email-icon facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่29(เขาเป็นผู้ชายของฉัน!)

ชื่อตอน : ตอนที่29(เขาเป็นผู้ชายของฉัน!)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.6k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ค. 2564 19:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่29(เขาเป็นผู้ชายของฉัน!)
แบบอักษร

มหาลัย ซาโต้ม่ะ

12:00น.

ต้นฝน ซาโยโกะจัง….

“เดี๋ยวฉันมานะมิโกะ”ฉันเอ่ยบอกมิโกะเพื่อนที่เรียนคลาสเดียวและคณะเดียวกับฉันเราเพิ่งจะเดินออกมาจากห้องเรียนด้วยกันและฉันต้องไปหาอาจารย์ภามที่ห้องก่อนเพราะว่าฉันต้องเอารายงานไปส่งเขาเพราะคนอื่นเขาส่งกันหมดแล้วน่ะสิฉันหยุดเรียนไปหลายวันเลยต้องตามแก้งานทุกชิ้นส่งอาจารย์ทุกคน

“จ้าเดี๋ยวฉันไปรอที่ห้องอาหารนะ^_^”มิโกะเอ่ยขึ้นพร้อมกับยิ้มแย้มให้ฉัน ฉันก็พยักหน้าและโบกมือบ๊ายบายให้เธอ และเราก็แยกกันเดินมาคนละทาง อยู่ที่มหาลัยฉันไม่ต้องมีชายชุดดำคอยติดตามทุกฝีเก้าเพราะที่นี้เป็นที่ของซาโนะคนของเขาจะคุมอยู่บริเวณนอกรั้วมหาลัยเท่านั้น

ติ๋ง

มิซาโนะซัง^_^:รอที่ห้องอาหารนะ

ต้นฝนโยโกะจัง^_^:เค^_^

ฉันพิมพ์ข้อความตอบมิซาโนะไปสั้นๆและไม่ได้บอกเขาว่าฉันจะต้องเอารายงานไปส่งอาจารย์ภามก่อนเพราะเขาสองคนมองไม่ค่อยเป็นมิตรกันเท่าไหร่ มิซาโนะเขาส่งข้อความมาบอกฉันเหมือนทุกวันว่าเขารอทานข้าวกับฉันอยู่ที่ห้องอาหารรวมของมหาลัย ที่จริงเขาให้ฉันไปกินกับเขาที่ห้องพักของเขาที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งต้องเดินผ่านตึกถึงห้าตึกด้วยกันถึงจะถึงจุดที่ซาโนะทำงานอยู่ฉันขี้เกียจเดินเลยไม่ได้ไปกินข้าวกับเขาเขาเลยมาหาฉันถึงที่ห้องอาหารรวมของมหาลัยและนั่งกินข้าวรวมกับฉันและเพื่อนๆของฉันท่ามกลางเสียงกรีดร้องของเด็กสาวทั้งมหาลัยและสายตาแห่งความอิจฉาฉันที่ทำให้ซาโนะยอมมาหาและนั่งทานข้าวด้วยซึ่งมันไม่ใช่สิ่งที่เขาเคยทำและเคยเป็น

ก๊อกๆๆๆๆ

“อาจารย์ภามอยู่ในห้องพักครูรึเปล่าคะ?”ฉันเอ่ยถามอาจารย์ทานากิที่เดินเปิดประตูห้องพักครูสวนออกมาด้วยท่าทางรีบร้อนเธอเป็นอาจารย์สอนคลาสของคณะอื่นที่ฉันไม่เคยเรียนกับเธอ แต่ฉันรู้จักก็เพราะว่าเธอชอบไปหามิซาโนะที่ห้องทำงานของเขาเวลายามเย็นทุกวัน

“ไม่อยู่นะเขาไม่สบายหนักเลยขอตัวลาพักไปตั้งแต่สิบเอ็ดโมงแล้วล่ะจ๊ะ”อาจารย์ทามากิเอ่ยบอกฉันด้วยนำ้เสียงรีบร้อนและเธอก็โบกมือให้ฉันพร้อมกับวิ่งจากไปอย่างเร็วเพราะที่มือของเธอเต็มไปด้วยข้าวของมากมายเต็มสองมือของเธอ ฉันก็เลิกสนใจเธอและก้มลงมองสมุดเล่มรายงานของตัวเองที่ถือไว้ด้วยสายตาเป็นกังวลเพราะอาจารย์ภามบอกว่าวันนี้คือวันหมดกำหนดส่งแล้ว ฉันควรจะทำยังไงดี?

ตึกๆๆๆๆ

“จะไปไหนเหรอครับนายหญิง?”เสียงที่คุ้นหูเอ่ยทักฉันเมื่อฉันเดินไปตามเส้นทางไปอพาร์ตเมนต์ที่พักครูที่ทางมหาลัยจัดเตรียมไว้ให้ครูที่อยู่ไกลจากบ้านได้พักอยู่ที่นี้

“ฉันจะเอางานไปส่งน่ะ”ฉันเอ่ยบอกคิวะไปที่เขายืนอยู่ตรงทางเดินเหมือนเขาจะเพิ่งกลับมาจากข้างนอกเพราะทางผ่านอพาร์ตเมนต์สามารถออกไปข้างนอกได้เพราะเป็นประตูทางออกและทางเข้าให้พวกอาจารย์ได้ใช้

“ให้ผมเอาไปให้ไหมครับ”คิวะเอ่ยออกมาด้วยนำ้เสียงมีนำ้ใจ

“ไม่เป็นไรหรอกฉันแค่ไปที่อพาร์ตเมนต์ครูนี่เองไม่ได้ออกไปข้างนอกคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับฉันหรอกนะ^^_”ฉันบอกคิวะไปพลางชี้นิ้วไปที่อพาร์ตเมนต์ขนาดใหญ่ตึกสี่ชั้นที่ตั้งอยู่ตรงประตูทางออก คิวะก็หันไปมองตามและหันกลับมาโค้งตัวให้ฉันเป็นการรับรู้

“ครับงั้นผมจะรอนายหญิงอยู่ตรงนี้นะครับ”คิวะเอ่ยขึ้นแววตาของเขาดูลังเลและเป็นห่วงฉัน

“ก็ได้ฉันไปไม่นานหรอก^_^”ฉันบอกคิวะไปและเดินออกมาฉันเดินชมวิวไปเรื่อยๆแถวนี้ฉันไม่เคยเดินมาเลยจะมาก็นั่งรถมาเพราะบางทีมิซาโนะก็ใช้เส้นทางนี้กลับบ้าน

“ห้องอาจารย์ภามอยู่ห้องไหนเหรอคะ?”ฉันเอ่ยถามอาจารย์เฝ้าหอที่อยู่ในห้องกระจกเพราะถ้าจะขึ้นไปยังตึกได้ต้องผ่านห้องกระจกที่มีอาจารย์ผลัดกันเข้าเวรยามก่อนและต้องได้รับคำอนุญาต

“อ๋อห้อง406จ๊ะ^_^”อาจารย์ผู้หญิงที่ฉันไม่รู้จักชื่อเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางเป็นมิตรและเกรงกลัวฉัน เพราะเธอคงรู้ว่าฉันเป็นอะไรกับเจ้าของมหาลัยที่นี้

“ขอบคุณค่ะ^_^”ฉันก้มหัวและเอ่ยขอบคุณอาจารย์ไปเป็นจังหวะที่ประตูทางขึ้นไปยังชั้นหนึ่งของตึกเปิดขึ้น ฉันไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปในประตูและเดินตรงเข้าไปอีกสี่ก้าวก็เจอลิฟต์ ฉันรีบเดินไปกดลิฟต์เพื่อจะขึ้นไปชั้นสี่ห้องพักของอาจารย์ภาม

ติ๋ง

ตึกๆๆๆๆๆๆ

ปิ๋งป๋องๆ

ฉันกดกริ่งที่หน้าห้องของอาจารย์อยู่นานและรู้สึกว่าแปลกๆเพราะไฟในห้องเปิดอยู่ ฉันจึงเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูและมันไม่ได้ล็อค

ตึก

“อาจารย์ภามคะ”ทันทีที่ฉันเดินเข้ามาในห้องของอาจารย์ภามแล้วก็เอ่ยเรียกหาเจ้าของห้องและเดินผ่านห้องต่างภายในห้องนี้ข้าวของถูกจัดเป็นระเบียบเรียบร้อย อาจารย์ภามเป็นคนระเบียบจัดและที่สำคัญห้องเขาไม่รกเลยด้วยเป็นผู้ชายที่รักสะอาดสินะ

พรึบ

“อาจารย์ภาม!!”เมื่อฉันเปิดประตูห้องนอนก็พบกับร่างของอาจารย์ภามที่นอนหมดสภาพอยู่บนที่นอนร่างกายของเขาเปียกชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อข้างเตียงนอนมีสำลีที่เปียกชุ่มไปด้วยเลือดสดอยู่หลายอัน

“เป็นอะไรคะ?”ฉันเอ่ยถามเขาไปด้วยความตกใจและฉันก็วางสมุดรายงานลงบนโต๊ะและรีบวิ่งถลาเข้าไปหาร่างของอาจารย์ที่นอนหงายอยู่บนที่นอน ที่หน้าท้องของเขาทีแผลก๊อซพักแผลสีขาวพันอยู่รอบเอวอย่างลวกๆเหมือนไม่เรียบร้อย

“คะคุณโยโกะจัง^_^”เสียงที่แหบพร่าของอาจารย์ภามเอ่ยเรียกชื่อฉันเมื่อเขาลืมตาที่หนักอึ่งของเขามามองฉัน ฉันก็ยิ้มให้เขาไปอย่างดีใจที่เขาไม่ได้เป็นอะไร

“อาจารย์ภามไปโดนอะไรมาคะ?”ฉันเอ่ยถามเขาไปในขณะที่ช่วยเขาพยุงร่างของเขาขึ้นนั่ง

“ผมโดนปล้นนะครับ”อาจารย์ภามตอบฉันมาพลางเอามือแตะไปที่ผ้าก๊อซพันแผลของเขา

“เมื่อไหร่กันคะ?”

“ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วครับ”

“แต่คุณยังไปอดทนยืนสอนตั้งสองชั่วโมง”ฉันเอ่ยพูดไปด้วยท่าทางตกใจและรู้สึกสงสารเขาเพราะเมื่อเช้าเขาไม่ได้มีอาการเจ็บป่วยอะไรเลยนะ

“ทำไงได้ละครับผมมันเป็นครูแลกเปลี่ยนและผมเป็นคนจนไม่ได้รำ่รวยเหมือนคู่หมั้นคุณโยโกะหนิครับ”น้ำเสียงของอาจารย์ภามดูเศร้าลงเขาเพียงแค่ยิ้มบางๆให้ฉัน

“คนเรามันมีต้นทุนชีวิตที่ไม่เท่ากันนะคะ…ซาโนะเขามีครอบครัวที่มาตรฐานและร่ำรวยมาตั้งแต่ต้นอาจารย์ถ้าคิดน้อยใจตรงส่วนนี้เลยนะคะ^_^”ฉันเอ่ยบอกเขาไปอย่างให้กำลังใจเพราะชีวิตของฉันก็ไม่ได้เลิศหรูตั้งแต่ต้นอยู่แล้วออกจะอดมื้อกินมื้อซะด้วยซ้ำไป

“ครับพอผมได้ยินคำให้กำลังใจของคุณโยโกะผมก็มีกำลังใจในการต่อสู้ชีวิตไปอีกยาวเลยละครับ^_^”

“ยังไงก็สู้ๆนะคะ^_^”

“ครับ….ผมจะสู้เพื่อเรา”

“อะไรนะคะ?”ฉันเอ่ยถามอาจารย์ภามไปอีกครั้งเพื่อความสงสัยและแปลกใจในคำพูดของเขาเมื่อกี้นี้ สู้เพื่อเราคืออะไร?

“อ๋อไม่มีอะไรหรอกครับ^\\^”อาจารย์ภามว่าพลางยกมือขึ้นมาเกาท้ายทอยตัวเอง ท่าทางการเขินแบบนี้ทำให้ฉันนึกถึงใครอีกคน จริงสิฉันลืมเขาไปเลย

พรึบ

“ตายแล้วอีกสิบนาทีจะหมดเวลาพักเที่ยงแล้ว!”ฉันยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูก็พบว่าอีกสิบนาทีจะหมดเวลาพักกินข้าวแล้วและฉันต้องเข้าเรียนแล้วด้วยเพราะอาจารย์คนนี้ค่อนข้างดุและเยือกเย็นในการเข้มงวดกับการเข้าเรียนมาก!

“ผมทำให้คุณโยโกะเสียเวลารึเปล่าครับ?”อาจารย์ภามเอ่ยถามฉันมาด้วยนำ้เสียงรู้สึกผิดและโทษตัวเอง

“ไม่ใช่หรอกค่ะ…ฉันเอารายงานมาส่งให้อาจารย์ภามนะคะ”ฉันบอกเขาพลางมองไปที่สมุดรายงานที่ฉันวางไว้บนโต๊ะใกล้ๆเตียงของอาจารย์ภาม

“อ๋อเหรอครับ”อาจารย์ถามเอ่ยเสียงแผ่วเบาเหมือนผิดหวังอะไรทำนองนั้นออกมา ฉันก็ลุกขึ้นยืนและก้มศีรษะให้อาจารย์ภามเพื่อบอกลาเขา

“ฉันต้องไปแล้วขอตัวค่ะ”ฉันบอกเขาเสร็จก็เดินออกมาจากห้องพักของเขาอย่างไวใส่เกียร์หมาวิ่งไม่คิดชีวิตเมื่อนึกถึงหน้าตาที่บูดบึ้งของอีตาซาโนะที่ฉันทำให้เขารอตั้งเกือบชั่วโมงแหนป่านนี้นั่งกอดอกถอนหายใจเข้าออกฟุดฟิดเพราะโมโหฉันแล้วมั่งเนี่ย

“นายหญิง!”

“ไม่มีเวลาคุยด้วย!!”ฉันตะโกนพร้อมกับโบกมือให้คิวะที่ฉันวิ่งผ่านหน้าเขาอย่างไวและเขาก็ตะโกนเรียกฉันแต่ตอนนี้ฉันไม่มีเวลามาหยุดคุยกับใครทั้งนั้น!!!!

ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

“เห้อออออออถึงสักที!!”ฉันหยุดหอบหายใจเมื่อพาร่างอันบอบบางของตัวเองมาถึงหน้าประตูห้องอาหารได้ภายในสามนาทีเมื่อฉันผ่อนลมหายใจเข้าออกและปรับอัตราการเต้นหัวใจให้เป็นปกติได้แล้วก็ค่อยๆเดินไปเปิดประตูสองบานใหญ่เพื่อจะเข้าไปในห้องอาหารรวมคณะที่มีอาหารระดับโรงแรมห้าดาวซะอีก

“ซาโนะ”ทันทีที่ฉันเดินมาถึงโต๊ะประจำของฉันกับมิซาโนะก็พบเขากับร่างสูงใหญ่ของผู้ชายที่ฉันคุ้นตาเป็นอย่างดีกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะประจำของเราสองคนโดยที่ข้างกายของเขามีผู้หญิงอีกคนที่ไม่ใช่ฉันนั่งอยู่ ทั้งสองคุยกันอย่างสนิทสนมภาพเบื้องหน้าทำให้ฉันรู้สึกเจ็บจี๊ดที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเองขึ้นมาและเหมือนหัวใจของมันกำลังจะหมดแรงเพราะฝ่ามือเล็กเอื้อมมือไปจับมือหนาของมิซาโนะเขามีสีหน้าที่ตกใจ

พรึบ

ฉันเลือกที่จะหันหลังให้คนทั้งคู่เพราะฉันไม่อยากดูไม่อยากเห็นไม่อยากรับรู้อะไร

ตึกๆๆๆๆๆๆ

พรึบ

“ซาโยะโกะจัง?”เสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัยและความตกใจปนความเป็นห่วงของมิโกะเอ่ยขึ้นเมื่อฉันวิ่งกลับเข้ามาที่ตึกเรียนและเมื่อฉันเห็นเธอฉันก็โผล่เข้ากอดร่างเล็กของเธอพร้อมกับร้องไห้ออกมาอย่างหนักมิโกะจังก็กอดปลอบฉันเพื่อปลอบโยนฉันให้ใจของฉันเย็นลงแต่ฉันก็ไม่สามารถหยุดอารมณ์ของตัวเองได้ ฉันไม่ได้โกรธซาโนะแตาฉันแค่กำลังโกรธตัวเองที่ไม่เดินเข้าไปแสดงความเป็นเจ้าของเพราะซาโนะเขาเป็นของฉัน เขาเป็นของฉันไม่ใช่ของเธอ…..มินตรา!!

 

โรงอาหารรวมคณะ

มิซาโนะ ซานโต้

“มินดีใจนะคะที่ได้เจอกับคุณมิซาโนะอีกครั้ง^_^”เสียงหวานที่เอ่ยขึ้นพร้อมกับมือเล็กๆของเธอที่เอื้อมมาจับมือผมที่วางอยู่บนโต๊ะ ท่าทางและกิริยาและแววตาที่เชื้อเชิญของเธอมันกำลังทำให้ผมนึกรังเกียจและรู้สึกสมเพชตัวเองว่าครั้งหนึ่งผมเคยรักผู้หญิงร้อยเล่ห์มารยาอย่างเธอคนนี้ไปได้ยังไงอาจจะเป็นเพราะผมไม่มีใครมีแค่เธอที่ยื่นมือมาช่วยเหลือผมตอนที่ผมอยู่ประเทศที่ไม่ใช่บ้านเกิดและไม่คุ้นเคยของตัวเอง

“ครับ…..ผมคงต้องขอตัว”ผมชักมือออกมาจากเธอและลุกขึ้นยืนอย่างไวเพื่อแสดงความรังเกียจเธอให้เธอรู้ตัวเพราะผมไม่อยากสานสัมพันธ์อะไรกับเธออีกแล้ว เพราะตอนนี้ผมได้มอบสิ่งที่ผมเก็บไว้อย่างสงวนให้ใครอีกคนไปแล้วและผมก็จะซื่อสัตย์ต่อเธอคนนั้นแค่คนเดียวถึงคนตรงหน้านี้จะเป็นคนที่ผมรักจนหมดหัวใจก็ตาม……แต่วันนี้ใจของผมมันได้เปลี่ยนเจ้าของไปแล้วก็เหมือนหมาที่มันจงรักภักดีต่อนายของมันแค่นายเดียวนั่นแหลครับเพราะผมก็เป็นแค่แมวน้อยที่ไม่เคยเป็นเสือ^_^

“คุณมิซาโนะ!!”มินตราลุกขึ้นยืนตวาดเสียงดังใส่หน้าผมอย่างไม่พอใจผมที่ผมกล้าปฏิเสธเธอสิน่ะ^_^

พรึบ

“คุณอุตส่าห์มาเสนอตัวให้ผมถึงที่นี้จะไม่มีค่าตอบแทนให้คุณก็มองจะดูน่าเกลียดไปหน่อย^_^”ผมเอ่ยขึ้นหลังจากที่ผมวางเช็กเงินสดจำนวนหนึ่งหมื่นเยนลงบนโต๊ะอาหารตรงหน้าเธอ เธอก็ก้มลงไปดูจำนวนของเงินในเช็กนั้นและเธอก็เงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยแววตาที่กรุ่นโกรธกว่าเดิม

“นี่คุณจะดูถูกฉันมากเกินไปแล้วน่ะคิดว่าตัวเองรวยล้นฟ้ารึไงถึงกล้าดูถูกคนอื่นได้มากขนาดนี้!!”

“มันก็เหมือนที่คุณดูถูกคนอื่นนั้นแหละ….แน่นอนว่าผมรวยและรวยมากรวยจนอีกสิบชาติก็ใช้เงินไม่หมดแต่น่าสงสารพวกที่รวยจอมปลอมเนอะ^_^”ผมเอ่ยขึ้นพลางยกแขนขึ้นมากอดอกและเลิกคิ้วขึ้นสูงมองสอดส่องสายตาไปที่เธอตรงหน้าที่แต่งตัวเพื่อจะมายั่วยวนผมสินะแต่บังเอิญว่าผมไม่ใช่ผู้ชายเห็นแก่กินแบบนั้นอ่ะ

“หึยยกรอดด!!”เสียงพ่นลมหายใจแรงและเสียงกัดฟันกรอดๆของเธอทำให้ผมยิ่งยกยิ้มขึ้นไปอีก ผมรอเธอคนนี้มาเกือบทั้งชีวิตแต่ไม่น่าเชื่อว่าผมจะรอคนผิดและมองคนผิด ผมผิดหวังกับตัวเองจริงๆ

ตึกๆๆๆๆ

“ซาโนะขา”เสียงหวานหยดย้อยของคนที่คุ้นหูผมแต่ที่แปลกไปก็คือเสียงของเธอเวลาที่เรียกผมมันไม่หวานแบบนี้นี่หน่า อ๋อเคยหวานนะตอนที่เธอเรียกผมตอนที่เราป้ำๆกันน่ะ

“โยโกะจัง?”ผมหันไปมองทางต้นเสียงก็พบกับร่างเล็กที่อยู่ในชุดยูนิฟอร์มของมหาลัยของผมกำลังเดินตรงเข้ามาหาผมและเธอก็คว้าเเขนผมเข้าไปกอดและเอนศีรษะน้อยๆซบลงมาที่ไหล่ของผมทันที

พรึบ

“คุณนางเอกเอวีนี่มาทำอะไรที่นี้เหรอคะที่รัก?”

“ที่รัก?”ผมมองหน้าเธอและเลิกคิ้วทวนคำพูดที่เธอเรียกผมเมื่อกี้นี้ ที่รักอย่างงั้นเหรอ^///^ฟังแล้วดูจะเลี่ยนไปนิดแต่ก็เขินอยู่น่ะเนี่ย

“โอ้ยๆ”ผมร้องออกมาด้วยความเจ็บที่ไม่ทันได้ตั้งตัวเพราะยัยโยโกะหยิกเอวผมน่ะสิเจ็บชะมัด!!

“อ๋อๆเขามาเสนอตัวให้เค้าน่ะเตง^_^”ผมต้องเอ่ยคำเลี่ยนๆตามยัยโยโกะไปเพราะเธอจี้มืออยู่ที่เอวผมโดยถ้าผมพูดผิดหูเธอมีหวังเธอบิดเนื้อผมจนหลุดติดเล็บเธอไปแน่

“ช่างกล้าเนอะรู้ว่าเขามีเมียอยู่แล้วยังจะหน้าด้านมาให้ท่าผู้ชายเขาถึงที่อีก!”โยโกะเอ่ยใส่มินตราไปด้วยนำ้เสียงดูถูกแววตาที่เธอใช้มองมินตราช่างเยือกเย็นพอๆกับที่มินตรามองเธอนั้นแหละ เวลาผู้หญิงหึงนี่น่ากลัวชะมัดผมคงต้องไปขอคำปรึกษาจากซาต้าบ้างแล้วล่ะเพราะคิวะคงจะไม่มีประสบการณ์พอๆกับผมนี่แหละแต่เขาก็ไม่ได้ซิงแต่เป็นเสือเงียบน่ะ

“มันจะมากไปแล้วนะยัยเด็กเมื่อวานซืนอีเด็กแกแดด!!”มินตราชี้หน้าว่าโยโกะและดูเหมือนยัยโยโกะจะเข้าไปหามินตราด้วยนะเนี่ยคนของผมที่ยืนอยู่ในห้องอาหารก็รอจังหวะเข้าจับตัวมินตราเหมือนกัน

“ไม่เอานะครับที่รัก”ผมเอ่ยบอกโยโกะไปอย่างตกใจและคว้าร่างเล็กของเธอขึ้นอุ้มและพาเธอเดินออกมาให้ห่างจากมินตราเพราะผมไม่อยากเห็นเธอโดนมินตราตบเพราะมินตราเธอตบเก่งมากแต่เอ๊ะผมลืมไปว่ายัยตัวแสบของผมก็เตะต่อยเป็น ผมคงจะห่วงผิดสิน่ะ ผมต้องกลัวว่ายัยตัวแสบนี่จะไปฆ่าคนตายซะมากกว่ามั้ง

พรึบๆๆๆ

“นี่ซาโนะปล่อยฉันลง!!”

“ฉันจะตบมัน!!”เธอโวยวายดีดดิ้นอยู่บนไหล่ผมเพรมะจับเธอพาดบ่าผู้หญิงอะไรตัวเบาเป็นบ้า^_^

เพลี๊ย

“โอ้ยเจ็บ!”เธอร้องออกมาด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกว่าเธอเจ็บจริงๆเพราะผมใช้มือตีก้นงอนๆของเธอไป

“ไปไหนมาปล่อยให้ผมคอยคุณตั้งนาน?”ผมเอ่ยถามเธอไปอย่างนึกสงสัยว่าเธอไปไหนทำไมมาหาผมช้าทั้งๆที่ปกติเธอจะมาตรงเวลามาก

เพลี๊ย

ผมตีก้นงอนๆของเธอไปอีกทีเพราะเธอไม่ยอมตอบผม

“ถ้าคุณไม่พูดกับผม……คืนนี้ผมจะลงโทษคุณ^_^”

“ไอ้ลามก!!”

“แต่คุณก็ชอบไอ้ลามกคนนี้หนิ^_^”

“รู้ได้ไงย่ะว่าฉันชอบ!?”

“รู้แล้วกันเสียงครวญครางของคุณมันฟ้อง^_^”

“อีตาบ้ามิซาโนะ!!!!”

พรึบๆๆๆๆตั่บๆๆๆๆๆๆ

“โอ้ยๆๆผมเจ็บนะคุณ”ผมร้องออกไปด้วยความเจ็บเมือยัยตัวแสบทุบมือลงไปที่หลังผมอย่างแรง

“เจ็บสิดีจะได้เลิกปากดี!”เธอโวยใส่ผม และผมก็อมยิ้มกับท่าทางน่ารักๆของเธอและเธอก็ทำให้ผมหยุดยิ้มไม่ได้เลยเวลาที่ได้อยู่ใกล้ๆเธอ ผมคงจะตกหลุมรักยัยเด็กแสบนี้เข้าอย่างจังแล้วล่ะครับ^///^

“เป็นแฟนกันนะครับ”ผมเอ่ยขึ้นไปด้วยนำ้เสียงแผ่วเบาเพราะผมเขิน^///^

“แล้วทุกวันนี้เป็นอะไรกันละย่ะ!!”เสียงแหวดๆที่แสบเเก้วหูของโยโกะดังขึ้นมาหมดความเขินไปเลยครับฮ่าๆ

“ก็เป็นผัวเมียกันทุกคืน^_^”ผมตอบเธอไปน่าตายและตามความจริงเพราะเราสองคนป้ำๆๆกันทุกคืน^_^

“หรือคุณอยากจะเป็นตอนกลางวันด้วย?”ผมแกล้งเอ่ยกวนประสาทเธอและพาร่างของเธอมุ่งไปยังรถซุปเปอร์คาร์ของผมที่จอดอยู่ตรงที่จอดรถของผู้บริหารเพื่อพายัยตัวแสบกลับบ้าน

“ไอ้บ้า^///^”คราวนี้เสียงของยัยตัวแสบซาโยโกะจังเล็กลงเพราะเธอก็คงจะเขินเหมือนกันนั้นแหละครับ

ตอนที่29มาแล้วนะคะ

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว