facebook-icon

แต่งขึ้นตามจินตนาการของผู้เขียน ทั้งเนื้อเรื่อง ตัวละคร สถานที่ต่าง ๆ ไม่ได้มีอยู่จริง บุคคลในภาพ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ กับเนื้อหา ใช้เป็นภาพประกอบ เพื่อเพิ่มอรรถรสเท่านั้น ขออนุญาตเจ้าของรูปภาพมา ณ ที่นี้ * ทั้งนี้ ต้องขออภัย หากชื่อตัวละครไปตรงกับบุคคลใด ผู้เขียนไม่ได้มีเจตนาพาดพิงใด ๆ ทั้งสิ้น หากมีสิ่งใดผิดพลาด หรือทำให้ผู้ใดไม่พอใจ ผู้เขียนต้องขออภัยเป็นอย่างสูงมา ณ ที่นี้

หวนรัก บทที่ 3

ชื่อตอน : หวนรัก บทที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.6k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2564 21:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หวนรัก บทที่ 3
แบบอักษร

หวนรัก บทที่ 3

______________________

ผลั๊วะ ตึง!..

เมฆาไม่ได้สนใจไอ้สองตัวนั่น เขาถีบประตูเข้าไปในบ้านภาพที่เห็นทำเอาคนเป็นพี่ตกใจขวัญเสียเมื่อร่างแบบบางของน้องสาวนอนอยู่กับพื้นในสภาพกึ่งเปลือย เสื้อนักเรียนเปิดออกเห็นบราสีขาว มีไอ้เต๋อกำลังยืนถ่ายรูปอยู่

“เฮ้ย! มึงเป็นใครวะ”

“พ..พี่เมฆ ฮือๆ ช่วยด้วย...”

เด็กสาวนอนร้องไห้อยู่กับพื้นปูนเย็นเฉียบ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความรังเกียจ ร่างกายขยับไม่ได้เพราะปวดระบมไปหมด ไอ้เต๋อมันชกเธอหลายจุดจนบอบช้ำไปทั้งตัว

“มึง! ทำน้องกู!” เมฆโกรธจนเลือดขึ้นหน้า เขากำหมัดแน่นก่อนจะวิ่งเข้าไปชกหน้าเด็กหนุ่มจนล้มคว่ำด้วยกันไปทั้งคู่

ผลั๊วะ ตุบ!ๆๆ ทั้งสองตะลุมกันจนข้าวของกระจัดกระจาย สุดท้ายฝ่ายที่อายุน้อยกว่าก็สู้ไม่ไหว ไอ้เต๋อเลือดกลบปาก

“โอ้ย! ปล่อยกู!”

“พี่เมฆอย่า..พี่เมฆพอแล้ว..ฮือๆ...ดาวไม่ได้เป็นอะไรแล้ว มันยังไม่ได้ทำอะไรดาว”

“เป็นแค่เด็กน้อย ระยำมาทำน้องกู! มึงอยากตายหรอวะ!”

“มึงกล้าเรอะ! รู้ไหมกูลูกใคร! ไอ้กระจอก พวกมึงมันกระจอก! ฮ่าๆ มึงไม่กล้าหรอก ไอ้พวกคนจนเก่งแต่ปากอย่างมึง สะเออะมาขู่กู!”

ไอเต๋ออาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายเผลอถีบเข้าที่หน้าอกของเมฆจนร่างกระเด็นล้ม มันวิ่งไปหยิบมีดแหลมที่วางอยู่บนโต๊ะพุ่งไปยังร่างสูงโปร่งที่ไม่ทันได้ตั้งตัว

“พี่เมฆระวัง! ฮือๆ..อย่า!...”

เธอที่เห็นเหตุการณ์รีบตะโกนบอกพี่ชายเสียงหลง เมฆไหวตัวทันหลบมืดแหลมทำครัวได้อย่างฉิวเฉียดทำให้เต๋อสะดุดขาล้มลงไปกับพื้น แต่ที่ทำให้เธอตกใจสุดขีดเห็นจะเป็นเลือดสีแดงฉานที่ไหลออกมาจากตัวหนุ่มรุ่นน้อง

“ไอ้ระยำเอ้ย!”

“กรี๊ด!..”

เธอเบิกตากว้างเมื่อเต๋อหงายตัวขึ้น มีมีดแหลมปักอยู่บนยอดอกจนมิด ร่างของหนุ่มรุ่นน้องชักกะตุกตาลอย ลมหายใจรวยรินเหมือนคนใกล้ตาย

เธอได้ยินเสียงรถตำรวจดังมาแต่ไกล ไม่นานตำรวจสองสามนายก็เข้ามาเห็นเหตุการณ์ในบ้านทั้งหมดโดยมีป้าสียืนมองเหตุการณ์อยู่ห่างๆ เพราะแกเป็นคนโทรแจ้งตำรวจเอง นี่ก็กลัวว่าจะโดนลูกหลงไปด้วยเพราะแกเคยได้ยินกิตติศัพท์ของจังหวัดนี้ดีว่ามันเป็นยังไง

“เรียกรถพยาบาลด่วนเลย!” ผู้กองสาวินรีบตะโกนบอกลูกน้องก่อนจะมองไปยังเมฆาที่เป็นเพื่อนสนิทของเขาด้วยความหนักใจ

“เชิญพวกคุณไปโรงพักให้หมด!” หนึ่งในนั้นตะโกนบอกเธอกับพี่ชาย ไม่ทันได้ทำอะไรเธอกับพี่ชายก็ถูกตำรวจรวบตัวไปยังโรงพักทันที

“ไอ้เมฆ กูขอถามมึงก่อน มึงแทงหรือไม่ได้แทงไอ้เด็กนั่น” ผู้กองสาวินเอ่ยถามเพื่อนทันทีที่เข้ามาในห้องส่วนตัว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหนักใจเมื่อได้รับรายงานเกี่ยวกับคดีนี้มา

“กูไม่ได้ทำอะไรเลย มันจะข่มขืนน้องกู แถมยังเอามีดมาแทงกู กูแค่หลบแล้วมันก็ล้มลงกับพื้นแล้วก็เป็นอย่างที่มึงเห็น”

“ไอ้เต๋อมันเป็นลูกสารวัตรเกริก มึงก็รู้ว่าสารวัตรเกริกเป็นยังไง ไอ้เต๋อมันก็ได้พ่อมันมาล้วนๆ มันเป็นยังไงพ่อมันน่ะมากกว่าหลายเท่า”

“มึงจะพูดอะไร”

“กูได้รายงานมาว่าให้จับมึงเข้าคุกข้อหาแทงไอ้เต๋อ อาการมันตอนนี้รอดครึ่งไม่รอดครึ่ง พ่อมันทั้งโกรธทั้งโมโห ลูกน้องกูบอกว่าสารวัตรจะส่งคนมาจัดการมึงกับดาวเพราะมีคนไปเล่าว่าเห็นมึงกับดาวทะเลาะกับไอ้เต๋อ”

“แต่กูไม่ได้ทำ ไอ้วินมึงต้องช่วยกู”

“ไอ้เมฆ เรื่องนี้เรื่องใหญ่มึงต้องใจเย็นๆ มึงบอกดาวให้ย้ายไปอยู่ที่อื่นก่อนสักพัก ไปไกลๆเลยยิ่งดีก่อนที่สารวัตรจะส่งคนมาจัดการ มึงก็รู้ว่ากฎหมายทำอะไรเมืองเล็กๆนี้ไม่ได้ ถึงจะมีหลักฐานแต่พวกนั้นก็จะหาคนมากลับคำให้การจนพวกมึงกลายเป็นคนผิดจนได้”

“ไอ้เหี้ยเอ้ย!”

“ตอนนี้กูให้ดาวอยู่อีกห้อง ส่วนเรื่องของมึงกูจะช่วยให้เต็มที่มึงไม่ต้องห่วง”

เมฆานั่งเครียดด้วยความแค้นใจ มือกำหมัดแน่นเมื่อความยุติธรรมไม่สามารถเอาชนะความอยุติธรรมได้เลย คนที่มีเงินไม่เคยทำความผิดใดๆ

ดาริกานั่งร้องไห้เป็นเผาเต่าอยู่ในห้องรับรองที่ผู้กองสาวินจัดเอาไว้ให้จนกระทั้งเสียงเปิดประตูดังขึ้น

แกรก...

“ดาว” เธอเงยหน้าขึ้นพบว่าเป็นพี่สะใภ้ชื่อ บุษบา

“พี่บุษ ฮือๆ ดาวกลัว..กลัวพี่เมฆจะโดนตำรวจจับ..” เธอพูดไม่เป็นภาษาโผกอดพี่สะใภ้แน่นด้วยความกลัว

“ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร”

บุษบาลูบศีรษะเล็กของน้องสาวเพื่อปลอบขวัญ เด็กอายุแค่นี้ต้องมาเจอกับเรื่องน่ากลัวเสียแล้ว ในใจลึกๆของบุษบาก็อดหวั่นเกรงในอนาคตไม่ได้เหมือนกัน เพราะศัตรูที่ครอบครัวเราไปมีเรื่องด้วยนั้นเป็นถึงคนใหญ่คนโต

ดาริการ้องไห้จนเหนื่อย เธอผลอยหลับไปบนตักของพี่สะใภ้จนกระทั้งเมฆาเปิดประตูเข้ามา

“บุษ มานานรึยัง” เขาเดินไปนั่งข้างแฟนสาว

“สักพักแล้ว เมฆเป็นยังไงบ้าง” สีหน้าท่าทางของอีกฝ่ายทำให้บุษบาไม่สบายใจ

“เรื่องใหญ่เลย เมฆอาจจะต้องติดคุก”

“อะไรกัน แต่เมฆไม่ได้ทำนี่”

“มันจะเอาเมฆเข้าคุกให้ได้”

“ไม่ได้นะเมฆ บุษไม่ยอม” บุษบาน้ำตาคลอ

“เมฆขอโทษนะบุษที่ทำให้ลำบากไปด้วย”

“เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว เมฆอย่าพูดแบบนี้อีกนะ”

“เมฆกลัวพวกมันมาทำอะไรดาวกับบุษตอนเมฆไม่อยู่ บุษพาดาวย้ายไปอยู่ที่อื่นก่อนได้ไหม”

“ย้าย? เมฆจะให้บุษย้ายไปไหน แล้วเมฆล่ะใครจะดูแล”

“เมฆไม่เป็นไร ยังมีผู้กองวินเพื่อนเมฆคอยช่วยอยู่”

บุษบาเงียบไปทำให้เมฆาหนักใจมากขึ้น ถ้าหากอีกฝ่ายขอเลิกเขายินดีจะตัดความสัมพันธ์เพราะไม่อยากให้คนที่รักต้องมาทนลำบากอีกต่อไป

“ถ้าไปอยู่ที่อื่นแล้วพวกมันยังตามอยู่ล่ะ บุษกับดาวจะทำยังไง”

“เมฆติดต่อญาติที่ฝรั่งเศสเอาไว้...”

“ฝรั่งเศส! เมฆจะให้บุษกับดาวไปไกลขนาดนั้นเลยหรอ! นั่นมันเมืองนอกเลยนะเมฆ” บุษบาอุทานด้วยความตกใจเพราะนึกว่าจะให้ย้ายไปแค่จังหวัดอื่น

“เพื่อความสบายใจของเมฆ นะบุษ แค่ไม่กี่ปีเอง”

“แต่บุษไม่อยากไปไกลขนาดนั้น บุษอยู่ที่นี่บุษเอาตัวรอดได้” ถึงจะฟังดูเห็นแก่ตัว แต่เธอไม่อยากจากคนรักไปไกลขนาดนั้น

“บุษ..”

“พี่ทั้งสองคนอย่าทะเลาะกันเพราะดาวเลย” เสียงหวานดังขึ้น

“ดาว/ดาว”

ร่างแบบบางยันตัวลุกขึ้นเพราะตื่นมาทันได้ยินบทสนทนาอันน่าอึดอัดนี้ เธอทนฟังคนที่เธอรักทั้งสองคนทะเลาะกันด้วยความอึดอัดใจไม่ได้อีกแล้ว

“ดาวจะไปเองค่ะ”

“ดาว”

“เรื่องนี้ดาวเป็นต้นเหตุ พ่อของเต๋อคงไม่ยอมอยู่เฉยแน่ ถ้าดาวหลบหายไปสักพัก เรื่องก็อาจจะเงียบลง คนที่นี่ก็อาจจะลืม...”

“แต่พี่ไม่อยากให้เราไปคนเดียว พี่เป็นห่วง”

“ที่นั่นยังมีญาติ แต่ที่นี่เราไม่มีใคร ดาวอยากให้พี่บุษอยู่ที่นี่กับพี่เมฆ เพื่อความสบายใจของดาว นะคะดาวขอร้อง”

_____________________

❤️🙏🏻

เนื้อเรื่องเป็นเพียงจินตนาการของโลกนิยายเท่านั้นนะคะ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านและโปรดอ่านเพื่อความสนุก ความบันเทิง คลายเครียดไม่ซีเรียลนะคะ

รักๆเสมอค่ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว