ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 27 สุ่มรางวัล 2 / โดนไปดิ

ชื่อตอน : ตอนที่ 27 สุ่มรางวัล 2 / โดนไปดิ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ค. 2564 21:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 27 สุ่มรางวัล 2 / โดนไปดิ
แบบอักษร

 

 

[ยินดีด้วย คุณได้รับความสามารถ Bacephalus]

คุโรเนโกะนิ่งไปชั่วครู่ เธอไม่รู้ว่ามันคืออะไรจึงเปิดรายละเอียดขึ้นมาอ่านซึ่งนั่นก็ทำให้เธอขมวดคิ้ว..

"อมพนัมอะไรอยู่น่ะ ได้แต้มอีกรึไงกัน" เอมิลี่

คุโรเนโกะไม่ได้ตอบ แต่ส่งลงแชทแทน..

[Bacephalus]

มันคือยอดอาชาที่แข็งแกร่งที่สุด เป็นพาหนะของกษัตริย์​อเล็กซานเดอร์​มหาราชที่ร่วมรบกับเขาทุกสมรภูมิ​จนถึงวาระสุดท้าย มันสามารถเรียกสายฟ้าและสร้างคลื่นกระแทกอันรุนแรงได้

โฮกุ(Noble Phantasm)​ : "นี่คือจุดเริ่มต้น ของหนทางแห่งผู้พิชิต" Bacephalus(บาเซฟาลุส)

 

 

มีหลายๆคนที่ดูจะไม่เข้าใจ แต่โดยสรุป มันคือม้าของอเล็กซานเดอร์..

แต่คนที่ดูจะรู้และเข้าใจว่ามันคืออะไรคงมีแต่เทปเปคนเดียวเท่านั้น..

'นี่มัน.. โฮกุ.. เอาจริงดิ..'

ขนาดเขาเองก็ยังอิจฉา โฮกุไม่ใช่เวทมนต์ทั่วไป มันคือสิ่งที่พิเศษมากเพราะนอกจากเวทมนต์แล้วมันยังมีพลังของตำนานที่เหนือสามัญสำนึกผสมอยู่ด้วย

คุโรเนโกะหลับตาและเรียกมันออกมา

ฮี่~~!!!

เสียงร้องของม้าที่ทรงพลังดังขึ้นพร้อมกับเงาดำขนาดใหญ่ที่กระโจนออกมาจากเนินหิน!!

ตุ้มม!!

แค่การลงจอดของมันก็ทำให้พื้นดินยุบลงไปแล้ว

ทุกคนจ้องมองไปยังร่างสีดำของเจ้าม้ายักษ์​สูงกว่า 4 เมตรที่มีเครื่องอิสริยาพรเต็มตัวแผ่ความน่าเกรงขามออกมาจนถึงขีดสุด!!

คุโรเนโกะถึงกับตาเป็นประกาย!

เธอกระโจนขึ้นไปและลงจอดบนหลังของมันในทันที!

ภาพของเด็กสาวร่างบางสูง 1.5 เมตร ในชุดโกธิคโลลิต้าสีดำ กำลังนั่งอยู่บนหลังม้ายักษ์​ร่างกำยำสีมืดที่สูง 4 เมตร ทำเอาพวกเขาที่เหลือต้องอ้าปากค้าง

แถมเจ้าหล่อนยังเอา Device ออกมาถือด้วยมือขวาก่อนจะจับไปที่เชือกคล้องม้า..

"หึๆๆ พาหนะ​แห่งข้าเอ๋ย.. เจ้าคือผู้ที่จะนำราชินีแห่งฝันร้ายผู้นี้ไปเก็บเกี่ยวดวงวิญญาณของคนเขลาทั้งมวล.. มาเถิด! มาทำให้โลกนี้รับรู้ถึงการคงอยู่ของพวกเรา!!"

ฮรี่~~~

บาเซฟาลุสตอบสนองต่อผู้เป็นนาย มันยกขาหน้าส่งเสียงร้องออกมาราวกับเป็นการปฏิญาณในคำสาบานนั้น!!

แต่อนิจจัง..

มันหารู้ไม่ว่า..

เจ้านายของมัน..

ไม่มีสกิล Riding(ขับขี่)

คิย๊าา~~!!

ตุ๊บ!!

ฮรี่!!

บาเซฟาลุสถึงกับหน้าซีด!! มันพึ่งทำให้เจ้านายตกจากหลัง!!

ทุกคนมองภาพทีาเกิดขึ้นด้วยสีหน้าตายๆ

ถึงเจ้าม้านั่นจะดูเท่และแข็งแกร่งมากก็เถอะ แต่ว่า..

"พอไปอยู่กับยัยนั่นแล้ว ทำไมมันถึงดูปัญญาอ่อนกันนะ" เอมิลี่

ทุกคนพยักหน้าให้กับคำพูดของเธอ และไม่มีใครสนใจคุโรเนโกะกับก้นที่เจ็บปวดของเธอ..

"งั้นต่อไปคงเป็นฉันสินะ.."

พรีเซียกดสุ่มความสามารถ และเธอก็ส่งมันลงกลุ่มแชทเพื่ออ่านพร้อมกันกับทุกคน

[Kankoho(Magic-Ki Fusion/รวมจิตประสานเวท)]

เป็นวิชาที่เกิดจากการประสานพลังเวทตะวันตกและตะวันออก(Ki)​เข้าด้วยกันจนก่อให้เกิดให้เกิดสภาวะที่ร่างกายเต็มไปด้วยสุดยอดพลังที่หลอมรวมกัน(Powerful Enhancement)​ มันจะเสริมความแข็งแกร่งทางกายภาพ ความทนทาน ความเร็ว ความต้านทานเวท การฟื้นฟูพลังชีวิต ต้านทานสภาพอากาศ หรือแม้แต่สสาร วิชานี้จึงเป็นสุดยอดวิชาของจอมเวทที่เชี่ยวชาญการต่อสู้ระยะประชิด

ทุกคนถึงกับมองไปที่พรีเซีย

เธอเองก็อยากรู้เหมือนกันว่ามันจะดีจริงอย่างที่เขียนเอาไว้รึเปล่า

วิ้ง!!

แสงสว่างสีขาวได้ส่องออกมาที่มือซ้าย พร้อมๆกับแสงสีม่วงอ่อนที่มือขวา จากนั้นเธอก็ประกบมือทั้ง 2 ข้างเข้าหากันเบาๆ..

ซุ่มม!!!

พริบตานั้นเอง ทั่วทั้งร่างของพรีเซียก็ถูกห้อมล้อมไปด้วยออร่าพลังสีม่วงที่ลุกโชน!!

"ฉันคิดไปเอง หรือว่าไอ้นั่นมันคือซุปเปอร์ไซย่า?"

"แบบนั้นคงต้องเรียกว่า ซุปเปอร์เทสทารอสซ่า มากกว่าละมั้ง" เอมิลี่

!!!

ทั้งคู่โดนสายตาคมของพรีเซียจ้องมองก็ถึงกับสะดุ้ง

เธอหลับตาลงและควบคุมพลังที่เกิดขึ้นทำให้ออร่าที่พุ่งพล่านค่อยสงบลงและกลายเป็นชั้นผิวรอบตัวที่สงบนิ่งเหมือนเกราะบางๆ

ก็สมกับเป็นอดีตจอมเวทระดับ SS การควบคุมไม่ใช่ปัญหาสำหรับเธอ..

"นี่มัน ค่อนข้างน่าสนใจ"

สำหรับจอมเวทของมิดชิลด้า การต่อสู้ระยะประชิดนั้นเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นและไม่ค่อยมีการฝึกฝนมากนัก เนื่องจากเวทมนต์ของมิดชิลด้าเน้นพลังทำลายล้างจากการโจมตีตรงๆหรือความเร็วมากกว่า แถมในการต่อสู้ระดับสูง การเข้าประชิดจอมเวทที่มีพลังเวทมหาศาลก็ไม่ต่างจากการฆ่าตัวตาย

แต่วิชานี้จะกลบข้อด้อยของการต่อสู้ระยะประชิดไปเลย หากมีพลังมากพอ จะสามารถป้องกันการโจมตีระดับ Bust หรือ Limit Break ได้ด้วยตัวเปล่าๆโดยไม่ต้องใช้วงเวทป้องกันได้เลยด้วยซ้ำ..

จากนี้เธอคงต้องฝึกเพิ่ม เธอยังไม่เชี่ยวชาญเรื่อง Ki แต่ความสามารถนี้ได้ปลดล็อคการเข้าถึง Ki ของเธอแล้ว ดังนั้น เธอจึงสมควรจะฝึกมันให้ดีกว่านี้ได้ในอนาคต

"งั้นก็สุดท้าย.."เอมิลี่

ทุกคนมองไปยังเทปเป..

"อย่ากดดันกันนักสิ"

เนื่องจากเขาเคยได้ของดี 2 รอบติดมาแล้ว ครั้งนี้ทุกคนจึงอยากจะรู้ว่าเขาจะได้อะไรอีก..

ว่าแล้วเขาก็จิ้มจึ้กไป 1 ที

ดิ้ง!!

[ยินดีด้วย คุณได้รับความสามารถ Curse Blood(Snake)]

เขาอ่านมันและขมวดคิ้ว ก่อนจะส่งลงช่องแชท..

[Curse Blood(Snake)]

สายเลือดที่ถูกสาปของอสรพิษ มีผลเพิ่มค่าเสน่ห์ พลังทางกายภาพ และความสามารถพิเศษบางอย่าง ความสามารถของคุณจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆตามอายุขัยและความเข้าใจ

ผลเสีย : คุณจะรู้สึกเป็นปฏิปักษ์​กับเผ่าที่มีปีกและเทพเจ้าบางองค์

พออ่านจบทุกคนก็ขมวดคิ้ว..

จะว่าเป็นความสามารถที่ดีก็..

"อืม.. ก็สมกับเป็นตัวเอกฮาเร็มล่ะนะ" กินโทกิ

"เสน่ห์สินะ หึๆๆ ช่างเป็นผู้ชายที่บาปหนาจริงๆ" รีบอร์น

"ขอบคุณที่ซ้ำเติมกันนะครับ"

กินโทกิเดินมาแตะไหล่ของเขาพร้อมกับทำสีหน้าจริงจัง..

"ระวังพวกกริฟฟรินดอร์ด้วยล่ะ โดยเฉพาะเจ้าเด็กแว่นที่มีรอยแผลเป็นรูปสายฟ้า"

"ถ้าคุณยังไม่หยุดคุณจะได้แผลเป็นไม่ใช่แค่ที่หน้าผากแน่ครับ"

เทปเปถอนหายใจ พลังนี่ก็ไม่ได้เลวร้ายซะทีเดียว ไม่เกี่ยวเสน่ห์แต่เขารู้สึกว่าร่างกายแข็งแกร่งขึ้นและน่าจะมีอัตราการฟื้นฟูที่รวดเร็วขึ้นด้วย..

"ถ้างั้นเราก็แยกย้ายกันเถอะครับ"

จากนั้นทุกคนก็ล่ำลากัน.. และกลายเป็นแสงกลับสู่โลกของตัวเอง..

.

.

.

"อ่า.. นี่สิวันหยุด"

ตอนนี้เทปเปกำลังนอนแช่อยู่ในอ่างน้ำร้อน..

ตั้งแต่ไปทำภารกิจที่เกาะเดดควีนเขาก็แทบไม่ได้อาบน้ำแบบแช่ตัวเลย..

พอมานึกๆดูแล้วเวลาก็ผ่านไปจริงๆ เมื่อประมาณ 4 เดือนก่อนเขายังเป็นเด็ก 9 ขวบที่มีแค่พลังจิต Lv.3 เท่านั้นเอง แต่ตอนนี้?

"เห้อ~~ พอๆ ตอนนี้คือเวลาพัก"

ใช่แล้ว เขาต้องพักผ่อนเพื่อเตรียมการใหญ่สำหรับช่วงปิดเทอม ยังมีโปรเจ็คมากมายที่รอให้เขาไปจัดการ..

'เงินในบัญชีกำลังเพิ่มขึ้น คงต้องรีบจัดการก่อนที่จะต้องเสียภาษีให้พวกตูดหนักพุงพลุ้ยพวกนั้น อ่า.. บริษัทสื่อสิ่งพิมพ์พร้อมแล้ว บริษัทอนิเมะยังหาคนมีคุณภาพไม่ได้ เราควรใช้ AI แก้ปัญหา? ไม่.. แบบนั้นคงไม่ดี'​

ถึงจะบอกว่าพัก แต่ในหัวมันคิดไปเอง ธุรกิจสื่อของเขาจะเริ่มจาก LN ตามด้วยมังงะ อนิเมะ เพลงประกอบอนิเมะและถ้าเป็นไปได้ก็จะเข้าตลาดของเล่นและมีหุ้นส่วนกับบริษัทกับโรงงานที่ผลิตฟิกเกอร์

รับรองว่ากำไรบาน..

'​เอาล่ะ ทีนี้ก็นอนพักเอาแรง หลังจากพรุ่งนี้ไปจะได้ลุยงานแบบต่อเนื่อง!!'​

 

ทั้งๆที่คิดแบบนั้น..

แล้ว..

นี่มันอะไรกัน..

 

สภาพของทิวทัศน์​นอกกระจกที่กำลังวิ่งผ่านไป

2 ข้างทางเต็มไปด้วยเส้นทางที่ไม่คุ้นเคย..

รถครอบครัวคันงามขับไปตามถนนอย่างไม่รีบร้อนขณะที่ 2 สามีภรรยากำลังพูดคุยกันที่ด้านหน้าอย่าสนุกสนาน ทิ้งให้ลูกชายเพียงคนเดียวต้องนั่งอย่างเหงาหงอยที่ด้านหลัง..

What!?

ในขณะที่พยายามตั้งคำถามมาตลอดทาง ว่าเพราะอะไรกัน ทำไมถึงมีอะไรมาคอยขัดขวางไม่ให้เขามีเวลาหมกตัวอยู่ในห้องทำโปรเจคให้มันเสร็จๆไปสักที!!

ขอซื้อค่าสเตตัสได้มั้ย!! ฉันจะซื้อ Luck ให้เต็มแม็กเลย!!

สุดท้ายก็ได้แต่บ่นกับตัวเองในใจ รู้ตัวอีกทีก็มาถึงบ้านทรงญี่ปุ่นหลังใหญ่โคตรๆ อืม.. นี่คงต้องเรียกว่าคฤหาสน์?

พอลงรถก็มีชายหญิงวัยกลางคนเดินเข้ามาหา

"โทชิ"

"ไง สบายดีนะเค็นเซย์"

ผู้ชายคนนั้นดูจะรู้จักพ่อของเขาเป็นอย่างดี

"คุณคานาเอะสบายดีนะครับ"

"โทชิโร่คุงเองก็เหมือนกันนะคะ"

แถมดูจะคุ้นเคยกับแม่ของเขาไม่น้อยเลยด้วย..

"ถ้างั้นเด็กคนนั้นก็คงเป็นเทปเปคุงสินะ"

เขามองมาที่เทปเปด้วยสายตาอบอุ่น นั่นจึงทำให้เด็กชายก้าวออกมาและก้มหัวลงเล็กน้อย..

"โคบายาชิ เทปเป ยินดีที่ได้รู้จักครับ"

"โอ้ ไม่ต้องเป็นทางการหรอกนะ ฉัน ชิกิคากามิ โทชิโร่ เป็นเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ของพ่อกับแม่ของเธอน่ะ เพราะงั้นเรียกลุงโทชิโร่ก็ได้นะ"

"ครับคุณลุงโทชิโร่"

"เป็นเด็กดีจังนะ"

"โอ้จริงสิ รีบเข้าไปข้างในกันเถอะ ซากิริรอจะเจอพวกนายไม่ไหวแล้ว"

จากนั้นพวกเขาก็ตามโทชิโร่เข้าคฤหาสถ์​ไป ส่วนของที่เอามาด้วยก็มีพ่อบ้านขนไปให้

เดินลัดเลาะผ่านมาถึงห้องแห่งหนึ่ง พอเปิดประตูบานเลื่อนออกก็พบห้องนั่งเล่นที่ด้านในมีคนรออยู่ก่อนแล้ว เป็นสาวสวยวัย 20 ปลายๆในชุดกิโมโนสีน้ำเงินใบหน้างามและดูท่าทางใจดี

ส่วนข้างๆก็มีเด็กสาว 2 คนที่หน้าตาเหมือนกันยังกับแกะ

'ฝาแฝด'​

"อ๊ะ เคนเซย์คุง คานาเอะจัง"

เธอทักทายพ่อกับแม่เขาด้วยรอยยิ้ม

"ซากิริจังคิดถึงจังเลย เธอยังสวยไม่เปลี่ยนเลยนะ"

แม่ของเขาเข้าไปกอดเธอ 2 สาวงามได้น้วยกันเล็กน้อย ทำให้ตัวเขารู้สึกฟื้นตัวขึ้นได้บ้างจากอาการจิตตก..

"อ๊ะ นั่นคือเทปเปคุงสินะ หวา~ โตขึ้นมากจริงๆตอนนั้นยังตัวเท่านี้อยู่เลย"

เธอว่าพลางวัดด้วยปลายนิ้วก้อย เดี๋ยวสิเจ๊!! อะไรกันที่ว่าเล็กน่ะฮ๊ะ!!

"โคบายาชิ เทปเป ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณซากิริ"

"ตายจริง มีมารยาทจังเลยน๊า ไม่ต้องเกร็งหรอกนะจ๊ะ อ๊า จริงสิ.. นี่ลูกสาวของฉัน พวกเธออายุเท่ากัน ยังไงก็ช่วยเป็นเพื่อนกับพวกเธอหน่อยนะจ๊ะ ซาโอริ ซานาเอะ แนะนำตัวหน่อยสิจ๊ะ"

เธอว่าพลางดันหลังลูกสาวทั้ง 2 ออกมา

คนหนึ่งดูท่าทางเหม่อๆเล็กน้อยท่าจะเป็นพวกหัวช้า ส่วนอีกคนก็พยายามหลบอยู่ข้างหลังของฝาแฝดและมองเขาด้วยความกังวล

"ฉันชื่อ ชิกิคากามิ ซาโอริ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ"

เธอก้มหัวลงและเงยขึ้นมาด้วยท่าทีเหม่อๆแต่ก็ยังยิ้มให้เขา..

"ฉ ฉัน ชิกิคากามิ ซานาเอะ ค ค่ะ.. หวาๆๆ"

ยัยเด็กนี่จะไปรอดไหมเนี่ย..

"โคบายาชิ เทปเป ยินดีที่ได้รู้จัก แล้วก็ฝากตัวด้วยนะ"

เทปเปยิ้มมุมปากเล็กน้อย แต่เขาไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ทำไปมันได้ผลขนาดไหน การเพิ่มเสน่ห์ของ Curse Blood(Snake) มันมากกว่าที่เขาคิดเอาไว้เยอะ!!

เด็กสาวทั้งสองถึงกับตาโตไปชั่วขณะ พวกเธอจับจ้องไปที่เขา เด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันคนแรกที่พึ่งเคยพบ.. และความรู้สึกดีที่เกิดขึ้นก็ทำให้พวกเธอเปิดใจได้ง่าย..

"โคบายาชิคุง.. พวกเราไปเล่นกันอีกห้องมั้ยคะ"

ซาโอริพูดขึ้นอย่างยิ้มๆ

ซานาเอะไม่ด้พูดอะไรแต่ก็มีสีหน้าคาดหวัง..

"เรื่องนั้น"

เขาเหลียวไปมองแม่ของเขา ก็เห็นเธอยกนิ้วให้ ทำเอาเขาต้องถอนหายใจเงียบๆ..

"ถ้าอย่างงั้นรบกวนด้วยนะ แล้วก็ เรียกฉันว่าเทปเปเถอะ"

"อืม ปกันเถอะเทปเปคุง"

ว่าแล้วซาโอริก็เดินมาจับมือลากเขาออกไป..

"หวาๆ พี่คะ รอหนูด้วย"

ซานาเอะรีบตามไป แต่ก็เกือบสะดุดล้ม

ผู้ใหญ่ทั้ง 4 มองภาพที่เกิดขึ้นด้วยรอยยิ้ม โดยเฉพาะแม่ๆทั้ง 2 ที่แอบเอามือมาป้องปากและหัวเราะ..

"หุๆๆ สมกับเป็นเทปเปคุง"

"อิยา~ ไม่นึกเลยว่าซาโอริจังที่มักจะเหม่อลอยจะสนใจเขาขนาดนี้"

จากนั้นพวกเธอก็แยกออกไปคุยกันตามประสาผู้หญิง ปล่อยให้พวกผู้ชายคุยกันเอง..

และเมื่อไม่มีใครอยู่ในห้องอีกแล้ว บรรยากาศระหว่างพวกเขาก็เปลี่ยนเป็นจริงจัง

"ที่บอกน่ะ เรื่องจริงงั้นหรอ"เค็นเซย์

"ฉันค่อนข้างมั่นใจกับสายข่าวคนนี้"โทชิโร่

"งั้นพวกมันก็ต้องการสงครามสินะ"

"จะกลับไปงั้นหรอ?"

"ไม่ ถ้าพวกมันไม่คิดจะล้ำเส้น"

"เห้อ~ ฉันจะไม่ห้ามหรอกนะ แต่นายคิดดีแล้วหรอ ชีวิตสงบสุขที่นายต้องการมาตลอดมันจะหายไปเอานะ"

"ไม่ต้องห่วง คานาเอะกับเทปเป ไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น"

"นายนี่มัน เป็นพ่อที่แย่จริงๆ"

ว่าแล้ว พวกเขาก็ไปหาอะไรมาดื่มกัน..

 

 

-----------------

Shikikagami Sanae(ซ้าย)/Saori(ขวา)

ทั้งคู่เป็นฝาแฝด ซาโอริเป็นพี่ ในรูปเป็นตอนขึ้น ม.ปลาย

 

 

———————

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว