ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 22 พลังของตัวเอกฮาเร็ม

ชื่อตอน : ตอนที่ 22 พลังของตัวเอกฮาเร็ม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ค. 2564 16:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 22 พลังของตัวเอกฮาเร็ม
แบบอักษร

 

 

[นกน้อยยังคงโดนเจ้างูรังแกจนจบการฝึกเหมือนเดิม ทราบแล้วเปลี่ยน] รีบอร์น

[จากฐาน ดวงตาเทพอสูรยังคงไม่พบสิ่งที่คาดว่าจะเป็นภัย] คุโรเนโกะ

...

[เธอหมายความว่าโดรนไม่เจออะไรผิดปกติน่ะ] กินโทกิ

[ทางนี้ต้องสังเกตการเพิ่ม เจ้าดอกไม้เหมือนจะเป็นห่วงเจ้านกน้อยมาก คืนนี้คงแอบไปหาเขาแน่] เทปเป

[ทราบแล้ว ทุกคนทำตามกำหนดการเดิม อ่อ วันนี้คุโรเนโกะทำแกงกะหรี่นะ] เอมิลี่

[รับทราบ] ทุกคน

จากนั้นรีบอร์นกับกินโทกิก็ถอยออกห่าและไปยังจุดลับที่มีวงเวทเคลื่อนย้าย..

กินโทกิเอา Device รูปร่างไม้กายสิทธ์ออกมาและโบกมันไปด้านหน้า!

“อักซ์เปร็กโต พาโตรนุม!!”

ก่อนจะกดปุ่มด้านข้าง..

ติ้ก..

แล้ววงเวทก็ส่องแสงพาพวกเขาวาร์ปกลับมาหน้าฐาน..

“นายจะตะโกนแบบนั้นทำซากอะไรเจ้าเซ่อ”

ปั่ก!

อ่อค!

“นายนี่มันไม่เข้าใจอะไรเลยน้า.. ฟีลลิ่งมันสำคัญมากเลยนะจะบอกให้”

“ฟิลลิ่งของแกมันเสียงดังจนอาจจะลากศัตรูมาด้วยไงล่ะเจ้าเซ่อ..”

แกร่กๆ

ปืนไรเฟิลสีเขียวจ่อเข้าใส่กินโทกิ!

ทั้งคู่ทะเลาะกันเล็กน้อยก่อนจะเข้าไปในฐาน..

“พวกนั้นทะเลาะกันอีกแล้ว..” เอมิลี่

“หึ ทำตัวเป็นเด็กจริงๆ” คุโรเนโกะ

ทั้งคู่มองรีบอร์นไล่ยิงกินโทกิผ่านหน้าจอด้วยแววตาเอือมๆโดยที่ด้านหลังมีพรีเซียกำลังนั่งจิบชาอยู่ที่โต๊ะจ้องมองพวกเธอทั้งคู่ด้วยแววตาที่ประมาณว่า พวกเธอก็เหมือนกันนั่นแหละ อยู่..

ตั้งแต่ที่พวกเขามาเกาะเดดควีนก็ผ่สนไป 3 วันแล้ว พวกเขายังคงทำงานกันอย่างจริงจัง โดยเฉพาะรีบอร์นกับเทปเป คงพูดได้ว่า คนที่มีความเป็นมืออาชีพที่สุดคือรีบอร์น เพราะงั้นถึงฟอร์มจะทำเป็นเล่น แต่เขาน่าจะจริงจังมากที่สุดในสมาชิกทั้งหมด..

ส่วนเทปเป เพราะเคยไปทำภารกิจเดี่ยวมาแล้ว เขารู้ว่าควรต้องทำอะไร ควรจริงจังตอนไหนและสิ่งไหนทีไม่ควรละเลย

พรีเซียเธอเก่งมากอยู่แล้ว เพราะงั้นจึงทำตัวสบายๆได้ งานของเธอหลังจากเข้าไปค้นข้อมูลก็คือการหาข้อมูลของโลกใบนี้ผ่านอินเทอร์เน็ต แม้มันจะไม่ค่อยคืบหน้ามากก็ตาม แต่ข้อมูลหลายอย่างที่ได้จากที่ทำงานของผู้คุมก็มากพอจะให้พวกเขารู้ข้อมูลภายในของสถานที่แห่งนี้และเส้นสายในแซงทัวรี่

ส่วนที่เหลือก็คงมีแค่กินโทกิที่ฟอร์มทำเป็นเล่นเพื่อหาอะไรทำ อันที่จริงเจ้าตัวก็อยากฝึกคอสโม่เหมือนกันแต่เพราะอยู่ในภารกิจเลยยังไม่ได้ฝึก ส่วนวิธีฝึกพรีเซียได้มาจากฐานของอีกฝ่ายแล้ว

ส่วน 2 สาว พวกเธอยังอ่อนต่อโลกเกินไป และตอนนี้ก็คงจะเริ่มเบื่อ..

“กว่าพวกนั้นจะหยุดเล่นกันคงอีกสักพัก เรามาจัดโต๊ะกันเถอะ” พรีเซีย

.

.

.

ในหมู่บ้านของผู้คุม

เทปเปยังคงซ่อนตัวอยู่อย่างแนบเนียนคอยจับตาดูเอสเมอรันด้าอยู่ไม่ห่าง.. ช่างน่าประหลาดที่ร่างกายของเด็กสาวอายุ 13-14 โผตได้ขนาดนี้..

หรือเพราะเขาเคยชินกับสาวญี่ปุ่นที่รูปร่างเล็กกัน? ส่วนสูงของเธอแม่จะแค่ 150 กว่าๆ แต่ก็เริ่มมีส่วนเว้าโค้ง ใบหน้าก็เป็นสาวสวยไปแล้ว..

แน่นอนว่ามีผู้ชายหลายคนคิดไม่ดีกับเธอ แต่ด้วยความที่เป็นลูกสาวของผู้ปกครองเกาะทำให้ไม่มีใครกล้าทำอะไร..

วันนี้เอสเมอรันด้าตัดสินใจแอบลอบไปหาอิคคิในยามค่ำคืนเพื่อทำแผลให้แก่เขา.. เทปเปต้องมาคอยเป็นพยานรักฟังคำพูดหวานๆของแม่สาวคนนี้แทบจะเกือบครึ่งค่อนคืนกว่าจะได้กลับไปนอน..

.

.

.

“ฟู่~~”

เทปเปเป่าแก้วนมร้อนของเขาก่อนจะซดเบาๆ แม้อากาศบนเกาะเดดควีนจะอบอุ่นในตอนกลางคืน แต่ในห้องนี้มีเครื่องปรับอากาศอยู่ทำให้มันเย็นเล็กน้อย..

“ฝืนตัวเองเกินไปรึเปล่า..”

เสียงของคนคุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง..

“ถ้าผมไม่ทำแล้วใครจะทำล่ะครับ”

เทปเปยิ้มเบาๆก่อนจะหันไปพบกับพรีเซียในชุดนอนสีขาวยาวไปจนถึงเข่า แต่ส่วนหน้าของชุดถูกแหวกออกเผยให้เห็นชุดด้านในตัวบางกับชุดชั้นในสีทึบอย่างชัดเจน..

“นี่คุณ.. คงไม่ได้กำลังยั่วผมอยู่ใช่มั้ย?”

“ไร้สาระ นี่แค่ชุดนอน..”

พรีเซียเดินเข้ามานั่งข้างๆเขาและดึงเสื้อคลุมมาปิดส่วนหน้าเอาไว้ แต่ถึงงั้นมันก็บางพอที่คนที่มีประสาทตาดีอย่างเขาจะมองเห็น..

พรีเซียพึงพอใจกับสายตาของเขาที่มองเรือนร่างของเธอ.. ดูเหมือนว่าการไม่ได้พบกันเป็นเดือนจะมีข้อดีอยู่เหมือนกัน.. แม้ตอนที่อยู่ด้วยกันที่โลกนั้นเธอจะถูกมองแบบนี้บ่อยๆ แต่ที่เด็กนั่นปลดปล่อยความต้องการผ่านดวงตาแบบนี้ มันไม่ได้บ่อยนัก..

“แล้ว เป็นยังไงบ้าง ทุกอย่างเรียบร้อยดี?”

“อืม ดอกไม้น้อยยังคงทำกิจวัตรเหมือนเดิม แต่เหมือนเธอจะเริ่มรู้แล้วว่าพ่อของเธอแปลกไป และบาดแผลของอิคคิในวันนี้มันหนักมาก บางทีพรุ่งนี้เธออาจจะลอบไปหาเขาที่ลานฝึก..”

เทปเปปรับลมหายใจอย่างเงียบๆและหันไปจิบนมอุ่นๆของเขา..

“งั้นหรอ.. งั้นอีกเดี๋ยวพวกเราก็คงต้องลงมือสินะ..”

เธอแอบเสียดายเล็กน้อย.. และก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกใจเต้น ภาพที่เทปเปอดกลั้นต่อความต้องการมันช่างน่ารักในสายตาของเธอ.. แต่ว่า ตอนนี้ยังไม่ได้.. เธอต้องใจเย็นๆ เขายังเด็กเกินไป..

“ก็หวังว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย ฉันมั่นใจว่าจะช่วยเด็กนั่นได้แน่ แต่..”

“ตัวแปรที่ไม่คาดคิด..”

“ใช่..”

“เธอกำลังคิดว่า การมาของพวกเราจะทำให้อะไรๆเปลี่ยนไปจนเกินจะควบคุมสินะ..”

“บอกตามตรง ถ้าเป็นระดับ Silver Saint ผมรับมือได้สบาย แต่ถ้าเป็น Gold Saint ต้องทุ่มสุดตัวถึงจะพอสูสี คุณเองก็พึ่งหายดี—“

ก่อนที่เทปเปจะได้พูดอะไรไปมากกว่านี้ พรีเซียก็ดึงเขาไปกอดจนหน้าของเขาจมลงไปในเจ้าก้อนที่ใฝ่ฝัน..

“เธอคิดมากเกินไปแล้ว.. เรายังไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น อีกอย่าง ไม่ใช่ว่าเธอเตรียมการมาแล้วหรอกหรอ.. สิ่งที่เธอแบกอยู่ แบ่งมาให้ฉัน ให้พวกเราบ้างก็ได้..”

“....”

“เธอพึ่งจะ 9 ขวบเองนะ อย่าเหมือนแบกโลกเอาไว้ทั้งใบสิ.. เชื่อใจในเพื่อนของเธอ เชื่อใจในพวกเรา พวกเราเป็นสมาชิกของกลุ่มแชทที่จะแข็งแกร่งขึ้นไปด้วยกันไม่ใช่หรอ..”

“ค่อนข้างแปลกนะครับ ที่อดีตลาสบอสที่ไม่เชื่อใจใครนอกจากตัวเองมาพูดเรื่องพลังมิตรภาพเนี่ย.. อุ๊! มันเจ็บนะครับ..”

เทปเปโดนบิดเอวจนตัวโก่ง..

“ก็เป็นเพราะใครกันล่ะ ฉันเลยยังไม่ตายน่ะ..”

เธอลูบหัวเขา

“นั่นสินะครับ เขาคงต้องเป็นคนดีมากแน่ๆ..”

เทปเปว่าพลางเอื้อมมือไปลูบไล้บั้นท้ายงอนๆนุ่มๆของเธอ..

“หึ เป็นเจ้าเด็กลามกน่ะสิ..”

พรีเซียไม่ได้ห้ามและปล่อยให้เขาลูบก้นของเธอ.. เธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเขาที่พยายามสูดดมกลิ่นกายของเธอแต่ก็ไม่ได้หยุดมัน..

เธอกลับชอบซะอีก ตอนอยู่โลกของเธอและนอนด้วยกัน เด็กคนนี้ก็มักจะแอบเอาเปรียบเธอเล็กๆน้อยๆเสมออยู่แล้ว..

‘เจ้าเด็กลามก.. คอยก่อนเถอะ..’

ถ้าถึงเวลาเมื่อไหร่ เธอจะทำให้เขารู้สึกเลยว่าไม่ควรมาเล่นกับผู้ใหญ่แบบนี้!

ขณะเดียวกัน สุดยอดนักฆ่าอันดับ 1 ที่น่าจะนอนหลับไปตั้งแต่ 2 ทุ่ม กลับยังไม่ได้มีขี้มูกโป่งตามปกติ แต่หลังจากได้ยินข้อมูลจากเทปเปแล้วเขาจึงนอนหลับไปจริงๆ โอ้! นี่เขาไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังเลยนะ!!

ส่วนคุณกินเอง ถึงจะเห็นว่านอนหันหลังให้ แต่ตาก็ไม่ได้หลับ แถมหูยังกางอีกต่างหาก แม้จะอยู่ในห้องที่มีประตูกั้นและห่างกันมากจากตำแหน่งของทั้งคู่ 6~7 เมตร แต่ด้วยความพยายามในการดึงพลังคอสโม่ออกมาแอบฟัง เขาก็ถึงกับกระพริบตาปริบๆ..

‘เจ้าเด็กนั่น สมกับเป็นตัวเอกฮาเร็มจริงๆ ขนาดคุณยายก็ยังไม่เว้น..’

.

.

.

รุ่งเช้า ทุกคนได้ออกไปประจำตำแหน่งของตัวเองหลังจากทานอาหารกันตอนเช้ามืด และจากข้อมูลของเทปเป ทำให้มีโอกาสสูงมากที่เรื่องจะเกิดขึ้นวันนี้..

ดังนั้นพรีเซียจึงออกไปเตรียมตัวรอที่ตัวแหน่งของเธอด้วย.. และหากเกิดเรื่องขึ้นจริง คุโรเนโกะ กับ เอมิลี่ ก็ต้องเตรียมตัวเคลื่อนย้ายไปสนับสนุนการต่อสู้..

[อัลโกบาเรโน่เข้าประจำตำแหน่ง]

[ไรเดอร์เข้าประจำตำแหน่ง]

[แคสเตอร์เข้าประจำตำแหน่ง]

.

.

.

ปั้ง!!

อั้ก!

“ฉันบอกแกแล้วใช่มั้ย! จงปลุกความโกรธแค้นออกมาให้มากกว่านี้!!”

“อึ่ก แต่ว่า..”

“เจ้าคนไม่ได้เรื่อง!!”

ปั่ก!!

อั่ค!!

อิคคิโดนซ้อมจนสะบักสะบอม ในขณะเดียวกัน วันนี้ เอสเมอรันด้าได้มฝแอบมาที่ลานฝึกเพื่อเฝ้าดูว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เพราะเธอเห็นบาดแผลของอิคคิรุนแรงมากขึ้นทุกๆวัน

แม้พ่อของเธอจะเป็นคนจริงจังและเข้มงวด แต่ก็ไม่ได้โหดร้ายกับลูกศิษย์..

ทว่า สิ่งที่เธอได้เห็นในวันนี้มันแตกต่างออกไป พ่อของเธอทุบตีอิคคิอย่างไม่ไยดีจนเลือดอาบ ราวกับว่านั่นไม่ใช่พ่อของเธอบางอย่างบอกอย่างงั้น..

“ลุกขึ้นมา! ถ้าแกไม่เข้ามากะจะฆ่าฉันให้ตาย! ก็อย่าคิดว่าจะได้ฟีนิกซ์คลอธกลับไป!!”

“อึ่ก.. ย้ากก!!”

“เจ้าโง่!!”

ปั่ก!!

อ้าาก!!

อิคคิโดนเล่นงานอย่างจังจนแขนได้รับบาดเจ็บ!

“ไม่นะ!!”

เอสเมอรันด้าตะโกนขึ้น! ทำให้ทั้งคู่หันไปมองทางเธอ..

“เอสเมอรันด้า มาทำอะไรที่นี่กลับไปซะ!” อิคคิ

กิวตี้มองสิ่งที่เกิดขึ้น ใบหน้าภายใต้หน้ากากนั้นบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด!!

“งั้นหรอ.. เพราะแก เจ้าเด็กนี่ถึงได้อ่อนแอลง..”

กิวตี้กำหมัดเร่งคอสโม่ขึ้น!

อิคคิที่สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงถึงกับหน้าซีด!!

แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร! กำปั้นของกิวตี้ก็ซัดออกไปส่งคลื่นกระแทกรุนแรงพุ่งเข้าใส่ร่างของลูกสาวในทันที!!

“ตาย!!”

“เอสเมอรันด้าา!!!!”

เสียงของอิคคิตะโกนดังลั่น!!

ทว่าชั่วพริบตานั้นเอง!

ปั้งง!!

เสียงปะทะดังขึ้น!

ทว่าร่างที่ถูกพลังนั้นไม่ใช่เอสเมอรันด้า! แต่เป็นร่างในชุดคลุมสีน้ำตาลที่มายืนอยู่ตรงหน้าเธอต่างหาก!

“ให้ตายสิ.. เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ”

 

———————

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว