ออกจากห้องไปเพื่อทำสมาธิ ฝึกฝนการควบคุมพลังใหม่..

.

.

.

สถานการณ์​ของโรงเรียนเซโตยังคงปกติดี

ไม่มีการโจมตีจากกลุ่มอื่น ชิริวกับชายชรา ยังคงออกไปสอดส่องดูแลโรงเรียนกันอย่างสม่ำเสมอ ผิดกับคันอูและโจฮิที่ไม่ได้ออกปจากที่นี่เลยยกเว้นตอนไปซื้อวัตถุดิบมาทำกับข้าว..

เก็นโตคุเองก็ก่อรูปจิตของตนเองสำเร็จแล้ว เกคิที่เธอปล่อยออกมาแสดงให้เห็นว่า จิตวิญญาณ ของเธอจะต้องอยู่ในระดับสัตว์เทพ/สัตว์มายาเป็นอย่างน้อย..

 

ทางโรงเรียนนันโย มีการโจมตีจากโรงเรียนเคียวโช เหล่านักสู้ของโรงเรียนต่างก็ได้รับบาดเจ็บ แถม คะโคอิน ก็ยังมาที่นี่เพื่อตามหาลูกแก้วมังกร ทว่าก็ไม่พบเธอจึงถอนตัวไป..

.

.

.

ฟึ่บๆๆ ชวิ้งง!

ชิริวยังคงฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง ในขณะเดียวกัน เธอก็จะออกไปทำตามแผนการ ด้วยพลังที่ได้มา กับการสอนของเทปเปและวิชาที่เขามอบให้ ทำให้เธอสามารถเดินทางไปไหนมาไหนได้รวดเร็วยิ่งขึ้นกว่าเดิมมาก..

ตอนนี้เธอกำลังตวัดดาบร่ายรำอยู่ในโรงฝึกพลันนึกถึงการโจมตีและท่วงท่าที่ได้รับมาจากเบียคโกะ..

แต่เดิมเทปเปไม่ใช้นักดาบ สิ่งที่เธอได้รับมาจึงเป็นวิชาต่อสู้มือเปล่า แต่แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว.. เธอก็แค่ต้องฝึกมันให้สำเร็จก่อนจะนำไปปรับใช้กับวิชาดาบก็พอ.. แถมยังมีการชี้แนะจากเทปเป ทุกอย่างจึงไม่ได้ถือว่ายากเย็นเลย..

"ดูเหมือน.. เราจะมีแขกนะครับ"

ฟึ่บ..

ชิริวถึงกับ​หยุดชะงักก่อนจะเดินเข้ามาหาเทปเป..

"ศัตรูหรอคะ"

"เดี๋ยวเราคงได้ทราบ.. คุณชิริว รบกวนไปตามเก็นโตคุให้ทีครับ"

"ทราบแล้วค่ะ"

เธอขมวดคิ้วหลังจากที่หันหลังกลับไป..

เทปเปเรียกเก็นโตคุห้วนๆ ส่วนเธอกลับใช้คุณ?

ชิริวรู้สึกเหมือนจะไม่พอใจ?

เทปเปเดินไปยังประตูทางเข้าโรงฝึก เขทสะบัดมือเบาๆ ประตูที่หนักข้างละ 3 ตันก็ถูกเปิดออกอย่างง่ายดาย(ด้วยพลังจิต)

เผยให้เห็นร่างของคน 2 คนยืนรออยู่ที่ด้านนอก..

คนหนึ่งคือเด็กสาวร่างบางสูงไม่เกิน 150 เซ็น ผมสีเขียวอ่อนใบหน้าไร้อารมณ์ ส่วนอีกคนเป็นชายร่างสูงใหญ่ล่ำสันในชุดนักบวช ดูเหมือนจะเป็นคนคุ้มกันของเด็กสาว..

"มีอะไรให้ช่วยรึเปบ่าครับ?"

เทปเปกล่าว..

"ขออภัยเป็นอย่างยิ่งกับการมาโดยที่ไม่ได้บอกกล่าว เรา โชคัตสึริว โคเมย์(ขงเบ้ง)​ รู้สึกเป็นเกียรติ​อย่างยิ่งที่ได้พบกับสายเลือดขององเมียวจิผู้ยิ่งใหญ่.."

เด็กสาวตัวน้อยก้มหัวแนะนำตัวเองด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ..

"เป็นเกียรติ​มากที่ได้พบกับผู้ปราชเปรื่องเช่นคุณครับ"

เทปเปทักทายกลับ เขาไม่คิดจะดูถูกเด็กสาวตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย..

อย่าได้ถูกรูปลักษณ์​นั่นกับใบหน้านิ่งๆนั้นหลอกเอาได้ เด็กนั่นคือ ขงเบ้ง ในโลกนี้.. และแน่นอนว่าเธอสามารถวางแผนการแสนอำมหิตได้อย่างไม่แยแส..

ความตายของบักหัวทองที่ได้เยเฮ็ดน้องแว่นหัวดำ ก็เป็นเพราะคำสั่งของเธอ.. และการที่เรียวโมรับรู้ถึงการมีอยู่ของลูกแก้วมังกรและนำมันมาที่ญี่ปุ่นก็เพราะเธอคอยชักใยอยู่เบื้องหลังมาตลอด..

หากตามทามไลน์เดิม เธอจะได้พบกับเก็นโตคุในภูเขา ก่อนจะติดตามกลับมายังโรงเรียนเซโตในฐานะพันธมิตร​และอธิบายถึงแผนการในการกำจัดโจโฉและตัดชะตากรรมของการต่อสู้นี้..

แต่ว่า..

ทุกอย่าได้เปลี่ยนไป ตั้งแต่การมาถึงของเทปเป..

 

"เทปเปคุง มีอะไรหรอ? แล้วเด็กคนนี้ใครกัน?"

เก็นโตคุเข้ามาด้านในพร้อมกับชิริว..

ดวงตาของโคเมย์สั่นไหวและตื่นตระหนกไม่น้อยเมื่อจ้องมองไปยังเก็นโตคุ ส่วนชิริว เธอสัมผัสได้ถึงความอันตรายมาก..

เมื่อพวกเธอนั่งกันเรียบร้อยแล้ว โคเมย์ก็เริ่มแนะนำตัวอีกครั้ง..

"งั้นก็โคจังสินะคะ"เก็นโตคุ

"เรียกเราตามที่ท่านปรารถนา​เถอะค่ะ" โคเมย์

"แล้ว มีธุระอะไรกับโรงเรียนเซโตงั้นหรอครับ ถึงจะค่อนข้างเสียมารยาทเพราะผมไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ก็ตาม.. แต่ตอนนี้ผมก็ถือเป็นผู้เกี่ยวข้องในระดับนึงครับ"

จากนั้น โคเมย์ก็เริ่มพูดคุยกับพวกเขาเกี่ยวกับเหตุการณ์​ของการต่อสู้ครั้งนี้ สิ่งที่ควรทำ เป้าหมาย และเพื่อจะให้ไปถึงสิ่งนั้นก็จำเป็นต้องทำตามขั้นตอน..

"เป็นแผนที่ฟังดูน่าสนใจดีนะครับ"

"ถ้าเช่นนั้น.."โคเมย์

"เดี๋ยวก่อนครับ ก่อนจะไปยังขั้นถัดไป ผมมีคำถาม"

"อะไรหรอคะ"

"การจะตัดชะตากรรมนั้นจำเป็นที่จะต้องให้ร่างสถิตย์ของมังกรเผชิญหน้ากัน และในช่วงเวลานั้นลูกแก้วมังกรจะตอบสนองและทำงาน.. แน่นอนว่าโจโฉจะถูกทำลายเพราะลูกแก้วมังกรมีอำนาจเพียงพอ.. แต่ แล้วคนอื่นๆล่ะครับ.. มังกรที่เหลือ เหล่านักรบคนอื่นๆ คุณคิดจะทำยังไงกับพวกเขา.."

"...."

เทปเปยิ้มมุมปากเบาๆ..

"ตัดส่วนที่ไม่จำเป็นออกไป และเลือกจัดการกับภาพรวมที่ส่งผลกระทบมากที่สุด.."

"...."

"ผมเข้าใจครับ เพราะถ้าเป็นผมก็จะทำแบบเดียวกัน.. แต่ว่าแค่นั้นไม่อาจตัดชะตากรรมของพวกคุณได้ ไม่อาจยุติวังวนของการต่อสู้ทั้งหมดได้.."

"ฉันเลือกทำในสิ่งที่ตัวเองสามารถทำได้ค่ะ ด้วยความสามารถของฉัน นั่นคือหนทางที่ดีที่สุดแล้ว"

"ผมทราบดีครับ.. งั้น.. ก่อนอื่น ลองมาฟังเรื่องราวของผมก่อนเถอะครับ.."

ว่าแล้ว เขาก็เริ่มเล่าเรื่องทั้งหมดให้เธอฟัง.. ยกเว้นบางเรื่อง..

.

.

.

หลังจากที่ไม่พบลูกแก้วมังกร ชิบาอิ จึงคาดเดาว่ามันไม่ได้อยู่กับทางฝั่งนันโย.. เธอจึงละความสนใจจากมัน.. ขณะเดียวกัน โจโฉก็ต้องการตัวคันอูมาอยู่ฝั่งตน..

มันเป็นมาตั้งแต่ยุค 3 ก๊ก โจโฉเชื่อว่าที่เล่าปี่(เก็นโตคุ)​สามารถทัดเทียมตนได้เป็นเพราะมียอดนักรบอย่างกวนอู(คันอู)​อยู่บ้างกาย.. ดังนั้นเขาจึงยึดติดกับกวนอูจนเชื้อเชิญทุกวิถีทางจนในที่สุดก็ได้มาเป็นพวก.. แต่นั่นก็เป็นแค่แผนการของกวนอู สุดท้ายโจโฉก็โดนกวนอูทิ้งกลับไปหาเล่าปี่.. (ฉากแอบวายน่ะนะ)

และเพราะเป็นร่างจุติของโจโฉ ก็เลยยังมีความรู้สึกนั้นอยู่ โจโฉเชื่อมั่นเช่นนั้น จึงได้ส่งคนไปนำตัวคันอูมา..

ซึ่งในช่วงเวลานั้น เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่ศาลเจ้ามีงานเทศกาล เก็นโตุ โจฮิ คันอู จึงได้หยุดพักการฝึกและไปผ่อนคลายเที่ยวงานให้สบายใจ..

โจฮิยังคงบ่นถึงความอำมหิตของเทปเป เพราะเมนูการฝึกและสิ่งที่เขาให้เธอทำมันค่อยๆหนักขึ้นทุกๆวัน ส่วนคันอู เธอทำเพียงแค่สวมที่ถ่วงน้ำหนักและสู้กับหุ่นไม้เท่านั้น แต่ก็ยังไม่คืบหน้าแม้เธอจะใช้คิด้วยก็ตาม..

ส่วนเก็นโตคุก็ฝึกเกคิเพิ่มพูนพลังจากภายนอกและลับประสาทสัมผัส แต่ถึงงั้นเธอก็ยังบ๊องๆเหมือนเดิมอยู่ดี..

พวกเธอเที่ยวงานไปได้สักพัก เก็นโตคุ กับ คันอู ก็รู้สึกได้ถึงนักสู้ที่มีฝีมืออยู่รอบๆ..

สำหรับคันอูพวกนี้ถือว่ามีฝีมือ ส่วนเก็นโตคุ เธอไม่ได้สนใจมากนักเพราะเทปเปสอนการวัดระดับฝีมือคู่ต่อสู้แล้ว แต่ก็ไม่ควรประมาทเพราะจำนวนของอีกฝ่ายก็เยอะและไม่รู้ว่าพวกนั้นต้องการอะไร..

แต่จากการปรากฏตัวครั้งแรก เธอก็พอจะเดาได้ว่าอีกฝ่ายต้องการแยกคันอูจากพวกเธอ.. เก็นโตคุขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่พวกที่แยกคันอูไปเป็นนักสู้ 3 คนที่ไม่ได้เก่งเท่าไหร่ถ้าเทียบกับคันอูในตอนนี้..

ส่วนเธอกับโจฮิ ก็กำลังถูกล้อมด้วยนักสู้เกือบ 20 คน.. และผู้นำก็คือ คะโคว ตง เป็นเพื่อนสนิทของโจโฉ และแน่นอนว่าตี้ที่ล้อมพวกเธออยู่นี้เป็นผู้ชายทั้งหมด..

"คือว่า ช่วยเปิดทางจะได้มั้ยคะ งานเทศกาลไม่ควรต่อสู้กันนะคะ"เก็นโตคุ

"ไม่ต้องห่วงหรอก พวกเราจะไม่ทำอะไร ถ้าพวกเธออยู่เฉยๆล่ะนะ" ตง

"อย่างงี้นี่เอง เป้าหมายคือคุณคันอูจริงๆสินะคะ และจะใช้พวกเราเป็นตัวประกัน.."เก็นโตคุ

"ถ้ารู้แล้วก็ทำตัวดีๆแล้วอยู่เฉยๆ จะได้ไม่ต้องเจ็บตัว"ตง

"พรูด! อุ๊ป!"

โจฮิถึงกับหลุดขำ..

"มีอะไรน่าขำรึไง" ตง

"อุ๊ป! ไม่ไหวแล้วเก็นโตคุ! ฮ่าๆๆ โอ้ย!"

"คุณโจฮิ อย่าไปหัวเราะพวกเขาสิคะ"

เก็นโตคุถอนหายใจออกมา..

แต่แน่นอนว่าพวกนั้นย่อมรู้สึกเหมือนตัวเองโดนดูถูก จึงหงุดหงิดขึ้นมา..

"ก็พวกนี้คิดว่า จะใช้เราเป็นตัวประกันนี่ หรือว่าเธอไม่ขำกันล่ะ ไร้สาระชะมัด ฮ่าๆๆ"

"คุณโจฮิล่ะก็ ถ้าเทปเปคุงรู้ว่าคุณดูถูกคู่ต่อสู้ คุณต้องโดนลงโทษแน่ค่ะ"

"หนวกหูน่า! ฉันไม่กลัวเจ้าเด็กนั่นหรอก!"

"ดูเหมือนจะอยากเจ็บตัวกันสินะ" ตง

"ต้องขอโทษแทนคุณโจฮิด้วยค่ะ.."

"ยัยบ้า! จะไปขอโทษพวกมันทำไมกันเล่า!"

สีหน้าของตงเริ่มกลับมาดีขึ้นหน่อย.. แต่ว่า..

"ก็พวกเราไม่ควรเสียเวลานี่คะ อุตส่าห์ได้พักทั้งที.."

"โอ.. นั่นสินะ งั้นรีบเก็บเจ้าพวกนี้แล้วไปเที่ยวกันต่อดีกว่า"

ตอนนั้นเองที่คิของพวกเธอถูกปลดปล่อยออกมา บรรยากาศหนักอึ้งและกดดันจนตงรู้สึกได้.. ดูเหมือน ริวบิ เก็นโตคุ จะไม่ได้ง่ายอย่างที่พวกเขาคิด..

 

 

______________

โชคัตสึริว โคเมย์(ขงเบ้ง)

โลลิผมเขียวทวินเทลผู้โหดเหี้ยมอำมหิต เธอได้วางแผนส่งนักฆ่า(คนสนิท)ของเธอไปสังหารบักหัวทองผู้ที่ได้หลับนอนกับน้องแว่นผมดำ ด้วยการใช้มีดอาบยาพิษอัมพาตก่อนจะแทงทะลุหัวใจ

และได้ส่งคนคุ้มกันร่างโตที่สวมชุดนักบวช ไปบอกเรื่องของลูกแก้วมังกรให้เรียวโมฟังในอดีต จนในที่สุดเรียวโมก็หามันพบในฮ่องกงก่อนจะนำมันกลับมาญี่ปุ่น ซึ่งถ้าตามทามไลน์เดิมมันจะตกอยู่ในมือเธอหลังจากเธอเข้าร่วมกับโรงเรียนเซโต..

 

 

—————————

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว